Het gaat goed met Jakob

Zondag 8 april 2018

Zaterdagmorgen mocht Jakob al naar huis, na nog geen 48 uur in het ziekenhuis te zijn geweest. En tot onze verbazing hoeft hij niet als een kasplantje achter de geraniums bij te komen, maar hij moet lekker rustig bezig blijven. Beetje wandelen, op de fiets naar de supermarkt (haha). Hij mag alleen niet autorijden de komende maand. Maar vliegen binnen Europa zou alweer na 8 dagen mogen. Onbegrijpelijk

Ik was nog behoorlijk aan het zwieren in de achtbaan van emoties. Het ene moment is Jakob in een levensbedreigende situatie en 2 dagen later is hij gerepareerd en mag weer van alles. Ik kon dat emotioneel niet helemaal bijbenen. Daarbij kwam nog dat we ook gingen verkassen van het huisje in Monnickendam naar het huis van Inge in Alphen. We hebben flink wat heen en weer gereden, terwijl Jakob onder toeziend oog van Martijn en Michiel (zijn beide zonen) werd opgelapt. Twee operaties binnen 2 dagen leverden 3 stents op.

Dit weekend zouden we ter gelegenheid van onze verjaardagen met kinderen en kleinkinderen doorbrengen in een kasteelboerderij in Limburg. En tot onze grote verbazing vond de arts in het ziekenhuis dat een heel goed idee. Gewoon doen en geniet ervan! En dat hebben we gedaan.

Het was wat onwennig om na het ziekenhuis met elkaar ineens in een heel andere omgeving te zijn, maar het werkte. De een na de ander begon zich een beetje te ontspannen. Bovendien was het prachtig weer. De kleinkinderen genoten van het buiten spelen en een bezoek aan Arcen en we konden lekker buiten zitten en koffie met vlaai nuttigen om de goede afloop te vieren (idee van Senna, het oudste kleinkind). Gaaf!! Wat een rijkdom

.               

          Nu is iedereen naar huis, want de kinderen moeten morgen weer naar school en hun ouders weer aan het werk. Wij genieten nog van een rustige avond in dit mooie kasteel en praten nog eens lekker na over alles wat er gebeurd is. Jakob voelt zich goed en heeft extra genoten van de afgelopen 2 dagen.

We gaan de komende weken rustig aan doen. Geen etentjes of andersoortige bezoekjes, maar alleen wat wandelen, fietsen, nieuwe plannen maken en weer een beetje onszelf worden. De afscheidsborrel gaat ook niet door, want we blijven zeker nog een extra maand in Nederland en dan is het wel voorbarig om nu al afscheid te nemen.

We willen jullie allemaal bedanken voor alle tekenen van medeleven. De mail stond roodgloeiend. En wat is dat hartverwarmend!

Het gaat altijd anders!

Zaterdag 7 april 2018

Een planning maken is mooi, want die kan je altijd aanpassen. Gewild of ongewild! Dat gaan we nu doen, omdat er onverwachts iets akeligs is gebeurd. Via het blog kan ik in een keer veel mensen bereiken, dus doe ik het maar zo.

Donderdagmorgen 6 april is Jakob met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hij is geopereerd en maakt het goed. Zijn geweldige conditie, opgebouwd tijdens ons zeilersleven heeft hem gered! Nu volgt het revalidatie proces, dat een aantal weken gaat duren.

We hadden nog een hele serie afspraken gepland, die voorlopig worden uitgesteld, of misschien helemaal niet doorgaan. Ik hoop op een ieders begrip daarvoor.

Als alles voorspoedig verloopt, kunnen we eind mei terugvliegen naar Tahiti en onze reis weer oppakken. Maar, je weet maar nooit of dat lukt. Plannen is mooi, maar de realiteit is soms anders!

Lieve groeten van 2 opgeluchte levensgenieters.

Waar blijft het voorjaar??

Zondag 18 maart 2018

Intussen zijn we ruim 3 weken in Nederland en hebben we nog niet veel meer meegemaakt dan ijs, wind en kou. Een enkele dag was het aangenaam, maar dat duurde echt heel kort. We denken dan: Wat doen we hier eigenlijk? Maar gelukkig is het antwoord dan al snel gevonden. Ons weerzien met kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden is hartverwarmend en daar doen we het voor.

Knutselen met de kleinkinderen, dagje Rotterdam, dagje Schiedam, logeerpartij in Monnickendam, verjaardagsfeestje in Schoonhoven, weerzien met vriendinnen/oud collega’s uit de jaren 70, het kan niet op. En alles even leuk en met veel warme kleren aan!

 

 

En natuurlijk ook een beetje voor de medische check-ups. Tot nu toe blijken we heel erg gezond te zijn en ook bij de tandarts was alles goed. Heerlijk! We hebben nog een paar medische bezoekjes af te leggen, maar dat zal ook wel goed aflopen. Omdat we hier nu best lang zijn, zijn we alle twee begonnen met medische fitness hier in Monnickendam. Lekker dicht bij de haven en een goeie oppepper voor de conditie. Want we willen natuurlijk nog jaren varen.

Vanuit Tahiti kregen we bericht dat de muis niet meer gesignaleerd is, dus die ligt vast te verdrogen onder de vloer. Tegen de tijd dat we terug zijn is er hopelijk weinig meer van te vinden.

De Winner staat nog steeds hoog en droog op de kant en staat te trappelen om te water gelaten te worden. Maar ja, het weer moet er ook naar zijn. Daarom zitten wij lekker in een huisje op de haven, waar we al eerder geweest zijn. Lekker warm en toch op de haven. Heerlijk.

Intussen heb ik de baas van Landwater Events gesproken en het blijkt dat we op zaterdag 22 april 2018 daar niet terecht kunnen voor de afscheidsborrel, vanwege een ander event. Het wordt nu dus Zondag 22 april 2018 van 15.30 tot 19.00 uur. Net als de vorige keer hoeven jullie niet met een lege maag terug naar huis te rijden. We hopen natuurlijk dat het dan eindlijk een beetje lekker weer is. De dag erna vliegen we terug naar Papeete, dus het is wel een beetje op het nippertje, maar we vinden de locatie zo prettig, dat we dat voor lief nemen.

Laat nog even weten of deze datum voor jullie geen bezwaar is. Ik hoor het graag. En nu maar hopen dat de lente echt gaat komen!

Nog even wat plaatjes:

Ijs op de Schiedamse grachten

Met zus Matty Schiedam bekijken

Knuffelen met Julia an Adam

Even het land uit voor een klusje

Naar Jaap en Elsa op Marken bij hun “Sark”

Met Inge en Mick naar de Markthal

En varen door Rotterdam op de koudste dag van het jaar

Julia en Adam logeren in Monnickendam

Het ijs voor de deur is eindelijk weg

 

Winter in Nederland (nog een keer)

Zaterdag 3 maart 2018

We  zijn intussen ruim een week in winters Nederland en hebben het grote temperatuurverschil doorstaan.

Na een heerlijke logeerpartij bij Inge en Mick zijn we nu in Monnickendam aangekomen, waar we voorlopig blijven. Zolang er ijs ligt in een huisje en daarna op de Winner in het water.

Laat het voorjaar nu maar komen!

 

P.S.In verband met veel spam als commentaar p het vorige blog, is het verwijderd en de tekst is hieronder gekopieerd.

Dinsdag 20 februari 2018

Vanmorgen werd ik wakker en keek naar mijn mail. He??? Air France staakt op de dag dat we van Parijs naar Amsterdam vliegen. Een hele lange mail, met allerlei opties over cancelen of uitstellen enzovoort. Daar zaten we nou net op te wachten. Dat is dus de 3de tegenvaller (muis, motor, moven).

Maar, optimistisch al we zijn, gaan we er van uit dat alles opgelost wordt. Gister kwam Adrian de bootoppasser en techneut, om samen met Jakob het motor probleem bekijken. Check, check, check.. De startaccu bleek onbelast genoeg power te hebben, maar zodra de startknop aanging liep dat met een noodgang terug. Dus toch de accu! Wij waren door het muizenprobleem zo gebrainwasht, dat we alleen maar konden denken aan doorgeknaagde kabels. Vanmorgen, nadat we de startkabels hadden opgedoken vanonder een bank in de achterkajuit, waar alle zeilen op liggen (pfff), sloot Jakob ze aan op een andere accu en… de motor liep weer als een zonnetje. Een uur of twee hebben we hem laten draaien om de startaccu op te laden, dus dat probleem is opgelost, hoera!

Probleem 2: De muizen gaan een gasbeurt krijgen. Adrian weet een bedrijf in Papeete, die dat kan doen. Hij maakt de afspraak, vraagt de offerte aan en zal het verder gaan regelen, want wij zijn dan al weg. Dat gaat dus zeker goed komen.

Dan blijft er nog 1 zorg over. Vliegen we of vliegen we niet. Ik kon gewoon online inchecken vanmorgen, alsof er niks aan de hand is, maar waarschijnlijk is dat een ander computerprogramma…. We gaan het zien. Zit het mee of tegen? Daar kan ik nu iets minder makkelijk een positief antwoord op geven, maar tot Parijs gaat het zeker lukken.

Voorlopig is dit dus het laatste blog. De tassen zijn ingepakt, de boot is schoon (behalve misschien dat er nog wat verborgen muizenkeutels ergens liggen) en we zijn er klaar voor. We blijven in Nederland tot 23 april en na een poosje bij Inge te hebben gelogeerd, gaan we weer naar Monnickendam. Het plan is om op zaterdag 21 april 2018 een afscheidsborrel te geven in  Monnickendam.

Mocht je tijd en zin hebben om te komen, laat dat dan even weten, dan houden we je op de hoogte van tijd en plaats.

 

Na vreugde komt tegenslag…..

Zondag, 18 februari 2018

Wat waren we blij dat de motor het weer deed. We zouden dinsdag bij Nautisport gaan betalen, maar vanwege het weer deden we dat pas woensdag. We gingen weer gezellig met de bus naar Papeete. We wisten daar een goeie taartenwinkel, waar we weleens koffie drinken. Het was intussen Valentijn, dus genoeg keuze van lekkere taarten. Voorzichtig liepen we met de taart naar de Volvo dealer, zo’n klein kwartiertje vanaf het centrum.

Jakob had bedacht dat we ook sokken moesten kopen, omdat Laundry, die dus eigenlijk Heiruki heet, heel wat sokken verslijt met het werken in de motorruimte. We vonden een winkel, waar ze leuke sokken hadden en die werden als een kadotje met strik ingepakt.

De taart werd door de secretaresse met een dikke glimlach in ontvangst genomen, maar Heiruki was even niet te vinden. Hij was er wel maar bleef bescheiden op de achtergrond. Toen Jakob het kadotje gaf werd hij er verlegen van en op het moment dat hij zag wat er in zat, vond hij dat zo leuk, waardoor ik 2 dikke zoenen kreeg. Dat was een mooie afsluiting van het motor project!

We vierden dat door ’s avonds bij de haven bar een biertje en een pizza te nuttigen. Heerlijk!

De dagen er na zouden we steeds de motor een half uurtje laten lopen om te zien of alles goed bleef gaan. Intussen was het donderdag en het werd een zonnige dag. Dus…. we waren al vroeg bezig om de 2de laklaag aan te brengen op de opbouw. Dat ging gesmeerd en om 10 uur was het gepiept. Toen nog alle afplakband eraf gehaald en het zag er prachtig uit. We maakten een mal van de stukken vloerbedekking uit de boot, zodat we in NL een nieuw tapijtje kunnen kopen en mee terug aan boord kunnen nemen. Het wordt zo mooi allemaal.

De hele volgende dag waren we druk met alle sluitingen weer bevestigen, de was doen en het rubber tussen de naden van het teak wegsnijden. Dat komt steeds een beetje omhoog en dan kan het water niet goed van het dek weglopen. Flinke klus, maar ook weer klaar. De achterhut werd uitgeruimd, gesopt en we hesen de genaker, want die voelde wat klam aan, dus die moest even flink drogen. Drukte alom.

En toen kwam de eerste echte tegenvaller. Jakob vond kleine keuteltjes op het dek onder de dinghy. We namen er niet zo veel notie van en ik ging naar de Carrefour om vast wat voorraad in te slaan. Dat werd allemaal onder de bank opgeruimd voor later. Maar toen lagen er ineens ook keuteltjes in het gangboord. Mmm. Toch maar even kijken of er niks was aangevreten. En jawel, een deel van de pas gekochte boodschappen was aangevreten door een ??? We wisten het niet. Ik kocht in de supermarkt een rattenklem en gif. Dat haalde niet veel uit, want ’s nachts hoorde ik toch wel wat, maar de klem was ongebruikt.

Zaterdag kwam Reinhilde van de Bella Ciao lunchen. Frits is naar Nederland en zij past op de boot. Dan is het gezellig om een praatje te hebben met landgenoten. Dat werd een hele gezellige middag, met veel verhalen en af en toe een buitje, maar dat maakte niet uit. We begonnen achterop het schip, daarna in de kuip en eindigden in de kajuit. En we dachten even niet aan het beest!

Nadat Reinhilde terug was naar haar boot, maakten we omgekeerde plastic flessen aan de meerlijnen vast, zodat er geen nieuw  beest aan boord kan klimmen. Maar vannacht werd er toch weer geknaagd. Dat is toch zo akelig. En van het gif eten ze niet echt. Nou ja, we hebben nog 3 dagen voor we van boord gaan, dus wie weet kunnen we toch op tijd van het beest afkomen. We denken nu dat het een muis is, want het zijn kleine knaaggaatjes.

Maar goed, onze stemming was daardoor nogal gematigd. Na het ontbijt wilde Jakob de motor starten om de kijken of alles nog goed was, en…. hij deed niks! Nou, toen hadden we het wel even gehad. We hadden het idee dat we klaar waren, motor gerepareerd voor veel geld, verfklus gedaan, dek weer mooi, boot schoon en dan gebeurt er dit! We hebben geen idee hoe dit nu verder moet.

Als we terugkomen uit NL zouden we direct gaan varen. Dat lijkt er nu niet in te zitten, want dat wordt vast puin ruimen en nieuwe leidingen trekken.

We hopen dat het mee gaat vallen, maar we zien even geen licht aan de horizon. En het regent vandaag natuurlijk ook weer. Ik heb intussen de plastic zijstukken, die aan de bimini geritst worden, af en die werken goed. Dus toch nog een klein pluspuntje.

Hij doet het weer!!!

Dinsdag 13 februari 2018

Even terug naar vrijdag. De monteur kwam de Bosch dieselinjectiepomp inbouwen. Dat was heel veel werk, maar hij zat droog dankzij de wintertent. Wij zaten binnen en het bleef verdacht stil in het motorruim. Soms wat gebrom. Na een poos riep de monteur: “Jakob… En Jakob mocht de motor starten en nog eens starten en nog eens starten en er gebeurde niks. Hij sloeg niet aan. Nou, dat zat onze Laundry (monteur) niet lekker. Hij pakte zijn boeltje en zou wel eens even met de meneer van Bosch gaan praten, want die had vast iets niet goed gedaan met zijn pomp. Teleurgesteld gingen we alledrie het weekend in. En het regende nog steeds.

Ons uitzicht, te groot voor de foto….

En zaterdag was het ineens mooi weer!. Ik ging snel de wasmachine vullen, want dan kon de was aan de lijn drogen (de droger is nl kapot!!!) En in die tussentijd konden we gaan verven. Een drukte van belang aan boord. Terwijl de was wapperde aan de lijn verfden wij de opbouw van voor naar achter en ook binnen in de kuip. Even lekker doorpezen, want voor je het weet regent het weer. Toen het klaar was, was de was ook droog. Wat een voldoening.

We mochten dus naar het Happy Hour van de havenbar. Dat hadden we verdiend! En dat was heerlijk. Even van de boot af. En we hadden een mooi uitzicht. Vlak voor het terras ligt de Acapella, maar er was niemand thuis, dus we moesten wel naar de bar…..

Het was er heel gezellig. Allerlei groepen mensen, locals en zeilers verzamelden zich rond de tafeltjes en hadden plezier. Intussen was er een band gekomen, dus het zou echt feest worden. Maar het opzetten en sound checken duurde zo lang, dat we maar terug gingen naar de boot. Het bleek een heel leuk bandje te zijn, want we hebben de hele avond genoten van leuke muziek. Intussen was het weer gaan regenen, dus de wintertent kon weer dicht. Hij doet het trouwens heel goed. Stukje vakwerk van firma Schokker!

Zondagmorgen hadden we geen ontbijt meer, dus al vroeg ging Jakob te voet naar de winkel bij het benzinestation, 7 minuten lopen. Dat is toch zo handig. Ze hebben alles en 3 x per dag verse baguettes. Vive la France! Ze zijn 24/7 open. Ook niet verkeerd en hun sushi is erg lekker!

We zijn intussen weer bezig om onze verder tocht uit te stippelen. Langzamerhand worden we toch wel wat onrustig. Het wordt echt tijd om weer te gaan zeilen, het begint echt te kriebelen. Maar ja, als de motor niet aan de praat komt, dan moeten we maar zien hoe het verder gaat. Een rondje over de steigers is altijd leuk en de benen strekken is best wel heel erg nodig. Maar zoals je ziet, de paraplu ging mee.

We keken alle 4 de films van Bourne Supremecy (elke avond 1) en zoeken onze voorraad films af of er nog meer leuks bij zit. Er zijn een aantal van de zoete US films bij en dat is echt niks. Als we in NL zijn moeten we maar weer flink wat TV series bij elkaar scharrelen.

Maandag na de lunch kwam onze Volvo Vriend met zijn maatje. Hij had een hartig woordje gesproken met de Bosch man, en die bleek een veertje vergeten te zijn om ergens tussen te zetten bij de brandstofinlaat. Dus…. moest de halve pomp weer uit elkaar. Na een poosje klonken er wat blijere geluiden uit het motorruim en 2 uur later riep Laundry: “Jakob…
En de motor mocht weer gestart. Hij deed het en er ging een gejuich op aan boord. En wat een stralende brede grijns had Laundry op zijn gezicht. Geweldig. Jakob vroeg wat hij wilde drinken en hij zei spontaan, een biertje… Maar, dat deed hij toch niet, want dat mag helemaal niet. Maar er was vreugde alom. Er zit nu een super geluidje in de motor en als je gas geeft gebeurt er echt wat. Waaow!! We zien het weer helemaal zitten met het schip!

Dus vandaag hebben we weer uren zitten lezen in pilots en op blogs en weten nu wel bijna wat we willen gaan doen. Intussen, je raadt het al, regent het nog steeds. Die tweede laag lak moet er nog steeds op. Het lijkt nu alsof dat morgen middag of donderdag kan. Ongelofelijk. We hebben nog nooit zo lang over zo’n klusje gedaan. Maar het is wel heel relaxed. We hebben nog een week voor we gaan vliegen.

Ik ben begonnen met de regentent “light” te maken. Aan de bimini (zonnescherm boven de kuip) wil ik stukken plastic zetten aan de zijkant, die er makkelijk aan en af geritst kunnen worden (idee van Acapella). Ik had in december al ritsen en plastic gekocht, maar Nieuw Zeeland kwam er eerst aan.

Ik ben toch zo blij dat ik mijn naaimachine heb meegenomen, want de vlag moet ook steeds gerepareerd worden en er zijn altijd klusjes, waar je dat ding voor nodig hebt.

Jakob  vermaakte zich met het 2-weg kraantje uit de kleine buitenboord motor. Dat is kapot, maar het is lastig om een nieuw kraantje te vinden.

En repareren blijkt ook niet te kunnen. Het zou toch te gek zijn als je daarom een nieuwe buitenboord motor moet kopen? Als iemand een tip heeft, graag, het is een Yamaha 5pk.

Gaaf he?

Het regent nog steeds op Tahiti

Vrijdag 9 februari 2018

Ook dat vinden we weer een nieuwe ervaring, dat het regent en niet meer ophoudt. Het doet ons denken aan Nuku Hiva, waar we aankwamen na de oversteek van de Pacific en waarvan we dachten, zijn we daarom nou zo ver gevaren? Intussen weten we beter, want de geweldige natuur en cultuur van Polynesië is die regen dubbel en dwars waard. Het zou allen jammer zijn, als je voor je huwelijksreis een weekje Tahiti had geregeld in deze tijd…..

 Dinsdag kwam de monteur de dieselpomp uit de motor sleutelen om hem te laten repareren bij Bosch. Later op de dag kregen we bericht dat de pomp volledig geoxideerd was en vervangen moest worden. We kregen er 6 foto’s bij van de binnenkant. Dat viel tegen. We googleden wat een nieuwe pomp zou kosten en kwamen op bedragen rond de 8 duizend euro. Zoooooo, dat was een tegenvaller!! Van dat geld kan je bijna 7 weken in Nieuw Zeeland rondrijden. Onze stemming daalde naar het vriespunt (wel lekker als het zo warm is).

We besloten om woensdag met de bus weer naar Papeete te gaan om de mogelijkheden bij Volvo te bespreken. Het had de hele nacht gigantisch geregend en wat trek je dan voor kleren aan bij 28 graden? Gewoon de korte broek en geen jas dus. We namen onze mini parapluutjes mee, voor de zekerheid. Aangekomen bij Volvo werden we in het servicebusje naar Bosch gebracht, waar de motor in een soort mortuarium in stukjes in een bak lag. Heel triest om te zien. Maar… ze zijn hier heel handig.

De Bosch meneer toverde een prachtig gereviseerde Bosch injectiemotor te voorschijn voor de prijs van 2,5 duizend euro. Nog steeds veel geld, maar we waren daar erg blij mee. Het is ook zonde om een duur nieuw onderdeel in een oude motor te zetten. We besloten meteen en kochten hem en brachten hem naar de Volvo monteur. En we trakteerden onszelf op koffie met een heerlijk taartje. Toch weer 5 duizend euro verdiend….

Terug bij de haven was Carrefour aan de beurt, want ons drinkwater was op en het bier bijna. We laadden een kar vol en lieten die naar de haven brengen. Het was nog steeds droog. Het aan boord brengen van al de flessen en blikjes was wel weer een gedoe, maar als iets belangrijk is, dan zeur je niet. We kunnen er nu weer tegen. En, toen alles gedaan was begon het weer te regenen, urenlang. We hadden dus mazzel gehad.

Maar ja, het verfwerk schiet dus niet erg op. De voorkant staat in de grondverf en Jakob heeft de gaten zo hier en daar mooi opgevuld.

Gister bouwde de Volvo monteur de pomp weer in, dat was best veel werk. We hebben intussen de wintertent weer over de kuip gezet om de boel een beetje droog te houden, want anders is het geen doen in het motorruim. Het bleek dat het voorfilter ook aan vervanging toe is. Tja en zo kom je van het een in het ander. Als we geweten hadden dat we langer dan een jaar weg zouden blijven, hadden we de motor een totale revisie laten geven. Maar ja, als je zo wispelturig bent als ik, dan kom je zulke dingen tegen. We hebben gelukkig de tijd hier en dat geld, daar komen we vast ook wel overheen.

Gistermiddag was het droog en zonnig. Dus, tijd om weer te verven. De voorkant zit nu in de eerste lak lag. Maar een uurtje na het opbergen van de kwasten kwam het weer met bakken uit de hemel. Gelukkig droogt de lak hier snel, dus het resultaat valt gelukkig mee. Vandaag maar weer eens kijken of het een uurtje droog is.

We vermaken ons nog steeds prima en hopen dat voor we naar Nederland gaan de boot weer vaarklaar is en netjes in de lak :-))!

Het regent op Tahiti……

Maandag 5 februari 2018

Dat zou je niet denken, maar het kan dus heel erg veel en lang regenen hier op Tahiti. Het is ook niet voor niks regentijd. Een voordeel van regen hier is, dat het niet onmiddellijk heel koud wordt, maar het blijft gewoon 28 graden.

Er was storm voorspeld, met hoge golven, maar het blijkt dat wij hier zo beschut achter het rif en achter het eiland liggen, dat we daar weinig van merken. Alleen de regen blijft over voor ons.

We waren vorige week enthousiast begonnen met klussen, want toen scheen de zon nog. Vrijdag was het echt heel warm. We waren om 6 uur opgestaan om nog en beetje aangename temperatuur te hebben bij het werk.

Om 8 uur zou de monteur komen om naar de dieselpomp van de motor te kijken. En hier komen ze of op de scooter of met de boot…. En ze kwamen met z’n tweeën. Onze oude vertrouwde man die al eerder geweest was samen met de man wiens zoon door een hond gebeten was. Ze hadden al gauw ontdekt wat het was. iets met een mebraam en lekkage. Ze zouden kijken of dat bij een ander bedrijf in Papeete gemaakt kon worden. En dat kan. Dus dinsdag komen ze de pomp eruit halen om te laten maken. Gaaf!.

Rond 9 uur was het al stralend weer en warm. Ik was de kajuit opbouw in de grondverf aan het zetten, maar de kwast droogde bijna op voordat hij het hout raakte. Flink doorwerken dus. Rond 11 uur was het klaar. Tijd voor wat leuks. De stad riep, dus snel in de bus gestapt. Dat werkt echt heel goed. Deze keer geen muziek en een saaie chauffeur, die zijn hier dus ook.

We liepen naar de Chinese watersportwinkel en zagen dat de stad zich aan het voorbereiden is op Chinees Nieuwjaar. Wie weet krijgen we daar nog wat van mee. Oeff wat was het warm. We aten een broodje waar ze de boter en de mayo op vergeten waren. Goed voor de lijn dus.

Na nog een rondje door de stad en een bezoek aan de markt (waar voor de deur meestal een kleurig bandje speelt) werd het toch echt tijd voor een biertje. Onze eerste Hinano na ruim 2 maanden!

Jakob kookt deze week, dus toen we weer aan boord waren kon ik lekker gaan lezen. En plannen wat er zaterdag geklust zou worden. Nou, dat werd helemaal niks, want de hemelsluizen gingen open en zijn nog steeds niet dicht.

Natuurlijk hebben we ook een slecht weer agenda en die is heel leuk. Een competitie Keezen, je weet wel dat spel met die pionnen en kaarten, lezen, film kijken, mailen, bekijken waar we naar toe gaan aan de hand van een stapel pilots, enz. De dag vloog om. Gister ging het precies het zelfde. Maar ’s middags werd het een poosje droog, tijd om de benen te strekken.

De Carrefour (grote supermarkt) is hier 10 minuten lopen vandaan, dus een prima doel. We liepen alle paden door en kochten natuurlijk van alles wat we niet echt nodig hadden, zo gaat dat, maar het was heel gezellig.

    

We ontdekten dat de wereld klein is. Een van onze blogvolgers had behalve ons reisverhaal ook eens gekeken naar wat informatie over ons schip. Ze ontdekte dat Jonas eigendom was geweest van een van haar zeilvrienden, die nu in Zweden woont. En het lukte om contact te maken.

En wat is dat leuk om te lezen hoe het met Jonas ging toen hij/zij nog jong was. Geweldig. En ook heel bijzonder om je dan te realiseren dat andere mensen ook een stuk van hun leven hier aan boord gewoond hebben en nog steeds van het schip houden. We gaan elkaar vast een keer ontmoeten.

Het regent nog steeds en dat gaat misschien tot het eind van de week duren. Dus veel nieuws zal er niet te melden zijn. Sterkte in Nederland met de vorst. In Zweden is het nu -32 graden, dus niet klagen……

De boot van de monteur!

Een nieuw begin op Tahiti

Donderdag, 1 februari 2018

Ja, zo voelt het. Als een nieuw begin van een volgend avontuur. Na een fantastische tijd in Nieuw Zeeland, is het weer heerlijk om aan boord van Jonas in Polynesië te zijn. De sfeer is hier toch echt zo anders dan in Nieuw Zeeland. Daar heeft de natuur de grootste stem en zijn de mensen de spelers die het draaiende houden. Hier in Polynesie zijn het de mensen en de cultuur die dat doen.

Na een prima vlucht stapten we ’s avonds om half elf uit het vliegtuig en dan begint het al. In een hoekje bij de ingang van het gebouw zit een bandje, kleurig gekleed en heerlijke muziek makend. Dan schieten je mondhoeken toch al vanzelf omhoog? Is dat niet geweldig? Dat het wachten op de bagage lang duurt, merk je niet eens meer, want tijd is hier niet zo erg belangrijk. Een vriendelijke Japanse taxichauffeur bracht ons naar de Marina. Gezellig kletsend over van alles. In het donker kwamen we aan boord. Dat is even een gedoe, want we liggen met de punt naar de wal en de enige manier om op te stappen is via de meerlijnen. Ik heb daar ooit al eens een fotootje van op het blog gezet. Dat gaat allemaal prima, maar een tas van 27 kilo boven je macht tillen is toch iets te veel gevraagd, dus die maakte ik op de kant leeg in een paar boodschappentassen van een kleiner formaat. En dat gaat dan allemaal gewoon goed!

We waren benieuwd hoe we de boot na 7 weken zouden aantreffen. Nou, dat was prima. Onze bootoppasser had ’s middags de warmte er al uit laten waaien, dus dat viel erg mee. Het had ook een aantal keren lekker geregend, dus ook het dek was schoon. En de beestjes? We hadden een paar kleine scharminkels in onze plakhuisjes, dat stelde echt niks voor. We hebben er wel een huisdier bij, want Jakob ontdekte een hele kleine gekko. Hij wilde hem buiten laten, maar onze gekko dacht daar anders over. Gister zag ik hem nog even, maar ik denk dat hij het te druk heeft met mugjes vangen. We laten hem lekker zitten.

De monteur van de Volvo zou woensdag komen om de dieselpompen van de motor na te kijken. Dat hadden we afgesproken in de week voor aankomst. Maar al wie er kwam, geen monteur. We belden met het kantoor, maar dat leverde niks op. Dus stapte ik in de bus naar Papeete om persoonlijk iets te regelen. De bus stopt aan de overkant van de haven, kost 2,5 dollar en doet er ongeveer 20 minuten over. Prima dus. Bij het kantoor werd een nieuwe afspraak gemaakt voor ’s middags. Intussen was het begonnen met regenen, dus niet zo handig om dan het motorruim open te hebben. Plots werden we geroepen door iemand van het tankstation waar we achter liggen. De monteur kwam niet. Nou ja, dan niet. Vanmorgen melde het kantoor dat het zoontje van de monteur door een hond gebeten was, dus hij kon vandaag ook niet komen. Nou, dan morgen maar, we zijn tegenwoordig zo flexibel.

En dus zijn we gestart met het project Buitenkant. De opbouw van het schip vertoont wat slechte plekken, dus wordt het schuren, plamuren, grondlakken en aflakken.

Ook de lieren gaan eraf, want daaronder moet ook wat gebeuren. Een echte klus dus. Het is de bedoeling dat we daar, ruim voordat we naar NL gaan, klaar mee zijn. Als het weer meezit, moet dat kunnen.

Nu kregen we net bericht dat er een dikke storm aankomt dit weekend met een windkracht van 50 knopen en golven van 5 meter. Dat wordt dus flink hobbelen en trekken aan onze lijnen. Wel goed dat we dat een keer meemaken. Alleen van klussen komt er dan niet veel. Rondvliegende verfblikken zijn geen succes. We gaan het zien.

In Nieuw Zeeland had ik een verzoek gekregen voor een klusje. Dat past heel goed als we in Nederland zijn, dus gisteravond had ik het eerste videogesprek. Ja, dat gaat gewoon allemaal. aan boord. Zo kan de scheepskas weer even gespekt worden.

Het is heerlijk om weer in zwembroek en bikini rond te lopen aan boord. We gaan ook regelmatig het water in om de waterlijn schoon te maken. Een zinloze klus, maar een goed excuus om heerlijk in het warme water te liggen. We hebben de buitendouche weer opgesteld, dus heerlijk douchen daarna is ook geen straf. We hebben het weer goed! Vanaf de boot zien we Moorea liggen. Als de klussen klaar zijn, gaan we daar weer een paar dagen naar toe.

Nieuw Zeeland – Auckland, afscheid van een prachtig land

Maandag, 29 januari 2018

Morgen vertrekken we weer naar Tahiti (wat een straf….) na een geweldige reis met deze auto door Nieuw Zeeland.

Toen we vrijdag hier aankwamen, was ik een beetje melancholiek, want het voelde echt als een afsluiting, waarbij je druk bent met weg gaan, maar niets bleek minder waar.

Het begon vrijdagavond al met een bezoek aan An en Ivan van de Vaguebond. We hadden hen ontmoet in Santa Cruz op Tenerife, meer dan twee jaar geleden. Maar door het volgen van blogs en fb, voelt dat helemaal niet zo lang. Zij liggen in de Westhaven en wonen op hun boot, omdat ze een paar jaar hier blijven werken en geld verdienen voor het vervolg van de reis.

Wat was het leuk om ze weer te zien! Alsof je elkaar gister nog gesproken had. Heerlijk om dan in de kuip te zitten en lekker bij te kletsen onder het genot van flink wat glaasjes bubbels. En daarna de “America’s Cup te bewonderen en lekker te gaan eten.

Wij hadden het geluk, dat we een appartement in Queenstreet, centrum van Auckland, hadden gehuurd. We konden dus alles lopen. Gaaf! We namen weer afscheid, maar het zou nog kunnen dat we elkaar maandag op Tiritiri gingen ontmoeten.

We hadden om tips voor de stad gevraagd, maar omdat de stad en beetje saai is, werden het tips voor een strand aan de westkust en een bezoek aan het vogeleiland Tiritiri.

Zaterdag hadden we voor de laatste dag de auto, dus we reden van de oostkust naar de westkust (dat is hier maar een uurtje rijden) naar Piha, een geweldige plek met fantastische golven en een spannend zwart strand.

Er hing nevel op het strand en dat gaf het iets spookachtige. De golven waren enorm en de strandwacht had een klein stukje uitgezet waar gezwommen mocht worden. We zagen ze ook in actie, want door de dwarsstroom was een zwemmer flink afgedreven en werd door een van de redders aan wal gebracht.  

Aan het eind van het strand waren lava rotsen, waarop enorm veel kleinen mosseltjes groeiden. De lavabrokken zorgden ook voor een heel ander beeld dan wat we in de voorgaande baaien hadden gezien.

Intussen was het stralend mooi weer geworden en vanaf een duintop genoten we van al dat gekrioel in zee. We lunchten bij het strandcafe, waar alles vers gemaakt werd. Heerlijk.

Echt een aanrader voor wie daar ooit nog komt. Voldaan kwamen we thuis in ons superappartement.

We dachten dat we al van alles hadden meegemaakt, maar dit hier slaat alles. Het is een privé appartement in een hotel aan de duurste winkelstraat van Auckland en heeft een aparte slaapkamer, woonkamer met open keuken inclusief vaatwasser, badkamer en ook nog een wasmachine en droger. Ik kan dus al mijn was schoon mee naar de boot nemen, zonder de deur uit te gaan.

Na het eten liepen we weer naar het havengebied, want vandaar uit konden we de grote brug zien, die feestelijk geopend zou worden met zijn nieuwe verlichting. Er waren redelijk wat mensen die dat ook wilden zien en er hing spanning in de lucht.

En zoals bij de meeste dingen, verwacht je iets groots, maar werd het iets kleinschaligers. An en Ivan hadden dat al voorspeld. Toen eindelijk de led-verlichting van de brug ging branden werd er 10 minuten met wat kleurtjes gespeeld en dat was het. Geen vergelijk met een feestje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Maar, we waren erbij en dat was leuk!

Zondag gingen we de auto inleveren bij het vliegveld. De parkeerkosten hier zijn 45 dollar per dag, dus hoe minder dagen hoe beter. Teruggekomen in de stad, zouden we naar het Maritiem museum gaan. En ook nog even langs de Nespresso, want we hebben hier zo’n apparaat en de cupjes waren op. Wel echt een uitje hoor om naar zo’n winkel te gaan!

 Op het haventerrein was groot feest vanwege de verjaardag van de stad. Een soort havendagen, maar dan in het klein. Het was stralend weer, best warm en de zon scheen heftig. We liepen wat rond en zagen dat er helicoptervluchtjes boven de baai gemaakt konden worden. Dus, waarom niet?

We hadden net onze uitgaven op een rijtje gezet en dat viel erg mee, dus het moest kunnen. Nou, dat was heel erg de moeite waard. Vanwege het mooie weer was het zicht perfect. Alweer genieten dus.

         Na een wandeling door het Albertpark, gingen we terug naar huis om te eten, want s’avonds speelde het Philharmonisch orkest op de Cook’s pier en daar wilden we toch ook een stukje van meekrijgen.

   

Dat was best een belevenis, want de mensen hier worden heel blij van medleys van Duke Ellington en Frank Sinatra…… En jaren tachtig muziek vinden ze ook heel leuk, alsof de tijd hier heeft stil gegaan. Maar het was een leuke happening. Mensen hadden stoeltjes en picknick kleden meegenomen om niet op de harde grond te hoeven zitten en het was flink druk. Tot slot was er nog een geweldige lasershow en vuurwerk! Wat bijzonder toch weer dat wij dat nu weer mee konden maken.

De laatste dag van onze reis lokte TiriTiri, een natuureiland met vogels. De ferry bracht ons er in 75 minuten naar toe. Het was alleen erg jammer dat we niet alleen waren. Het was een beetje een massaal uitje, wat wel te begrijpen is, want het was heel mooi weer en het was een nationale feestdag, dus iedereen was vrij.

We stonden bij een gids die wat uitlegde over de beplanting, toen An en Ivan ineens verschenen. Ze lagen met hun boot voor anker in de Hobbs Bay en we zouden na de tour elkaar zien bij het Visitors Center. Maar…… de tour duurde veel langer dan gepland en zij moesten nog terug zeilen, dus we misten elkaar en dat was heel jammer. Maar dat maakten we goed door ’s avonds nog een biertje te drinken bij The Brewers.

De tour met de gids was een beetje saai. Er waren wel vogels, maar die deden niet veel, waarschijnlijk vanwege de warmte. Het uitzicht vanaf de top was heel mooi en we kunnen nu zeggen dat we er geweest zijn :-)!

Terug naar huis moest er echt worden ingepakt. Het is niet anders. aan alle dingen komt een einde. We hebben 7 heerlijke weken gehad en heel veel gezien en gedaan. Dus we kunnen morgen met een tevreden gevoel naar Tahiti vliegen, om daar Jonas weer de nodige aandacht te geven. We hebben van Auckland ook een goeie indruk gekregen. Anders dan de andere steden, maar door het havengebied en de Marina’s toch echt aantrekkelijk.