Categorie archief: Panama

Isla Contadora – Las Perlas

Maandag 13 maart 2017

Nog even een paar mooie plaatjes van het eiland hier. Morgen om 7 uur vertrekken we naar de Marquesas!

Net de dinghy vastgelegd en nu het eiland op.

Het zicht op Jonas, Acapella en Pandora vanaf de wal.

Met Franci en Pesche op verkenning.

Er kunnen wel weer wat kilo’tjes af!

Met de golfkar onder het afdak bij de school.

De boten liggen er nog, maar…..

Onze dinghy wilde al weer naar huis!

Timelap van eerste drie sluizen

Peter (Pesche) van de ‘Pandorra’ die met ons mee zijn geweest als linehandlers bij de kanaalpassage, had zijn go-pro meegenomen. Die heeft hij gemonteerd op een van de palen die we op het achterschip hebben. De go-pro heeft hij vervolgens in de timelap-mode gezet. Dat betekent dat de go-pro om de zoveel seconden een foto maakt. En als je die foto’s snel achter elkaar bekijkt als een soort film, dan bewegen de beelden ook als een film. Een versneld afgespeelde film. Maar dat maakt het beeld van de passage van de eerste drie sluizen juist leuk vind ik. Als het een gewone filmopname zou zijn, dan zou dat ontzettend saai zijn. Maar nu zijn de sluispassages in 2 minuten gecomprimeerd. Kijk zelf maar.

Ik heb het filmpje op Youtube gezet. Dus als je het hieronder aanklikt gaat Youtube je het filmpje laten zien.

 Jonas going up!

Geniet! Je ziet Jonas aan het begin van filmpje gekoppeld zitten aan nog twee andere schepen waarmee we een pakketje vormden voor de sluisdoorgang. Na de laatste sluis koppelen we weer los en varen we (inmiddels in het donker) naar de mooringplek. Dat aanmeren aan de mooringboei is niet meer te zien. De chip was vol. Maar het deklicht achter was al wel aan voor de finale.

Tijdens de sluisdoorgangen zie je hoe de linehandlers bezig zijn. Ook de advisor is te zien. Onze advisor was telkens op het juiste moment op de juiste plaats op het schip en gaf de juiste aanwijzingen. Dat zorgde voor een relaxte sfeer en iedereen kon zijn/haar taak geconcentreerd uitvoeren.

 

 

Daar zijn we dan! Panama City!!

 Maandag 6 maart 2017

Daar zijn we dan. Vers aangekomen op de Pacific. En hoe voelt dat nou? Ja, eigenlijk als de volgende schakel in de ketting, die onze reis aan het worden is. Nadat we vanmorgen de boot hadden opgeruimd, de autobanden en lijnen naar de wal hadden gebracht en weer aan de lunch zaten, begon het alweer te lijken op een gewone dag achter ons anker. Het blijkt dus dat we ons makkelijk aanpassen en dat is ook wel nodig als je steeds weer naar nieuwe plekken gaat.

Maar voor de liefhebbers zal ik nog “even” verslag doen van onze transit door het Panama kanaal.

Op zaterdagmorgen 4 maart waren we vroeg wakker, al voor de wekker afliep. De voorgaande dagen hadden we echt alle klusjes gedaan, inclusief boodschappen doen en koken. Voor dat de opstappers kwamen wilden we de zonnepanelen nog beschermen, dus die aan de zeereling werden omgedraaid en die op het dak werden voorzien van kussens die we erop vastbonden. Onze zonnepanelen zijn ons heilig! Ook haalde Jakob de bladen van de windgenerator eraf, zodat daar geen lijn tussen kon komen.

En net toen het koffiewater opstond kwamen Peche en Franci van de Pandora (CH) en Martin en Ellen van de Acapella (NL) de steiger oplopen met kussens en rugzakken bij zich. Heerlijk dat we er klaar voor waren en tijdens het koffiedrinken konden we nog wat ervaringen uitwisselen over de transit. Er stond heel veel wind in de haven en buiten, zeker 5 Bft, dus dat was een extra handicap, dachten we. Na de warme lunch voeren we de box uit met hulp van een havenmester en dat ging vlekkeloos. Een goed begin dus. Op de motor ging het verder naar een ankerplek, de Flatts, waar we moesten verzamelen en waar de Advisor, die alles coördineert, aan boord zou komen. We lieten daar ons anker vallen en via de marifoon hoorden we dat de Advisor er om 15.45 zou zijn. Dat werd natuurlijk later, maar de verrassing was groot dat Larry (adv) onze crew kende van hun eigen transits.

     

Al snel zat Larry aan een bordje warm eten en een colaatje en voeren we naar de eerste 3 Gatun sluizen. We zouden als pakketje gaan varen, met de Y2K (50 voet) in het midden, aan zijn stuurboord zijde een Franse Catamaran en wij aan bakboord. Bij het begin van de sluis werd het pakketje gemaakt. Eerst de voor en achterlijnen, waarvan wij de lussen moesten aangeven, daarna de springen, die we van de Y2K kregen. En zo voeren we de sluis in. Jakob had er zin in!!

Op de kant stonden mannen met apenvuistjes (balletje lood met touw omwonden) aan een dunne lijn, die naar ons schip werden gegooid. Daar werden door de line handlers de lijnen aan gebonden, die opgehesen werden en boven om een bolder werden gelegd. Wij moesten de lijn strak trekken en op de kikkers aan boord vastleggen.

     

Nadat de sluisdeuren dicht gingen, en de Atlantic echt achter ons lag, begon het water te stijgen, want het Gatun meer tussen de sluizen ligt hoog.

De linehandlers haalden de lijnen binnen, totdat we helemaal omhoog gekomen waren. 

De sluisdeuren gingen open, de mannen op de kant haalden de lus van de bolder en lieten de lijn in het water vallen, maar die bleef wel aan hun touwtje zitten. Wij voeren rustig naar de volgende sluis en de mannen op de muur liepen mee met hun lijntjes. Ze haalden de lijnen weer op, legden de lus om de bolder en zo gingen we 3 sluizen door. Het gingen ondanks de harde wind heel goed.

 

Bij de derde sluis was het donker geworden en toen we daar uit voeren gingen we opzoek naar de mooring, waar we met 5 schepen aan vast gingen.

Dat was wel onrustig, maar wat geeft het. We lagen vast en de biertjes konden doorkomen. We hadden er zeker zin in. De verse soep met warm stokbrood ging er goed in. 

Om 10 uur was iedereen best moe, dus gingen we te kooi. Jakob sliep op de grond in de kajuit en ik op de ronde bank. De gasten hadden de hutten gekregen. Het regende vaak ’s nachts en door de golven rukten we aan de lijnen, dus waarschijnlijk heeft niemand goed geslapen. Maar wat geeft het. Om 7 uur zaten we aan het ontbijt, terwijl het buiten weer flink hoosde.

 

 

 

   

     

Om half 8 kwam de nieuwe Advisor en dat was Harold. Die kenden we van de transit met de Acapella. Gezellig, want hij kon lekker kletsen, veel vertellen over de sluizen en het kanaal en lekker eten (vorige keer Lasagna en nu weer J).

We voeren over het Gatun meer, dat er nu heel anders uitzag dan een ruime week geleden. Nu was de lucht donker en het water grauw, maar toch heel mooi. Rond 12 uur was er weer een warme lunch, die bij iedereen goed smaakte. Pesche kan heel goed eten, dus daar ging weer een dubbele portie in.

Rond 13.00 waren we bij de Pedro Miguel sluis en vormden weer een pakketje, nu alleen met de Franse catamaran. Die had intussen voldoende ervaring om met ons mee te kunnen :-).

     

We gingen nu in 3 stappen weer naar beneden, dus de line handlers moesten nu hun lijnen laten vieren. We hadden een reuze grote autoboot achter ons. Dat ziet er toch wel erg indrukwekkend uit.

En toen ging de laatste sluisdeur van de Miraflores sluis open en daar lag de Stille Oceaan… Ik was weer geroerd en zo blij, dat we nu Jonas wel meegenomen hadden. Wat een gevoel, als je daar met je scheepje vanuit Monnickendam zo maar de Pacific opvaart. Niet te beschrijven.

Het was nog een uurtje varen naar de ankerplek Playita, waar het anker de bodem inging en hopelijk vast zou blijven liggen. De grond is hier slap en voor je het weet krabt je anker, maar we vertrouwden erop.

En al snel knalde de champagnekurk van de fles die de Zwitsers hadden meegebracht. En wat een ontlading dan.

    

Het was intussen half 7 en de dinghy moest nog te water, want onze crew moest nog terug naar hun boten die hier ook voor anker liggen. Het klotste hier heel erg en dat waren we niet meer gewend. Een beetje licht in het hoofd, maar heel erg op zeker, kregen we de boot in het water, de motor erachter en de benzinetank erin. Het was intussen weer pikkedonker geworden. Na nog een drankje bracht Jakob de crew naar huis en ruimde ik een heel klein beetje de boel op. We zaten daarna nog even in de kuip te genieten van het moment, maar lagen voor 9 uur al in ons bed. Moe, maar heel blij.

Nu, de volgende dag, laten we alles de revue nog eens passeren. Alle stappen die we gedaan hebben, de sfeer aan boord, de geweldige fijne en vertrouwde line handlers die voor een veilige doorvaart zorgden. Het was een geweldige ervaring, die we niet snel zullen vergeten. Als kind op school leerden we over het Panamakanaal en hoe dat dan ging met die lijnen en de treintjes voor de grote boten. Ik vond het toen al interessant, maar om het nu zelf 2 keer mee te maken is toch wel heel uniek.

En nu? De plannen zijn niet zo moeilijk. We moeten zorgen dat we veel eten en water aan boord hebben en dat we een beetje wind krijgen en dan de eerste 5 weken wordt ons leven lekker simpel. Vier uur op, vier uur af, eten, drinken, slapen, lezen en filosoferen. Heerlijk.

Het plan is om eind van de week naar Las Perlas te varen en daar het onderwaterschip nog eens goed schoon te maken. En dan maar gewoon vertrekken. We gaan het ervaren. Er zal regelmatig een blogje zonder foto’s verschijnen via onze Iridium Go en voor je het weet komen al die mooi foto’s van de Marqueses weer op het blog.

Mocht er tijdens onze oversteek iets zijn wat jullie ons willen laten weten, dan kunnen de vrienden en familie van Hanny dat opsturen naar Inge en de vrienden en familie van Jakob kunnen dat naar Martijn sturen. Inge en Martijn weten hoe ze ons bereiken kunnen. Het zou leuk zijn als we via Inge en Martijn op de hoogte kunnen blijven over jullie wel en wee.

Nou, dat was weer een lang verhaal, maar je hoeft niet alle letters te lezen hoor. Liefs van een blije Jakob en een relaxte Hanny vanaf een wiebelend schip op de Pacific.

Nog wat foto’s:

Jakob heeft er zin in!!

De Pedro Miguel sluizen

De treintjes die de grote boten trekken

De Miraflores sluis met daarachter onze toekomst………..

Genieten van Shelter Bay Marina

Zaterdag 25 februari 2017

We zitten met een Capirinha (heerlijke cocktail) in de cruiserslounge van Shelter Bay Marina met uitzicht op de steigers en zijn helemaal in aanloop naar de transit door het Panamakanaal. Zoals eerder verteld, hebben we veel tijd en dat is lekker.

Wat doen we dan zoal. Allereerst genieten we van het feit dat we een gezamenlijk besluit hebben genomen, waar we helemaal voor gaan. En verder genieten we van deze mooie jachthaven. Het zwembad is heerlijk. Niet om echt baantjes te trekken, maar om lekker in te dobberen en een beetje af te koelen.

Op een van de ochtenden maakten we een mooie wandeling door de bush. Het terrein hier is een voormalig trainingskamp voor Amerikaanse soldaten geweest en dat is nog duidelijk te zien. We volgden een paadje richting de zee en kwamen verschillende bunkers tegen, die eigenlijk nog in goeie staat waren.

We zagen aan het eind van het pad de zee en de laatste hindernis was een touw waarlangs je naar beneden kon. Dat hebben we maar niet gedaan, want we waren er niet helemaal op gekleed. Op vrijdag kwamen de motor mannen uit Panama City. Ze zouden er om 9 uur zijn, maar kwamen om half 2. Tja, dit is Panama. Ik was alleen met het busje naar de supermarkt om boodschappen te doen en we kwamen onderweg een doodgeschoten krokodil tegen.

Best eng, dat die zomaar de weg kunnen oversteken. We namen de brug over het kanaal, maar moesten even wachten vanwege een overstekend reuzenschip. Met veel tassen vol proviand kwam ik weer terug aan boord.

Intussen had Jakob de marifoon gerepareerd en ook de pomp van stuurautomaat, die erg olie lekte, weer gedicht. Nieuwe relays waren eerder deze week al aangebracht.

De motor wordt gerepareerd

De motormannen waren deskundig en losten het stop-probleem van de motor op (geen nieuwe solenoid nodig) en stelden het toerental bij stationair lopen weer goed af. Het ziet er naar uit dat alle problemen nu helemaal zijn opgelost. Zoiets kost wel wat, want de monteurs moesten 1,5 uur heen en 1,5 uur of langer terugrijden naar de City, maar we zijn erg blij dat de problemen zijn opgelost.

Even wachten voor een overstekend schip

Vandaag zijn we naar de hardware store in Colon geweest, weer met het busje. Daar konden we van alles kopen, zoals een nieuwe douchepomp voor buiten, een nieuwe koffie kan, kussenslopen, tuinlampjes met zonnecellen en bij de chandlery kochten we 2 balfenders, zodat we nu de vieze en lekke fenders weg kunnen gooien. Dat geeft een goed gevoel. Bij de supermarkt kochten we nog veel pakken wijn en een gegrilde kip en tevreden gingen we met het busje weer terug.

Mijn schrijfstoel

En zo vullen we onze dagen totdat we door het kanaal kunnen. Bij Tito hebben we autobanden en lijnen gehuurd. En gisteren kregen we bericht dat de bemanning van de Acapella en de Pandora 4 maart naar ons toe komen om als linehandlers nog een keer door het kanaal te gaan. Dat vinden wij zo fijn, want ze hebben de ervaring en zijn ook nog eens hele leuke en gezellige mensen. Niets houdt ons nu meer tegen.

We worden goed bewaakt

Vanavond is hier een avond met muziek (bring your own instrument) maar Jakob heeft niet zo veel geoefend de laatste tijd, dus het accordeon blijft in zijn koffer.

En wat vindt Jakob er van?

We gaan door het Panama kanaal, dat hebben we gisteren definitief besloten. Althans ik. Hanny was al om toen de laatste sluisdeuren opengingen van het kanaal toen we als linehandlers meewaren op de ‘Acapella’.

Maar ik had toen helemaal dat gevoel nog niet. Ik zat nog in het oude plan om via Cuba naar de Verenigde Staten te varen. Ik wilde met Jonas voor het Vrijheidsbeeld varen.

We hadden wel eerder tegen elkaar gezegd dat we de Pacific op zouden willen en hadden in Nederland al een pilot en wat kaarten van dat gebied gekocht. Eigenlijk was dat mijn grote droom: de wereld rond! Maar Hanny was toen toch eigenlijk niet zo ver en in de San Blas / Kuna Yala besloten we dat we maar niet de Pacific op zouden gaan. En dus bij ons laatste bezoek aan NL hebben we de pilots en elektronische kaarten van Cuba en USA aangeschaft. De pilot en oversailer van de Pacific hebben we doorverkocht aan de ‘Pandorra’.

Dus kwam het voor mij wel als een verrassing dat Hanny vertelde dat het wat haar betreft wel heerlijk zou zijn om toch door te gaan richting Australië. Ik moest er echter goed over nadenken. Een heel ander scenario dan in mijn hoofd zat, maar wel mijn ultieme droom!

Voordat je groen licht krijgt om door t Panamakanaal te gaan moet er eerst een schriftelijke registratie worden gedaan en moet de boot gemeten worden. Pas daarna beslis je definitief om verder te gaan door te gaan betalen. Dus ik dacht ik heb nog tijd om er over na te denken voordat ik/we me/ons vastleg/gen. ’t Was al wel handig om ons (in het hotel in Panamacity waar we waren met wat beter internet) te registreren. Terug op Jonas hebben we een afspraak gemaakt om Jonas te laten meten.

Nog steeds twijfelde ik. Waarom?
Aan de ene kant mijn ultieme droom met een zeilpartner die er nu vol voor wil gaan. En je moet het echt alletwee willen om het te kunnen volbrengen. Maar met nog allerlei vragen zoals, hoe lang blijven we dan weg en hoe komen we terug.
En aan de andere kant de comfortzone die je weer om je heen krijgt als je met je schip weer in NL bent.

Maar is dat dan wat ik wil. Ik kan het leven op m’n schip niet opgeven zolang ik gezond ben. Het is zo’n geweldig leven. Het varen, het ontdekken van nieuwe landen, mensen en natuur. Een relaxt leven, tamelijk zorgeloos. Zonder gedoe zoals ik dat in NL ervaar.
Al die dingen gingen door mijn hoofd voor het keuze moment. Ik kwam er niet goed uit en besloot de knoop door te hakken als de opmeter was geweest.

En ik heb gekozen voor het volgen van mijn oude droom: de wereld rond! Ik kan die drang uiteindelijk niet weerstaan.

Nu na een dag is de spanning grotendeels uit mijn lijf en focus ik me op het nieuwe avontuur in de Pacific. We komen in ieder geval elk half jaar terug in NL om de kinderen en kleinkinderen te zien. Ondanks dat de vluchten wat duurder zullen zijn vanuit bv de USA.

Wow………. Wat een geluksvogels zijn we toch!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA