Een rustige zaterdag in Papeete

Zondag 24 september 2017

Tja, als je er oog voor hebt, zie je heel andere dingen in een stad. Martin van de Acapella liet in zijn blog al hele mooie graffiti zien, die hier gewoon om je heen te zien is. Als je met andere ogen de wereld in kijkt zie je ook andere dingen.

Onze focus werd nu even die van “wonen” in Papeete en wat doe je dan op je vrije zaterdag. Na een rustig ontbijt en een heel klein klusje (nieuwe spiegel in de badkamer) wandelden we de stad in, zomaar zonder doel met het idee om koffie te gaan drinken. En inderdaad zie je dan behalve leuke winkels, ook geweldige plaatjes op de muren.

Op zaterdag hangt er een heel andere sfeer in de stad dan door de week. Iedereen heeft vrij, zelfs de bus rijdt niet meer na 12 uur ’ ’s middags. Na de koffie op een relaxt terrasje wandelden we terug naar de boot om te lunchen. Jakob ging nog even liggen vanwege zijn volle hoofd (gaat al veel beter) en om een uur of twee pakten we de fiets om naar het theater te rijden aan het eind van het park, omdat daar een dansuitvoering zou zijn op zaterdag avond. Er werd gerepeteerd in het openluchttheater. Mooie dansen met een hele duidelijke Polynesische basis (mannen doen stoer en vrouwen schudden met hun achterste) en een moderne aanpassing.

We fietsten terug door het park en daar was van alles te zien. We gingen op een bankje zitten om eens rond te kijken. Er was een groepje twintigers aan het oefenen met een soort Salsa-dans onder leiding van een gedreven meester. Een stukje verderop waren een aantal mensen een filmpje aan het opnemen met hun Iphone. De “acteurs” moesten het steeds overdoen, want zo simpel is dat niet. Naast ons waren 3 meisjes met skates aan het rijden en namen elkaar ook op met de Iphone. Aan de overkant zaten een aantal oude mannen verlekkerd naar de jonge meisjes te kijken. En op het grote midden terrein werd alles klaar gemaakt voor een triathlon.

Op de achtergrond lag Moorea in het water te pronken, met daarvoor een aantal kano’s op de wal. Wat een mooie manier om een vrije zaterdag in te vullen.

Intussen waren we voor een drankje gevraagd door de schipper van een boot verderop aan de steiger. Met zijn vrouw Trish had ik kennis gemaakt in het busje naar de supermarkt en we hadden heel veel te kletsen. Dus om 5 uur gingen we met onze biertjes en een zak chips daar naartoe. Er kwam nog een stel, waarvan we hun gele boot vandaag hadden zien aankomen. Het was een internationaal gezelschap. De schipper John is Australisch, zijn vrouw Trish is Engels, De andere vrouw, Andrea kwam uit Nieuw Zeeland en haar man Jim was Canadees. Trish deed me heel erg aan mijn vriendin Toos denken. Zo vol humor en grappige lichaamstaal. Haar Engels was goed te verstaan. Van de anderen moesten we soms gokken waar ze het over hadden, maar het was heel gezellig en we hebben veel gelachen.

We zouden uit eten gaan, maar het was al redelijk laat, dus ik kookte zelf wortelen en aardappels en maakte een potje zelf-ingemaakt vlees open. Gauw klaar en erg lekker. We sloten de dag af met een aflevering van de “Onedin Line”, die we van vrienden in Nederland hadden gekregen. Heerlijk en eindelijk een verhaal zonder al te veel bloed en intriges.

We hebben onze focus dus al aardig aangepast en wie weet ga ik nog breien of haken, zoals geadviseerd werd op Facebook :-)).

Geduld……..

Zaterdag 23 september 2017

En weer gaat het anders dan verwacht! De Facebook volgers hebben het al meegekregen, er is nog meer niet goed aan de motor. Het verbindingsstuk tussen motor, waterslot en uitlaat is lek en moet vervangen worden. Dat is waarschijnlijk de echte reden dat er water in de motor is gekomen. Natuurlijk is zo’n onderdeel niet op voorraad. De Volvo dealer zei dat het een weekje zou kunnen duren, maar gister hebben we gehoord dat het nog twee weken gaat duren. Zo’n ding moet bij de fabriek in Zweden vandaan komen en ligt dus niet zomaar op de plank!

   

Afgelopen zondag hadden we nog het idee dat we dinsdag konden vertrekken. We maakten dus een leuke fietstocht naar de ankerplek bij de yachtclub, zo’n drie kwartier hiervandaan. Het was echt zo’n zondags uitje met een drankje op het terras daar en een tevreden gevoel toen we weer terug waren aan boord.

Maar zodra we wisten dat we in ieder geval nog een week hier moesten blijven, werd de klussenlijst gemaakt. De pomp van het drinkwater lekte en moest vervangen. Er moest nog een band geplakt worden. De omvormer, dat grote blauwe ding wat we uit NL hadden meegebracht moest worden aangesloten, de zonwering op het achterdek moest worden uitgebreid en een nieuw hoesje voor de 15PK motor stond ook nog op het lijstje.

Toen bleek dat het stikwerk van de hoes voor de dinghy slecht werd en dat van de bimini ook. Veel naaiklusjes dus.

We deden erg ons best elke dag in de hoop dat we begin volgende week zouden kunnen vertrekken, maar dat blijkt nu dus niet zo te zijn. Mmmm. Ik ben niet zo goed in geduld uitoefenen, dus mijn stemming was vandaag niet zo best. Jakob kreeg spontaan een loopneus en heeft nu een hoofd vol snot. Maar we kunnen er niet veel aan veranderen. Onze plannen wijzigen met de dag en voor je het weet is het cycloon seizoen aangebroken.

We klagen niet, want we hebben er mooi weer bij. En met het busje naar de Carrefour en lekker veel boodschappen doen is ook leuk. Vanmiddag kocht ik een nieuwe zonnehoed voor 6 dollar, en daar word ik ook blij van. Dus we doen er alles aan, maar geduld is nog steeds niet mijn ding………

 

 

Nog even wat plaatjes van ons uitzicht hier.

      

      

Bijna weer varen!!

Zaterdag 16 september 2017

De tijd vliegt hier in Papeete. Het is heerlijk weer en aanmerkelijk beter dan bij jullie, las ik. Er is intussen van alles gebeurd hier en eindelijk weten we de oorzaak van het motorprobleem.

Nadat bleek dat de oliekoeling niet stuk was, werd de aandacht verplaatst naar het waterslot. De monteur had de verstuivers meegenomen naar zijn werkplaats en de nodige revisie aangebracht. Bij terugplaatsen en starten van de motor, bleek dat er compressie was en dat is verheugend. Het zegt mij niet veel, maar iedereen was blij. Het ging alleen wel gepaard met rondvliegende oliespetters en vette witte rook. We hebben nu een gespikkeld dek en binnen zit alles onder een kleverig laagje. Maar…toch reden tot vreugde!

Het waterslot, een metalen ronde tank van ongeveer 5 liters, werd gedemonteerd en na discussie te klein bevonden. Ook de uitlaatslang naar achter zat niet goed en moest verplaatst. De achterkajuit werd zo ongeveer gesloopt, de legkast gedemonteerd, dus ga maar na wat een zooi dat was.

Maar uiteindelijk, met heel veel hulp en inzicht van Heinze van de Nok, werd alles op een goeie plek gezet en kon de boot weer een beetje worden opgeruimd. Maar nog was het niet duidelijk, waarom het water teruggeslagen was in de motor. Totdat Jakob het beluchtingsslangetje voor het waterslot in de bakskist vrij maakte en ….. het bleek dat die was samengedrukt door alle gereedschapskisten en dozen met reserveonderdelen die daar instaan.

Hèhè, nu snappen we het eindelijk. Dus een nieuwe slang gekocht en een pijp om er om heen te doen, zodat herhaling niet meer kan voorkomen. Voorlopig doen w heet met het huidige watervat van 5 liter, want het laten vergroten van deze duurt weer een poosje. En het heeft eigenlijk altijd goed gewerkt.

Het einde van het klussen is in zicht. Nog 2 dagen de modificaties aanbrengen, een dagje boot schoonmaken en dan kunnen we weer weg.

We hebben heel veel geleerd over de motor!!! Ik ben nu ook heel benieuwd hoe dat op de Winner zit, maar dat duurt nog even voor ik daar naar kan kijken.

Zo, dit was een technisch verhaal voor de mannen en geïnteresseerde vrouwen. Ik liep overal maar zo’n beetje omheen en maakte koffie en eten en deed boodschappen.

Een beetje softe dingen dus. Ook heb ik ritsen genaaid aan onze zonnetent achter, zodat de zijkanten nu niet meer met touwtjes vastzitten, maar netjes met ritsen.

Andere leuke dingen die we gedaan hebben waren, gezellig uit eten met Acapella, als dank voor hun sleepwerk, leuke “tattoo” borden en bekers gekocht in een hele leuke winkel in een dorp verderop (een lekker stuk gefietst, dus arme knieen), geborreld bij Acapella aan boord en lang geslapen, om bij te komen van al dat geklus.

En hoe nu verder…. We gaan dinsdag naar Huahine en door naar de rest van de Society Islands en dan komen er dus weer mooie foto’s met blauw water en mooie stranden.

Tegen het eind van oktober gaan we richting Tuamotus en Markiezen om het hurricane seizoen te ontlopen. Als het lukt willen we ook nog naar Gambier. Bij elkaar is dit een omweg van ongeveer 2500 mijl, tegen de wind en de stroming in. Dus maar eens zien hoe dat gaat. We zouden in maart weer terug kunnen zijn in Tahiti om dan naar NL te vliegen.

Mocht dat allemaal niet lukken, dan kunnen we in de marina, waar we in augustus lagen, nog terecht voor een aantal maanden. Die zouden we dan kunnen opvullen met een rondje Nieuw Zeeland over land en aansluitend een bezoek aan NL.

Plannen genoeg dus. Voor ons ook spannend wat het gaat worden. Maar nu eerst maar weer eens varen!!!

Weer terug in Papeete

Dinsdag 12 september 2017

De afgelopen dagen stonden in het teken van de motor die niet werkte.

Er werd van alles geknutseld en overlegd met vrienden en techneuten. Er was water in de olie gekomen en een mogelijke reden was “waterslag”.

De mailtjes naar de dealer in Papeete werden niet beantwoord, dus er zat niets anders op dan dat we probeerden al zeilend naar Papeete te gaan. De Acapella zou ons de baai uitslepen en na een paar uur zeilen zouden we weer opgevangen worden bij de ingang van de Papeete Marina en met een sleepje zouden we langs een steiger worden gemanoeuvreerd.

Maar omdat we niet moesten vergeten om te genieten, gingen we zaterdag met Ellen en Martin naar een dorpje verderop, waar leuke winkeltjes waren en we koffie wilden gaan drinken.

Met de dinghy voeren we een kwartiertje en liepen nog een half uurtje naar het dorp. Echt leuk. Nog even naar de Polymat om wat kleine technische dingetjes te kopen en daarna lekker koffie met taart.

En toen was het maandag. Er zou genoeg wind staan om te zeilen. Met de hand moest het anker omhoog, want de lier werkt niet zonder motor. We maakten met een lange lijn vast aan de Acapella en voeren rustig de baai uit, tussen het rif door, het grote water op. En toen was er eigenlijk te weinig wind om te zeilen. Het slepen door de Acapella ging goed, dus Martin stelde voor om met een rustig gangetje ons naar Papeete te slepen. Wat een lieverd!!! I

Ik bleef voorop zitten om de sleeplijn in de gaten te houden en Jakob stuurde. Na ruim 5 uur (we voeren met een snelheid van ongeveer 3 knopen) riepen we Port Control op en we mochten naar binnen. Heinze en Anneke stonden klaar met de lijnen om ons aan de wal te trekken, zodra we los waren van de Acapella. Dat ging prima. Goh, wat viel er een last van onze schouders, want nu was deskundige hulp binnen handbereik. We dronken met onze hulptroepen een lekker biertje op de goeie afloop. We sliepen daarna fantastisch!

Vanmorgen om half 8 fietsten we naar de Volvo dealer en de monteur kwam om 1 uur de verstuivers van een laagje olie voorzien, zodat het zoute water niet al te erg in zou vreten. Morgen om 8 uur komt hij terug met een nieuwe koeling voor de olie (die hadden we nog niet bekeken). Als die lekt kan er water in de olie komen….. We gaan het zien. De wereld ziet er alweer een stuk rooskleuriger uit.

Nog steeds niet naar Huahine

Vrijdag 8 september 2017

De wind, die zo hevig was, nam af op dinsdag. We kwamen in gesprek met een schipper uit Nieuw Zeeland, die hier ook voor anker lag. Hij vertelde van alles over zijn boot en zijn trips en gaf aan dat hij heel technisch was en dat was handig. Ook hij zou dinsdag eind van de dag vertrekken richting Huahine.

We wilden rond 2 uur vertrekken en maakten alles klaar. En toen…. wilde de motor niet starten. O je, wat nu. Er is hier geen Volvo dealer, wel in Papeete, maar die komt vast niet met de pont naar hier. Dus, Peter, de Nieuw Zeelander opgehaald. Maar we hadden de bijboot al op dek en de motor aan de reling, dus dat duurde even. Gelukkig wilde Peter meekomen en kroop in het motorruim. Conclusie was een zwakke accu. We brachten de accu naar een oplaadstation. Dat was natuurijk niet voor de deur, dus bij het benzinestation vroeg ik aan een mevrouw die net getankt had, of ze ons naar het laadstation wilde brengen. Dat deed ze met plezier. We leverden de accu af en liepen terug.

De volgende dag voeren we met de bijboot een stuk verder richting accusstation en liepen het laatste stuk. We hadden een karretje mee voor de terugweg. Een heel gedoe dus. Vol spanning werd de accu weer ingebouwd ennnn…… er gebeurde niks. Zou het dan toch de startmotor zijn? In de baai liggen 2 motorboten en ik vermoedde dat die wel techneuten aan boord zouden hebben. Jakob volgde de bijboot van een van hen die naar de kant ging. Maar het moment was vast niet goed, want er werden net hele deftige mensen opgehaald en hij werd genegeerd. Dat vindt Jakob dus niet leuk!

We gingen samen naar het andere motorjacht. Goh, die waren zo aardig!! De mechanic, Aubry uit Zuid Afrika, zei dat hij na 5 uur wel even langs kwam. Ze testten de accu en de startmotor en die leken goed te zijn. Intussen was Acapella aangekomen, dus gingen we daar ons verdriet maar een beetje verdrinken.

De volgende morgen om 8 uur klopte Aubry aan met een eigen accu en een accumeter om alles nog eens te proberen. Geweldig toch? Geen resultaat, de motor startte niet. De accu’ was toch echt goed. Om te testen of de kabels naar de startmotor goed waren hadden we dikke startkabels nodig. Dus ik ging met de bijboot naar een plek vlak bij het laadstation om ze te kopen. Die hadden ze niet en toen werd het een echt uitje.

Er was een winkel verderop, ruim 20 minuten lopen en daar zou het vast lukken. Ik wandelde door een heel leuk dorp, langs een prachtige ankerplek met blauw water naar de andere kant. En inderdaad, daar zat Polymat. En die verkochten een hele dikke startkabel. Op mijn gemak wandelde ik terug naar de bijboot, die braaf op me lag te wachten.

Na een lekker tochtje terug naar Jonas, probeerden we met de kabels te starten. Het klonk iets beter, maar de motor sloeg niet echt aan. Vanmorgen testen we nog het brandstofcircuit en nu hebben we geen ideeën meer. Tja, er zal niks anders opzitten dan terug zien te komen naar Papeete, en een monteur laten komen.

Intussen hebben we al zoveel tijd verloren, dat we moeten gaan haasten op op tijd (eind oktober) in Fiji te zijn En dat is erg jammer, want dan missen we veel moois onderweg. Het is nog zo’n 2500 mijl, dus wel te doen, maar niet leuk. Na de hurricane bij St. Maarten beginnen we ook een beetje te twijfelen aan de veiligheid van de hurricane pit op Fiji, want dat blijft ook een gevoelig gebied.

We overwegen om nog een seizoen in Polynesie te blijven. Er is hier ook nog veel te zien, zoals de Austral eilanden, Gambier, Tuamotus en de rest van de Society eilanden. Er moet dus een nieuw plan komen. Maar eerst maar eens zien of we de motor aan de praat kunnen krijgen.

Het is gezellig dat de Acapella er weer is, want daar kunnen we lekker mee sparren. Verder is de baai bijna leeg, maar er zijn slechtere plekken om vast te liggen :-).

Voorjaarsstormen

Zaterdag 2 september 2017

Het gaat altijd anders, zou mijn zus Will zeggen. En dat was ook zo. Het inbouwen van de oven ging voorspoedig en we vertrokken om 2 uur met een mooi rustig windje richting Huahine. Intussen was Heinze van de Nok langs geweest om te zeggen dat hij bericht had dat er bij Moorea 35 knopen wind was. Onze weerprogramma’s gaven 20-25 knopen aan, dus we vertrokken toch maar.

We starten met het derde rif in het grootzeil en de kluiver na een poosje opgerold tot het 3de rif. Het ging lekker in het begin. We maakten een snelheid van ruim 7 knopen en dat was niet verkeerd. Maar er kwamen steeds meer uitschieters van de wind, waardoor het sturen best zwaar werd en niet verantwoord om zo de nacht in te gaan. We besloten om bij Moorea, wat 15 mijl van Tahiti ligt, een tussenstop te maken. We kenden Cook’s bay van ons bezoek in juni, dus wisten dat er achterin de baai een mooie ankerplek was.

Rond 5 uur viel ons anker met de nieuwe ankerketting in de modder. We liggen op 16 meter diepte, dus dat werd minstens 50 meter ketting. En toen begon het pas echt te blazen. We zwierden rond en Jonas huiverde. We controleerden de ankerpositie via de GPS en zagen de grote uitslagen, maar het anker lag muurvast. Tja, toen was de conclusie dat we verwaaid lagen. Zo snel al! We controleerden het weer voor de komende dagen en dat bleef tot en met zondag 20-25 knopen wind.

 

Dus kwam er tijd om lekker te lezen, spelletjes te doen, te spelen met de “Raspberry Pie”, Jakobs nieuwe speeltje, en een fotoboek over de Pacific en Frans Polynesië af te maken. De dinghy kon nog niet in het water, want bij harde wind vliegt die alle kanten op als hij in de takels hangt. We hadden dus ons eigen eilandje met allerlei lekker eten en drinken. Niet verkeerd. Dat gaf ons ook de tijd om lekker uit te rusten van ons bezoek aan NL. 

Donderdag nam de wind in de baai af en waait nu nog alleen op de oceaan, denken wij. De verleiding is dan groot om toch te vertrekken, maar dat doen we niet want bij Huahine staat nog heel veel wind.

De dinghy ging te water met de 5pk BB. En die had er geen zin in. Dus Jakob had er weer een klusje bij. Eind van de middag konden we naar de wal om nog wat boodschappen te doen.Er is altijd een klussen lijst, dus we deden wat van die dingen en verder lekker niks. Ik had dinsdag brood gebakken wat heel goed gelukt was en gister een appelcake.

Vandaag is het zaterdag en gaan we een stuk wandelen aan de westkant van de baai. Daar zijn we nog niet geweest.

En morgen gaan we het uitgestelde bezoek aan de StingRays brengen. De vorige keer dat we hier waren lukte dat niet, maar nu wel. Dat beloofd een mooi uitje te worden.

Als alles blijft zo als het voorspeld is, vertrekken we maandag naar Huahine. Intussen is de bemanning van de Acapella ook weer terug op Tahiti, dus het zal hen niet veel moeite gaan kosten om ons in te halen :-).

Er was vandaag een fruitstalletje, waar we onze voorraad fruit weer konden aanvullen. Ananassen, pompelmoezen en bananen.

 

Nog wat foto’s van de wandeling. Wat is het hier toch mooi!

 

“De tattoo”

Dinsdag 29 augustus 2017

Jaha, ik heb het echt gedaan!

Nadat we in Marina Taina onze Jonas weer vaarklaar hadden gemaakt, na een heerlijke vakantie in Nederland, voeren we over het prachtige blauwe water naar Papeete, want we wilden nog wat dingen doen in de stad en dan is de stads marina erg handig en gezellig.

Zodra we waren afgemeerd, zei Jakob, kom we gaan naar Simeon. Het was zaterdag 11.30, dus mooi op tijd voor de sluiting tussen de middag. We pakten onze fietsjes en parkeerden ze bij de shop in de gang. We moesten een trap op en dan verwacht je in een soort donker hol met enge mannen te komen. Maar dat was niet zo. Het was een hele lichte ruimte , wel met een beetje enge mannen, maar ze waren erg vriendelijk.

Ik kon in een boek uitzoeken wat ik wilde en het kon meteen. Nou dat was handig, want een beetje eng was het toch wel. Ik kon op een schone tafel gaan liggen, net als bij de dokter. En een kwartier later had ik een hele prachtige herinnering aan Polynesië op mijn voet. Het is een verhaal over de oceaan, de tiki’s, het leven samen en reizen. Zo mooi. Toen het een beetje zeer deed, dacht ik weer aan de mooie grote oceaan, dus de verbinding is gemaakt. Ik ben er trots op en Jakob ook!

Zondag was een lekker dagje niks doen. We wandelden door de stad, bezochten de Kathedraal met mooie ramen, gingen een biertje drinken bij Heinze van de Nok en daarna eten bij de roulettes, heerlijke tonijn.

We zouden gister vertrekken naar Huahine, maar eigenlijk wilde ik toch graag dat nieuwe fornuis, dat ik voor de vakantie in de watersportwinkel had gezien. En hoe gaat dat dan… Je praat er vaak over en noemt alle voordelen op. Je geeft aan dat de huidige oven toch al wel erg oud is en niet meer zo goed werkt. En dan voor je het weet zit je 4 keer op de fiets naar de winkel.

De eerste keer om te kijken, de tweede keer om toch echt te bevestigen dat de maten kloppen. De derde keer om de scheepspapieren te laten zien, zodat je geen belasting hoeft te betalen en de laatste keer om te kijken of het gelukt was met de douane en af te spreken wanneer ze hem bezorgen. Lekker gesport dus.

Jakob, bruisend van energie, besloot om mijn fiets te gaan ombouwen. In NL had hij een nieuw achterwiel met toebehoren gekocht om de fiets van 3 naar 7 versnellingen te brengen. Ik leende namelijk iets te vaak zijn fiets, die dat al heeft. Als een echte fietsenmaker werd de fiets opgehangen in de kuip en na uren sleutelen werd het weer een fiets. Nu nog afstellen en kijken of het echt werkt. Dat doen we op het volgende eiland.

Want als het goed is wordt over een uurtje de oven bezorgd en kan die worden ingebouwd. Dat lijkt weinig werk. maar je weet het maar nooit. Als het meezit vertrekken we rond 1 uur naar Huahine. Dat is ruim 100 mijl varen, dus we komen daar woensdag in de morgen aan. Omdat we niet weten hoe het internet daar is, sturen we nu maar vast dit bericht.

Tot later!

Vakantie in Nederland

Maandag 21 augustus 2017

Het zit er weer bijna op. Vijf weken vliegen om. We hebben heel veel mensen gezien, geknuffeld en gesproken. Het logeren op Winner was heel geslaagd en zorgde er ook voor dat een aantal mensen een stukje mee konden varen. Inge had voor een auto gezorgd, zodat we iedereen makkelijk konden bereiken. Ook de “Meet en Greet” was heel erg leuk en voor herhaling vatbaar. Omdat in Nederland zoveel te koop is, sjouwen we straks met extra bagage naar het vliegveld.

                 

Als we vrijdag weer op Tahiti landen, zal het wel weer even wennen zijn aan de warmte, want dat hebben we in Nederland wel een beetje gemist. We gaan nog een paar dagen in de stadshaven liggen en vertrekken dan naar Huahine. De avonturen liggen weer op ons te wachten!

Alle familie en vrienden, heel hartelijk bedankt voor jullie tijd, aandacht, warmte en gezelligheid,

Bye bye Tahiti

Maandag 17 juni 2017

De afgelopen week is voorbijgevlogen. Natuurlijk hebben we van alles gedaan, maar als je in een haven ligt bij een stad ben je toch heel druk met niks doen lijkt het wel.

Maar goed, de boot is nu helemaal in orde en schoon. We zijn van de week op de vouwfiets naar de andere haven gefietst om een indruk te krijgen van de plek waar we Jonas 5 weken gaan achterlaten.

Het was een verschrikkelijk eind fietsen en met mijn krakerige knieën was dat matig leuk. Maar de haven ziet er prima uit. Het is heel anders dan hier in de stad, maar een prima plek om je boot een poosje achter te laten. We gingen even wat drinken bij het restaurant en dat kostte 19 dollar, dus dat doen we maar geen tweede keer

Woensdag huurden we een auto om het eiland rond te rijden. Het is hier echt heel erg mooi en echt een plek om wat langer te blijven. Helaas was het Gauguin museum gesloten.

Veel mensen blijven een extra seizoen in Polynesië omdat er zo veel te zien is en de sfeer en het klimaat zo goed is. Maar voor ons zit dat er niet in, omdat we iets minder tijd hebben dan mensen die 10 jaar jonger zijn.

Vrijdag de 14de juli was een feestdag hier, vanwege de Franse achtergrond. Dat begon met een parade die erg leuk was om te zien. We waren eerst op de verkeerde plek en we vonden het al zo stil.

 

 

 

 

 

 

 

Twee uur later begon het feest op een plek dicht bij onze haven. Het mooiste van de parade was eigenlijk dat bij het tweede rondje dat er gelopen werd de groepen een Polynesisch lied zongen. Gaaf!. En.. Miss Tahiti was er ook. Jakob had haar al gauw gespot en er moesten wel even foto’s gemaakt worden natuurlijk.

“s Avonds hadden we kaartjes voor de Heiva, een jaarlijkse dans en zing wedstrijd tussen de eilanden. dat was erg de moeite waard, terwijl we toch al zoveel dans hadden gezien.

Gister gingen we eindelijk weer eens naar de kerk. Hier tegenover is een protestantse kerk. Er zijn trouwens ongelofelijk veel kerken hier op het eiland. Dat komt misschien omdat we ergens een gedenkplaat zagen waarop een lange lijst van namen van missionarissen stond, die hier per schip aan land gebracht werden. En die hebben goed hun best gedaan, lijkt het.

Maar goed, we gingen naar de kerk aan de overkant en waren semi-netjes gekleed. We kwamen binnen en werden naar het balkon verwezen. Het bleek dat alle vrouwen witte kleren droegen en prachtige hoeden ophadden.

Ze zaten gescheiden van de mannen, beetje conservatief dus. Maar zeker van bovenaf zag het er prachtig uit. We verstonden niet veel van de dienst, maar het was een mooi schouwspel. Het zingen was weer knalhard, met een voorzangster die een stem had als een klok. Na afloop van de dienst werd er nog geoefend met nieuwe liederen en Jakob kon het niet laten om even mee te doen.

We hebben gisteravond afscheid genomen van Pesche en Franci van de Pandora. Die zullen we voorlopig een poosje niet zien, maar voor het eind van het jaar komen we ze vast weer tegen. Intussen is de Red Max met Bas en Monique aan onze steiger komen liggen. Die hebben we voor het laatst gezien in december 2015 in Kaapverdië. Zij zijn om Kaap Hoorn gevaren om hier te komen. Zo leuk om elkaar dan weer te spreken. Die gaan we zeker weer zien voordat we in Fiji zijn.

Maar nu gaan we eerst de boot omvaren, de koffers pakken en naar NL vliegen. We zijn 5 weken weg, dus er zal de komende tijd weinig te lezen zijn over zonnige oorden en spannende zeiltochten.

Tot later!

PS. Er  keerde vanmorgen vroeg een heel groot schip vlak bij onze steiger. Imposant!

We zijn intussen in Marina Taina aangekomen. Een leuke tocht onder de start- en landingsbaan van het vliegveld door, maar wel vlak bij het rif. 

 

 

Papeete, Tahiti

Zondag 9 juli 2017

Is het niet bijzonder dat we hier zijn! Daar droom je toch van en wij zijn er gewoon. En het leuke is dat we ook al weer helemaal gewend zijn en bijna vergeten dat Tahiti nog steeds een stipje in de grote oceaan is.
Dat komt omdat we in een marina liggen midden in de stad. Er loopt een mooie boulevard hierlangs en er is een stadspark met palmbomen, speelplaatsen, schaduwplekken met banken, echt heel fraai.

Papeete is echt een stadje, met allerei soort winkels en alles is te koop. He industrieterrein is niet zo heel ver weg en daar zijn weer bedrijven die van alles voor je kunnen doen om de boot in orde te maken. Daarom vergeten we waarschijnlijk dat we midden op de oceaan zijn.

Het is hier heerlijk, relaxed, veilig en het eten is lekker. Alles is hier wel erg duur en dan weet je ineens weer dat alles moet worden ingevlogen vanuit Nieuw Zeeland en Amerika. Gisteravond aten we een pizza bij een leuk restaurant. De prijs was oke, maar we namen er een glaasje rode wijn bij. Tja en dat kostte 15 dollar per stuk.

Wat erg leuk is hier, uit dat er om 6 uur busjes komen naar het parkeerterrein achter de Tourist info. De zijkleppen gaan open en dan blijken het complete keukens te zijn. Het plein wordt vol gezet met tafels en stoelen tussen de ongeveer 10 busjes en die worden netjes gedekt. Het is er schoon, netjes en het eten is voortreffelijk. Het varieert van rauwe tonijn (poisson cru), tot chinees (Chao Men) en Thais eten tot biefstuk of mosselen met frites.

En de borden zijn onbehoorlijk vol, zodat je er met zn tweeën van zou kunnen eten. En dat is prima. Er wordt geen bier verkocht, alleen water, cola en cider. Om een uur of 10 is iedereen uitgegeten en wordt alles weer opgeruimd en schoongemaakt. Een maaltijd kost ongeveer 15 euro. We zijn er intussen al 3 keer geweest, want als je in de supermarkt boodschappen doet ben je net zo veel geld kwijt.

Omdat er nog steeds klussen waren aan boord hebben we nog geen auto gehuurd om het eiland rond te rijden. Dat gaat volgende week gebeuren. Het voorzeil en de huik van het grootzeil zijn gemaakt en hangen weer, de motor is weer helemaal goed, de waterpomp is gemaakt, de olie is ververst en de nieuwe filters zitten erin, de uitlaat is gemaakt en alles is weer schoon. Nu nog de ankerlier repareren en een nieuwe ankerketting kopen. Klusjes voor het begin van de week. Waarschijnlijk huren we dinsdag een auto en gaan op verkenning. Het Gauguin museum ligt aan de andere kant van het eiland. En ook al hebben ze alleen maar reproducties, het lijkt me gaaf om die te zien in hun eigen omgeving.

De stad kennen we intussen al aardig en er is ook mooie graffiti te zien. Er staan deftige overheidsgebouwen en vlak bij ons is een monument ter gedachtenis aan de kernontploffingen die ze in Polynesië lieten gebeuren, waarbij oorspronkelijke bewoners weg moesten van hun eiland.

Volgende week maandag verkassen we naar de marina buiten de stad, waar we de boot een aantal weken gaan achter laten. We zijn daar vrijdag op de fiets naar toe gegaan.

Dat bleek toch verder weg dan we dachten, dus mijn knieën vonden dat niet zo leuk, maar overleven het wel weer. Jakob was ’s morgens bij de dokter omdat er een gaatje in zijn teen zit/zat, wat niet dicht wilde. Hier in Polynesië komt dat vrij snel voor. Vanwege de warmte en de vochtigheid en de insectjes die er graag in wroeten, kunnen lelijke infecties ontstaan. Hij kreeg een antibiotica kuurtje en speciaal verband. Nu na 2 dagen ziet het er al een stuk beter uit.

Voor degenen die zich nog niet hebben aangemeld, even een herinnering. Op 30 juli hebben wij een Meet & Greet in de haven van Monnickendam, van 15.00-18.30 in het zeilers cafe aan de kant van het dorp. Als je je nog niet hebt aangemeld, laat het ons dan nog even weten, zodat we genoeg hapjes en drankjes kunnen regelen.

Voor wie nu met vakantie gaat of al is, geniet ervan!