Nieuw Zeeland – Whangarei – prachtig wandelgebied met mooie baaien

Maandag 22 januari 2018

We verlieten Auckland noord afgelopen woensdag rond 9 uur en gingen op weg naar Whangarei. Op onze baan was er normaal verkeer, maar richting Auckland was het dikke file. Brrr! Dat zijn we niet meer gewend en daar moeten we zeker rekening mee houden als we terug gaan naar Auckland.

Onze weghelft was prima en werd steeds mooier, smaller, meer bochten en mooie natuur. Het regende weer stevig en toen we in Whangarei aankwamen was het echt superdruk met auto’s en er was geen parkeerplek te vinden in de buurt van het hotel. Na wat rondjes rijden, vonden we een plekje en liepen naar het hotel. Gelukkig hadden ze een parkeergarage die niet zo duur was, dus we haalden de auto op.

En toen kwamen we op onze kamer. Nou ja, dat was geen kamer, maar een compleet appartement. Met een eettafel, een zithoek, een badkamer, een heeeel groot bed en een complete keuken met vaatwasser. En dat midden in het centrum voor maar 80 euro per nacht. Te gek. Onze ervaringen met overnachtingsplekken ga ik een keer apart beschrijven, want iedere plek is zo anders en nooit zoals we verwachtten. Echt gaaf!

Toen het droog werd, liepen we naar de haven om eens te zien waar al die zeilers het cycloon seizoen uitzitten (liggen). En het zag er inderdaad goed uit. Een gezellige haven met mooie plekken, een leuk Waterfront met terrasjes en winkeltjes en grote supermarkten vlak bij. En natuurlijk kunst van meneer Hundertwasser!

We zagen bekende boten liggen, zoals de She-San, de Red Max, Serengeti, Anna Caroline, Foxy Lady (van de jongens uit Bora Bora). Echt leuk. Alleen op de Serengeti was iemand. Sue en haar naaimachine waren lekker druk. Ze maakt nog steeds fantastische tassen. Larry was naar huis wegens familie omstandigheden. Het was super om haar weer te spreken. We kregen echt weer de kriebels, dus het is goed dat we binnenkort weer op Jonas gaan wonen.     

     

We maakten prachtige wandelingen naar de top van de Mt. Parihaka, naar Smugglers Bay op de Whangarei Heads en naar Patua. Het terrein is nog al geaccidenteerd, dus mijn knieën konden er weer lekker tegenaan. Ik neem tegenwoordig een Nordic Walk stok mee en dat loopt een stuk beter.

        

In Smugglers Bay was een strand en volgens de beschrijving van de wandeling moest je daar zwemmen. Voorzichtig voelden we de temperatuur van het water. Dat zijn we dus echt niet meer gewend. Het zal een graad of 20 geweest zijn. Jakob was stoer en ging er helemaal in, maar ik kwam niet verder dan mn middel.

Zondagmorgen bezochten we de Anglicaanse kerk. Het begon om 9 uur. Lekker vroeg, dan heb je nog wat aan je dag. Hett lukte jakob weer om achter he orgel te zitten en hij speelde zijn favoriete stukken.

Ik werd door een mevrouw mee genomen naar de “morning tea” en keuvelde gezellig wat met de dames.

Het werd een echte ouderwetse regenachtige zondag, met na de kerk koffie op een terras en warm eten tussen de middag. Het dutje lieten we achterwege, want er moest weer gewandeld worden.

We kwamen bij de baai van Patau. Het weer was opgeklaard en terwijl wij op een bankje zaten, kwamen er allemaal surfers naar het strand. Van groot tot klein. Dat was zo’n leuk gezicht!

We hebben Whangarei en omgeving dus uitgebreid gezien en een goeie indruk gekregen van hoe het is om daar een seizoen te liggen met je boot. Het is gezellig met veel mensen aan boord en aan de kant is ook vanalles te beleven. Waarschijnlijk slaan we met Jonas Nieuw Zeeland over, maar mochten we hier toch terecht komen, dan is dat prima.

   

Intussen zijn we aangekomen in Russell bij de Bay of Islands, een prachtig cruising gebied met historie. We gaan het weer ontdekken.

En dit is mijn uitzicht als ik it blog schrijf…….

Nieuw Zeeland – Via Marton naar Rotorua, alweer iets nieuws

Woensdag 17 januari 2017

Sinds 3 dagen zijn we op het Noordereiland en het is hier echt heel anders dan op het Zuidereiland. Dat begint al met de wegen. In plaats van bochtig, smal, 2-baans stijgend en dalend, zijn hier de wegen veel breder, soms 4-baans en zijn er nauwelijks bochten. Dat heeft te maken met het landschap, wat hier geen echte bergen heeft, maar conische heuvels en vlakke velden.

We zagen 1 berg in de verte, met sneeuw op de top, maar verder is het autorijden hier compleet anders. We leggen veel makkelijker de geplande afstanden af. Verder is de natuur minder indrukwekkend of verrassend. Sommige stukken zijn bijna een beetje saai.

Met uitzondering van vandaag. Het rijden ging wel weer snel, maar we moesten naar Auckland en dwars door de stad over hele drukke volle wegen. Er wonen hier ook veel meer mensen. Het meest enge vond ik dat grote opleggers en vrachtwagens met aanhanger met een snelheid van meer dan 100 km langs je heen denderen, terwijl het loeidruk is. Ik was dus eigenlijk voor de eerste keer echt moe en een beetje bibberig toen we aankwamen bij ons B&B ten noorden van Auckland.

Maar op deze manier lukt het aardig om redelijk snel naar het noorden van het Noordereiland te gaan, waar de natuur veel mooier is dan in het zuiden. Ondanks het wennen aan een andere omgeving, hebben we wel weer hele leuke dingen meegemaakt.

Zondag reden we langs de westkust, die hele mooie plekjes heeft. We kwamen ook een Hollandse molen tegen en een sjoelbak en broodjes kroket en toen hadden we toch wel even zo’n momentje…..

We kwamen aan in Marton, waar we in een heel mooi huis overnachtten met de naam Pukepapa Lodge. Er woonde een mevrouw, die in dat dorp was gaan wonen omdat haar dochter met vriend daar naar toe gegaan was.

Het dorp zelf is niet veel meer, omdat de nieuwe wet over aardbevingbeveiliging strenge eisen stelt aan huizen en winkels. Dat gaat gepaard met hoge kosten, dus trekken mensen weg. Doodzonde van zo’n dorp. Maar zij had een prachtig huis, waarschijnlijk voor weinig!

De dag erna openden de poorten van Rotorua zich voor ons. we hadden een goedkoop hotelletje, maar dat bleek toch wel heel handig te zijn, want naast ons was de “Living Maori Village”, een oorspronkelijk Maori dorp, wat nog gewoon functioneert. En het bijzondere was, dat het gebouwd was op en tussen warme bronnen en geisers. Zo slim, want je kookt in de grond, warme baden zijn er altijd en over de verwarming van je huis hoef je ook niet in te zitten.            

We kregen daar een leuke rondleiding en er werd voor ons gedanst op een spontane vrolijke manier. Nog niet echt zo als in Polynesië, maar het was heel vermakelijk. We maakten nog een wandeling tussen al de warme plekken en bubbelende modderpoelen door en waanden ons op een andere planeet.

 

Aan het eind van de middag wilden we nog een stukje langs het meer lopen omdat daar ook nog bronnen waren en plots kwamen we in een prachtig park, de Government Gardens. Er staat een heel groot mooi gebouw, dat het Art Museum is/was, maar de deuren moesten dicht omdat het niet voldoet aan de nieuwe wet voor aardbevingspreventie. Niet te geloven. Voorzichtig zijn is goed, maar je kan ook doorschieten!

   

Tot slot zagen we nog een bord van Happy Hour staan bij een heel chique hotel, dus we gingen naar binnen. Bij de receptie voeg de gerant wat er van onze dienst was. Ik zei, “we komen voor het happy hour”. Dat vond hij erg vermakelijk, want meestal kwamen mensen een kamer boeken. Nou wij niet. We gingen in heerlijke luxe stoelen zitten en lieten ons (goedkope) drankje lekker smaken.

Vandaag zijn we dus in Auckland aangekomen. Nog niet om de stad te bekijken, maar alleen op doorreis naar het noorden. Het weer is niet erg lekker. Gister al de hele dag miezerig en vandaag kwam daar nog eens hele harde wind bij. Niet echt zomer dus. We liepen naar de West Park Marina, die vlak bij ons B&B is. Wat een trieste grijze bedoening. Er lagen wel veel boten in de haven en de sfeer was er goed, dus we bleven er eten. Dat smaakte prima!

Morgen gaan we verder naar Whangarei, een plek waar veel zeilers een poos blijven, of om hun boot een poosje achterlaten. Daar blijven we vier dagen en hopen er lekker te wandelen en weer bootjes te kijken. De natuur moet daar erg mooi zijn.

Nieuw Zeeland – Wellington, een veelzijdige stad

Zondag 14 januari 2017

Het weer van de overtocht was blijven hangen en afgezakt naar een druilregen. Een goed klimaat voor de musea die we wilden zien.

Vanwege de schoolvakantie en het slechte weer, dachten veel gezinnen er ook zo over, dus het was behoorlijk druk. Na een uurtje hielden we het voor gezien. Het is een prachtig museum en nog gratis ook. We dronken koffie bij een brouwerij. Dat was een hippe tent geworden met kleurige aankleding.

    

Er zou ook een portret museum zijn en dat was heel erg leuk. De expositie was verzorgd door studenten van de kunstacademie en die hadden bedacht om bij de portretten ook iets te laten zien of horen dat met de persoon te maken had. Bij sommige foto’s was dat muziek, bij anderen de boeken die ze hadden geschreven en bij de modeontwerpster hing een van haar ontwerpen. Echt leuk!

De folder over Wellington liet ons weten, dat de parlementsgebouwen te bezichtigen waren. En dat was heel erg interessant. De gids vertelde ons over de gebouwen, maar ook over de samenstelling en het functioneren van de regering en liet weten dat Elisabeth de tweede nog steeds het laatste woord heeft bij regeringsbesluiten. Boeiend. De verwachting was wel, dat zodra ze er niet meer zou zijn, de monarchie zou worden afgeschaft.

    

Met een taxi lieten we ons thuisbrengen, want ongemerkt leg je flinke afstanden af.

De tweede dag sliepen we een beetje uit. Het was nog steeds druilerig. Maar de stad lonkte. We gingen eerst op zoek naar de St. Pauls Cathedral. Er was een oude en een nieuwe.

    

De nieuwe was sfeerloos, maar de oude was een geweldig mooie gebouw met historie en een orgel. Je raadt het al, na wat gepraat met degene die achter het orgel zat, klom Jakob op de orgelbank en liet weer een mooie improvisatie horen. Dat blijft toch echt indrukwekkend voor ons alletwee!

     

Na dit intermezzo genoten we van de gezellige winkelstraten met mooie winkels en winkels waar ze van die saaie kleren verkochten. Ik kocht wat shirtjes en het voelde net alsof ik met een vriendin aan het winkelen was. We hebben vreselijk gelachen.

    Koffie deden we bij een chocolaterie. Ook al zo lekker vriendinnerig. Met de kabeltram konden we naar boven en kregen een prachtig uitzicht over de stad en de ruime baai.

.     De botanische tuin liep van boven naar beneden. Mooie wandeling, die tenslotte via het kerkhof en over de snelweg eindigde bij het parlementsgebouw.     De derde dag van ons verblijf werd ineens een stralende zonnige dag, dus de korte broek kon eindelijk weer aan.

Op het schiereiland Miramar bevinden zich de WETA studio’s en workshops. Daar worden alle figuren gemaakt voor films zoals de Lord of the Rings. Dat leek ons wel heel interessant en dat was het ook. Omdat we noodgedwongen 2 films hadden gezien, herkenden we nu ook de figuren en de taferelen. Wat een werk voordat zo’n harnas voor zo’n krijger klaar is. Dat was echt de moeite waard.

Via de weg langs de kust van het schiereiland kwamen we eind van de middag terug in de stad. En daar was het supergezellig. Alle terrassen waren vol, een stuk gras langs het water was bezaaid met zitzakken en ligmatjes, er was muziek. Heerlijk. Een geweldige afsluiting van een zonnige dag.

     

Vanaf Wellington gaan we in 3 stappen naar het noorden van het Noordereiland, want dat is het zeilersmekka. We beginnen langzamerhand toch wel weer te verlangen naar het bootleven, ondanks de luxe die we nu hebben van grote zachte bedden en heerlijke douches. We zijn intussen al bijna 5 weken onderweg.

Nieuw Zeeland – Afscheid van het Zuidereiland

Woensdag 10 Januari 2018

Natuurlijk hadden we gister weer een heel programma. Niet meer op de fiets, maar met de auto. Eerst wilden we naar Pollard Park in Blenheim. Dat was leuk om daar te wandelen en er waren prachtige bloemen en mooie oude bomen (goedmakertje voor de tuin van Hunters).

         

Daarna bezochten we het wijnmuseum. Leerzaam en leuk om te zien dat dit nog een vrije jonge industrie is. De echte start was pas rond 1980. We beginnen al heel wat namen van wijnmakers te herkennen. En we weten nu ook dat de grond gezegend wordt en hoe en waarom de kurk vervangen werd door de schroefdop.

         

Van onze gastvrouw hadden we nog een adres van een mooie tuin gekregen. We konden daar ’s morgens niet terecht, dus maakten een afspraak voor ’s middags. En wat kan je in die tussentijd beter doen dan nog maar weer een wijngoed te bezoeken…. Onze keuze viel op Villa Maria. En dat was echt heel leuk. De gastvrouw vertelde allerlei leuke verhalen over de stichter van het wijngoed. Een jonge Kroaat van 20, die van zijn vader mocht oefenen op een hectare grond om de wijnbouw te proberen. En met zijn wijn onmiddellijk goud won. Weer kregen we een aantal wijnen te proeven.

Malborough, zoals deze streek heet, is beroemd om zin Sauvignon Blanc. Dat heeft te maken met het klimaat, waardoor de wijn zijn frisse smaak krijgt. Behalve deze, proefden we ook een chardonnay, een pinot nooit, een malbec en tot slot een dessertwijn, gebaseerd om riesling. Die was zo lekker dat we daar een klein flesje van meenamen.

Lekker ontspannen reden we naar de tuin Upton-Oaks-garden. Een stijltuin met Engelse invloeden.

     Prachtig en voor mij eigenlijk te netjes. Hij werd onderhouden door de eigenaars van het mooie huis dat er bij staat. In mijn ogen een onbegonnen taak. Zoveel werk! Maar het was prachtig.

Op het lijstje stond nog de Omaka Aviation Heritage. Een tentoonstelling van vliegtuigen uit de eerste en tweede wereldoorlog. We hadden alleen nog tijd voor de eerste wereldoorlog. En het was indrukwekkend zoals het was opgezet. Veel vliegtuigen in gevechtsstand, of gestrand in de sneeuw, met wielsporen op de grond in de sneeuw en een vliegtuig wat in een boom hing.

    Wat een werk moet dat geweest zijn. Maar het resultaat was indrukwekkend. Zelfs ik vond het leuk. En het stond niet eens in ons boek. De dag was nu wel zo ongeveer om en het werd tijd om te gaan eten in een Engelse pub. We realiseerden ons, dat het de laatste dag op het Zuidereiland was en haalden wat herinneringen op. Wat hadden we veel gezien in de afgelopen 4 weken.

    

Vanmorgen vroeg vertrokken we naar Picton om met de ferry naar het Noordereiland te varen. Dat is best een flinke oversteek en na ruim 3 uur kwamen we aan in Wellington. Het was heel rustig weer met nauwelijks een golfje tijdens de oversteek van de Cooks Strait. Het begon een beetje te miezeren en dat hield niet meer op.

We logeren nu in een echt hotel, omdat het zo goedkoop was. Weliswaar een beetje aan de achterkant, zonder seaview, maar heel comfortabel. Het parkeren van de auto in de garage van het hotel zou 30 dollar per nacht kosten. Tja, dan zou de overnachting toch weer duur worden. We staan voor de deur aan de straat geparkeerd met een parkeermeter, veel goedkoper! Die moeten we dus wel goed in de gaten houden.

We hebben een plan gemaakt om de komende 3 dagen mee te vullen. Dat wordt vast weer heel leuk!

      

Nieuw Zeeland – Renwick, wijn en bloemen

Dinsdag 9 januari 2018

Zondag vertrokken we uit Hanmar Springs met prachtig weer. Na al die regen was dat heerlijk. We reden via de bergweg naar Kaikouri. Die was gelukkig weer open, want vanwege de regen en slechte stukken wegdek, wordt die regelmatig afgesloten.

Het eerste wat we tegenkwamen was het bescheiden skigebied. We dronken koffie in een groot chalet, op een terras met uitzicht op de piste. Al gauw kwamen bij mij de herinneringen op aan al die prachtige skivakanties die we met het gezin en met vrienden hebben gemaakt. Wat was dat heerlijk. Maar ja, dat zit er nu niet meer in en ik ben heel tevree met de nieuwe invulling van mijn leven (dat mag ook wel!!!). Niet getreurd om wat niet meer kan, maar genieten van wat nog wel kan!

We kwamen rond lunchtijd in Kaikouri aan. Dat is een bijzondere plek aan de kust met veel zeeleeuwen, dolfijnen en vogels. Er waren heel veel mensen daar, vast ook omdat het zondag was. Het leek Zandvoort wel. Maar we genoten van wat we zagen en er hing een heerlijk relaxte sfeer.

Het vervolg van de weg, de SH1 was ook bijzonder. Het is volgens het boekje de mooiste kustroute, maar door de zware regenval en het slechte wegdek, waren er veel lastige stukken om te rijden. De SH1 was ook net op zondag weer opengegaan. Dat was geluk, want anders hadden we via het binnenland moeten omrijden.

Aan het eind van de middag kwamen we aan in Renwick. Prachtig, midden tussen de wijngaarden in.

      

      

Onze bestemming  lag verscholen in het bos. We kregen een woonkamer, slaapkamer, badkamer en een mini keukentje waar je niet echt kon koken. Ik ben niet goed met de magnetron, anders had het wel gekund. De tuin om het huis was geweldig, met een stromend beekje langs ons terras. Een sprookje. Het lijkt ieder keer nog mooier te worden.

Er waren fietsen die we mochten gebruiken. Tja, en wat is er dan mooier om tussen de wijngaarden door te fietsen en af te stappen voor een wijnproeverij!.

    Als eerste stopten we bij het wijngoed ‘Hunters’, daar zou ook een oude tuin zijn. Ik dacht, leuk om even door te wandelen. Nou, die tuin was echt heel oud en niet mooi. Maar de wijnproeverij was heel gezellig. We kregen goeie uitleg en proefden 5 wijnen. Er was er een die we wel aardig vonden en daar namen we een fles van mee. De meeste wijnen waren erg schraal en niet zo heel lekker. Maar we zaten daar onder een parasol op een mooi stukje gras onder oude mooie bomen, dus wat wil je dan nog meer.

Een beetje wiebelig stapten we weer op de fiets en reden verder naar ‘Rockferry’, een wijngoed, dat ook goeie lunches aanbiedt. Nou, dat was zeker het geval. Na verschillende lokale kleine broodjes met lekkere smeerseltjes, kregen we een malse steak met heerlijke salade en gebakken aardappels. Op het vlees lag groene tapenade. Heel bijzonder en erg lekker. Er hoorde een speciale chardonnay bij, die we ons ook goed lieten smaken.

En toen we daarna weer op de fiets stapten werd het echt een beetje zwaar. Zere billen, zere schouders (Jakob) en moeie benen (Jakob). Maar we lieten ons niet kennen en trapten lekker door tot we weer thuis waren. We hadden bij elkaar toch wel een kleine 40 kilometer afgelegd.

Wat wel eng is, is dat je hier op de weg fietst. Het zijn allemaal 2-baans wegen, dus als er een auto achter je zit en er komt een tegenligger, dan is het toch wel erg spannend. Maar gelukkig kwamen we zonder problemen weer thuis. Jakob had echt genoeg gefietst, dus de volgende dag wordt er weer een met de auto.

Nieuw Zeeland – Hanmar Springs 2, regen en spanning

Zondag 7 januari 2018

Dat zwemmen in de Hanmar Springs op vrijdag kwam er niet van. Na een mooie zonnige donderdag (onze cottage lag naast de golfbaan), was het ongelofelijk hard gaan regenen en dat hield nooit meer op.

Gelukkig hadden we een comfortabele cottage met ons eigen spabad, dus dat werd ingewijd met een klein glaasje whisky erbij om warm te blijven.

Het voordeel van een regendag is, dat je dingen gaat doen, waar je nog niet aan toe gekomen bent. Ik ben dus begonnen met het fotoboek over Nieuw Zeeland. We zijn hier nu bijna 4 weken, dus foto’s genoeg! Het leuke is dan, dat je alles nog een keer langs ziet komen, want onthouden dat lukt niet erg, we zien zoveel! Jakob schreef nog 2 verhaaltjes voor de kleinkinderen over onderwerpen van een aantal weken geleden.

De dag vloog om. Toen het even droog was, liepen we nog naar het dorp en deden wat boodschappen. Maar de regen kwam al snel weer en we gingen met gezwinde spoed terug naar ons knusse huisje.

Er was een gratis videotheek met heel veel films, dus we hebben gekeken naar Lord of the Rings, vanwege het missen van de LOTR tour, die we te duur vonden. Nou, die films waren wel een uitdaging! We begonnen met deel 2 en begrepen niet zo veel van het verhaal. Op internet keken we waar het over moest gaan. Dat hielp! Deel 3 bleek eigenlijk een soort kopie van deel 2 te zijn, met veel oorlog en veldslagen. Wel leuk om die vliegende draken te zien!

Zaterdag was het zo goed als droog, dus we konden weer wat doen.

 

We kochten een kaartje bij de Hanmar Springs en lieten ons in het warme sulfurbad zakken. Heel lekker en de stank neem je dan maar voor lief. Na nog 2 warme baden werd het tijd voor wat baantjes trekken in het 25 meter bad. Dat was maar… 28 graden, een beetje koud dus, maar we hielden vol.

Voor ’s middags hadden we een tochtje met een Jetboat geboekt. Eigenlijk niet voor grijze duiven, maar wij zijn stoer, dus we wilden dat wel eens meemaken.

   

Zo’n bootje wordt aangedreven door een jetstream, waardoor het op heel ondiep water kan varen en 360 graden kan draaien. Nou, dat is dus de fun. Je scheurt over een ondiepe rivier en dan, nadat de schipper ons gewaarschuwd had, draaide het bootje 360 graden rond, wat enorme golven gaf en een centrifugerende kracht op de passagiers uitoefent. Goed vasthouden dus! Niks geen veiligheidsgordels, maar wel een regencape en een zwemvest. Het was even wennen, maar daarna echt gaaf. De omgeving was ook heel erg mooi, maar dat schijnt minder belangrijk te zijn. Na afloop zijn er foto’s en een video en natuurlijk (omdat je nog vol adrenaline zit) koop je dat allemaal.

     

     Om bij te komen gingen we nog een keer naar de Hanmar Springs, want we hadden een bejaardenkaartje met 2 bezoeken op een dag gekocht. ’s Morgens waren er veel gezinnen, maar om 5 uur werd het echt het stelletjesuurtje…. Wij passen bij allebei :-)! Het was intussen weer gaan regenen en boven water 12 graden. Brrr. Maar na al dat gezonde thermale water kunnen we er weer helemaal tegen!

Vandaag zijn we aangekomen in Renwick (wijngebied), na weer een hele mooie tocht door de bergen en langs de kust. Maar daarover meer in het volgende blog.

Nieuw Zeeland – Hanmar Springs, toeristisch skidorp

Donderdag 4 januari 2018

We zijn gister aangekomen in Hanmar Springs, een toeristisch skidorp, wat je zo in Oostenrijk zou kunnen tegenkomen. Het is kleinschalig en daardoor blijft het wel gezellig. De tocht hiernaartoe ging van west naar oost en het landschap veranderde weer gigantisch. De weg was bochtig maar niet erg druk, dus goed te doen.

Gister had Jakob zijn eerst ervaring met autorijden. Hij had het 3 weken aangekeken en was er klaar voor. We bezochten Hokitika, een stukje noordelijk van Ross en daarna de Hokitika Gorge, een stukje naar het oosten. Terug bij de container had hij er zo’n 100 km opzitten en weet nu hoe het werkt.

        

Hokitika was een aardig plaatje, waar ze jade bewerken en een sokkenbreimachinemuseum  (leuk woord voor scrabble) hadden. Het was druilerig weer, maar toch leuk. De Gorge was echt de moeite waard. We maakten daar weer een mooie wandeling en liepen over een niet al te lange swingbridge naar een mooi uitzichtpunt.

 

Onderweg naar Hanmar Springs, stopten we in Greymouth om koffie te drinken bij de “Lifeboat”. De tip kwam van Sieds en Jacques, die hier vorig jaar waren.

Richard, de eigenaar, die over de wereld had gezworven, heeft intussen een vriendin, die uit Nederland komt en ze runnen de boot samen.

 

   

Zij zet de koffie en hij bakt de stroopwafels. Alletwee heerlijk!! We hadden een leuk gesprek over hoe dingen gaan in je leven! En over hoe bijzonder het is als je een ‘soulmate’ ontmoet en daarmee verder gaat. We kregen een door hem gegraveerde steen met een levensboom als herinnering aan deze bijzondere ontmoeting.

    

We stopten in Reefton, ongeveer halverwege de tocht, omdat dat ook zo’n leuk plaatsje is en even uit de auto is ook niet verkeerd. We deden daar vast boodschappen voor ons verblijf in Hanmar Springs (be prepared..)

Ons onderkomen hier in Hanmar Springs is echt heel goed. Het is een soort cottage van alle gemakken voorzien en wordt gerund door een Engelsman. Het is dus ook Engels ingericht, inclusief 2-persoons Spa-bad.

Omdat we de landschappen voor de film van Lord of the Rings gezien hadden, werd het ook tijd om de film eens te bekijken. Het is niet mijn ding, maar de DVDs waren hier bij de receptie te krijgen en we hebben een mooie installatie. Het verhaal begon ergens in het midden, dus we zijn vast met de verkeerde film begonnen. Ik snapte er niet veel van, maar de plaatjes waren mooi. Vanavond herkansing met een andere DVD.

   

Deze streek heeft een warm en droog klimaat, wat goed te merken is. De zon scheen gister uitbundig en de korte broek ging snel aan. Vanmorgen tijdens de wandeling de Conicle Hill op, kon dat weer. Er zijn hier Hot Springs en er is een prachtig complex met zwembaden en hot pools. Die gaan we vanmiddag eens bekijken. Lekker even zwemmen lijkt ons heerlijk.

Nieuw Zeeland – Oud en Nieuw in Ross

Dinsdag, 2 januari 2017

Iedereen viert Oud en Nieuw op zijn eigen manier. Wij dus ook! Op de dag van Oudjaar vertrokken we uit de plakkerige villa voor een lange tocht naar de westkust. Het begon al vrij snel te regenen, dus van mooie uitzichten werden er geen foto’s gemaakt.

      

De wegen hier zijn over het algemeen heel goed, maar wel met veel bochten, dus dat vraagt nog wel wat energie. Van de gletsjers kregen we niet veel mee, want er hing een dikke grijze sluier om de bergen.

     

Rond 4 uur kwamen we aan in Ross en waren benieuwd naar ons nieuwe onderkomen. we wisten dat het een ‘zee container’ zou zijn, maar dat was alles. Spannend! Vanwege de vele regen deed het internet het niet, dus de receptie had wat moeite met het vinden van ons “huisje”, maar we kregen uiteindelijk nummer 3. Er staan hier 12 containers van verschillende afmetingen, die ze allemaal omgetoverd hebben tot leuke huisjes. Gaaf idee! Het park ligt direct aan de zee, dus het bulderen van de golven is steeds onze muziek.

Binnen was de ruimte goed benut. Naast een heel groot bed was er een klein keukentje en een badkamertje. Voor stoelen was geen plek, dus we moesten steeds op bed zitten, ook om te eten met bord op schoot. Haha, nog primitiever dan op de boot. In de keuken was 1 keramische pit, die wel heel snel werkte, dus het eten kookten we in 3 fasen. Eerst de aardappels, dan de groente en tenslotte het vlees. Dat ging eigenlijk heel goed, maar om hier oliebollen te bakken was toch geen goed idee.

De kerstversiering werd weer opgehangen en Jakob maakte lekkere hapjes voor bij de Oudejaarsborrel. We hadden een fles bubbels gekocht, en we hadden het heel knus. Het spel “Keezen” wat we van de Schoonhovense vrienden hadden gekregen, kwam op bed en we speelden het tot bijna middernacht.

En toen de toost op het nieuwe jaar. We keken even terug op het afgelopen jaar, wat toch wel heel bijzonder was. Wat zou het nieuwe jaar weer gaan brengen? In ieder geval veel avontuur!

Op het terrein hier was het rustig. Er stonden wat kleine tentjes en een paar campers, maar het regende nog steeds, dus iedereen bleef lekker binnen.

    

De volgende morgen was het droog en we wilden de “Goldfields” wandeling gaan maken. Het informatiecentrum was zomaar open op Nieuwjaarsdag. We kregen wat informatie en gingen op pad. Het is toch wel heel boeiend om te zien hoe inventief die goudzoekers waren, want na het simpele “pannen” hadden ze hele ingenieuze stellages bedacht om het goudwinnen op grote schaal te doen. Ik ga eens op zoek naar een roman over goudzoekers. Dat moet nu heel leuk zijn om te lezen. De tocht ging omhoog de berg op door dik groen bos. We beginnen al een beetje natuurfreaks te worden, want we luisteren naar vogels, die we proberen te herkennen en kijken naar bomen en plantjes. Het moet niet gekker worden….

           

We  bekeken nog even het kerkje uit 1800 en daar bleek een traporgeltje te staan. Dus Jakob improviseerde er op los, want hij had geen muziek bij zich. Dat klonk toch wel weer erg leuk.

    

Toen we later met muziek daar weer naar terug gingen, zat de deur op slot. We hadden toch iets te lang op het strand gewandeld. Maar de volgende dag lukte het wel!

Terug bij de containers, bekeken we de grote keukencontainer voor de kampeerders. Daar vond ik een pan om beslag in te maken. Zonder weegschaal is het wel lastig om de juiste hoeveelheden van de ingrediënten bij elkaar te doen, maar ik had een beslagje wat de pan uit rees. De olie werd in een steelpan verwarmd en al snel sisten de bollen in de pan.

     

Het was toch gelukt. De smaak was een beetje anders dan we gewend zijn, maar dat maakt niet uit.

Soms vraag ik me af hoe het komt dat we zoveel verschillende dingen doen. De conclusie is, dat er hier zoveel te zien is, dat je bijna niet anders kunt.

En het alternatief is in je huisje te blijven zitten. Leuk voor even, maar zeker niet de hele dag.

Het is vandaag dinsdag en gelukkig droog. We gaan weer op pad. Intussen zijn de zandvliegen gekomen. Ik vroeg me al af waar ze bleven, maar het is eindelijk warm genoeg denk ik.

Nieuw Zeeland, Queenstown – Uitdagend.

Zaterdag 30 december 2017

Uitdagend, dat was het voor Jakob. En een beetje spannend natuurlijk ook. Met de gondelbaan vertrokken we naar het startpunt van de zweeftocht. Het kriebelde wel een beetje. Bij het kantoortje van GForce aangekomen, bleek dat we ook nog met de stoeltjeslift verder omhoog moesten. En vandaar af ging het gebeuren.

Alle losse spullen uit je zakken, helm op, tuig aan, vastmaken aan de paraglider en dan 4 stappen lopen en hup, daar hang je dan. Het was nog mooier dan hij had verwacht. Na het “even wennen”, werden er loopings gedraaid en mooie bochten gemaakt. Een echte belevenis. Toch wel knap hè van zo’n zeiler! Ook hier was de wind weer de voortstuwende kracht.

De film, die met de GoPro was gemaakt werd natuurlijk gekocht, want straks in het bejaardenhuis moet je toch een mooi verhaal hebben….

    

   

Na een kopje koffie om weer even te landen, kwamen de Kiwi’s aan de beurt. Ook een wens van Jakob om die in het echt te zien. Vlak bij de gondelbaan was het Kiwi centrum, dus we kochten (veel te dure) kaartjes. Het was een klein park met een vogelshow, een paar andere lokale dieren en twee Kiwi hokken. Omdat het nachtdieren zijn, is het daar aardedonker. Na een poosje konden we wat zien, en jawel, daar waren ze in het echt. Jakob blij. De rest van het park was echt niks, oud en klein en niet mijn ding.

Het werd dus tijd voor een zonnig terrasje met een lekker lokaal biertje. Het was een prachtige dag en het werd echt warm. Het was dan ook een gezellige drukte aan de waterkant. Na wat boodschappen gedaan te hebben gingen we weer terug naar ons huis in de bergen. En, en, en….. zou de keuken zijn schoongemaakt en de ramen gelapt? Nou nee hoor. Ik denk dat ze er niks van begrepen hebben. Alles plakte nog net zo als gister.

Maar het uitzicht is nog steeds fantastisch en de jacuzzi lokte. We haalden het deksel eraf en lieten ons in het warme water glijden. Alles werkte en het zag er schoon uit. Lekker even gebubbeld, maar na een minuut of 10 hadden we het wel weer gezien.

Vandaag stond Glenorchy op het programma. Een klein plaatsje aan het eind van Lake Wakatipu. Prachtig tussen de bergen in, waar we weer sneeuw konden zien. De tocht ernaar toe was heel mooi (wel kronkelig en soms steil). De sfeer in het dorp was echt nog uit de tijd van de goudzoekers.

  

Eenvoudige huizen met veel ruimte ertussen en met rechte straten in blokvorm. We zochten naar een wandeling van een uur of 2 en vonden er een die leuk was. Wat een geweldige uitzichten en wat zijn die bergen toch imposant! Het zou mooi weer worden, dus ik had de korte broek aangedaan. Maar je weet het hier dus nooit. Er stond veel wind en het was fris, maar ik liet me niet kennen.

    

In Queenstown deden we boodschappen voor de komende 3 dagen, want bij ons volgende dorp zijn geen winkels. Bovendien is het morgen zondag en daarna Nieuwjaar. Ik heb spullen voor oliebollen gekocht, dus als we niet te laat aankomen, zitten wij morgenavond aan de oliebollen. Mmmmm!  De keuken was nog steeds niet schoongemaakt, dus dat zal het komende jaar ook niet gebeuren denk ik. Ik mocht wel de wasmachine gebruiken. De Chinese dame legde me met gebaren uit hoe het werkte. Ze spreekt geen woord Engels, dus heeft mijn mooie briefje ook niet kunnen lezen. Nou ja, het zij zo. Morgen gaan we weer verder.

 

Nieuw Zeeland, Queenstown – zo anders

Donderdag 28 december 2017

Sinds gister zijn we in Lower Shotover, een plek ongeveer 15 km ten noorden van Queenstown. Op weg hiernaar toe reden we een heel stuk langs een prachtig meer.

 

En we genoten van de geweldige uitzichten. We stopten in Queenstown om vast een idee over de stad te krijgen. We kregen een soort cultuurschok, want na alle rust van de afgelopen 2 weken, was het hier een bruisende business.

Het blijkt hier het centrum te zijn voor extreme sporten en dat trekt heel veel jongelui aan. De straten waren overvol en de parkeerplaatsen ook. We vonden een plek in een overdekte garage. Wel weer even nieuw om die links in te rijden.

Jakob moest nodig naar de kapper, dus dat was ons eerste doel. Na ruim een uur wachten werd hij geknipt door een Ier, die hier was blijven hangen en zo zijn geld verdiende. Hij deed dat niet onverdienstelijk. Tja en toen kreeg Jakob een beetje de kriebels, want op zijn “bucketlist” staat nog steeds ‘paragliding’. We zagen een heel stel van die dingen in de lucht en dat zag er heel relaxed uit. Nou zijn er hier zoveel van die toeroperators, dat je niet weet bij wie je wat moet boeken. Dus toch maar via internet. Dat is wat makkelijker. Vrijdag is het zover. Spannend!!!!

We kwamen eind van de middag aan bij ons nieuwe onderkomen in Lower Shotover. Het bleek een prachtige villa te zijn met een grote tuin, jacuzzi en prachtig uitzicht op de bergen. We konden er nog een poosje van genieten, want het wordt hier pas rond 10 uur donker. We hadden boodschappen gedaan bij de supermarkt en ik zou koken. Er was een gezamenlijke keuken, maar niemand gebruikte hem, dus ik kon mijn gang gaan. Na een poosje drong het tot mij door dat alles heel erg vies was. Alles in de keuken plakte, terwijl het huis en onze kamer er netjes uitzagen. Misschien weet iemand dat, maar kan het zijn dat Chinezen het niet zo nauw nemen met een keuken, terwijl ze toch heerlijk eten kunnen maken? De eigenaar bleek namelijk een Chinees te zijn, die zich met vrouw en zoon in de garage had geïnstalleerd en het huis dus verhuurde. Wel slim natuurlijk. En het is echt een unieke plek. Met een beetje moeite maakte ik toch een lekker bord eten (want de pannen waren ook een drama).

   

Vandaag bezochten we Arrowtown, een voormalig goudzoekers dorp, hier vlak bij. Dat was wel erg toeristisch maar toch heel erg leuk.

        

Jakob leerde hoe je goud moest zoeken en kon daarna met schep en pan naar de rivier om zijn geluk te beproeven. Het blijkt echt een “koorts” te zijn, want hij kon bijna niet ophouden.   

Heel leerzaam om dat te ervaren. Er kwam een 4×4 Nomad aan, die de Lord of the Rings tour deed. Dat zag er erg leuk uit, maar bij nadere overweging gaan we dat niet doen, want het is superduur. We genieten zo wel van het fantastische landschap.

We gingen verder naar het oudste Bunghy centrum Kawarau in Nieuw Zeeland. Wat gaaf om dat te zien en te horen, want er wordt best veel gegild. Verder dan kijken kwamen we niet, want dat is toch net een “brug” te ver.

We hadden nog een wandeling op het programma staan en die begon in Arrowtown. Heerlijk even de natuur in. En tenslotte trakteerden we ons op een heerlijk groot ijsje van Patagonia, voor Nieuw Zeeland-gangers vast een begrip! Het was zo lekker, dat we helemaal vergeten zijn om er een foto van te maken. Maar er komt vast nog een herkansing.

        

Vanavond lekker spaghetti gemaakt en een briefje voor de baas neergelegd, dat hij ons blij kan maken met het schoonmaken van de keuken en het wassen van de ramen, want dat is bijna matglas. Ben benieuwd.