Hoe staan we er voor?

Maandag 19 januari 2021

‘Hoe staan we ervoor Jakob?’ vroeg ik vanmorgen. ‘Als we 1 februari willen vertrekken uit Vilamoura, wat moet er dan in ieder geval nog gebeuren?’

In het laatste blog leek alles kommer en kwel, maar gelukkig is dat niet meer helemaal zo. Er zijn wat problemen opgelost en het is ook niet meer zo koud. Dus tijd voor een opgewekt verhaal.

  De zon maakt zo verschrikkelijk veel goed. Op het strand zagen we kinderen die surfles kregen van een leraar. Het strand was verder leeg en het zag er zo leuk uit. Het blijft heerlijk om hier op het strand te zijn, maar een beetje verderop kijken is natuurlijk ook aantrekkelijk.

We besloten om weer een paar dagen een auto te huren om het binnenland verder te ontdekken. Dat zou beginnen met op woensdag een bezoek aan de tandarts in Albufeira. Van andere zeilers hadden we gehoord dat de Nederlandse tandarts die in Albufeira zat, best goed was, dus in december had ik de afspraak al gemaakt. En inderdaad, ze was alleraardigst en gaf onze gebitten een flinke opknapbeurt. Dat voelde echt heel erg goed.

   Het was mooi weer en we wilden lunchen op een terras in de buurt. We vonden het plekje waar we eerder geweest waren met uitzicht op zee. Ik stuurde Jakob via allerlei kleine straatjes dwars door Albufeira. Gelukkig was het rustig, maar toch best spannend.

Op dat moment wisten we nog niet dat het voorlopig ons laatste terras bezoek zou zijn. Het eten was heerlijk en we genoten van alles om ons heen. Albufeira zonder toeristen is echt heel erg leuk. Er hangt een gemoedelijke sfeer en er is van alles te zien.

 

Op de weg terug naar de boot reden we langs het GPL pompstation om te vragen of we onze gasfles konden laten vullen. En zowaar, vrijdag om 4 uur ging dat lukken. We hadden dan de auto nog, dus dat was geweldig. De eerste 4 maanden zouden we weer kunnen koken zonder zorgen.

Later op de dag kregen we via Queriene te horen dat Portugal in Lockdown ging. Hmmm, daar zaten we dan met onze gehuurde auto. Een leuk tochtje maken zat er niet meer in. Wat een geluk dat we in Albufeira nog zo genoten hadden.

Best gek, dat je dan ook even niet meer weet wat je nog wel en niet meer gaat doen. Boodschappen, dat is altijd handig met een auto. Tassen vol verdwenen in de achterbak van de auto. Wij waren voorlopig voorzien van van alles.

Zaterdag moesten we de auto weer inleveren. We hadden eigenlijk niks nieuws gezien de laatste dagen. Dus voor dat de auto terug ging, reden we nog even naar Almancil, hier een half uurtje vandaan.

Daar is een hele mooie kerk die vanbinnen veel Portugese tegel plateaus zou hebben. Al konden we er niet in, we wilden er toch even geweest zijn. En het bleek de moeite waard. De kerk lag op een heuvel en was van buiten ook heel mooi. Hè gelukkig, toch nog iets nieuws gezien.

  En toen moest er natuurlijk weer geklust worden. Onze mini vakantie was voor bij.

Jakob begon met frisse tegenzin de waterleiding los te maken en zaagde een stuk van een pijp, omdat hij de verbinding niet los kreeg. Vervolgens deed hij nog allerlei testen om uit te vinden waar het probleem zat, want nu bleek het toch weer niet de aanvoer te zijn. Wat een stom gedoe.

Uiteindelijk ging de oude waterpomp er weer op met een nieuw filter en werkt het water tappen op een beetje acceptabele manier. Er is nog veel gebrom als de kraan open is, maar dat duurt niet zo lang meer en houdt redelijk snel op. Die afgezaagde buis moet nog verbonden werden met een ander punt in het systeem, maar dat is een klusje voor volgende week. De ‘bypass’ die we nu hebben werkt goed zolang we rustig in een haven liggen, maar zodra we zeilen wordt dat een probleem.

Dan hadden we nog de koelkast. Die kon nog een beetje koelen, maar niet echt goed. Intussen was de nieuwe Dometic koelvrieskist gearriveerd uit Duitsland. Wat een ding! Hij heeft zijn plek gekregen achter de kaartentafel en doet het prima. Dus dat probleem hebben we ook opgelost.

  Maar gelukkig kwam er een nieuwe uitdaging aan. Jakob begon aan het vervangen van de filters en de olie van de motor en ontdekte dat de impeller pomp lekte. Ook de oliepomp om de olie uit het systeem te halen deed het niet meer. Wat is dat toch? We liggen rustig in een haven er er gaat van alles stuk! Gelukkig vonden we een monteur, die tijd heeft om de problemen met de motor te verhelpen voor het eind van de maand.

En wat deed ik dan toch al die tijd? Ik wilde al tijden de plafonds overal in de boot verven. Ik had dat jaren geleden gedaan met grondverf en daar knapte het erg van op. Het is van dat geplakte vinyl, dat na jaren krimpt en loslaat, maar ook heel vies wordt. Dat loslaten had ik al eens met punaises verholpen. Intussen zag het er niet meer uit. Na alles met en sopje te hebben schoongemaakt en alle randjes, latjes en schroeven te hebben afgeplakt, lakte ik in 3 etappes alle plafonds met de lak waar de hele boot mee geverfd is. De grondverf was namelijk op en de winkel had het niet meer. En het is toch mooi geworden. Je ziet helemaal niet meer dat het eigenlijk een oud plafonnetje was, dat aan vervangen toe is. En…. ik bakte een heerlijke taart. We hadden nu toch weer gas genoeg!

Over een dag of 10 is de maand om en eigenlijk zijn de meeste problemen ‘bijna’ opgelost. Bijna, want we zijn er nog niet helemaal. Als het weer meezit, en daar ziet het naar uit, vertrekken wij op 1 februari naar Culatra om daar nog even te genieten van de mooie omgeving en onze zeilvrienden van de Marelief en de Satori dag te zeggen.

Waar we uiteindelijk terecht komen weten we niet, maar we komen vast dichter bij Gibraltar en de Middellandse Zee.

Een lastig begin voor Jonas

Zondag 10 januari 2021

De winter is hier ook echt ingetreden. Gelukkig hebben we geen sneeuw zoals in Spanje, maar de gure wind doet ons toch denken aan een winter in Nederland.

Voor Jonas is het een lastig begin dit jaar. Hij is natuurlijk ook die kou niet gewend en begint mankementen te vertonen, waar we niet op gerekend hadden. De afgelopen maanden werkte alles goed aan boord, maar eind vorig jaar begon het al een beetje te stagneren.

De waterpomp, die er in december mee op hield, bleef kuren vertonen, ook na het vervangen van de pomp. De kachel brandde niet zoals het zou moeten en tenslotte begaf de koelkast het van het ene op het andere moment. Ook was het vul station steeds gesloten als wij een auto hadden gehuurd om de gasfles te laten vullen. De basis behoeften om comfortabel op een boot te wonen begonnen wat af te kalven.

We zitten hier natuurlijk in een prima omgeving, met nauwelijks Corona, veel zon (al is het wel winters koud) en toch blijft er dan wat te wensen over. Eigenlijk wil je gewoon geen zorgen en gedoe, maar de zeilers onder de lezers weten dat zoiets niet bestaat. Dus we gingen aan de slag.

Eerst met de waterpomp. We checkten de inlaat, de uitlaat, het filter, de spanning, We sloten de walkraan van het water aan op de inlaat vanuit de watertank (in omgekeerde volgorde natuurlijk) maar er gebeurde niks. Veel gebrom en veel luchtbellen. De volgende stap was het leegpompen van de watertank. Dat is bij ons aan boord geen mooie vierkante tank met een mangat, maar een soort banaan waarvan we niet precies weten hoe die loopt, met een inspectie luikje in de kombuisvloer.

Jakob vroeg een vriend met net zo’n schip hoe of hij dat leegpompen had gedaan. Wij volgden het advies en het blijkt dat er nog al wat witte schilfertjes op de bodem liggen, waarschijnlijk verf van de binnenkant. We spoelden de tank nog een keer en er kwam van alles uit. We probeerden nog een keer de inlaatbuis schoon te blazen, maar dat werkte niet. Waarschijnlijk zit er al een mooi netwerkje van verfschilfers in die pijp, wat er nooit meer uit gaat.

Nu zou je zeggen, dan vervang je toch de aanzuigbuis van het water. Tja, ik zou zeggen, kom eens kijken hoe dat zit. Dat wordt hem niet dus. De enige oplossing is om een soort bijpass te maken, zodat we toch water uit de tank kunnen krijgen op een beetje gewone manier. Nu we weten wat het probleem echt is, nemen we genoegen met het gebrom, zetten er een wat zwaardere pomp in en nemen de tijd om na te denken over de bypass.

En dan de koelkast. In oktober heeft jakob met veel gewurmd een heel nieuw aggregaat en koelelement geplaatst en dat deed het prima tot begin dit jaar. In eens hield hij er mee op. We hebben alle tips gevolgd en alles nagelopen, en het enige resultaat is, dat hij nu een beetje werkt, maar de boel wordt kleddernat vanbinnen. Sinds ons vertrek in 2015 is dit al de vierde koelkast, dus we zijn er een beetje klaar mee. Volgende week komt er een grote Dometic koelbox vanuit Duitsland hiernaartoe en die krijgt zijn plek op het bankje bij de kaartentafel. Daar zitten we nooit en hopen hiermee af te zijn van dat gedoe met die koelkast.

De kachel bleek een minder groot probleem te zijn. We branden onze Dickinson nu dag en nacht en dan komt er toch wel wat vuil in de dieseltoevoer. Met pijpenragers kon Jakob dat schoonmaken en nu brandt hij weer als een zonnetje.

Het vullen van de gasfles gaat vast niet meer lukken, want het lijkt of het bedrijf dat dit tot nu toe altijd deed, failliet is of zo. Dus kopen we maar weer een nieuwe gasfles met alweer een nieuw soort aansluiting. Uniformiteit in Europa is er nog niet.

Het schilderen van het lakwerk buiten stond nog op de planning voor nu, maar het is steeds veel te vochtig buiten. Dat moet dus nog maar even wachten. Waar we wel mee begonnen zijn is het verven van de plafonnetjes. Dat kan bij alle weersomstandigheden. Het eerste plafonnetje in de voorpunt is klaar en ziet er weer stralend uit. De rest doen we deze week.

Ook krijgt de motor nog een grote beurt. Ze verkopen bij de Volvo dealer hier motorolie die er anders uitziet dan die we normaal gebruiken. Nu maar hopen dat het geen problemen geeft.

En zo rijgen de dagen zich aaneen. Er komt weinig van wandelen en fietsen, misschien ook omdat het best koud is buiten. Dus deze keer niet veel mooie foto’s, want die zijn nauwelijks gemaakt.

 

Woensdag gaan we naar de tandarts in Albufeira voor een controle en schoonmaakbeurt. Dan is straks niet alleen de boot klaar voor vertrek, maar wij ook. Het is wel te hopen dat het weer nog wat gaat veranderen, want als er in Malaga sneeuwstorm is, blijven we nog maar wat langer hier.

De kerstversiering in Loulé hangt er nog……..

 

Nieuwjaar in Vilamoura

Vrijdag 1 januari 2021

Het nieuwe jaar is stilletjes begonnen! Het is rustig in de haven. En wat zou het gaan brengen? Op oudejaarsavond blikten we terug met bubbels en oliebollen in de hand. Het was een bijzonder jaar geweest. Ondanks de Corona hadden wij toch heel veel mooie dingen meegemaakt.

Nu overwinteren we in Portugal, niet helemaal volgens plan, maar het bevalt prima. De Kerst was rustig, zoals waarschijnlijk bij iedereen. We aten op kerstavond  ‘Carvery’ bij de Irish Pub hier op de haven en bleven 1ste Kerstdag lekker aan boord. Er lag een puzzel op de ontbijttafel en dan ben je wel een poosje zoet.

Tweede Kerstdag bestaat hier niet, dus huurden we een auto om een tripje door de omgeving te maken. De tassen werden ingepakt en daar gingen we. Eerst naar Castro Marim, dat was bij het vorige tripje van het lijstje gevallen. Wat een leuke plek is dat.

  De meegenomen broodjes werden op de kasteelmuur genuttigd, waarna we over de hobbelige stenen naar het kasteel klommen. Dat ging net open.  De lucht was blauw en er was verder niemand. Er konden dus mooie plaatjes geschoten worden.

 

  Ons logeeradres lag een beetje buiten het stadje. Het was een oude olijfboerderij die was omgebouwd tot een eco gastenverblijf met de naam Companhia das Culturas.

Eén van de schuren was omgebouwd tot huiskamer, met een heerlijk houtvuur. De oude olijfpers had daar zijn plekje mogen houden. Een andere schuur was een yogaruimte en de derde schuur had de eet- en slaapvertrekken. Het zag er prachtig uit.

  De boerderij lag op een stuk grond van 40 hectare, waar je vrij kon wandelen tussen de fruitbomen en de schapen. In de huiskamer dronken we een biertje voor het eten.

 

Eten konden we niet ter plaatse, we werden geboekt bij een restaurant in het dorp.

Dat was feest. Heerlijk garnalen in de olie vooraf en prachtige visschotels als hoofdgerecht.

De wijn was zo lekker dat we gaan proberen of die ook gewoon in de winkel te koop is. Dat scheelt vast in prijs.

Na het eco ontbijt met onder andere wilde aspergepunten…. maakten we onze bezichtiging van Castro Marim af. Weer veel leuke plaatjes.

   

Het programma van de volgende 2 dagen liep anders dan gepland waardoor we een tussenstop op Jonas maakten. Altijd goed!

Lagos stond op het lijstje. Dat hadden we al zeilend overgeslagen en wilden er toch even kijken. Met onze mooie zwarte Fiat Tipo met brede banden reden we daar moeiteloos heen.

Het was er erg stil, dus ruimte genoeg voor een leuke wandeling via de rustieke straatjes in de stad naar de boulevard en de pieren. En alweer leuke plaatjes!

        Lest best, zeggen ze. En dat was ook zo. Monchique was de laatste plek die we wilden bekijken. Algarve-gangers kennen deze omgeving vast wel. Bij Portimao reden we naar het noorden de bergen in. Wat een schoonheid. Ineens zagen we heel veel ooievaars. Die hadden in een dorpje alle elektriciteitspalen geclaimd en keken vanaf grote hoogte op ons neer. Nog nooit zoveel van die vogels bij elkaar gezien.

Alweer hadden we een bijzondere overnachtingsplek. Dit was een gewoon klein boerderijtje op een helling, dat verbouwd was door een timmerman en zijn vrouw. Daarbij lag een mooie sinaasappel boomgaard.

Het was bijna niet te vinden, maar gelukkig zagen we een bordje met de naam erop, Quinta do Tempo. Via een onverharde weg kwamen we er. De eigenaar stond ons op te wachten en zei dat we net zo veel sinaasappels uit de boomgaard mochten plukken als we wilden. Geweldig! En ze waren heerlijk zoet.

Het was de bedoeling om een wandeling te gaan maken bij Mt. Foie, maar de weg daar naar toe was zo smal en kronkelig, dat we halverwege maar stopten bij een uitzichtpunt en omkeerden naar het dorp Monchique.

Dat lag heel mooi in het dal en natuurlijk maakten we weer mooie foto’s. Het is zo heerlijk dat het hier zo licht en zonnig is overdag.

 

Op weg terug naar  Jonas konden we het niet laten om nog even in Silves te stoppen. Ook weer zo’n mooi plekje in de buurt van Portimao. Er was natuurlijk weer een kasteel en een mooi pleintje om koffie te drinken.

 

Intussen was het oudejaarsdag geworden en er moesten nog oliebollen gebakken worden. Via de supermarkt reden we terug naar de boot. Terwijl ik het beslag maakte, leverde Jakob de auto in.

En tegen vijven smulden we van de goed gelukte bollen. De bubbels stonden koud en we konden niet wachten tot middernacht. Dus knalde de kurk iets te vroeg.

 

Traditiegetrouw deden we een spelletje. Op bijzondere dagen vindt Jakob dat bijna leuk.

We keken naar Youp en hoorden het vuurwerk hier verder op. Het was niet veel bijzonders, maar het vuurwerk in Sydney vorig jaar was wel genoeg voor 2 jaarwisselingen.

En nu is het dus 2021. Een nieuw jaar. Tijd voor goede voornemens. De eerste is altijd de kilo’s kwijt raken die er met de feestdagen aangekomen zijn. En de tweede heeft altijd te maken met zeilplannen voor het nieuwe jaar. De route richting Spanje hebben we al uitgezocht en als het mee zit vertrekken we hier op 1 februari. Best al snel dus. We zijn benieuwd wat we weer allemaal gaan meemaken.

Blijf gezond!

 

Vilamoura en zo….

Vrijdag 18 december 2020

Daar zijn we weer. Ik kan het toch niet laten om met mijn vingers op de laptop de verhalen uit mijn hoofd vast te leggen. Best knap om bijna drie weken geen blog te schrijven. En iedereen zich maar afvragen wat wij nu toch aan het doen zijn.

We zijn aan het “wonen” in Vilamoura. We vinden het hier steeds leuker. Dat is vast omdat het winter is, want er is niet veel volk op de been. Er zijn op iedere steiger misschien 1 of 2 boten bewoond, maar dat is net genoeg.

Het gebied om de haven, waar alle restaurantjes zijn is ook maar gedeeltelijk bevolkt. Ik denk dat 50 % van de horeca hier dicht is vanwege het winterseizoen. Maar de anderen houden dapper vol. Rond negen uur wordt er schoongemaakt, de kussen worden op de stoelen gelegd, de tafels worden netjes gedekt, want men hoopt op klandizie. En die komt er ook, al is het heel weinig, maar net genoeg voor een beetje gezelligheid en misschien kan dan net het salaris van het personeel verdiend worden.

Jakob is begonnen met het vervangen van 2 kajuit raampjes. Dat klinkt heel simpel, maar dat is het niet, want de maat van de nieuwe raampjes is natuurlijk anders dan die er in zaten. Van Sander van de Satori, die naast ons lag, leende hij een speciaal soort zaag en dat werkte goed. En dan begint het vijlen, schuren, plamuren, gronden en lakken.

Daar gaan veel dagen mee heen, want het is hier ’s morgens nog erg vochtig. Vanaf een uur of 10 schijnt de zon meestal lekker en droogt de boot op. Dan blijven er een paar uur over om wat te doen en dan valt de avond in.

Ook dat is leuk, want er is kerstverlichting. Niet zo heel veel, maar net genoeg om het gezellig te maken. Wij hebben onze lichtjes ook in de kuip en binnen hangen de kerstballen en andere versiersels. Op de radio horen we kerstmuziek in alle soorten, dus de sfeer is er zeker.

 

Ik ben een dag of 10 naar NL geweest vanwege de kijkdag in ons nieuwe appartement. Na 6 dagen quarantaine bij Inge en Mick, kon ik met Inge ons nieuwe onderkomen gaan bekijken. Het wordt erg mooi en eind maart is de oplevering.

Omdat ik nou toch in Nederland was, vierden we bij Inge thuis de verjaardagen van Mick en van de Sint. Dat blijft toch altijd een feest met gedichten, cadeautjes en lekkere dingetjes.

Gelukkig was er ook nog tijd om even naar mijn zus in Schiedam te gaan en even langs te gaan bij Karina, die zo goed op mijn vorige appartement heeft gepast.

Er lag post voor Jakob bij zijn zoon, en is het dan niet superleuk om daar te mogen helpen met het optuigen van de kerstboom?

En vlak voor ik terugging, mocht ik komen sjoelen en eten bij de kleinkinderen in Nieuw Vennep. Wat worden ze groot allemaal.

Terug in het vliegtuig naar Portugal, ging ik alle bezoekjes nog eens even na en kwam tot de conclusie, dat het heel gezellig was ondanks het koude en grijze weer. Het gaat met iedereen goed en dat is heel bijzonder in deze corona tijd.

Heerlijk om dat aan Jakob te kunnen vertellen toen hij mij van het vliegveld kwam halen. We hadden elkaar echt gemist deze keer, terwijl ik toch maar heel kort weg was.

En nu zijn we dus weer gewoon aan het “wonen” . We wisselen dat af met leuke fietstochtjes en wandelingen in de buurt en op het strand.

We worden steeds weer verrast door nieuwe dingen die we zien, zoals groepjes cactussen, en rode rotsen. We dachten bijna dat we in Mexico terecht gekomen waren.

De kerstsfeer wordt hier in de haven vooral aangegeven door de kerststerren die overal in de plantsoenen zijn gezet. Dat staat zo vrolijk.

 

  Gister zat het wat tegen vanwege de drinkwaterpomp. Die had het begeven vlak voor ik naar Portugal terug zou gaan, dus ik kon nog snel een nieuwe kopen en meenemen. Maar nadat Jakob hem diezelfde dag nog gemonteerd had, bleek dat er iets niet goed zit. De pomp blijft doorlopen, maakt veel lawaai en zuigt lucht aan ergens. Dus gingen er weer allerlei luiken en kleppen open om het probleem te vinden. Nog niet gelukt. Heel frustrerend.

Vandaag hadden we een afspraak met een service man die onze bijboot een beurt gaat geven. Er zijn wat slechte plekken in het hyperlon en de strip op de bodem heeft flink te lijden gehad van de vele strandlandingen, dus moet worden vervangen. Dat werd een leuk evenement.

 

We lieten de dinghy te water en roeiden samen naar een landingsplek bij de botenkraan. Daar kwam de service man met een auto en een karretje naar toe om onze dinghy naar zijn werkplaats te vervoeren. Het was prachtig weer, dus dat werd een leuk evenement.

De bijboot blijft tot na nieuwjaar in de werkplaats van de service man en als het dan weer een dag mooi weer is, brengt hij hem terug en roeien we weer naar Jonas.  Leuk toch?

Misschien is het helemaal niet leuk om al deze vrolijke plaatjes te zien, terwijl in Nederland de lockdown hard aankomt. Maar het is zoals het is. Wij denken veel aan jullie en aan de mensen in Fiji, waar net een cycloon overheen is getrokken. Misschien is dat nog wel erger.

 

Heel veel sterkte allemaal en maak iets moois van deze bijzondere feestdagen in 2020.

Winterstop in Vilamoura

Maandag 30 november 2020  

Het is 10 uur ’s morgens en het is nog steeds niet echt licht. Alleen als er weerlicht door de lucht flitst, gevolgd door rollende donder kunnen we elkaar beter zien. Gelukkig liggen we in de haven en niet op open water, gierend achter ons anker.

Vorige week donderdag  hadden we dit weer aan zien komen en daarom besloten om maar wat eerder naar onze winterstop te gaan. Marelief was donderdagmorgen al vertrokken, dus aan de gezellige uurtjes met hen was voorlopig ook een eind gekomen.

Wij gingen voor de laatste keer naar het strand om afscheid te nemen. De strandtent was dicht, dus koffie zat er niet meer in. En kijkend naar de zee en de lucht, was dat wel logisch. Toch waagden we het erop en liepen nog een flink stuk langs de zee en terug.

  

Voor vrijdag zag het weer er goed uit. Zonnig en droog, alleen bijna geen wind. We vertrokken met een beetje weemoed uit de lagune bij Culatra.

Het is zo’n rustgevende, eenvoudige en leuke plek, met veel mogelijkheden om je dagen door te brengen. We hebben echt het idee, dat we daar nu goed de weg weten en hoe we om moeten gaan met het getij.

We zagen de pont naar Olhão vertrekken en weken voor ze uit. De klipper, die ook vast op zijn winterplek ligt, stak mooi af tegen de achtergrond van het vasteland. Er lagen steeds minder zeilboten voor anker. Het seizoen is echt voorbij en alleen de echte “liveaboards” die daar nooit meer weggaan, sieren het water nog op.

De Satori, ook een Nederlands jacht, zagen we vrijdagmorgen vroeg vertrekken. Wij wachten tot het hoogwater ‘slack’ om half één, om naar zee te varen.

We waren iets te vroeg, dus we hadden nog een knoopje stroom tegen, maar zo zonder wind is dat geen probleem.

  De zee was rustig en vanwege de afwezigheid van wind, bleven de zeilen gewoon opgedoekt en tuften we op de motor naar Vilamoura. Dat was een afstand van ongeveer 18 mijl.

Rond een uur of drie voeren we de pieren binnen en werden verrast door heel veel kleurige zeilen. Er bleek net een voor-start te zijn van surfers en kleine zeilbootjes. De volgboten lagen aan de meldsteiger en tussen ons en die steiger was het een gekrioel van planken en zeilen.

  Op de steiger stonden twee havenmeesters ons te wenken. We moesten maar gewoon tussen dat gekrioel doorvaren, want zij moesten wijken.

Maar als je dan een niet zo groot meisje op haar plank ziet wrikken om naar de uitgang te komen, zonder dat ze om zich heen kijkt, dan is het toch wel moeilijk om gewoon door te varen. Maar goed, de havenmeester beslist, dus we voeren door en legden aan.

Naderhand realiseerden we ons dat dit de wedstrijdploegen waren, die hier trainingskamp hebben. Dus zo zielig was dat meisje vast niet. En wat was het leuk om al die sporters en begeleiders druk bezig te zien. Er was intussen een beetje wind gekomen en ik denk dat ze daar op gewacht hadden.

Ik ging ons melden bij het havenkantoor en zette de benodigde handtekeningen. Omdat de steigers eigenlijk zijn ingericht voor grote motorboten, zijn de elektriciteitsstekkers ook heel groot. Daar heb je een verloopstuk voor nodig om je eigen snoertje in te pluggen.

Dat huur je dan bij het havenkantoor. Maar omdat we 2 maanden blijven was het voordeliger om zo’n ding te kopen. Er zou iemand naar de steiger worden gestuurd om de grote stekker aan ons snoer te monteren. Nou, als dat geen service is!

We voeren naar de plek die we begin oktober hadden besproken en wat een verrassing. Daar ligt zomaar de Satori in de box naast ons. Zij zijn hier een paar dagen om een buiskap te laten maken en vast ook vanwege het slechte weer. En als je dan gaat praten, blijk je dezelfde mensen te kennen. Klein wereldje toch, die zeilers.

We zijn deze dagen een beetje wat dingetjes aan het doen aan boord, maar nog niet het echte werk. We zitten eerst het slechte weer uit. Soms is het een paar uur droog en zonnig en dan maken we een wandelingetje. Maar de meeste tijd zijn we toch wel op de boot.

Gister maakten we een rondje achter de haven en door naar het strand. We dachten dat de Nederlandse ploeg wel in het Tivoli hotel zou zitten, maar we zagen de busjes staan bij gezellige appartementen, die vlak achter de haven liggen. Dat is natuurlijk ook veel leuker.

Het voelt wel goed om hier nu te zijn. Jakob heeft zijn Arduino dingen en leert nu een nieuwe programmeer taal (Python). Ik vermaak me met mijn schrijfcursus en ga op zoek naar de kerstspullen om de boot in kerstsfeer te brengen.

De komende tijd zal er niet zo veel te vertellen zijn, dus de blogs komen dan vast wat minder vaak. We gaan ook gewoon een poosje “wonen”. Eens kijken of we dat nog kunnen -:).

Veel plezier allemaal met de Sint die komt. Lekker snoepen en gedichten lezen.