Suva en wij!

Donderdag 18 oktober 2018

De bezinning waarover ik het in het vorige blog had is voorbij. Dingen gebeuren en als je niet op pad gaat ontloop je ongelukken ook niet. Dus de schouders eronder en gaan!

Dat klinkt allemaal heel leuk, maar als het daarbij nog eens onafgebroken veel regent, doe je niet zo veel. Het motorruim kan eigenlijk alleen open als het een beetje droog weer is. En natuurlijk was het af en toe ook een uurtje droog.

Systematisch heeft Jakob het probleem aangepakt en weet intussen wat er aan de hand is. Een zwarte aardedraad is in 1 klap helemaal blank geworden en is gaan versmelten met de andere bedrading. Ook smolt de draad tegen de buitenmantel van de boiler aan. En dat alles in een tijdsbestek van een paar minuten. We hebben enorm geluk gehad dat het geen brand geworden is.

             

Om toch te kunnen wonen aan boord zijn de koelkast en de waterpomp direct op de 24 volt accu aangesloten (natuurlijk met een zekering ertussen!) en kunnen de ledlampjes die op de 12 volt accu zitten aan. Die accu is opnieuw aangesloten op de omvormer en wordt nu door de 24 volt accu geladen. Alle schakelpanelen zijn buiten werking gezet.

Om ’s avonds toch een beetje gezellig licht te hebben, gebruiken we eindelijk de Gouda kaarsen, die al 3 jaar in de weg liggen :-)!

Nu is het zaak om uit te zoeken waar die gekke zwarte draad naar toe loopt, want dat is een erfenis van de vorige eigenaar. Alle systemen die Jakob zelf heeft aangelegd zijn intussen keurig vast gelegd op overzichtelijke schema’s. 

Een leuk en nuttig werkje tijdens de heftigste regenbuien.

Dinsdag ruimden we eindelijk de zeilen op, legden de dinghy in het water (stevige klus met veel wind) en rond een uur of 12 gingen we naar de wal. De was kon naar de wasmevrouw en we liepen met de regenjassen aan naar de stad. Het stikt hier van de technische bedrijven, dus dat is handig. We kwamen langs het billboard met de aankondiging van het bezoek van Harry en Meghan.

     

Bij het Informatie kantoor vroegen we wat voor feestelijkheden er zouden komen, maar dat weet nog niemand. Dat regelen ze vast een dag van te voren. Heerlijk zo’n relaxte aanpak!

    

We gingen naar een grote mall, waar op de vierde verdieping een foodcourt was. Wat een prachtige winkels waren daar. Dat zou je toch echt niet verwachten. We aten bij de chinees en hadden onze buik vol voor samen 8 Euro. Niet gek!

   

Suva is een stad met wat traditionele Engelse gebouwen, moderne gebouwen en van alles daar tussen in. De Royal Yacht Club, waar wij voor op anker liggen is ook zo’n vergane glorie gebouw, maar het heeft wel wat, vooral vanwege alle Fijians die daar dan rondlopen.

Gister werd de boiler uitgebouwd en daar bleek ook de schade van de inslag. Nou deed de boiler het al 3 jaar niet meer, dus die konden we gelijk afvoeren naar de schroot. En nu werd de bereikbaarheid van de bedrading ook een stuk beter. En intussen bleef het maar regenen. Vooral ’s nachts was het heftig. Maar ook dit nadeel heeft zijn voordeel, want nu kunnen we de watertank lekker bijvullen met regenwater.

Maar ja, dat water valt natuurlijk ook in de dinghy en ieder ochtend is dat nu ritueel. De dinghy wordt op klassieke manier leeg gehoosd. Heinze van de Nok vertelde, dat hij eerst in de dinghy in bad ging, heerlijk, en daarna pas aan het hozen begon. Dan maak je echt van de nood een deugd.

Tijdens het hozen kwam er een klein slangetje langs met zijn kopje omhoog. Dat bleek een heel giftig beest te zijn, de Seasnake, En ook al heeft hij een klein bekje, ik ging toch liever een beetje uit de weg.

Het is wel fijn dat we met de Nok hier liggen, want elke dag spreken we elkaar wel even, meestal onder het genot van een lekker tapbiertje. Voor de lezers die bang zijn dat we aan de drank gaan, geen zorg, de biertjes worden getapt in ouderwetse mosterdglazen en die zijn niet zo groot. Verder is hier in Suva een groot aanbod van groente en fruit, want de markt is groot en ziet er heel goed uit.

Vandaag is het slopen van de binnenkant van Jonas begonnen, om de loop van de bedrading te volgen zodat die kan worden vervangen. Het blijkt dat de aardedraad die de boosdoener is, verbonden is met een van de accu’s van de boegschroef, voor in de punt. Wat die daar doet is nog niet helemaal duidelijk, maar nu is er een beginpunt voor het opbouwen. Er gloort licht aan de horizon.

Wordt vervolgd!

Trouble in Paradise………

Zondag 14 oktober 2018

Het kan dus niet altijd meezitten. Zelfs niet bij ons. Zatermorgen rond 6 uur ’s gingen we anker op vanuit de mooie stille ankerbaai. Voorzichtig voeren we langs het rif naar buiten en wisten dat we een paar uur zouden gaan motoren. Na een uur of 5 kwam de wind en konden we heerlijk zeilen met alle zeilen bij. We maakten goeie voortgang en het was lekker weer.

Twee uur later was de lucht grijs en hoorden we een donderslag. Dat hadden we hier in de tropen nog nooit meegemaakt. En jawel, daar kwam de bliksem. Wij tellen, eenentwintig, tweeëntwintig.. net als vroeger. Het onweer zat 6 tot 8 minuten bij ons vandaan. We zetten de radar bij en konden de bui zien hangen. Als we uit de bui wilden komen moesten we 90 graden stuurboord. Terwijl we dat aan het doen waren klonk er een scherpe gil van een apparaat en een tel later nog een keer. En toen kwam er rook tussen de kieren van het motorruim uit en het begonnen te stinken. Jakob zei: kortsluiting! en dook de rook in, in de machinekamer. Ik stond klaar met de brandblusser. En wat er dan door je heen gaat wil je niet weten!!!

Jakob schakelde de accu’s uit en de rook verdween. We hadden flink wat ingeademd en onze kelen waren rauw.

We gingen dicht tegen elkaar aanzitten om bij te komen en te overleggen hoe we verder zouden gaan. De motor liep en dat lieten we zo, want als die uit ging, ging hij misschien nooit meer aan. Verder waren alle apparaten uit en we navigeerden op het kompas en de IPhone waar een Navionics app op zit.

We moesten nog zeker 24 uur varen tot we in Suva waren en hoopten dat alles wat nog werkte het zou blijven doen. Ook de wind, want als die weg viel moesten we met de hand gaan sturen en dat is zwaar. Er kwam wel een mooie regenboog om ons te troosten. Het weer werd slechter en we zetten een dubbel rif voor de nacht.

Op de kotterfok, gereefd grootzeil en de bezaan met de motor op 1000 toeren gingen we de nacht in. We moesten tussen eilandjes doorvaren en dan mag je geen fout maken. We voeren intussen hoog aan de wind en het was aardedonker. Toen zag ik ineens een schip dichterbij komen. Ik riep Jakob uit zijn bed en hij riep het schip op. Die gaven een onduidelijk antwoord. Ze waren nieuwsgierig en kwamen bijna langszij met grote lichten aan. Daar zaten we nou net niet op te wachten (de volgende dag zagen we dat schip hier in Suva liggen).

Ze verdwenen weer en wij ploeterden de nacht door. Wat heerlijk als dan het eerste licht uit het oosten komt. Maar het bleef slecht weer met veel wind en golven. We konden niet zien hoeveel wind want alle apparaten waren uit. En dan vraag je je af, hoe komt het dat we het niet zagen aankomen. We hadden vrijdag nog grib files binnengehaald en die gaven een heel rustig weerbeeld met wind uit het ZO. Zaterdagmorgen haalden rond 10 uur nog een keer grib files op en die gaven NO 10 knopen. En wat hadden we? Zuidenwind 20+ knopen met veel wind, buien en onweer.

Rond 11 uur kwamen we met slecht zicht in de druilregen aan bij Suva, wat een grote havenplaats is. Er lag een groot vrachtschip te wachten en wij mochten er niet in. Het klotste en regende en de zeilen moesten neer. Wat moet dat moet!! We hadden geen stuurautomaat meer, dus Jakob stuurde zijn rondjes.

Eindelijk konden we naar binnen achter het grote schip aan. Het eerste wat je dan ziet zijn scheepswrakken. Die sparen ze hier waarschijnlijk.

We hadden verwacht dat er mooring boeien lagen, maar het bleek dat we moesten ankeren. Dus snel het ankertuig in orde gemaakt. Het is hier modder op de bodem, dus we liggen stevig met flink wat ankerketting.

We hebben een Taiwaneese visser als buurman. Dat heb je ook niet overal.

De Nok lag hier al en riep ons op. We vertelden in het kort wat er was en zij boden aan boodschappen voor ons mee te nemen. Wij namen een borrel en gingen slapen. Dat was wel nodig. Rond 4 uur kwamen Heinze en Anneke met brood, bananencake en we dronken wat op de goede afloop.

Intussen is het maandag en we hebben goed geslapen. De spanning is er af en we gaan de boel weer opbouwen. Dat zal wel even duren, want de elektrische bedrading is doorgebrand en vervanging is een hoop gedoe. We gaan het zien. Even tijd voor bezinning!

We legden de dinghy in het water en toen het een beetje droog werd, voeren we naar de Yacht Club en werden tijdelijk lid. Het vuilnis kon aan wal en het wasgoed naar de wasserij.

En toen kwam er een pilotboot naar ons toe. Dat was gek. Hij draaide om ons heen en kwam langszij. Hij vroeg of we Russen waren vanwege de vlag. Haha, wat een grap.

Toen hij Rotterdam achterop zag staan begreep hij de vergissing. Ze waren op weg naar onze buurman, een vissersboot uit Taiwan, die naar buiten ging.

.Het is nu dinsdagmorgen en Jakob heeft al een noodaansluiting voor de koelkast en de waterpomp gemaakt

De bilgepomp werkt ook nog. Vandaag maakt hij de omvormer voor de 12 volt zodat we wat eenvoudige apparaten kunnen opladen en een paar lichtpuntjes hebben. Het lijkt allemaal mee te vallen, maar dat weet je pas als de klus klaar is.

 

Het regent nog steeds…..

 

 

Hallo, is daar iemand?

Zondag 14 oktober 2018

We bleven nog een dagje in de Ship Sound en dat werd een snorkel dag. Eerst weer de hele baai rond tot we naast de ingang van het gebied een plek vonden die super mooi was. We bonden de dinghy aan een hangende tak en bekeken al het moois. De zon ging schijnen en dan zie je alles op zijn best. Dat was weer genieten.

Terug aan boord moest er brood gebakken worden en de koelkast moest ontdooit. Ik zette de broodbakmachine aan en maakte de koelkast schoon.

En na ruim een uur klonk er een gepiep en bleek de omvormer (die maakt van 24 volt van de accu’s 220 volt) afgeslagen te zijn. Na diagnose bleek hij echt stuk te zijn. Na weken zonder panne, nu eindelijk weer een probleem. Jakob probeerde nog een reserve omvormer, maar die levert te weinig stroom. Dus brood bakken gaat weer met de hand en de laptops hebben vakantie. Jammer, maar het is niet anders.

s’Middags bekeken we het prachtige koraal en de vissen bij de boomie op zwemafstand van de boot. Prachtig! Vooral dat rode koraal. Er zwom nog een “white tip reef shark” langs, maar die had geen zin in ons.

Heinze en Anneke kwamen afscheid nemen, want ze vertrekken naar Suva, vanwaaruit ze over gaan steken naar Nieuw Zeeland. Wij wilden de oostkant van het eiland nog bekijken en kwamen na 2 uurtjes varen op de Google Map kaarten in een mooie baai, waar niemand was, Mbavatu is de naam.

Er was een jachtclub, maar die bleek verlaten en vervallen te zijn. Er moest een pad omhoog zijn naar het dorp. We voeren naar het eind van de baai, waar een prima aanlegplaats was en vonden een trap omhoog. Boven aangekomen zagen we wat blauwe huisjes. Het dorp? Er liepen koeien, schapen, kippen en hanen. We gingen een hek door naar de huisjes en riepen “bula”.

Intussen hadden we onze Sulu’s weer omgedaan. Maar er was niemand. In geen enkel huisje! We liepen nog 2 hekken door. Vanwege de stieren had ik mijn rode lap maar even afgedaan. We kwamen bij een prachtig huis, bovenop de heuvel, vanwaar je een geweldig uitzicht op het rif had. Het huis was doods. Ramen en deuren waren dichtgespijkerd op een na. Dat bleek een slaapkamer te zijn en nog niet zo lang gelden gebruikt. Vreemd! Er stonden wel mooie spullen.

We liepen naar het andere prachtige grote huis. Daar stond een tentje op de waranda. Dat werd zo te zien wel gebruikt, want er lag een slaapzak en een telefoon. Maar we zagen niemand. Hier waren de ramen niet dichtgespijkerd, dus we konden het fraaie interieur bekijken. De afwas stond nog op het afdruiprek. Bizar!

 

Wat zou daar nou toch aan de hand zijn? Er was ook een kas met groente, dus op zo’n plek verwacht je mensen. We zullen het echte verhaal wel nooit weten…..

We hadden wel een prachtig uitzicht op het rif en de baai waar onze Jonas lag.

Na een pikdonkere nacht met een mooie sterrenhemel, vertrokken we rond 6 uur om naar Suva te varen. We laten de zuidelijke Lau eilanden liggen, vanwege heftige wind die daar een week gaat waaien. Als we volgend voorjaar weer terug zijn in Fiji hebben we tijd genoeg om daar op bezoek te gaan.

Nu eerst naar Suva, de grootste stad van Fiji. Onderweg komen we langs verschillende eilandjes.

 

Naar school in Daliconi

Woensdag 10 oktober 2018

We bezochten gister de lagere school van Daliconi en werden door een jongen vanaf het strand tot halverwege vergezeld. Zijn oma had gezegd, toe, breng die mensen eens even naar de school, waarna hij het meest steile pad uitzocht…..

Vervolgens was er een andere bewoner die ons het laatste stuk vergezelde en gezellig met Jakob liep te praten.

Op school werden we vriendelijk ontvangen door juf Vanga van de 2de klas (7-8 jarigen). Er zaten 3 kinderen in de klas, meer waren er niet van die leeftijd. Ze waren de Engelse vlag aan het tekenen want op 10 oktober was het onafhankelijkheidsdag en waren ze vrij.

   

De kinderen waren eerst een beetje verlegen, maar kwamen na een poosje wat meer los. Jakob vouwde voor allemaal het bekende vogeltje. We hadden wat schoolspulletjes meegenomen. Maar het bleek dat iedereen die daar langskwam kleurpotloden had gegeven, want daar hadden ze er zat van.

   

Gelukkig hadden wij kleurkrijtjes, even iets anders. De kleurboeken en het leesboek waren goed, maar de snoepjes scoorden het hoogst. De kleine klompjes vonden ze ook heel bijzonder en werden op de kast geplakt.

Terwijl Jakob aan het vouwen was, kon ik lekker met de juf praten. Er werden projecten gedaan met betrekking tot sociale problemen, zoals kindermisbruik, anti roken en drinken en ook het Kava gebruik moest worden tegengegaan. Ik snap nu, dat de Chief ons geen Kava aanbood, want dat was niet in lijn met de regels. Het schijnt, zei de juf, dat je een hard vel krijgt van Kava. Ben benieuwd of dat echt zo is.

We hadden het over de kerk daar. Ze hadden een methodisten kerk, een nieuw-Methodisten kerk en nog eentje die zich had afgescheiden. Het totaal aantal inwoners is 130, dus ook bij kleine gemeenschappen heb je dwarsliggers.

Iedere 2 jaar krijgt de juf een nieuwe standplaats en dan moet haar gezin meeverhuizen. De man volgt de vrouw. Ik vertelde dat het bij ons meestal andersom is, waarop ze zei: ja, maar ik werk! De bezigheid van haar man, die bouwvakker en boer was, telde dus niet echt mee.

De kinderen zongen nog een christelijk lied voor ons en dat deden ze zo mooi en vol overgave, heel aandoenlijk. Na een klein uurtje vertrokken we weer, nadat we de hele school hadden mogen zien. Er waren 4 klassen van max 7 kinderen. Is dat niet heerlijk en vredig? Je zou er bijna voor gaan verhuizen. En alles zag er zo schoon en opgeruimd uit.

Terug aan boord lieten we de ervaringen even bezinken tijdens de koffie. Het werd tijd om weer te vertrekken uit dit kleine bijzondere plekje.

We voeren terug naar de Bay of Islands en hadden onderweg even internet, zodat ik wat foto’s kon posten. We lieten het anker vallen in de Ship Sound, een ankerplek omgeven door Mushrooms, heel erg bijzonder. De Nok lag er al. Het weer werd steeds een beetje slechter, totdat het vannacht super hevig werd. We werden wakker van harde regen en het sjorren van de ankerlijnen. Op Navionics kan ik de bewegingen kan het schip volgen, zodat bij een uitbraak van het anker dat heel goed zichtbaar is. We maakten een plan voor als dat zou gebeuren. Met al die rotsen om je heen in het pikkedonker is dat best spannend. Na een paar uur ankerwacht werd het wat rustiger en konden we weer verder slapen.

Vanmorgen bleek dat we nog steeds op de zelfde plek lagen gelukkig! We dronken koffie bij Nok en bespraken de plannen. Er komt een periode met weinig wind aan, dus we gaan morgen de oostkant van het eiland verkennen.

Foto blog Daliconi, Vanua Balau. Fiji

Dinsdag 9 oktober 2018

Hier het vervolg van het foto blog. De Nok heeft een telefoon in de mast gehesen die als hotspot werkt. Heel gaaf, want de mijne deed het niet.

In de baai voor Daliconi

Met de dinghy’s in stijl naar de wal

Het huis van de Chief

Op bezoek bij de Chief

Het gastenboek

Op zoek naar de supermarkt

Wat een keuze

Hoe simpel kan een kerk zijn

Er was ook een andere kerk

       

En hier is de bakker

Voorbereiding voor het maken van een mat

Dit kindje jaagt de kippen weg

Foto blog Bay of Islands en Daliconi, Vanua Balava, Fiji

Dinsdag 9 oktober 2018

We zijn onderweg van Daliconi terug naar de Bay of Islands en hebben ineens een beetje internet op zee?? Dus snel wat foto’s posten.

  

Aankomst bij de Bay of Islands

  

       

Mushrooms in allerlei varianten

Prachtig koraal door het water heen gefotografeerd

 

Honderden vleermuizen (fruit eating bats)

    Zoveel moois onder water

Kijk Jonas eens mooi liggen

 

Op bezoek bij de Chief in Daliconi

Op bezoek bij de Chief in Daliconi

Maandag 8 oktober 2018

Gister genoten we van de Bay of Islands. Rond een uur of 10 stapten we in de dinghy en gingen op verkenning uit. We bezochten heel veel mooie baaitjes, die verscholen lagen achter grote stenen paddestoelen, waarop planten en struiken groeien. Daarachter lagen poelen met turquoise water, waardoorheen je koraal en vissen zag. Ongelofelijk mooi. Bij een van die plekjes was een strandje. We lieten het ankertje vallen en gingen overboord om onderwater te kijken. Het water was lekker warm en de vissen lieten zich aan ons zien. Genieten. Deze keer had ik de camera mee, dus kon wat plaatjes maken.

Terug aan boord werd het een echte zondag, die al begonnen was met een gekookt eitje. Als lunch aten we gebakken aardappelen en sperziebonen(kousenband uit Lambasa) met lekker vlees, en dronken daarbij een glaasje (oude..) rode wijn. Na het eten lekker luieren en aan het eind van de middag de buren op bezoek. Kan het traditioneler??

Vanmorgen gingen we ankerop naar Daliconi, het dorp waar we onze opwachting moesten maken bij de Chief, om toestemming te krijgen om vrij rond te varen en overal te kijken (dat hadden we zonder toestemming al een beetje gedaan..). Het was een tochtje van 5 mijl, niet ver, maar wel goed uitkijken voor onderwater liggende stenen en koralen.

Er zijn kleding voorschriften om aan wal te gaan op de Lau eilanden, die inhouden dat mannen en vrouwen een Sulu (rok of omslagdoek) moeten dragen, de schouders moeten bedekt zijn en er mag geen hoed of zonnebril gedragen worden. Dat werd dus een beetje een verkleedpartij op het strandje waar we met de dinghy aankwamen. Foto’s komen later.

Het huis van de Chief was niet moeilijk te vinden. Met eerbied boden we onze geschenken aan. We kwamen van 3 boten (Dart vader, Nok en Jonas) dus dat waren 3 pakken kava en een pak met noodle soepjes, 1kg suiker en een rol gemberkoekjes. Het werd in dank aanvaard en wij mochten in een kring op de grond gaan zitten met de benen gekruist of opzij. De Chief heette ons welkom, stelde zijn tante voor, die in een hoek zat en gaf ons toestemming om overal te gaan kijken. Daarna volgde een gesprekje over het dorp, onze boten enz. Heel relaxed. Soms wordt ter plekke van de kava een drank gemaakt die heel vies is, maar die je wel moet opdrinken. Hier hoefde dat niet. Ze vinden het zelf heel erg lekker……

We liepen een rondje door het keurige dorpje. Alles was netjes en goed onderhouden. We kwamen bij een winkeltje met minimale sortering en gingen naar de bakker, waar het brood bijna klaar was om de oven in te gaan. De oven was een oliedrum op zijn kan, waar een luikje in gemaakt was en waar hout in werd gestookt. Om half 5 konden Jakob en Heinze het brood komen halen. Het zag er prachtig uit.

Wat een bijzondere dag was dit weer. We liggen nu op anker voor het dorpje, waar wat lichtjes branden. Het water is onrustig, dus soms rollen we flink, maar dat maakt niks uit.

We zijn er! Vanua Balavu

We zijn er! Het mooiste plekje op aarde…..
Vanua Balavu, Lau, Fiji

Zaterdag 6 oktober 2018

Donderdagmorgen werden we wakker om 6 uur en zagen een blauwe lucht. Wauw, dat was geweldig! We hakten de knoop door en gingen vertrekken. Het weerbericht gaf nog wel wat regen, maar een gunstige wind uit het noorden! Dus rap in de benen. Met de dinghy naar de wal om te betalen en de schone was op te halen. Het wateropvangzeiltje kon weer opgeruimd worden en we hopen maar dat we genoeg regen hebben opgevangen om weer een poosje voort te kunnen.

We vertrokken om 9 uur en na 5 uur motoren kwam de wind. En dat was geweldig! Zeilen op een rustige zee met een windje 4-5 bft, dat was een goedmakertje voor het natte en winderige weer wat we gehad hadden. Puur genieten!!

Bij het ronden van Taveuni (zie kaartje vorige blog), viel de wind weg en ging de motor even aan. Daarna kwam er weer wind, maar er was iets geks aan de hand. Bij 15 knopen wind gingen we maar 2 knopen in plaats van 6+, alsof er iets aan de kiel hing. Het was intussen donker en dan ga je niet zo makkelijk overboord om te kijken. Dan weer was de snelheid goed en de windrichting verkeerd, zodat de windvaan in de war was. Heel gek allemaal. We zetten de motor maar weer aan om te kijken of dat wel goed ging. Niks aan de hand. Toch wel heel vreemd.

Na een poosje konden we weer zeilen en hadden een heerlijke tocht naar Vanua Balavu, waar we rond 7 uur in de morgen aan kwamen. We hadden de hele tocht met 3 schepen gevaren en Jonas kreeg de eer om als eerste door de pas te gaan. Jakob had een extra Google kaart op de laptop bijstaan en probleemloos voeren we dit paradijselijke gebied binnen. Zo jammer dat we geen foto’s kunnen sturen, want dit is een internetloos paradijs. Kijk in NL maar eens op internet om te zien waar we zijn.

Er liggen hier allemaal begroeide eilandjes en steenklompen, waar je tussendoor kan varen. Het meest bijzondere is dat dit gebied midden in de Pacific ligt en alleen toegankelijk is met een boot. Er is ook niks te koop, geen restaurants, alleen natuur en een handjevol mensen. We ankerden op een mooi plekje vlak bij een smalle doorgang in water van 20 meter diep, dus er ging heel wat ketting naar beneden.

Na het ontbijt gingen we eerst wat slaap inhalen en daarna even naar de Eye Candy met Clare en Andrew, die op een ander mooi plekje lagen, om wat tips over dit gebied te krijgen. En toen was het tijd voor ons aankomstbiertje met Anneke en Heinze van de Nok. Het was niet de bedoeling dat ze hier nog naar toe gingen, maar de gunstige wind haalde hen over om toch nog een weekje hier naartoe te gaan.

We sliepen vannacht geweldig. Het is hier doodstil, ik heb de windgenerator vastgebonden, zodat die de stilte niet verstoord. En vanmorgen trokken we er op uit met de dinghy, een fles water, de snorkelspullen en het fototoestel. We voeren de kreek in hier vlakbij en zagen honderden vleermuizen in de bomen. In het water waren prachtige koralen en zelfs twee blauwe gespikkelde roggen te zien. We voeren langs allerlei grote en kleine eilandjes en naar een klein strandje. Daar bonden we de dinghy aan een tak en gingen onder water. Geweldig wat een mooi koraal.

We besloten nog even niet naar het enige dorp hier te gaan, maar nog een dag te genieten van de stilte hier. We hebben de tijd!

Regen, regen, regen…..

Woensdag 3 oktober 2018

Wie denkt dat wij alsmaar tropisch weer hebben, heeft het mis. Alhoewel, tropische regens horen er hier natuurlijk ook bij. Maar het is niet mis en het houdt ook niet op. Dus of we morgen gaan vertrekken weten we nog niet. Intussen geeft het windbeeld aan, dat het zou kunnen, maar als het zo erg regent is het ook geen pretje.

Het heeft even geduurd voor we weer iets van ons lieten horen. Het blijkt, dat als je niks doet, de tijd extra snel gaat. Heel gek. Geen tijd om eens rustig te gaan zitten. Wat hebben we ook alweer gedaan de afgelopen week?

   

We zijn dus weer in Savusavu sinds donderdag. Er was veel wind en regen, dus we bleven veel binnen. Anneke van de Nok wilde wel graag naar de Hot Springs Spa, dus we gingen een afspraak maken voor maandagmiddag. Dat was geen enkel probleem. We deden nog wat boodschappen en ineens was het zaterdagmiddag. We waren uitgenodigd bij de Scoots met Eric en Vandy om een kaartspel te doen, waarbij je kon kletsen. Kijk, dat is nog eens leuk! Zelfs Jakob voelde er wel voor en hij houdt niet eens van spelletjes. Het was meer dan gezellig. We hebben echt een klik met Eric en Vandy, dus we kwamen bijna niet aan kaarten toe. Zij zijn al 4 jaar aan het varen, komen uit San Fransisco en hebben alles verkocht daar. Ze doen alles op hun gemak en genieten van elke dag. Zo hoort het ook.

Zondag zouden we een kerk op zoeken, maar Jakob is helemaal gebiologeerd van het maken van KAP kaarten (google maps) voor open CPN en kwam niet achter zijn laptop vandaan. Ik ging er dus maar even in mijn eentje op uit met de dinghy.

   Brood kopen en een stukje wandelen. ’s Middag kwamen Anneke en Heinze van de Nok. Zij gaan niet meer proberen om naar de Lau te gaan, want zij moeten nog door naar Nieuw Zeeland voor het cycloon seizoen begint. We besloten om bij de Copra Shed te gaan eten. Op weg daar naar toe werden we echt heel verschrikkelijk nat, want er valt in een paar minuten heel veel water naar beneden. Maar gelukkig konden we binnen zitten en droogden een beetje op.

 Maandag regende het weer, maar op het moment dat Anneke en ik naar de Hot Springs liepen was het droog. De baden waren weer gevuld met water van 38 graden en de massage tafels waren versierd met bloemen. We lieten ons weer helemaal verwennen. Goeie bezigheid als het slecht weer is.

We bedachten dat we dinsdag nog wel een keer met de bus wilden gaan toeren. Nu direct naar Lambasa, zonder omweg. We hadden de vorige keer niet verder gekeken dan de winkelstraat en het busstation en we wilden nu kijken of er meer te zien was. De zon scheen en het werd een mooie dag. Het is toch echt prachtig hier en mooi groen. Ik snap wel hoe dat komt…..

    Na 2 uur in de bus, kwamen we in Lambasa en gingen op zoek naar bijzondere plekken. Nou, die zijn er niet! Er is echt weinig te beleven. We vonden de Hindoestaanse tempel, maar konden er niet in omdat we geen sulu hadden meegenomen.   De winkelstraat was onveranderd en verder was er niks. Veel winkels die erg Indiaas georienteerd waren.

        Onze indruk de vorige keer klopte dus helemaal. We kochten een nieuwe koekenpan (niet die grote voor de kannibalen..) en een nieuwe snijplank en aten weer een lekkere goedkope lunch.        Op de markt, waar de vissersbootjes achter de viskramen lagen, kocht ik nog kouseband, want dat is lekker en dat hebben ze in Savusavu niet. We waren dus toch niet helemaal voor niks gegaan. We gingen met de bus van 4 uur terug. Weer een mooie tocht.

En nu is het dus woensdag. Het plan was om morgen te vertrekken naar Vanua Balavu (Lau groep), maar als het niet wat droger wordt, gaat het niet door. We deden vandaag in de stromende regen alle boodschappen, dus we kunen nu zo weg. We zouden water tanken morgen, maar dat is nu zo bruin vanwege de modder van de bergen, dat we dat maar niet doen. ik heb een zeiltje buiten opgehangen met een slang eraan, die via een filter in de watertank komt. Dat moet toch ook wat opleveren.

Ik ben benieuwd wat we morgen gaan doen.

Matei, wachten op een weergat

Donderdag 27 september 2018

Afscheid nemen is altijd moeilijk. We hadden leuke dagen gehad met Scoots en Acapella bij Paradise Resort.

Behalve het gezellige eten en drinken, gingen Ellen en ik tot 3 keer toe naar de slager. En eindelijk op maandag was die open. En we hadden geluk, want vrijdag waren er 3 koeien geslacht, dus er was een royale voorraad vlees.

Ook verkochten ze verse kokosolie, waar je wel je eigen fles voor moest meebrengen. Blij met onze boodschappen gingen we terug naar de boot en waren druk met bakken, braden en wecken.

   

Martin, Eric en Jakob hadden ‘middags een ” jam session” bij ons aan boord (dus snel even de boel opruimen en het bed opmaken, want je ziet in 1 oogopslag alles op een boot). Twee bas gitaren en een accordeon. Dat was leuk! Ze speelden Eric Clapton’s San Francisco Bay Blues en hadden veel schik. Het gelach was goed hoorbaar op de andere boten. Voor herhaling vatbaar.

   

Eind van de middag gingen we met z’n allen naar de wal, om de schone was en de groente uit de tuin op te halen. Ook moest er nog een rekening worden vereffend. Tja, en dan drink je met elkaar toch nog maar een afscheidsdrankje en dat was heel gezellig en bijna emotioneel.

De volgende dag vertrok Acapella als eerste richting zuid, daarna de Scoots richting west en wij zetten koers naar het noorden. Ons doel was Matei, omdat we vandaar uit naar Vanua Balavu konden varen, een van de eilanden van de noordelijke Lau groep.

De Lau eilanden zijn sinds 2012 toegankelijk voor bezoekers en vooral zeilers maken daar graag gebruik van. Het is alleen jammer, dat je er pas mag komen als je een “cruising permit” hebt en dat moet je op de grote eilanden halen bij het inklaren. Dat betekent dat je altijd een stuk terug moet varen om de eilanden te bezoeken en met een vaste oostenwind is dat lastig.

Er komt meestal een kort moment aan, dat de wind uit het noordoosten komt, en dan kan je met een aandewindse koers komen waar je naar toewilt. In ons geval dus Vuanua Balavu. Het weergat zou eerst op woensdag zijn, maar werd opgeschoven naar vrijdag met daarna een hele harde (tot 30 knopen) oosten wind tot en met maandag. Het is dus echt zaak, dat we zaterdagmorgen daar aankomen, zodat we een beschutte plek tegen die harde wind kunnen vinden.

Intussen zijn we 2 dagen op een mooie ankerplek bij Matei in het noorden van Taveuni. Achter ons ligt de Nok. Dinsdag dronken we een biertje en aten een pizza bij de pizzeria hier aan de wal, samen met Anneke en Heinze van de Nok, die hier al 2 dagen lagen. Gezellig. Tegen de nacht begon het flink te klotsen hier en er kwam een stevige swell. Slapen ging wel, maar was wel vermoeiend. De volgende ochtend was het niet veel beter. We lieten de dinghy te water, omdat we nog wat boodschappen wilden doen en een stukje wandelen. Maar het was zo onrustig, dat we maar aan boord bleven. Jakob repareerde de ankerlier en ik zat een beetje te chagrijnen omdat ik me verveelde. Mijn boek was niet leuk en ik wist niks anders te bedenken. Dat kan zelfs mij gebeuren.

Jonas begon langzamerhand steeds meer te schommelen achter het anker. We hoopten dat het beter zou worden, maar dat werd het niet. Na het kijken van een film besloten we maar naar bed te gaan. Het werd er niet beter op. Zelfs Jakob kon niet slapen en dat wil wat zeggen. De swell kwam vanuit zee naar het strand en wij lagen daar dwars tussen. Geen pretje dus.

Vanmorgen keken we snel naar het nieuwe weerbericht om te zien of we misschien eerder richting Lau eilanden konden, maar nee hoor, zelfs onze benodigde wind uit het noordoosten was uit het plaatje verdwenen. In plaats daarvan, zagen we dat er een aantal dagen 25+ wind uit het oosten kwam. Wat een pech. Maar wat nu? Waar kunnen we schuilen tegen die harde wind. We besloten via Paradise resort terug te gaan naar Savusavu, want daar lig je heel erg beschut.

We liggen intussen weer voor het Resort, maar dat ging niet vanzelf. Inplaats van de beloofde 20 knopen, kregen we er na een uur 36 (7-8 Bft)! En dat is echt niet lekker. We kregen bijna een flashback van zeilen in Het Kanaal. Daar is het ook altijd anders dan je verwacht en meestal met meer wind uit de verkeerde richting.

We laten de noordelijke Laugroep dus voorlopig maar voor wat het is, want het is duidelijk niet de bedoeling om daar nu te komen. We vertrokken 2 weken geleden uit Savusavu met bestemming Lau, maar zijn dus niet echt opgeschoten. Het begint echt op zeilen te lijken, haha.

Maar goed, we gaan straks lekker naar de wal, wat drinken en misschien eten en laten ons weer heerlijk verwennen door de lieve mensen hier.