Categorie archief: Pacific

Een midweekje naar Suva – 2

Tweede Paasdag, 21 april 2019

We gaan, naar een heerlijk Paasontbijt, zo naar de kerk in Viseisei, waar we een paar weken geleden ook waren. Het is een Methodisten kerk, dus we gaan er van uit dat ze gewoon Pasen vieren.

Maar eerst komt hier deel 2 van ons uitje naar Suva. Geschreven vanaf de stoel op het achterdek.

We kwamen woensdagmorgen aan bij de electronica winkel en we konden de generator opsturen. Hoera!! Het was nog even een gedoe over het adres, want iedereen heeft hier een postbusnummer. Het blijkt, dat als een pakket daar aan komt, ze dan de ontvanger bellen of ze het kunnen brengen. Dat is toch wel een mooi systeem. We waren heel benieuwd naar de kosten. En.. dat was ongeveer 10 euro! En het zou er de volgende dag zijn. Helemaal top! Tevreden ging Jakob alle andere elektronische dingen opzoeken in de winkel en met een tas vol gingen we de deur uit.

Op de boot, was de achterkajuit, waar altijd de gasflessen staan te roesten en jerrycans en andere stoere spullen staan, uitgemest en bij het inspecteren van de stuurautomaat bleek dat er een afvoer stuk was. Daar moest een nieuwe afsluiter voor komen. De maat was 3/8 en hier in de winkels ging het nergens verder dan 1/2. De volgende speurtocht was dus naar zo’n afsluiter. Jakob wist nog een winkel vlak bij de haven, maar die hadden net al hun afsluiters verkocht aan een ander bedrijf.

    

We waren met een taxi en de chauffeur stond braaf buiten te wachten. Hij kreeg instructies waar hij naar toe moest en inderdaad, daar kwam nog zo’n mooie rvs afsluiter te voorschijn. Niet goedkoop, maar heel fijn dat we hem hadden gevonden. Tenslotte nog naar een elektriciteitswinkel om bedrading voor de accu’s voorin te kopen. En ook dat lukte. We waren dus heel erg blij met al onze aankopen. En de taxi kostte uiteindelijk nog geen tientje. Wat is dit toch en heerlijk land. Behulpzame, vrolijke mensen en lekker goedkoop!

Vanwege de goeie herinneringen van ons vorige bezoek aan Suva, gingen we lekker lunchen bij de Governor, een combinatie van museum en koloniaal restaurant. En het was weer voortreffelijk. Jakob nam Vis Curry en ik Beef Rendang. Het water loopt nog in mijn mond als ik er aan denk, en dat alles met glaasjes lekkere koele witte wijn. Mmm.

 

 

Ons laatste doel was de supermarkt New Wolrd. We wilden koffie, thee en al dat soort spul kopen, wat een busreis van 5 uur zou overleven. We liepen daar lekker rond en werden plotseling aangesproken door een stel, wat we in de B&B al hadden gezien. Of wij die wereldzeilers waren, want de Minister van Onderwijs had het over ons gehad met hen. Haha, wat een kleine wereld. Het stel, 40-ers, hadden een stuk land gekocht in Viani Bay (waar we zo geweldig hadden gesnorkeld op het Rainbow Reef) en gingen daar een mini resort opzetten.

Ze zouden voorlopig in een tent moeten slapen, totdat er iets gebouwd was. Ze waren nu in Suva om alles te regelen en zo’n goedkoop onderkomen als waar wij zaten paste natuurlijk goed in het budget. Ze kwamen uit Engeland en hadden daar de deur letterlijk achter zich dicht getrokken. Zo stoer als je zulke stappen durft te nemen. Maar ja, zei vonden ons weer stoer. Na 20 minuten kletsen in de supermarkt, deden we onze inkopen en lieten ons voor 1,5 euro weer terugbrengen naar de B&B. We worden echt verwende mensen….

De avond hebben we met niks doen doorgebracht. Er stond een piano waar Jakob nog een riedeltje op gegeven heeft. Hij vindt het niks, want hij houdt niet van piano, maar ik vond het goed klinken. De volgende morgen lieten we ons met al onze aankopen naar het busstation brengen.

    

    De bus zou om 10 uur gaan, of iets eerder zei de man van de kaartjes. We waren er gelukkig vroeg, want om kwart voor 10 vertrok hij gewoon. Jammer als je er niet op tijd was.

  

We hadden weer een prachtige tocht terug. Nu over de Queens Road. Het mooie landschap gaat echt niet vervelen en nu zagen we ook veel meer water. Jammer genoeg was ik aan de verkeerde kant van de bus gaan zitten, dus mooie foto’s heb ik niet gemaakt

Intussen had ik een mail van de haven gekregen, dat ons pak was aangekomen. Nog sneller zelfs dan dat wij terug waren. En wat zo superleuk was, is dat ze ons gemist hadden en dat het praatje al snel rond ging dat er een pak gekomen was en dat wij naar Suva waren geweest. Haha, wat is dit toch een gave plek. De eigenaar van het restaurant is een niet zo grote sterke Fijan, die ons intussen natuurlijk ook kent. Wij waren bezig om de generator naar de kruiwagen te tillen. Dat zag hij en zei, kom maar hier. En alsof het een pak koffie was, tilde hij dat zware ding op en bracht het naar de kruiwagen. Geweldig!

Jakob reed de kruiwagen het terrein over naar de boot en we tilden hem samen aan boord. Wat een gaaf ding. Hij moet nog uitgetest worden, maar dat doen we volgende week als alle urgente klussen klaar zijn.

Eerst maar weer iets lekker eten in het restaurant.

Vrijdag begon Jakob alle gekochte spullen te monteren en we trokken een lange draad van voor naar achter voor de accu’s. De hele boot lag weer open, maar daar worden we steeds handiger in. Omdat het bed dan weg moet is dat voor mij gelijk een goed moment om het beddengoed te wassen met alle andere zweetkleren. Het waaide lekker, dus als ik dan de was op de waslijn van de haven hang, voel ik me helemaal zo’n ouderwetse huisvrouw. ik moet alleen wel steeds 10 minuten heen en 10 minuten terug lopen daarnaar toe, maar dan is het sporten ook weer gedaan.

Omdat we weer gas hebben, werd het tijd om een cake te bakken. Het meel hadden we gekocht in Suva en de rest hier. Ik deed alles in de beslagkom en begon te mixen met de mixer. Ik was net bezig en toen deed ie het niet meer. Hmmm. Dan toch maar verder met de hand mixen. Ook weer zo lekker net als vroeger. Dat ging goed.

Het werd een soort taart met stukjes appel boven op en dan na het bakken een laagje jam en na het afkoelen wat poedersuiker erover. Nou, ik vind dat het een mooie Paastaart is geworden. En hij is super lekker!

In die tijd dat ik taart bakte was Jakob bezig met mooie elektrische dingen te maken en de achterste bakskist aan het verven.

De tijd begint nu te dringen. Woensdag aanstaande worden we uitgegraven uit de pit. Daarna moet het onderwaterschip nog even geverfd worden en als het goed is liggen we vrijdag in het water. Dan moeten de zeilen worden opgehaald, de motor aan de gang gebracht worden en alle systemen nog een keer gecheckt worden.

En als we dan boodschappen hebben gedaan, kunnen we begin mei weer varen. Wat zal dat weer heerlijk zijn.

Wij wensen iedereen gezellige Paasdagen toe en geniet van het mooie weer (niet klagen hoor, dat het te warm is!

Een midweekje naar Suva – 1

Goede Vrijdag, 19 april 2019

In Fiji wordt uitgebreid Paasvakantie genomen. Bedrijven, behalve de horeca natuurlijk, zijn 4 dagen dicht, vanaf vandaag tot en met maandag. Wat en hoe of het gevierd wordt weten we nog niet, maar daar komen we vast achter.

We hebben weer drukke dagen achter de rug. Jakob vermaakte zich met de elektriciteit, wat gewoon heel veel tijd kost. En ik doe maar wat :-).

Afgelopen zaterdag was er streekmarkt bij het resort hiernaast. Dat was leuk en handig, want ik kon er wat fruit kopen en echt brood met sesam zaadjes, wat Jakob lekker vindt. Ik kwam mijn bootbuurvrouw van de Shamata tegen en geïnspireerd door haar, kocht ik een kleurige kaftan en hele bijzondere paddestoelen en ook nog een kleintje camembert. Allemaal luxe dingen, die ik meestal oversla. Maar het was de moeite waard. De champignons bakte ik met een uitje voor op dat lekkere sesambrood, het kaasje smaakte prima bij de borrel en de kaftan nam ik mee naar Suva (zie verderop).

    

Zondag en een deel van de maandag regende het weer flink, dus konden we niet veel meer dan wat kleine klusjes doen. Ik ging nog een paar uur naar het zwembad bij de buren en ik merkte dat het zwemmen met mijn knie al beter ging. Mooi!

We hadden een mooie uitzicht op de buurboot Shamata met de zee en de bergen op de achtergrond.

Maar dinsdag was het al vroeg dag bij ons. Om half 6 stonden we op, want we zouden 3 dagen naar Suva gaan om technische spullen voor de boot te kopen, die hier moeilijk te krijgen zijn. En dat gingen we op een toeristische manier aankleden. 

We hadden gezien dat je een rondje om het eiland kon gaan met een airco reisbus van Sunbeam. De weg via het noorden heet Kings Road en langs het zuiden Queens Road en dat maakt het voor iedereen makkelijk. De bus vertrok uit Lautoka, dus we namen de eerste lokale bus van af hier.

We hadden alle twee onze rugzakjes mee met daarin de verschoning en toiletspullen voor 3 dagen. Wat is dat toch makkelijk als je in een warm klimaat woont. Niks geen gesjouw met koffers omdat je niet weet wat voor weer het wordt en dus van alles mee moet nemen.

Het
werd een prachtig tocht van ruim 6 uur door het prachtige groene land. Voor vertrek kochten we nog schoongemaakte ananas, wat je als een lolly kan afhappen. Geen foto, sorry, maar erg lekker..   

    

   

We stopten niet heel vaak, dus de kleine dorpjes kwamen we niet tegen. Wel zagen we onderweg mensen in hun gewone doen. Heel interessant om te zien. Bij ieder busstation zijn kleine winkeltjes of kraampjes waar je limonade en snacks kan kopen. Het is altijd een drukte van belang.

Aangekomen op het busstation in Suva liepen we naar ons hotel, City Apartment, wat in het hogere deel van de stad ligt. Het was zo handig dat we de stad al kenden van ons verblijf met Jonas in de marina (na de blikseminslag) in het vorig najaar.

Nou, dat B&B, geboekt via Booking.com, was wel een bijzonder onderkomen. Het wat aftandse gebouw had een achteringang waar kamers waren gemaakt en een mooie receptie. Het bleek dat Chinezen 2 grote appartementen hadden gekocht en die hadden verbouwd tot 8 kamers. Er was ook nog een zwembad achter een muur, waar ik nog lekker wat baantjes getrokken heb.

         

De hallen en de 2 keukens waren er nog. Het zag er netjes uit, maar bij nader onderzoek bleek het bed te bestaan uit een paar opstaande triplex planken met daarop een grote plank en dan de matras. Lekker hard dus. In de douche was het een verzameling van opgekochte spullen, maar alles werkte goed. Omdat de stroom nog al eens uitviel was er noodverlichting in de vorm van 2 grote koplampen een de muur.

Maar… we werden supervriendelijk ontvangen, kregen wat te drinken, en vers fruit bij aankomst. De was werd gratis gedaan en we kregen ook nog ontbijt. En voor 2 nachten waren we samen 100 euro kwijt. Waar vind je dat!

We gingen als eerste actie voor sluitingstijd naar Universal Electronics in Knolly street, 5 minuten van ons hotel. vandaan

En daar stond gelukkig nog de 2 KW generator die we een half jaar geleden gezien hadden. Maar man, wat is dat ding zwaar! Meenemen in de bus zou mogelijk zijn, maar een enorm gesleep. Dus vroeg ik of de generator kon worden opgestuurd naar de haven in Vunda Point. Het was intussen sluitingstijd geworden, dus we gingen weer en we konden de volgende morgen terug komen. De eigenaar zou het gaan uitzoeken. Dat was een goed begin.

We liepen naar het centrum en verheugden ons op een bordje Chau Meng in Tappoo Centre. We wisten nog hoe lekker dat was en alweer goedkoop. We aten ons buik vol aan een enorm bord eten en namen een taxi terug naar ons hotel. Dat was maar goed ook, want de taxichauffeur zei dat het daar ’s avonds niet helemaal pluis was. Voor 1,5 euro waren weer veilig thuis! 

De TV op de kamer deed het goed en er kwamen allemaal Chinese films uit. Zo grappig, want het zijn een soort jaren 50 schietfilms en heel slecht opgenomen, maar daardoor erg grappig. Jakob had het naar zijn zin en ik kon rustig mijn boek lezen.

De volgende morgen bij het ontbijt maakten we kennis met de Minister van Onderwijs van Tonga en de CEO van Toerisme. Dat werd een leuk gesprek over Tonga en onze zeilreis. We wisselden kaartjes uit.

Zij vertelden dat er een bespreking was van de district hoofden van de eilanden die met elkaar alle faculteiten van de universiteit, verspreid over de eilanden, aansturen.

Na het ontbijt gingen we weer op stap! Als eerste naar Universal Electronics, om te kijken of ze de generator konden opsturen met EMS. Hoe dat liep lees je in het volgende blog.

Gluren bij de buren…

Zaterdag 13 april 2019

Ja, dat hebben we gedaan deze week. En niet bij de buren op de boten, maar bij de andere jachthaven hier in de buurt. We hadden er veel enthousiaste verhalen over gehoord, maar ook wat zuinige opmerkingen. Dus wilden we het met eigen ogen gaan zien. Dan konden we bepalen of we met Jonas daar een bezoekje zouden brengen.

Dinsdagmorgen rond halftien liepen we naar de taxiplek hier op de haven en vroegen wat het kostte om heen en weer naar Denerau te gaan. Dat was een redelijke prijs, dus ons uitje kon beginnen. Jakob had in Nederland wat beitels gekocht voor een lokale man die hout bewerkte. We zouden die gaan brengen naar zijn woonplek op Robinson Crusoe eiland aan de zuidkust van Viti Levu, maar daar komen we waarschijnlijk niet meer, dus wilden we ze opsturen.De taxichauffeur wist dat we langs een postkantoor kwamen bij het vliegveld, dus daar deden we het pakje op de post. Rond half 11 waren we in Denerau en we zouden om 3 uur weer opgehaald worden.

  

We begonnen met koffie in de jachtclub en konden de kleine steigers met een paar boten zien, maar ook een grote cruiseboot die daar lag.

Het werd ons al gauw duidelijk dat Denereau niks is voor cruisers. Er waren veel restaurants en winkeltjes met de focus op buitenlandse toeristen. En dat zijn wij niet! Het deed ons denken aan de pier van Scheveningen. De prijzen in de supermarkt en de restaurants waren 2 keer zo hoog als bij Vuda Marina, dus inkopen doen ging al gauw van ons lijstje. Uitgebreid lunchen zat er ook niet in, dus wat doe je dan tot 3 uur?

We gingen bij Jack’s naar binnen een winkel met prachtig bewerkt hout. Daar keken we onze ogen uit en legden aan de verkopers uit dat we dat niet mee konden nemen op onze zeilboot. En dan heb je gelijk een heel gesprek…..

   

Er reed een treintje rond, wat langs alle hotels op Denerau eiland reed. Voor 8 euro mocht je daar de hele dag in zitten. Het park met golfbaan was mooi aangelegd, maar alles was zo sfeerloos. Bij de hotels riep het personeel nog wel “Bula”, maar daar zat geen spontaniteit in.

Na 2 rondjes in het treintje, patat met een biertje en een ijsje, was het eindelijk 3 uur en mochten we weer naar ons huis.

Het was een nuttig uitje, want we weten nu dat we daar met Jonas echt niet naar toe hoeven te gaan.

Misschien vanwege de slome dinsdag, hadden we een enorm energieke woensdag. De hele boot werd op zijn kop gezet. We hadden accu’ s gekocht voor de boegschroef en die pasten natuurlijk niet. Er moest gehakt en gevijld worden en er moesten kabels getrokken worden van voor naar achter. Dat werd een heel feest, want alles lag open en de kabels gingen er echt door. Intussen had Jakob de acculader aangesloten voorin en de accu’s laadden netjes op. Succes dus. En er kwam ook weer een ongedierte bestrijder langs, nu met een ander spulletje.

Ik was intussen begonnen met het afplakken van de romp voor het blauwe randje. Wat een klus. Ik vroeg me af wie dat toch bedacht had om zo’n gleufje in de romp te maken en het dan ook nog een andere kleur te geven. Maar goed, ik deed het netjes, zoals het moest. Schuren, afnemen met thinner en dan verven. Dat ging helemaal niet zo makkelijk als ik dacht, maar voor het goeie doel moet je wat over hebben (wordt vervolgd).

We hadden een heel voldaan gevoel aan het eind van de dag en omdat het woensdag was, gingen we aan de wijn. Het is hier Winey Wednesday ieder week en dan heb je heerlijke wijn voor 2,5 euro. Echt een lokkertje, want je blijft dan natuurlijk ook eten. Mmm lekker Vis met sla en frites!! En het regende pijpenstelen. Dat geeft weer een ander plaatje van de ondergaande zon.

En gister werd het weer zo’n dag met een gouden randje. We hikken al een hele tijd aan tegen het feit dat de gasflessen uit NL onder onze handen wegroesten en hier niet te vullen zijn. Dus moeten we overstappen op de flessen van hier (die niet in de gasbun passen), of nooit meer koken…….

    

Nou ja, dat laatste is op zee natuurlijk geen optie, dus ging de kogel door de kerk en we kochten een grote fles met propaan bij het gasbedrijf om de hoek. Een lieve man nam dat ding op zijn nek en bracht het naar de haven. Nou, die verdiende wel geld voor een biertje. Jakob sjouwde het ding verder op een kruiwagen naar de boot. Daar hesen we de fles met ons hijssysteem voor de buitenboord motor op het dek. Tja, en toen. Toen moest er van alles verbouwd worden. 

Jakob toverde koperen gaspijp onder een bank vandaan en nam al zijn gasfitter spullen er bij en hij ging aan de gang. Gat in het dek boren, goeie dekdoorvoer gebruiken, pijp buigen en aansluiten op de pijp van het gasfornuis. En alles ging in een keer goed. Geweldig. Daar zijn we blij mee, want nu hebben we zeker voor een half jaar gas en kan ik weer een keer proberen een cake te bakken.

Gister verkochten we ook nog de 5PK bb en gaven de nogal geroeste Honda generator weg. Dat verhaal komt de volgende keer, want anders wordt dit verhaal veel te lang..

We klussen bijna elke dag

Maandag 8 april 2019

Na bijna 3 weken hier in Vuda Point Marina te bivakkeren, zouden alle klussen toch wel zo ongeveer klaar moeten zijn, zou je denken. Maar dat is niet zo! Wat doen ze dan toch allemaal op dat schip? Als er geen gat in je romp zit en de masten zitten vast, dan kan je toch gewoon gaan varen?

Tja, was het maar zo simpel. Bij een modern polyester schip ben je inderdaad vast veel sneller klaar met onderhoud dan wij, maar bij zo’n klassiek dame als Jonas met zijn/haar 38 jaren ligt dat iets anders.

Behalve de romp is verder alles van hout en daar moet je zuinig mee omgaan. Dus het dakje boven het bedieningspaneel, waar teak op ligt moest worden geschuurd en 3 keer in de lak gezet. Het zelfde geld voor de opbouw, die werd geschuurd en 2 keer in de lak gezet. Dat neemt dus al gauw 7 werkdagen.

Het raampje in de achterkajuit werd vervangen.

Dat neemt ook bijna een week, want behalve het pasklaar maken, plamuren, schuren, lakken en monteren, moesten ook de bouten nog op maat gemaakt worden.

In NL hadden we nieuwe ventilatoren gekocht en die werden als eerste geplaatst. Ze doen het geweldig en de timer die erop zit, zorgt ervoor dat we in het begin van de nacht ook nog wat verkoeling hebben.

We hebben natuurlijk nog onze restschade van de blikseminslag bij de boegschroef. Daar is nu de controlebox vervangen, maar er moeten ook nog nieuwe accu’s komen. En dat zijn hele bijzondere. Die blijken ze hier niet te verkopen. Dan ben je eerst wel 4 keer naar zo’n kantoortje geweest, voordat je dat te weten komt. De oplossing is er nog niet, maar die komt er vast wel.

En dan die geweldige lieren die we hebben. Die zijn er allemaal afgeweest, uit elkaar gehaald, schoongemaakt, ingevet en weer gemonteerd. Dat was zeker een week werk.

Gelukkig waren er ook hele snelle klusjes (voor mij dus:-)), zoals de handrail op het dak schuren, het anker afbikken en in de antiroest metaalverf zetten en het RVS ontroesten.

De plafondbedekking in de kajuit begint los te laten. Dat begon al tijdens de oversteek van de Pacific. In de Marquesas kochten we een doosje met stevige gekleurde punaises en die hadden het nu al ruim een jaar goed gedaan. Het doosje is nog lang niet leeg, dus de plafondbedekking werd met deze gekleurde sterretjes bijgewerkt.

En dat is dus weer een voordeel van een houten opbouw, want in staal of polyester kom je nier ver met een punaise.

En soms kom je onverwachte dingen tegen. Jakob was de afvoer van de kuipvloer in het motorruim aan het repareren, want die was vergaan. Heel belangrijk, als je denk aan zo’n grote golf die we soms binnen krijgen. Dan wil je wel dat dat water snel wegloopt; niet in je motorruim, maar naar buiten. En toen vond hij een afgebroken boutje met een moertje. Dat is altijd verdacht. Na lang zoeken, bleek dat van de bevestiging van de wierpot te zijn. En voor je dan de rest van het afgebroken schroefdraad uit de wand hebt gepulkt, ben je wel even zoet.

Afgelopen weken heeft Jakob zich bezig gehouden met de ruitenwisser. Wat moet zo’n ding op een boot zou je denken. Maar stel je voor het moment dat we in Suva, een grote haven, aankwamen met vreselijk weer en grote schepen om je heen. Dan ben je wel blij dat een ruitenwisser je een klein beetje zicht geeft. Hij was dus kapotgegaan in Tahiti en vervangen door een andere motor, waar twee armen op konden, maar die hadden ze daar niet.  

In NL had Jakob een mooi systeem gekocht, wat zou moeten passen en dat deed het natuurlijk niet. Dus moest er van alles gevijld en geschuurd worden om dat passend te krijgen. En als er dan kortsluiting in dat ding ontstaat, wordt je niet vrolijk. Maar er bleek een zekering in het motortje te zitten, dus dat leed was gauw geleden. Op dit moment regent het, dus we konden hem goed uitproberen. Net zoals het nieuwe raampje. Dat sluit ook goed en de lekkage in de achterkajuit lijkt voorbij.

Tijdens de regendagen (tot nu toe iedere zondag en maandag) lezen we reisverslagen van anderen en informatie over de eilanden waar we nog naar toe willen gaan. We hoorden van de Italiaanse bemanning van de Obiwan, dat er een rally is van New Caledonia naar Australia.

Het lijkt ons leuk om daar aan mee te doen. Je krijgt dan veel informatie over zeilen in Australia en allerlei kortingen in havens en service bedrijven.

De hoofdbestemming is Bundaberg, waar ook een feestweek georganiseerd wordt. Als je naar een van de andere havens gaat, gelden ook alle kortingen, maar mis je de feestweek. Daar moeten we dus nog even over nadenken, want we hadden gepland naar Southport te gaan. Dat gaat pas spelen in oktober, dus we hebben nog even tijd.

Gister was er een verkoop van alle spullen uit je boot, die je kwijt wilt. Dat was erg leuk en de beste klanten zijn de lokale mensen. Het kost natuurlijk weinig en er zijn leuke spullen bij.

Ik heb eindelijk mijn hangstoel voor aan de mast weggedaan, want die heb ik sinds de Carieb niet meer gebruikt.

O, er komt net een lawaaiding langs. Een man met een gasmasker op heeft een soort groot pistool bij zich, waarbij hij rook in de gaten onder de boten spuit om het ongedierte te bestrijden. Goed werk!

Wij zijn erg tevreden over ons verblijf hier in de cycloon pit. Het terrein wordt netjes schoon gehouden, het gras wordt 2 keer in de week gemaaid en de enge beestjes wordt het leven onmogelijk gemaakt.

En dan hebben we het nog niet eens over de heerlijke cappuccino, koude biertjes en het lekkere eten.

Het leven gaat door

Woensdag 3 april 2019

Iedere dag is weer anders, zoals bij iedereen, denk ik. Je maakt een plan, maar dat wil niet zeggen dat het ook zo gebeurt. Nadat we zaterdagmorgen bezig geweest waren met de lieren en het lakwerk, besloten we om te gaan zwemmen in het zwembad bij het resort hiernaast.

Het was erg warm en het leek ons heerlijk. Zodra we daar aankwamen werd het bewolkt en hadden we het bijna koud, nou ja, bij 24 graden mag je niet zeuren. Na een poosje lekker gezwommen te hebben gingen we terug naar de boot en onmiddellijk begon de zon weer in alle hevigheid te schijnen. 

We wilden zondag verder met de lieren en het lakwerk, maar dat was van bovenaf anders bepaald. Het begon ’s nachts te regenen en dat ging de hele zondag in alle hevigheid verder. De plekken waar de lieren hadden gezeten op het achterdek begonnen lekker door te lekken en het raampje, wat er nog niet in zat, deed in alle hevigheid mee. Dat was dus dweilen met de kraan open.

     

Pfff! en toen bedacht ik de truc met de paraplu’s. Als ze mensen droog houden, kunnen ze ook op een boot goed werk doen. Dat hielp geweldig en wij konden rustig binnen een filmpje kijken.

Maandag was alle slechte weer voorbij en nu schijnt de zon de hele dag uitbundig! We hebben het dus weer lekker warm, drinken heel wat liters water en konden weer lekker aan het werk.

’s Middags belde ik met Hunmberto, de zoon van Tilly van 92, die 2 jaar geleden een enkeltje Fiji boekte bij haar zoon en sinds Curacao bij hem aan boord is. Ze heeft intussen de stille oceaan overgestoken en geniet al maanden van het bijzondere leven op Fulanga, een atol in de Lau-group hier in Fiji. Het plan was dat ze onze kant op zouden komen, zodat de spullen die we hadden meegenomen uit NL, konden worden afgeleverd. Maar het gaat niet goed met Tilly, dus hun plannen zijn gewijzigd en het is niet zeker of we elkaar gaan ontmoeten.

   

Humberto stelde voor om het pakketje naar Savusavu op het andere eiland te sturen, want hij komt daar nog langs op weg naar Fulanga. We hadden al het plan om dinsdag naar de stad, Lautoka, te gaan om boodschappen te doen, dus dat konden we mooi combineren. En wat zijn ze hier goed ingesteld op pakketpost. Het pakje van 3 kg wordt als breekbare waar per luchtpost verstuurd en de kosten zijn ongeveer 10 euro. Onvoorstelbaar. En dan is het er na 2 dagen (dat weten we nog niet, maar ik verwacht het wel).

De bustocht naar Lautoka ging volgens plan en is altijd heel erg leuk. Zo’n bus zonder ramen met lekkere muziek, daar wordt je vrolijk van.

     We gingen naar de markt om groente en fruit te kopen, want het is de bedoeling dat ik weer eens ga koken!!! Verder hadden we nog wat technische dingen nodig en dat lukte ook.

      We dronken koffie in een leuke cafe vlak bij het postkantoor. Hier smaakte de koffie echt naar koffie, meestal is het te slap.

Nadat we alles in de stad gedaan hadden wat we hadden gepland, namen we de bus terug. Dat werd een verrassingstocht, want we gingen al snel van de verharde weg af en verder over “dirt” roads naar afgelegen dorpjes. Wat een mooie tocht.

    

Maar we kregen de indruk, dat we niet echt meer bij de haven zouden uitkomen. En dat klopte. Op een splitsing met de weg naar de haven konden we eruit. Daar stond al een auto te wachten, die ons wel naar de haven wilde brengen. Dat was geweldig, want we hadden natuurlijk zware boodschappen bij ons en om daar nou nog een half uur mee te lopen leek ons ook niks.

     

 

 

 

 

 

s Middags kon de verfklus afgemaakt worden en Jakob deed de laatste klusjes aan de lieren. Het was weer een nuttige dag, die we afsloten met ieder een hele pizza. Het was de bedoeling om wat over te houden voor de lunch van vandaag, maar het was zo lekker, dat we ons toch maar lekker volpropten.

   

 

 

 

 

En vandaag is er weer een nieuwe dag, met veel zon en een laatste lier (die op de mast) voor Jakob om een beurt te geven. Ik ben wat aan het poetsen gegaan en heb tevreden gekeken naar de opbouw achter die er weer puntgaaf en helder wit uitziet.

En zo rijgen de dagen zich hier aan elkaar. Geen stress, lekker weer en van alles te doen!

O ja vrijdag was de bruiloft op de haven en we konden het niet laten om even te voelen hoe dat is…..