Categorie archief: Uncategorized

Wat is het mooi hier in de Bay of Islands

Zaterdag, 15 juni 2019

De dagen verglijden hier op deze mooie plek. Jammer genoeg hadden we nog 2 dagen met veel bewolking en regen, maar gister was het een prachtige zonnige dag.

We vermaken ons met dinghy tochtjes langs de mooie baaien, snorkelen bij de prachtige koraalplekken en lezen en genieten.

Vandaag gaan we terug naar Daliconi met de Loupan. De mannen gaan wat reparaties doen in het dorp.

We hebben nog steeds geen internet, dus het uitgebreide blog wordt steeds langer :-)! Misschien lukt het versturen volgende week als we in Lomaloma zijn. We hebben het goed!

Het is vandaag 4 jaar geleden dat we vertrokken uit Nederland. Waar blijft de tijd!

Terug in Vanua Balavu

Terug in Vanua Balavu

Dinsdag 11 juni 2019

Even een kort blog via de satteliet. Een uitgebreide versie volgt als we weer internet hebben.

Na een tocht met alle soorten wind, kwamen we zaterdag aan in Vanua Balavu en ankerden voor het dorpje Daliconi. De ankerplek is wat hobbelig, maar dat was deze keer niet echt erg. Zondag werd een rustdag met champagne aan boord van de Acapella. We zijn hier met vier boten. Loupan met Ulla en Pelle, Atla met Eva en Peter, Acapella en wij. Heel gezellig!

Maandag werden we om 10 uur verwacht bij de Chief. Allemaal in Sulu met onze pakken Kava en andere geschenken namen we plaats op de mat waar de Chief met zijn secondanten ons welkom heette. De Sevusevu was heel indrukwekkend! Vervolgens bezochten we de school. Ook weer leuk.

In konvooi vertrokken we daarna naar de Bay of Islands. Het weer was prima gistermiddag en om 4 uur kwam iedereen voor een sundowner bij ons op het voordek. Idyllisch op zo’n prachtige plek. Er was onweer met zware regen voorspeld en dat kwam. Het was vannacht heel erg licht met veel gerommel. Intussen is het regenen begonnen. Jammer want het is hier zo mooi en we kunnen eigenlijk niet naar buiten. Maar… na regen komt zonneschijn, dus morgen vast weer mooi weer.

Op weg naar Savusavu, dag 2 en 3, Vatia Beach en Violo Point

Vrijdag, 17 mei 2019

De nacht in Saweni Bay was doodstil en lekker donker. We zaten nog een poos te genieten op het achterdek van de mooie avond en de talloze sterren.

De volgende morgen was het vroeg dag. Het was nogal bewolkt met een paar donkere regenwolken, maar dat was geen probleem. Ons doghouse (de vaste overkapping van de kuip), is zo fijn, want je hebt geen last van de wind of de regen, als je er tegen in vaart.

Er was zuidoosten wind voorspeld. Dat zou betekenen dat we konden zeilen tot de volgende bestemming, halverwege het noorden van het eiland. Maar de natuurwetten zijn anders. Wind bij een eiland waait er altijd omheen, dus hij was lekker tegen. Geen zeiltje opgezet dus. Wel hadden we het geluk dat de stroom mee liep, omdat het van laag naar hoog water werd.

Op het kaartje kan je zien hoe het zuider eiland eruit ziet. We zijn vertrokken van het eilandje, links onder Lautoka, vandaar naar de kust en langs het noorden tot aan Ovalau.

Vandaar steken we over naar Savusavu op het noordereiland.

Het was erg leuk om langs de haven van Lautoka te varen, want we waren daar over land al verschillende keren met de bus langs gekomen.

We hadden een mooie rustige tocht en lieten het anker vallen bij Viati Beach, waar een eco resort zou zijn.

Uit de verte leek dat ook zo, maar dichterbij gekomen bleek het helemaal verlaten te zijn, met achterlating van alle gebouwtjes. Het was dus niet de moeite om de dinghy te water te laten en eens te gaan rond kijken.

Het werd daarom een rustige middag aan boord, met veel om ons heen kijken, want het was erg mooi en lekker een boek lezen.

    

Na weer zo’n rustige nacht, maakten we ons op om naar Violo Point te gaan. Zo’n 30 mijl verderop. Er was meer wind voorspeld en dat kwam al snel. De wind waait dan echt loodrecht op de kop, terwijl wij tussen de rifplaten door laveerden.

Het is allemaal goed op de kaart aangegeven. Maar wat heel gek is, is dat je op de kaart al die platen ziet aangegeven, terwijl je, als je om je heen kijkt, alleen maar water ziet.

En daar schuilt natuurlijk net het gevaar.


We bleven netjes op de geplande route varen en na een paar toch wel spannende stukken, kwamen we om 2 uur aan bij Violo Point.

We liggen in een soort baai met een beetje beschutting bij een resort, wat eerst een backpackers plek was, maar nu is uitgebouwd naar een 4 sterren resort met kamers voor 595 FJD.

Nou, daar gaan wij morgen maar eens kijken. Er is een mooi strandje voor, waar we met de dinghy kunnen landen.

   

De komende dagen komt er een gebied langs met heel veel wind, dus we laten het anker hier lekker een paar dagen in de grond. Wij vermaken ons wel!

   

 

Pasen en de dagen erna……

Donderdag, 25 april 2019

Pasen in Fiji is inderdaad vooral 4 vrije dagen voor iedereen. Verder hebben we niet veel kunnen zien. Wel was er hier op de haven op Goede Vrijdag een feestprogramma met eieren zoeken, eieren verven en live music. Wij waren te druk om daar aan deel te nemen, maar ik zag later mensen met verf op hun gezicht, dus het was vast erg leuk.

Zondag lieten we ons weer met een taxi naar de kerk in Viseisei brengen. We mochten nu weer op de ereplaatsen zitten. Alleen moest Jakob bij de mannen zitten. Een vrouw van een andere boot, die met ons meegereden was, en ik moesten midden in de kerk zitten, goed in het zicht. De dienst ging wel over Pasen en we zongen “U zij de Glorie” in het Fijiaans, maar er waren verder geen symbolen of zo. Tijdens de preek werd er af een toe een zinnetje in het Engels gezegd, zodat we toch een beetje mee konden leven.

Na veel knikjes en handen schudden na de dienst, verlieten we het kerk terrein om te wachten op de taxi. Na een half uur was die er nog niet, dus gingen we lopen. Ik liet Jakob lekker met die vrouw praten, want het was mijn type niet en ik stapte stevig door, haha! 

Bij de afslag richting haven kwam de taxi en stapten we toch nog maar in. De vrouw van de andere boot had Kava meegenomen voor Lulu, de kraanmachinist, die in een community vlak bij de haven woont. Het was de bedoeling geweest dat ze daar naar de kerk ging. Ze wilde de Kava toch gaan brengen, dus we maakten een ommetje. We zagen daar, dat de vrouw van Lulu ook op de haven werkt.

Misschien wonen er nog wel meer havenmensen daar. Volgende week zondag gaan we dus daar naar de kerk, want dat ziet er erg basic uit en dat is vast leuk.

’s Middags (zoals tot nu toe op elke zondag) begon het flink te regenen, dus hadden wij vrij. Eind van de volgende dag werd het pas droog en ik had erg zin in een wandeling. Jakob was weer met het elektriek bezig en ik liep de weg af tot aan het laatste Resort. Daar schijn je lekker Indiaas te kunnen eten. Toen ik daar aankwam, begreep ik dat, want er waren alleen maar Indiase mensen, die waarschijnlijk ook moslim waren, want ze zaten met hun kleren aan in het zwembad.

En toen was Pasen voorbij. Het was dinsdag en in de agenda stond dat we woensdag uit de pit zouden gaan. Maar Timo kwam langs om te zeggen dat we binnen een half uur aan de beurt ware. Oeps, dat betekent even schakelen. Wat moest er gebeuren? Nou eigenlijk niks. De kraan kwam, hees ons op en zette ons in een modderpoel op de kant. Het had de hele nacht geregend en er viel nog een extra bui. 

We kregen een verassing…. Omdat we in Tonga het onderwaterschip hadden gedaan, zou het nu afspuiten en een laag antifouling worden en klaar. Maar oje, wat zag die bodem er uit. De oude antifouling was gebarsten en liet op allerlei plekken los. Ook zagen we wat osmose plekjes. Wat is dan wijsheid?

Eigenlijk zou de bodem kaalgehaald moeten worden, maar dat zagen we echt niet zitten. Dus besloten we goed te schuren, een complete laag primacon erop te doen en dan 2 lagen antifouling. De portemonnaie kon dus weer open!

Tussen de buien door bezocht ik de zeilmaker om af te spreken wanneer de zeilen gebracht konden worden. Ik kocht tevens blauw canvas om hoezen te naaien voor het reddingsvlot, de gasfles die nu aan dek staat en de generator. En omdat het zo regende kocht ik ook nog doorzichtig plastic om een extra stuk regenbeschutting te maken, want de paraplu’s beginnen het te begeven.

     

Onze hulp Kami was begonnen met schuren, maar het begon weer zo te regenen, dat het niet leuk meer was. De planning van 2 dagen op de kant moest dus worden bijgesteld. Onze Kami was intussen ook uitgeleend aan een andere boot en daarom moesten we zelf aan de slag. Jakob ging met de elektrische schuurmachine aan de gang en Kami, die toch nog een paar uur kwam, met de kleine driehoekige. Dat  mocht echt wel zei hij (ze mogen eigenlijk nietmet elektrische apparaten werken).

Intussen was ik begonnen met het maken van de eerste hoes, voor het reddingsvlot. Dat ging eigenlijk prima en in 3 uur was ik klaar. We zijn toch best heel goed bezig, vinden we.

   

’s Middags brachten we samen de primacon laag aan op de schaduwkant. En het blijkt dat we een goed team zijn. Jakob doet dan de bovenkant en ik de onderkant en dat gaat aardig gelijk op. Om 4 uur kwam Kami en hij mocht de zon kant afmaken….

Intussen waren Andrew en Claire van de Eye Candy aangekomen. Dus om 5 uur gingen we een biertje drinken. Gezellig en wat hadden we een dorst!

Vanmorgen om 7 uur stonden we alweer klaar in de verfkleren en brachten we de eerste laag antifouling aan. De zon kant had nog schaduw, dus werkten we flink door om daar op tijd mee klaar te zijn. Dat lukte bijna. Intussen staat de hele onderkant voor de eerste keer in de verf en kunnen we even uitblazen. Vanmiddag komt de tweede laag. Dus kunnen we morgen toch het water in. Wat zal dat lekker zijn.

SY Jonas, de caravan!

Zondag 24 maart 2019

Ja, zo zou je het kunnen noemen. We wonen weer in een polyester huis omringd door gras en aan het water, net een caravan. Niet verkeerd! Op dit moment regent het en dat tikt ook zo leuk op het dak. 

We zijn net terug van ons kerkbezoek in Viseisei, hier zo’n 7 taxi minuten vandaan. Wat een leuk dorp is dat, ook als het regent. We waren te vroeg voor de dienst, dus liepen eerst een rondje dorp.

     

Het is een dorp waar de eerste chief ooit woonde en zijn speciale gebouw staat er nog en wordt vast nog gebruikt voor ceremoniele gelegenheden. De nieuwe tijd is ook hier wel doorgedrongen en was te zien aan de verlichting bij de school.

De kerkdienst op zich was een beetje slaapverwekkend met een flink schreeuwende voorganger, maar het koor zong zo fantastisch. Daar kan je de week zeker weer mee door.

Gister zijn we dus weer officieel aan boord gaan wonen en hebben afscheid genomen van ons airco huisje.

De afgelopen vier dagen hebben we in kleine porties alle ruim 100 kilo bagage van de cabin naar de boot gebracht. Dat was heel handig, want het kon nu ook in gedeeltes worden opgeruimd en zo bleef het interieur van Jonas overzichtelijk (dat vind ik fijn…).

De overgang van een airco huisje naar een heel warme boot hebben we overleefd, mede dankzij de ventilatoren die Jakob als eerste klus geplaatst had en de verandering van het weer.

We hebben ontdekt dat er vlak naast de marina een resort met de naam, First Landing, is en we zijn daar een kijkje gaan nemen.

Daar zagen we dat er een lekker zwembad is met ligbedden en dat ze evenementen organiseren, zoals een “cooking class”. Niet verkeerd dus.

Bij de receptie kwamen we te weten dat we voor 5 euro de hele dag in het zwembad mogen liggen en dat we ons in kunnen schrijven voor de kooklessen als we dat willen.

Een gastvrij resort dus! En we konden Jonas nog zien liggen ook.

Het plan was om zondagmiddag daar lekker bij het zwembad te gaan relaxen, maar helaas, het regent, dus dan is het beter aan boord.

We waren begonnen met het lekkende zijraampje te vervangen door een mooi nieuw Gebo raam wat jakob voor weinig had kunnen kopen. Alleen is het iets groter dan het bestaande, dus er moet flink gezaagd en gevijld worden.

We zijn intussen weer helemaal gewend hier en weten bijna niet meer hoe het voelde in Nederland (ik geloof een beetje kouder?!). We eten nog steeds elke dag buiten de deur, want ik heb nog niet echt boodschappen gedaan en het was aan boord te warm om te koken. We nemen het er dus maar van. Ze koken hier heel gezond met heerlijke verse producten, dus dan kan dat wel.