Wat is het mooi hier in de Bay of Islands

Zaterdag, 15 juni 2019

De dagen verglijden hier op deze mooie plek. Jammer genoeg hadden we nog 2 dagen met veel bewolking en regen, maar gister was het een prachtige zonnige dag.

We vermaken ons met dinghy tochtjes langs de mooie baaien, snorkelen bij de prachtige koraalplekken en lezen en genieten.

Vandaag gaan we terug naar Daliconi met de Loupan. De mannen gaan wat reparaties doen in het dorp.

We hebben nog steeds geen internet, dus het uitgebreide blog wordt steeds langer :-)! Misschien lukt het versturen volgende week als we in Lomaloma zijn. We hebben het goed!

Het is vandaag 4 jaar geleden dat we vertrokken uit Nederland. Waar blijft de tijd!

Terug in Vanua Balavu

Terug in Vanua Balavu

Dinsdag 11 juni 2019

Even een kort blog via de satteliet. Een uitgebreide versie volgt als we weer internet hebben.

Na een tocht met alle soorten wind, kwamen we zaterdag aan in Vanua Balavu en ankerden voor het dorpje Daliconi. De ankerplek is wat hobbelig, maar dat was deze keer niet echt erg. Zondag werd een rustdag met champagne aan boord van de Acapella. We zijn hier met vier boten. Loupan met Ulla en Pelle, Atla met Eva en Peter, Acapella en wij. Heel gezellig!

Maandag werden we om 10 uur verwacht bij de Chief. Allemaal in Sulu met onze pakken Kava en andere geschenken namen we plaats op de mat waar de Chief met zijn secondanten ons welkom heette. De Sevusevu was heel indrukwekkend! Vervolgens bezochten we de school. Ook weer leuk.

In konvooi vertrokken we daarna naar de Bay of Islands. Het weer was prima gistermiddag en om 4 uur kwam iedereen voor een sundowner bij ons op het voordek. Idyllisch op zo’n prachtige plek. Er was onweer met zware regen voorspeld en dat kwam. Het was vannacht heel erg licht met veel gerommel. Intussen is het regenen begonnen. Jammer want het is hier zo mooi en we kunnen eigenlijk niet naar buiten. Maar… na regen komt zonneschijn, dus morgen vast weer mooi weer.

Alweer jarig! Nu in Savusavu.

Donderdag 6 juni 2019

De verjaardag is alweer voorbij. Ik heb altijd een beetje gemengde gevoelens bij zo’n dag. Het liefst sla ik hem over, maar als er dan toch van alles leuks gebeurt, kan ik daar toch wel erg van genieten.

Het begon eigenlijk al op dinsdag. Ellen en ik gingen naar de Spa en hadden onszelf een massage beloofd. En die bleek ik ineens cadeau te krijgen van Acapella. Is dat niet leuk. Dat werd dus dubbel genieten. De Fijan masseuses zijn zo lekker sterk, dus je hele lijf wordt weer als nieuw. En dat thermische bad is echt zo zalig.

We hadden de hele morgen al boodschappen lopen doen om er voor te zorgen dat we genoeg eten en drinken aan boord hebben de komende maand, want we gaan naar de noordelijke Lau en daar is niks te koop.

Dus ontspannen in dat water en dan die massage was verrukkelijk! Ik kreeg ook nog een mooi bloemetje uit de tuin van Ellen. Hoe gaaf is dat!

Terug aan boord bakte ik een appelcake met oud meel. Dat had ik dus niet moeten doen. Hij zag er prachtig uit, maar smaakte naar oude kranten. Die kon ik de verjaardagsgasten toch niet voorzetten.

Op de ochtend van mijn verjaardag had Jakob de tafel leuk gedekt en een heerlijk ontbijt gemaakt. Zelfs met geroosterd brood en eieren! En op mijn bord lag een cadeautje. Dat had hij in Nederland al gekocht, maar had het goed verstopt aan boord. Wat leuk! Draadloze oortjes voor de iPhone. Echt heel chique. En het werkt nog ook!

En toen was het tijd voor koffie in de tuin. De taart moest dus ook maar van het cafe komen en ze deden er nog ijs bij ook. Dat was feest!. Andrew en Clare van de Eye Candy en Ellen en Martin van de Acapella waren van de partij. Gezellig en lekker!

Om half 12 reed de taxi voor en gingen we met Ellen en Martin op pad. Eerst naar de begraafplaats Tavitikau, een stukje buiten de stad. Daar is Tilly, de moeder van Humberto, begraven.

Ze werd twee maanden geleden ziek en is overleden op de plek waar ze de mooiste tijd van haar leven heeft gehad, dankzij haar zoon. We wilden een laatste groet aan haar brengen en dat was bijzonder.

Het graf ligt boven op een heuvel vanwaar je uitkijkt over zee. Is dat niet mooi!

De taxi chauffeur vertelde nog wat over de gewoontes op Fiji en daarna gingen we op weg naar de Vuodomo watervallen, een half uurtje rijden.

     

We moesten eerst de toegang betalen in een dorpje verscholen in het groen en daarna ongeveer 10 minuten over een modderig pad er naar toe lopen. Het had net geregend, maar het ging goed

Wat een mooie waterval. We hadden badgoed meegenomen, maar er kwam weer een bui aan, dus dat badderen lieten we maar aan ons voorbij gaan. Wat is het hier toch mooi.

We aten een broodje bij het cafe en gingen terug naar de boot. Even nog wat voorbereidingen doen voor ons vertrek donderdag.

Om 5 uur verzamelden we weer bij de bar en Martin had zijn nieuwe sulu aangedaan voor mijn verjaardagsetentje. Ja, en toen kon Jakob niet achterblijven. En Pelle van de Loupan sloot zich daar bij aan. Zijn ze niet prachtig, die mannen?

We aten bij Grace Kitchen, het Koreaanse restaurant waar we al eerder geweest ware.

We mochten onze eigen wijn meebrengen, want ze schenken daar geen alcohol.

En wat was het eten lekker. Ongelofelijk. We namen de ongezellige verlichting maar voor lief.

Uiteindelijk kom je daar toch om te eten.

    

Met goed gevulde magen liepen we weer terug naar de marina. Een ijsje toe ging er het niet meer bij. Wat is het een mooie dag geweest. En alweer op zo’n bijzondere plek.

En nu zijn we 4 mijl verderop. Aan het begin van de baai vlak bij het rif hebben we ons anker laten vallen. We kijken uit op het Cousteau Resort, waar we vorig jaar een week in de regen hebben gelegen.

Nu is het prachtig weer en het plan is om morgen naar Vanua Balavu te varen. Dat is ongeveer 100 mijl.

We hebben dan een beter uitgangspunt om naar Fulaga te zeilen, want van hieruit ligt het alsmaar in de wind.

Het internet zal de komende weken heel matig zijn. Dus als er geen berichten doorkomen, wees dan niet ongerust. We zullen in ieder geval via de Iridium onze kinderen op de hoogte houden van onze verblijfplaats.

En natuurlijk wil ik iedereen bedanken, die aan mijn verjaardag heeft gedacht. Dank jullie wel!

 

 

 

 

Wachten op een weergat in Savusavu

Maandag 3 juni 2019

Het  bijkletsen met Acapella op donderdagavond was heel erg gezellig. En dan is het toch net of je elkaar pas nog gezien hebt. Alles gaat prima met hen en de overtocht ging eigenlijk heel goed. Alleen de 8 dagen op Minerva Reef waren wel onprettig, want de boot lag niet stil en je kon nergens naar toe. Maar goed, ze zijn weer hier en helemaal happy.

Vrijdag was Jakob druk met klusjes, dus ging ik lekker alleen naar de wal om boodschappen te doen. Het was gezellig druk in het stadje, want de bewoners uit de omliggende dorpen en eilanden kwamen inkopen doen. Er hangt dan zo’n relaxte gezellige sfeer.

     

We zouden met Acapella uit eten gaan en  wat drinken in de bar. Intussen kwamen daar de bemanningen van de boten die waren aangekomen ons versterken. Het gezelschap groeide gestaag. Alle Minerva Reef liggers, die intussen waren aangekomen, moesten dat vieren en wij mochten meedoen. Dat was zo leuk! En dan blijk je toch meer mensen te kennen dan je denkt. Al die stemmen van de SSB radio zijn dan ineens mensen geworden!

Vrijdag was ik druk met koken en wecken, want we gaan straks naar plekken, waar niks te koop is. Het was een warm klusje, maar uiteindelijk had ik potjes met vlees en met pompoensoep en ook een pan gehaktballen. We bleven deze avond, na een biertje aan de wal, aan boord eten. Ik had bloemkool kunnen kopen en met die gehaktballen hadden we echt een Hollandse avond.

Zaterdag ging ik met Ellen naar de kapper en we gingen de Spa bespreken. De dokter, die daar de baas is, maakte weer tijd voor ons om de afspraak te maken voor het thermische bad en een massage. Hij vult het bad en zijn assistente doet de massage, daarom kan het alleen maar tijdens de lunchpauze. We kunnen dinsdag om 12 uur terecht. Dat wordt vast weer heel lekker!

Op naar de kapper. Onderweg zagen we Jonas liggen.

Vorige keer waren we geknipt door een hele bijzondere mannelijke kapper, die er eigenlijk niet veel van bakte, dus we waren benieuwd. Er was nu een vrouw in de zaak, die druk bezig was om Fiji haar glad te maken en van highlights te voorzien. Dat is echt niet makkelijk, maar het resultaat zag er goed uit. Nadat er nog 2 zeilers tussendoor piepten, waren wij aan de beurt. Er werden helemaal geen haren weg geveegd of iets schoongemaakt. Het was gewoon doorstappen! Maar het resultaat was goed. Bij Ellen niet te kort en bij mij wel redelijk kort. En dat voor 25 FJD.

’s  Middags zou er muziek gemaakt worden bij de zeilersbar door Martin en Jeff, dus we gingen daar eens kijken. Ik moest nog even uien kopen en toen ik terugkwam was Jakob weg. Hij had helemaal de kriebels gekregen en ging zijn accordeon en zijn Ierse muziek halen.

Hij had kopiëen van de muziek voor de gitaar en de basgitaar en dat klonkt zo goed. Het leek net of Jakob veel geoefend had, maar het laatste half jaar heeft hij nauwelijks een toets aangeraakt. Eva van de Atla houdt van zingen, dus ze voegde zich bij het groepje en ze hadden het naar hun zin. Intussen waren alle Zweden gekomen (Bla Elanor, Loupan en Atla en het werdt een gezellig happy hour. We aten in het restaurant nog heerlijke vis en er was weer een mooie dag ten einde.

En toen was het zondag. We zouden naar de kerk hier vlakbij gaan. Dat was een Anglicaanse kerk met de dienst in het Engels.

Het begon om 9 uur, maar om tien over negen kwam de voorganger zeggen dat het wat later zou worden. De bisschop zou komen en die was een beetje verlaat. En na een kwartier kwam de bisschop inderdaad. Een hele knappe man met een zwarte sulu, een paars overhemd met wit dingetje en een zwart colbertje aan. Wow, dat was niet verkeerd.

De dienst begon en we werden welkom geheten. Het was familiedienst en dus extra druk. De preek werd door de bisschop gedaan en dat was een mooi verhaal over positiviteit en liefde. Bij het begin van de communie, mochten de kinderen naar voren komen en ze kregen allemaal apart de zegen van de bisschop. Dat was heel bijzonder en ontroerend.  En tijdens de communie kregen de kinderen ook een ouweltje.

Bij het slotwoord van de dienst, vroeg de voorganger of de mensen die voor het eerst hier waren, even wat wilden vertellen. Daarmee bedoelde hij ons dus. Ik vertelde dat we uit Nederland kwamen en al 4 jaar onderweg waren en het zo heerlijk vonden in Fiji. Nou, dat was goed natuurlijk.

De bisschop had al steeds foto’s zitten maken met zijn iPhone (jaja, ze lopen hier echt niet achter) en nam ons er natuurlijk ook op. We werden uitgenodigd om mee te lunchen, maar na twee uur kerk, vonden we het wel weer genoeg. We hadden ook niks meegebracht en dat voelt dan wat ongemakkelijk. Een volgende keer misschien.

Er lag nog flink wat vlees op mij te wachten in de boot, dat moest worden omgetoverd tot iets lekkers in weckpotten. Dus na de koffie werd er weer gekookt. Deze keer groentesoep met ballen, Meat Massala en gemarineerde kip. Aan het eind van de middag was alles weer klaar en intussen staat het in de kast te wachten tot we er aan toe zijn.

En ’s avonds was er barbecue bij de jachtclub. Dat hadden we vorig jaar ook al eens meegemaakt en dat was toen prima. Nu was het zeker zo goed. Er was life music en de kok maakte voor ons een bord met een hamburgertje, gemarineerde kippenpoten, een worstje, wat sla en wat cassave frietjes. Nounou, dat was toch lekker. We zaten een aan lange tafel met Zweden en Engelsen.

Het was heel gezellig, maar een gesprek voeren met muziek er bij is toch wel een uitdaging. Tevreden keerden we terug naar Jonas, die toch altijd maar weer braaf ligt te wachten tot we terug zijn.

Ons plan is om naar Fulaga te zeilen, maar de wind komt steeds uit de verkeerde hoek (zuidoost), dus dat is lastig. We kunnen hier blijven tot er een weergat komt, maar we kunnen ook ons plan aanpassen. En ik denk dat het dat laatste wordt. We gaan het zien!

Eindelijk aangeland in Savusavu

Donderdag 30 mei 2019, Hemelvaartsdag

Dinsdagmorgen vertrokken we uit Koro rond half negen en we hoopten op een mooie tocht. De windverwachting was zodanig, dat we de genaker uit de zak zouden kunnen halen. Het duurde ongeveer een uurtje voor de wind kwam. Het was nog niet veel, zo’n 10 knopen, maar dat is genoeg.

Jakob bereidde de schoten voor en ik sjouwde de zak met de genaken naar boven. En daar kwam ie uit de zak. Hij had er zin in, want alles stond in 1 keer goed,en dat is niet altijd zo. Wow en wat een mooie snelheid.

Bij 10 knopen wind voeren we 5 knopen aan snelheid. Je kan zo goed merken dat de bodem glad is! We glijden echt door het water. Nou was de zee ook mooi vlak en dat helpt natuurlijk altijd.

We hoefden nauwelijks bij te sturen en rond 3 uur waren we op de hoogte van Cousteau, het resort aan de ingang van de baai.

Daarna was het nog een uurtje varen op de kluiver en de bezaan en rond half 5 maakten we, met behulp van de havenknecht, Siti, vast aan de mooring. Eindelijk waren we bij ons doel aangeland. Tja, en dan drink je natuurlijk een aankomstbiertje. En zie je van alles voorbijvaren.

We gingen wat eten bij het cafe van de haven, maar dat viel tegen. Het kostte ook niet veel, dus dat was niet zo erg.

We hadden intussen gehoord dat de wasmachine kapot was. Mmm, niet zo handig dus. Maar de volgende ochtend gingen we toch maar naar de wal met drie zakjes vuilnis van 14 dagen (valt dus wel mee), 2 grote zakken wasgoed en boodschappen tassen om te gaan vullen in de winkels.

De wasmevrouw, Sireti, zei dat we de was wel mochten laten staan, want de monteur zou ’s middags komen (hij is nog niet geweest…). Het vuilnis dumpten we in de vuilnisbak en vervolgens gingen we door naar de New World supermarkt. We kochten 3 tassen vol en gingen tevreden terug naar de boot.

We wisten dat er bij de andere haven, Waitui, een goeie vleeswinkel zit. Dat is geen slager, want ze verkopen alleen vacuümverpakt ingevroren vlees, maar van prima kwaliteit. De drankwinkel zit aan de overkant, dus daar scoorden we een fles bubbels om met Acapella op te drinken als ze zouden komen en een fles rum omdat je die nou eenmaal altijd aan boord moet hebben :-).

We wilden bij Waitui een biertje drinken, maar de bar was nog niet open en ons werd geadviseerd om bij de benzinepomp aan de overkant de biertjes te kopen en ze dan lekker bij Waitui op het terras op te drinken. Tja, waarom ook niet?

We liepen op de terugweg langs een restaurant wat we nog niet eerder gezien hadden, Grace’s Kitchen met Asian en Organic food. Dat klinkt heel gek, maar het zag er heel trendy uit. We besloten daar ’s avonds te gaan eten, nadat we een poosje onder de douche hadden gestaan. En zo ging het ook. We bestelden als vooraf Sushi met beef, dat was heerlijk en daarna Stir-fried noodles met kip en nog iets, wat kip in een pittig jasje bleek te zijn en dat combineerde goed. Daarbij een gezonde fruitshake en smullen maar. Het was zo lekker, dat we daar zeker nog een keer terug gaan. Ook al hebben ze er alleen maar gezonde drankjes om te drinken.

Vanmorgen ging ik even alleen op stap, naar de bakker en de supermarkt. Ik vroeg bij het havenkantoor, waar of we onze visa konden laten verlengen en dat was bij Immigration, een stukje verderop. Na de koffie gingen we daar werk van maken.   

Natuurlijk moesten er weer allerlei formulieren ingevuld worden en ook wilden ze weten of we genoeg geld hadden om hier nog langer te blijven. Het internet deed het erg slecht, dus ik kon geen print screen van mijn bank app maken, maar een afschrift uit de pinautomaat was ook goed. Gelukkig had ik net pensioen en AOW gehad, dus er stond wel wat op de rekening. Nadat er van alles met de papieren was gedaan en er veel handtekeningen op waren gezet, betaalden we 91 FJD per persoon en kunnen we na 5 werkdagen een nieuw stempel in ons paspoort halen, waarmee we tot 19 augustus in Fiji kunnen blijven. We zijn benieuwd. Tot we die stempels hebben, moeten we hier nog blijven, maar dat is niet echt erg.

 Vandaag zou Acapella aankomen. We hadden geen idee hoe laat, maar om half 2 had ik contact met de marifoon en bleken ze vlakbij te zijn. We hadden een tas met verse dingen voor ze klaargemaakt, want na 2,5 week op zee, heb je daar wel behoefte aan. Zo gaaf om ze weer te zien.

En dan lijkt het of het gister was dat we ze voor het laatst zagen. Vanmiddag gaan we de bubbels met ze soldaat maken en horen we alle verhalen. Ze hebben 8 dagen bij Minerva Reef gelegen, waar niks is dan rif en oceaan en alle dagen ging hun boot alle kanten uit. Vreselijk lijkt me dat. Wij lagen, toen we de cycloon moesten afwachten, strak achter ons anker achter een berg, met nauwelijks een golfje. Wat een verschil!

Heerlijk straks lekker bijkletsen met Martin en Ellen. We zagen elkaar voor het laatst op 6 januari in Pingjum met de zeilers nieuwjaarsborrel. Er valt dus vast van alles te vertellen over en weer.