Jonas krijgt een grote beurt!

Zondag 2 augustus 2020

Ja, dat is het uiteindelijk toch geworden. We zouden wat reparaties doen in Monnickendam, maar het is eigenlijk veel meer geworden. We kwamen ruim 2 weken geleden aan vanuit Southampton, waarvandaan Jonas weer zelf moest gaan varen.

En sinds 17 juli staan we op het droge. Het takelen van Jonas was nog wel even een spannend moment, want het lijkt wel of het schip in de afgelopen 5 jaar een aantal kilo’s is aangekomen. Maar uiteindelijk lukte het en kon het werk beginnen.

Peter en Rob, Jakob’s beste vrienden, kwamen een week lang buffelen. Zagen, slijpen, boren, schuren en dus kwam alle apparatuur uit de kast.

   

De Workmate (en al zijn andere gereedschap) had Rob meegebracht en die deed goeie diensten. Intussen waren de matrassen en kussens naar Rika’s Atelier in Spanbroek gebracht om te laten vernieuwen. Dat was wel nodig. En ook het reddingsvlot ging naar Strijen voor een service beurt.

 

Na twee weken hard werken, zijn er nu 8 nieuwe afsluiters met bijbehorend binnenwerk vernieuwd, de twee trappen zijn geschuurd en gelakt, het gland en de bilge hebben een grote beurt gehad, de romp en het onderwaterschip zien er weer piekfijn uit en nu kunnen we maandag weer het water in.

 

Behalve het kranen, is het ook spannend om te zien of alle romp doorvoeren waterdicht zijn. We mogen een uurtje in het kraangat blijven liggen om te zien of we het droog houden en om alles goed na te kijken. Het is zo heerlijk dat we bij onze thuishaven Waterland in Monnickendam zijn. Iedereen is hulpvaardig, gezellig en ter zake kundig. Top!

Volgende week krijgen de motor en de hydroliek een beurt, worden de badkamers geschilderd en moet de elektronica nog gecontroleerd worden. Hehe, en dan zijn we klaar met het grote werk. We kunnen ons dan gaan voorbereiden op het vertrek naar de Middellandse Zee. We verwachten op 23 augustus te kunnen vertrekken.

Intussen hebben we natuurlijk ook de familie gezien en gezellige uurtjes met vrienden gehad.

Eigenlijk willen we nog graag een vertrekkersfeestje organiseren op 23 augustus van 15.00 tot 18.00 uur in de haven van Monnickendam, zodat we weer afscheid kunnen nemen. Het is nog wel vakantietijd, dus het zou handig zijn om te weten wie of het leuk vinden om ons nog even te zien.

Dus stuur even een berichtje naar crew@brederveld.com of je van plan bent om te komen. Als er genoeg reactie is, gaan we wat regelen.

Jonas is terug in Monnickendam. Einde van de reis!

Woensdag 15 juli 2020

En dan zo maar ineens is de kring weer rond. Na 5 jaar en een maand ligt Jonas weer aan de buitensteiger van onze thuishaven; Jachthaven Waterland. Wat is het snel gegaan en wat hebben we veel gezien en meegemaakt. Iemand maakte laatst de opmerking dat wij toch altijd veel geluk hebben en dat alles bij ons van een leien dakje gaat. Gelukkig is en was dat ook meestal zo, maar de echt minder leuke dingen schrijf je niet op. Daar wordt echt niemand blij van. Zowel Jakob als ik zijn van het positieve soort en dan word je leven al gauw leuk!

De oversteek van Engeland naar Nederland begon niet op woensdag (zoals vermeld in het vorige blog), maar op vrijdag. Er kwam onverwacht nog heel lelijk weer aan en wij gaan voor leuk zeilen, dus we wachtten tot vrijdag en vertrokken om half 9 uit Southampton.

De weersverwachting gaf aan dat we weinig tot nauwelijks wind zouden hebben, maar de zon zou wel lekker schijnen.

 

 

Het eerste stuk over de rivier naar de Solent was leuk, maar je moest wel opletten, want Southampton is een commerciële haven, dus veel grote schepen. We hadden alle zeilen op, maar de wind kwam pal van achter, dus dat was niet zo’n succes. Eenmaal op de Solent was de windhoek beter en we stopten de motor. Dat werd lekker zeilen en de Hydrovane stuurde de boot. Na een kleine 2 uur was de wind op en ging de motor weer bij. En toen kwam het eerste dingetje. De gebruiksaccu laadde niet bij. Lastig, want alle navigatie apparatuur is daar op aangesloten. We zetten alles uit, maar waren er niet gerust op om zo het Kanaal over te steken.

We voeren door naar Eastborne en kwamen daar om 10 uur ’s avonds aan. Het werd net donker. De havenmeester vertelde dat we de eerste Nederlanders waren. Het bleek dat de haven voor de eerste dag open was (10 juli) en dat haal je niet zo makkelijk vanuit NL. We vertelden dat we de volgende dag naar Boulogne wilden varen. Hmm zei hij, volgens mij moet je daar nog 14 dagen in quarantaine als je naar binnen wilt. We namen de gok maar en vertrokken om 7 uur ’s morgens richting Frankrijk.

Jakob had de losse acculader vanaf de walstroom direct op de accu aangesloten. En dat bleek te helpen. De hele dag hield de accu het uit. Tja en toen, na een uur of 3, gaf de stuurautomaat het op. Er was geen wind, dus de hydrovane konden we niet gebruiken.

Dat werd met de hand sturen, om de beurt een uur. En dat was eigenlijk erg leuk. De dag vliegt dan om.

   De Engelse zuidkust is ook heel erg mooi om naar te kijken, met Beachy Head als markant punt. We hadden heerlijk weer en rond 5 uur kwamen we in Boulogne aan. Ik had intussen gebeld met de havenmeester en die zei dat er plek genoeg was. Geen vraag over waar we vandaan kwamen… In de haven was het best vol. Veel Nederlanders en Belgen op weg naar het zuiden. Maar we vonden nog een plekje tussen twee schepen in. Het was zaterdag en heel druk op het strand en in de stad. Geen enkel signaal van afstand houden of zo.

  Nadat we het schip hadden opgeruimd gingen we naar de wal om bier en Confit de Canard te kopen. Vijf jaar geleden kochten we daar 10 grote blikken, die we tijdens de reis met veel genoegen hebben opgesmuld en gedeeld met andere zeilers. Nu was er niet zo veel meer in de winkel, dus we kochten de laatste 2 grote en 3 kleine blikken. Op de terugweg kwamen langs een kleine brasserie en wilden daar eten. Het was nog niet druk en we konden buiten zitten. Heerlijk. Binnen was alles met mondkapjes en dat eet niet zo makkelijk. Het smaakte ons geweldig. Die Frans keuken is toch wel heel bijzonder. Op weg naar de boot zagen we de andere terrassen dichter bij het centrum. Die waren meer dan vol, dus wij hadden een goeie keus gemaakt.

  De volgend morgen om 7 uur vertrokken we naar Nieuwpoort, nadat ik eerst bij de bakker verse croissantjes en stokbrood had gekocht voor onderweg. Vive la France! Het werd weer de hele dag met de hand sturen. De accu hield het goed gelukkig. Intussen had Jakob uitgevonden wat het probleem met de stuurautomaat was. Er was een relais gesneuveld. Nadat we in de haven van de Koninklijke Luchtmacht in Nieuwpoort een mooi plekje hadden gevonden, werd als eerste dat relais vervangen en leek de stuurautomaat weer als vanouds te werken. We voelden ons weer helemaal cruisers onderweg, want al die kleine probleempjes horen zo bij dit leven. En hoe erg is dat nou. Je krijgt er zoveel voor terug!

Nu durfden we het wel aan om een nacht door te varen. Dus we gingen niet vroeg naar bed, maar genoten van de zonsondergang en sliepen lekker uit.

Om 10 uur gooiden we los op weg naar Monnickendam, een tocht van ongeveer 30 uur. Het ging voorspoedig, maar het landschap werd steeds saaier. Rond 10 uur ’s avonds staken we de Maasmond over. We riepen op kanaal 3 naar de sector post, maar die lieten niks van zich horen. Dan denk je dat de marifoon stuk is. Gelukkig hebben we een tweede marifoon, maar het bleef stil. Tenslotte, toen we bijna in de geul waren, kwam er een relay van een ander schip, die meldde dat hij achter ons langs zou gaan. Beetje stom van de sectorpost en heel lief van het andere schip.

Nu gingen we om de beurt een poosje slapen, maar dat lukte niet erg. Het was niet druk op het water, maar we waren wel verbaasd over de grote velden met geankerde grote schepen bij Scheveningen en IJmuiden. Allemaal niks te doen?? Rond 4 uur waren binnen de pieren van IJmuiden en besloten even een paar uur te gaan slapen in de jachthaven. Dat was heerlijk. Jakob had de wekker op 8 uur gezet en niet lang daarnaar voeren we naar de sluis. Eenmaal binnen de sluis hadden we toch wel even een brok in de keel. We waren weer terug met de boot in Nederland.

Intussen was het gaan miezeren. Zo’n akelig regentje, waar je niet vrolijk van wordt. Het Noordzee kanaal is eigenlijk ook erg saai. We tankten vlak voor de Oranjesluizen en konden direct met de schutting mee. De Schellingwouderbrug ging net dicht, maar na 20 minuten konden we daar ook doorheen.

Langs Durgerdam voeren we het Markermeer op en kwamen via het Paard van Marken om 4 uur in Monnickendam aan. Het was nog steeds heel druilerig weer. Ik was blij dat ik de boot niet had gepavoiseerd met alle vlaggetjes van landen waar we geweest zijn. Dat hoort eigenlijk, maar niemand wist wanneer we aan zouden komen, dus we hadden toch geen publiek. Het was net zulk weer als toen we vertrokken en dat is natuurlijk best grappig.

Op het havenkantoor werden we heel leuk ontvangen en hadden een gezellig praatje. Er is best van alles veranderd hier en we werden geïnformeerd over de nieuwe restaurantjes waar we lekker kunnen eten. En daar zijn we gister gelijk mee begonnen. Vanavond aten wij in het vernieuwde restaurant op de haven, Joon. En dat was toch lekker!

En nu moet ik een slot bedenken van al deze verhalen over onze fantastische zeiltocht van de afgelopen 5 jaar over de wereldzeeën. Gister tijdens de aankomst-champagne hebben we even terug zitten blikken. Het is te veel om op te noemen. We hebben zoveel mooie plekken gezien en zulke mooie mensen ontmoet.

Ook hebben we veel geleerd. We weten nu, dat als je iets graag wilt, je altijd de eerste stap moet zetten, de rest komt vanzelf. Ook weten we nu dat je je niet druk moet maken om allerlei onbelangrijke dingen. Waar het om gaat is de kwaliteit van leven en dat heeft niks te maken met materieel bezit of je interessante vriendenkring of je plek in de pikorde. Op sommige van de eilanden waar we kwamen hadden de mensen niks, maar ze deelden dat wel met je. Je moest echt mee eten. En de liefde voor hun land was heel sterk op de eilanden in de Stille Zuidzee en ook in Australië. Er wordt goed voor gezorgd, alles wordt netjes onderhouden en het gras wordt bijna dagelijks gemaaid.

Samenvattend kan ik zeggen dat deze reis ons tot een beetje andere mensen heeft gemaakt. De stress is er uit en het genieten van de natuur is er voor terug.

Zo, nu is het genoeg! Dit was het laatste blog. Ik schreef ze hoofdzakelijk voor onszelf, zodat we straks als we echt oud zijn, alles nog eens kunnen nalezen. Maar het blijkt dat we er andere mensen ook een plezier mee gedaan hebben en dat is fijn.

En dan nog een dankwoord voor Mike Huntington. Hij heeft 5 jaar lang al deze verhalen overgezet in Word en heeft er per jaar een bestand van gemaakt. Inge (mijn dochter) heeft die bestanden laten drukken, zodat er straks in de boekenkast een hele rij waardevolle boeken op ons staan te wachten. Wat een rijkdom!

Dag lieve lezers, het ga jullie goed! Een warme groet van twee enthousiaste oceaanzeilers!

We zijn weer aan boord.

Maandag 6 juli 2020

Het gas is op! En net als ik lekker sta te koken. De uien, knoflook en kip voor de curry stonden lekker te bakken, het water voor de rijst kookte bijna, de gesneden groenten lagen heel kleurig op de snijplank en dan ineens… is het gas op.

Toen we nog metalen gasflessen hadden, was er altijd een reserve. Ook vervelend als het gas op was, maar dan kon je na een minuut of 10 weer gewoon verder. In november hebben we afscheid genomen van die roestige gasflessen en zijn overgegaan op kunststof. Jakob bouwde daarvoor een speciale plek op het achterdek, want de fles paste niet in de bun en was een stuk groter. Dat is ook de reden dat we geen reserve fles hebben, want waar laat je die nou toch weer.

Ja, en dan kan het gebeuren dat je ineens geen gas meer hebt (zo, mijn agressie heb ik even van me afgeschreven). Een gewone huisvrouw kan zich zoiets vast niet voorstellen. Maar ja, wat moeten we nu eten? Gelukkig is er UberEat……

Het gaat verder goed met ons hoor. Na een korte vlucht op woensdag met KLM, waarbij iedereen mondkapjes op had, kwamen we op Heathrow aan en daar stond onze taxichauffeur met mondkapje ons al op te wachten.

Na ruim een uur kwamen we bij de Town Quay marina in Southampton aan en konden onze bagage in het washok stallen. We kregen de code van de haven en konden er dus altijd bij (een ander dus ook…). Het was intussen 2 uur en we gingen op zoek naar de Minervagracht. Die lag in het Oosterdok.

  Toen we daar aankwamen belde ik met de loadmaster en die zei tot onze grote verrassing dat we aan boord mochten komen. Hoe bedoel je quarantaine…….. We schreven onze namen in het gastenboek en konden zomaar aan boord.

  Het dek stond nog vol schepen en heel veel oranje mannetjes waren hard aan het werk. We kregen een geel hesje aan en een helm op en mochten vrij rondlopen. Er was maar 1 ladder beschikbaar, dus zodra je omhoog geklommen was op je eigen boot, kwam een ander hem alweer halen. Het bleek dat alle booteigenaren ineens aan boord waren. Zo gaaf. En dan ben je zomaar weer op je schip na bijna 2 maanden. Hoe mooi is dat.

 

  We konden nu zelf de boot hijsklaar maken, wat betekende dat we de achterstagen losmaakten, de bakstagen naar voren brachten en de beweegbare noodstag tussen de twee masten konden laten zakken.  Jakob vulde de koelvloeistof voor de motor bij en deed nieuwe olie in het stuursysteem. Jonas zag er goed uit. Geen beestjes binnen, alleen maar veel zout. Er was dus toch nogal wat zeewater overgekomen. Maar ja, hoe erg is dat. Als je zelf vaart heb je dat ook.

Toen Jonas eenmaal in de takels hing, mochten we aan boord stappen en zakten we samen naar het wateroppervlak. Het is altijd even spannend of er geen lek is ontstaan, maar dat was niet het geval. Eenmaal in het water, startte de motor zonder problemen en konden we rustig naar de marina varen. Daar was een plek voor ons langs een steiger. Lekker makkelijk.

Intussen had ik het bed in de punt weer opgemaakt en was het tijd om te eten. De taxichauffeur had gezegd dat alle restaurants nog dicht waren, maar dat UberEat heel goed werkte. Dus deden we dat voor het eerst. Lekker Thais, dat smaakte erg goed. Blij en moe gingen we slapen en waren snel in slaap door het gewieg, wat veroorzaakt werd door de ferry’s, die hiernaast afmeren en vertrekken.

De afgelopen dagen hebben we alleen ’s morgens wat kunnen doen aan boord, want er stond een dikke bries van 5-8 Bft. Toch ging Jakob wel 4 keer de mast in om de verstaging weer goed te maken. Respect! De zeilen konden we pas vanmorgen weer aanslaan, want de wind was eindelijk over. De boot is weer schoon van binnen en van buiten, dus we zijn klaar om te vertrekken.

We hebben hier in Southampton maar een beetje van de corona maatregelen gemerkt. Het was rustig op straat en in de winkels en je kon je toch best vrij bewegen. We hebben een stuk van de oude stad bekeken en dat ziet er mooi en oud uit.

Ook hier op de steiger doen mensen redelijk normaal. Even een praatje, allemaal groeten ze en we hadden al snel een uitnodiging om te komen eten bij een toekomstige vertrekker, Andy van Sailing Grace. Wij konden wat verhalen en pilots aan hem kwijt en hij had lekker gekookt. Dat voelde allemaal alsof we niet weggeweest waren.

Morgenochtend komt de voormalige bemanning van de Bonaire, Emily, Tom en hun 2 zonen op de koffie. Die zagen we voor het laatst op Fulanga in Fiji een jaar geleden. We hebben vast veel bij te kletsen.

En dan gaan we woensdag echt weer zeilen. Dat deden we in maart voor het laatst, dus we hebben er heel veel zin in. De weersverwachtingen zijn wat rommelig, geen wind en veel wind wisselen elkaar af, dus we gaan ons daar maar een beetje bij in voegen. Dat lukt vast wel.

O ja, onze 14 dagen self-quarantaine zijn nog niet om, maar wat kan je beter doen dan het land verlaten?

Hier nog wat foto’s van Southampton. Het is een mooie stad!

 

 

 

  

Op naar Jonas in Southampton!

Woensdag 1 juli 2020

Morgen is het zover. Dan gaan we ons schip weer zien. Het is 7,5 week geleden dat we afscheid namen in Newcastle. En wat een feest dat we morgen weer kunnen opstappen.

Twee weken geleden verlieten we Australie en vlogen met Qatar via Doha naar Amsterdam. Dat was een prima reis, want we konden beide trajecten upgraden en werden verwend door de crew, die volledig gehuld was in beschermende kleding. Wij hielden bijna 14 uur onze mondkapjes op en kwamen aardig fit en gezond Nederland binnen. Heel bijzonder om dan weer naar het appartement in Hilversum te gaan. Het weer was erg mooi en dat bleef bijna 2 weken zo.

 

 

We hebben ons de afgelopen twee weken in Nederland zeker niet verveeld. De kinderen en kleinkinderen hebben we weer geknuffeld en we hebben een aantal vrienden en buren begroet. Sommigen tijdens een wandeling en sommigen thuis met een lekker hapje en drankje.

Jakob is deze 14 dagen weer in sneltempo door de medische molen gegaan met een heel goed resultaat en de bestelling voor een nieuwe bril, de eerste stap naar beter horen en een prachtige navi-cut.

Ik heb afscheid genomen van een dierbare vriendin, wat mooi maar emotioneel was. Verder hebben we het appartement in Hilversum verkocht en iets nieuws in Soesterberg gekocht, wat in maart 2021 klaar voor bewoning zal zijn en waar aan de overkant een leuk Oriëntaals restaurant staat. Heel passend voor ons -:). Deze verscheidenheid aan activiteiten maakte het tot een bijzonder bezoek.

 

 

Morgen stappen we dus op het vliegtuig naar Londen. We laten ons met een taxi naar Southampton brengen en als er niks tussen komt kunnen we rond 6 pm Jonas overnemen van de crew van de Minervagracht en varen we naar de Town Quay Marina vlakbij. Dat is het adres dat we opgegeven hebben voor de self-quarantaine die in Engeland van kracht is. We volgen braaf de regels. Als het goed is kunnen we in de buurt boodschappen doen. Dat mag. Verder zullen we niet veel van Southampton zien, maar dat maakt niks uit.

We zijn best erg benieuwd hoe Jonas het gemaakt heeft tijdens de overtocht. In ieder geval zullen we moeten schoonmaken en dan de klussen doen die we in Newcastle deden, alleen nu in omgekeerde volgorde. Mocht het tegenzitten dan blijven we gewoon een paar dagen langer in de marina, maar de hele quarantaine periode uitzitten komt er vast niet van. Het zal een dag of vier duren om de boot vaarklaar te maken.

We checken nu elke dag het weerbericht en het ziet er naar uit dat we heel weinig wind zullen hebben. Dat is jammer, want dan kan er niet veel gezeild worden. Ondanks dat hebben we er heel  veel zin in en we gaan wel zien hoe het loopt.

Wordt vervolgd………..

Afscheid van Australië!

Woensdag 17 juni 2020

En dan is het zover. We gaan afscheid nemen van Australië. En dat betekent heel veel. We ronden onze wereld-zeiltocht hiermee echt af, we nemen afscheid van de prachtige stranden, de geweldige natuur, indrukwekkende wandelingen, de kennismaking met de Aboriginals in hun Homeland, de luxe waarin veel mensen langs de kust leven, mijn Australische neef met zijn kinderen, het is best heel veel.

Toen we in november 2019 aankwamen in Bundaberg in Queensland, waren we een beetje teleurgesteld. Australië zag er een beetje uit als Nederland en we misten de Pacific Islands enorm. In het afgelopen half jaar hebben onze mening bijgesteld.

Niets is te vergelijken met de Pacific, maar Australië is wel een land waar je goed kan reizen en werken, waar mensen vriendelijk en hulpvaardig zijn en de natuur ook overweldigend is. Een land om in te wonen.

We zijn een aantal Nederlanders tegen gekomen, die hier 40-50 jaar geleden als kind met hun ouders naar toe gekomen zijn en niet meer terug willen. Het klimaat is heerlijk, de natuur prachtig, de sfeer is relaxed en je hebt niet zoveel van die regeltjes. Nou, intussen snappen we heel goed wat die emigranten bedoelen.

We hebben het wel en wee in Nederland en Europa op afstand gevolgd en moeten toch even extra ademhalen om weer terug te gaan. Natuurlijk is het heerlijk om alle familie en vrienden weer te zien (daarom gaan wij nooit in Australië wonen). Maar het zal wennen zijn aan alle mensen die het beter weten, de regering die zijn best doet, maar misschien iets beter naar de  juiste mensen moet luisteren en niet te veel gericht moet zijn op de komende verkiezingscampagne. Maar ja, dat is nou eenmaal politiek.

Ik denk dat wij het allemaal wel aan kunnen, want we hebben geleerd dat je zelf moet zorgen dat je overleefd en dat je creatief moet zijn als de gebaande weg er niet is. Dus waarschijnlijk laten wij alle meningen van mensen en media langs ons heen glijden en gaan we ons voorbereiden op onze nieuwe reis.

Onze eerste uitdaging is om Jonas zonder al te veel gedoe vanuit UK in Nederland te krijgen. Het opnieuw vaarklaar maken zal niet echt een probleem zijn, want we gaan naar Jachthaven Waterland, waar de ons zeer vertrouwde crew klaar staat om ons hiermee te helpen. Als dat allemaal gelukt is varen we naar de Middellandse Zee, maar het hoe en wat gaan we nog uit puzzelen.

Onze laatste dagen hier in Wheeler Heights hebben we goed benut. Afgelopen zondag zijn we te voet en een stukje per bus, naar Churchpoint in Pittwater te gaan om met een lekkere lunch afscheid te nemen van die omgeving. Het was een hele mooie zonnige dag en de lunch was heerlijk.

   

Maandag regende het, maar dinsdag was het weer stralend weer en lekker warm. We hadden nog een bijzondere wandeling op ons lijstje staan, namelijk die van de Spit Bridge in Sydney naar Manly ten noorden van Sydney.

De tocht zou 10 kilometer zijn (2-3 uur), maar vanwege de vele stijgingen en dalingen en het maken van foto’s en de pauze voor de lunch, deden we er ruim 4 uur over. Maar wat was het mooi!

  Bij de Spit Bridge stapten we uit de bus en liepen het eerste stuk naar Clontarf Beach, waar we koffie dronken. Je bent daar weer helemaal omringd door boten. Heerlijk.

  We vervolgden het pad en dat ging deels over het strand, deels over heel veel trappen en soms even klauteren over rotsen. Zo gaaf en zoveel prachtige uitzichten.   Halverwege was een plek waar rotstekeningen van de Aboriginals waren en vanwaar je zo de oceaan op kon kijken. We liepen om Balgowlah Heights heen en zagen heel in de verte Manly liggen. Maar het ging heel goed en we genoten van de hele tocht.

  

  Het laatste stuk ging langs de huizen aan het water en dan weet je echt niet wat je ziet. Zo mooi.     

 

 

 

 

 

Ook kwamen we nog een stukje geschiedenis tegen. In 1949 was een Nederlandse onderzeeër aan de grond gelopen bij Manly en werd na wat mislukte pogingen om het te bergen, een speelplek voor kinderen.

Het aardige van het verhaal is, dat het schip indertijd door Japanners was beschadigd en dat na vele omzwervingen de overblijfselen van de onderzeeër als schroot aan Japan verkocht werden. Het kan toch raar lopen.

Het was intussen bijna 5 uur toen we in Manly aankwamen, dus we namen maar gauw de bus naar onze grot, want het werd snel donker. Wat een geweldige dag hadden we gehad en bij elkaar toch  bijna 14 km gelopen.

Gister namen we afscheid van de oceaan bij Collaroy. Eerst weer lekker een dik half uur naar beneden gelopen en daarna een stuk langs het strand. En je zal het niet geloven, dan is daar ineens een walvis vlak bij de kust. Een heuse bultrug, die op zijn gemak langs zwom en af toe een mooie spuiter liet zien.

Dan heb je wel spijt dat je geen camera bij je hebt met een enorme lens. Maar ja, we werden netjes vaarwel gezegd door dit fantastische beest en de foto zit in ons hoofd.

  En vanmorgen hebben we de laatste spullen in de tassen gepakt. Alle eetwaar en bakvormen laten we hier, want dat scheelt weer wat ruimte. Omdat we pas vanavond om 10 uur vliegen, hebben we nog een hotelkamer op het vliegveld gehuurd voor overdag. Dan hoef je niet de hele dag met je bagage ergens rond te hangen.

  Intussen zijn we daar aangekomen en gaan er een lekkere rustige dag van maken (met room service, want het restaurant is gesloten).

De mondkapjes zitten in de rugzak, dus we zijn er helemaal klaar voor om 24 uur te vliegen. We maken een tussen stop in Doha van 1.45 uur, dus dat is mooi. Vanaf Schiphol gaan we het Nederlandse OV eens uit proberen. Dat is vast net zo goed als dat in Australië…..

Het gaat nu even stil worden op het blog, maar zodra we Jonas kunnen ophalen en mee naar NL nemen, komt er vast weer een verhaal. Het ga jullie goed en tot later!