Categorie archief: Pacific

Nog even genieten hier…

Vrijdag 23 november 2018

De afgelopen week is omgevlogen. En het is echt heel lekker hier. De haven is heel goed georganiseerd en er is veel bedrijvigheid. De zondagsrust zoals in Tonga kennen ze hier niet echt en alles gaat op een iets lager pitje gewoon door. Wij namen wel lekker onze rust ’s middags en gingen lunchen bij de Boatshed aan het water. Er stond heel veel wind, maar daar kijkt niemand van op. Ik was bang dat de sla, die ik had besteld, van mijn bord zou waaien, maar als je goed met je vork erin prikte ging het goed.

Er was de hele middag een band met een geweldige zangeres. Toen we rond 6 uur nog even terug gingen, was ze nog aan het zingen. Fantastisch! En het eten is hier echt heel goed! En niet al te duur, dus heel verleidelijk. De frietjes zijn zoals Martin van de Acapella ze graag heeft, lekker knapperig en doorgebakken met romige mayo.

Maandag was het de geboortedag van Mohammed, dus er werd niet gewerkt en iedereen was vrij. Wij rommelden nog wat op de boot om er voor te zorgen dat die klaar was om het water uit te gaan op dinsdagmorgen. De afspraak was tussen 9 en 10, maar ja, Fiji time is anders, dus het werd 2 uur ’s middags. We moesten achteruit onder de kraan varen. Er stond een stevig windje en de boegschroef werkt niet, dus Jakob had er een flinke klus aan, maar het lukte. Timo (de knappe verantwoordelijke Italiaan) was aan boord gesprongen om een handje te helpen. Dat was handig.

We werden uit het water gehesen en reden met de kraan naar de pit. Die was nog niet echt klaar.

 

Er lag nog een hoop rommel in en de benodigde autobanden waren er ook niet. Maar goed, het lukte allemaal met hier en daar nog een beetje uitgraven en kistjes onder de kiel, want het gat was eigenlijk te smal en te diep. Maar we staan nu prima en hebben een prachtig uitzicht op zee. Gelukkig ligt er een flink stuk koraal voor de met grote stenen afgeschutte plek.   

Dus als de golven komen, worden die wel gedempt door het koraal (hoop ik). De cycloon uit 2016 heeft hier ook niet echt schade aangericht. We gaan het zien, maar het voelt goed en dat is belangrijk.

Ik had intussen een wondje aan mijn voet opgelopen, waarschijnlijk door een insektenbeet en dat was gaan infecteren. Ik ging daarom naar de Health Clinic in het dorp Viseisei, vijf taximinuten hier vandaan, terwijl Jakob de zeilmaker bezocht en met de elektriciën een afspraak ging maken voor een inspectie.

De kliniek was een ervaring. Er zaten al minstens 20 mensen op bioscoopstoeltjes te wachten voor de balie. Op de balie lagen nummertjes en daar moest je er een van pakken. Ik had nummer 31. Dat zou dus lang gaan duren. Omdat ik dat wel verwacht had, had ik een boek meegenomen. Geen van de mensen leek erg ziek en de meesten waren Indiërs. Het ging allemaal lekker langzaam en van iedereen werd de bloeddruk gemeten. Dus ook van mij. Ik kreeg een eigen schriftje onder de naam Joanna. Om half een (ik was er om 9 uur) werd ik geholpen. Dat ging heel snel. Ik kreeg antibiotica uit de apotheek en een zalfje moest ik bij de drogist gaan kopen. De taxi was intussen terug en ging met mij naar de dichtstbijzijnde drogist en bracht me daarna weer naar de haven. Nu maar kijken of het gat snel dicht gaat.

Jakob had intussen alle klussen gedaan en was onder de boot de pit ingegaan om naar de anodes te kijken. Terug omhoog stootte hij heel vreselijk zijn hoofd en vertelde dat pas na een poosje. Ik keek en werd er niet blij van. We hebben goeie spullen aan boord, dus ik heb het gat afgedekt. Het ziet er nu gelukkig al beter uit. Toch wel gek. We hebben eigenlijk nooit wat en nu alletwee iets vervelends. Maar het gaat vast wel weer over.      

Sinds gister zitten we in een cottage op de haven. Die tip hadden we van andere zeilers gekregen. Dan kan je op je gemak je boot klaar maken, de laatste was draaien en buiten laten drogen en in de cottage je spullen op je gemak inpakken om mee naar huis te nemen.

Het is een schattig huisje met een waranda, airco en een douche en een lekkere bank. Wat een luxe. Alvast een beetje wennen aan een gewoon huis.

Vandaag ronden we alle werkjes aan boord af en morgen stappen we in het vliegtuig. We gaan via Melbourne naar Abu Dhabi en vandaar naar Amsterdam. Geplande vliegtijd 33,5 uur….. Nou ja, we doen maar net of we een zeiltochtje hebben met een nachtje over. Dan gaat het wel lukken.

Dit blog gaat een poosje uit de lucht, omdat we onze Nederlandse ervaringen niet gaan delen. Mocht er iets van belang zijn, dan komt er misschien nog een berichtje. We blijven tot 18 maart 2019 in het koude Nederland, maar gaan onze warmte opdoen door familie en vrienden te zien. Daar verheugen wij ons op!

Jonas nog steeds in het water….

Zondag 18 november 2018

Het had de nacht van dinsdag op woensdag flink gewaaid, zodat we twijfelden of we wel weg moesten gaan uit Musket Cove. Het regende intussen ook, zo jammer voor al die mensen die veel geld hadden betaald voor hun droom resort op Musket Cove.

Na het ontbijt besloten we om toch maar te vertrekken. Het was een stukje van 15 mijl, dus dat moet eigenlijk altijd kunnen. Voorzichtig voeren we weer tussen de riffen door met behulp van de Google Maps en kwamen in open water. De wind was pal op de kop, dus zeilen zat er niet in. Het voordeel was wel, dat de regen ook van voren kwam en dus over ons heen ging.

Aangekomen bij Vunda Point Marina, bleek het een vrije dag te zijn (verkiezingen), maar we werden gelukkig toch geholpen om aan te leggen in de ronde kom. De neus ging naar de wal en de achterkant werd met twee lijnen aan moorings onder water vastgemaakt. Het regende verder de hele dag, maar we wilden toch wel even rondkijken naar de pits. Gewapend met ieder een paraplu klommen we aan wal. We liepen Andrew en Clare tegen het lijf, die hadden net hun Eye Candy in een pit achter gelaten. Zo in de regen zag dat er erg triest uit. We liepen het terrein over en zagen al veel boten in hun pit staan. Er waren nog een paar lege gaten en een ervan was voor ons.

Het leek ons eigenlijk niks om nog tien dagen op Jonas in zo’n gat te wonen zonder water en elektriciteit. Misschien beter om nog een paar dagen in het water te blijven. Dat kost wel extra, maar comfort is ook wat waard. Door al dat ankeren zijn we het zo ontwend om te betalen voor een overnachting!

Donderdagmorgen meldden we ons vroeg bij het kantoor om ons kranen uit te stellen. Dat was geen enkel probleem en staat nu voor dinsdag. Maandag is de geboortedag van Mohammed en dan wordt er ook niet gewerkt……

Shamron van de receptie vertelde dat we met Timo moesten praten over de plek en de extra banden om Jonas mee vast te zetten. Al snel vonden we Timo, een knappe Italiaan met halflang haar en een heerlijk accent. Hij liet ons de lege gaten zien en we kozen voor een plek bij het water, zodat we wat frisse lucht krijgen als we daar van half maart tot eind april nog gaan wonen.

   

De verzekering had ons gevraagd om een soort expertise rapport van de schade door de blikseminslag en Jakob vond de baas van Baobab, die het werk aan de wal regelt. Hij komt kijken zodra we op de kant staan en dan kunnen we een rapportje naar de verzekering sturen.

Intussen is het klussen begonnen. Olie verversen, filters vervangen, zeilen afnemen, lekkend raampje uitbikken, en vervangen, inventariseren van voorraden, schoonmaken van opslagplekken, kortom we zijn lekker bezig.

                  

Gister was het tijd om even te relaxen. We gingen met de bus naar Lautoka, de dichtstbijzijnde stad. Altijd leuk om met de bus te gaan. Deze had geen ramen, dus het was een winderige mooie tocht. De bel om de bus te laten stoppen is een touwtje verbonden met een fietsbel. Hoe creatief is dat!

   

Lautoka is gezellig en niet zo samengepakt als Lambasa, waar we vanuit Savusavu naar toe gegaan waren. Het lijkt meer op Suva, maar dan wat kleiner. De groentemarkt was weer geweldig en we lieten ons uitleggen hoe je nu echt een ananas moet schoonmaken.    

We liepen door de gezellige straten waar van alles te zien is.

Er was ook weer een Tappoo City, een modern warenhuis met een foodcourt, waar we voor weinig geld weer heerlijk aten. We kochten allerlei kleine dingen en wat groente en fruit en wachtten op de bus op een overdekt terras, waar alleen frisdrank werd verkocht. Tijdens de terugtocht zagen we dat de oogst van het suikerriet nog lang niet afgelopen is. er stonden nog heel wat auto’s te wachten om gelost te worden bij de suikerfabriek.

     

We waren om 4 uur weer terug op de boot. Ik hoorde mijn naam roepen. Het was de barkeeper uit de Sunsetbar, die met koude biertjes in emmertjes ijs lang kwam. Is dat geen service?

Vandaag bleven we de rest van de dag aan boord, want alle vorige dagen waren we naar de Sunsetbar geweest om te eten en/of te drinken. Nu maar even een dagje niet…..

Vandaag is het zondag.Over precies een week zijn we weer in Nederland en is het hier allemaal klaar. Wat een gek idee!

Kava als verjaardagsdrank…..

Dinsdag 13 november 2018

We vieren nog steeds vakantie hier. Wat een lekkere plek. We wandelen en zwemmen in het zwembad, drinken een biertje in de bar en gingen vanmorgen op bezoek in Solevu, een traditioneel dorp op Malolo Island.

    Dat wandelen hier is echt zo heerlijk. Meestal langs het strand en bij voorkeur bij laag water. Er is dan zoveel te zien.

    

Zaterdag liepen we bij laag water van ons eiland door de droogvallende pas naar het buureiland. Net een soort wadlopen. En ook best spannend, want je moet wel weer op tijd terug zijn voor het water weer opkomt. We vonden schelpen en zagen heel bijzondere heremiet kreeftjes. die kleur zie je dus alleen maar aan het strand op het andere eiland.

We liepen tot aan een huis, waar waarschijnlijk een van de werknemers van het resort woont. Tja, en dan ziet dat er toch wel heel wat minder luxe uit.

Terug op ons eigen eiland hadden we afgesproken met de bemanning van onze buurboot, de Bearfoot. Ze waren s’morgens langs gevaren om kennis te maken en dan is zo’n afspraak snel gemaakt. We gingen naar de strandbar en het bleek dat zij, Rene en Penn in Alaska wonen. Ze varen sinds 2 jaar en moeten van Mei tot Augustus terug thuis zijn vanwege de vangst van wilde zalm. Wat bijzonder.

We lieten ons uitleggen hoe of dat werkt en dat is reuze interessant en zwaar werk. De hele familie doet mee, alle dagen van de week. Tijdens hun verblijf in de Carieb was dat seizoenswerk prima en viel samen met het hurricane seizoen, maar hier in de Pacific is dat precies verkeerd.

Even later schoven de Belgen van de Jakker aan. Ze waren een paar dagen naar Denerau geweest maar kwamen weer terug. Het werd dus heel gezellig. Zulke ontmoetingen zijn toch echt een belangrijk onderdeel van het wereldzeilen.

Zondag was een dag waarbij we veel aan boord waren. Jakob was zaterdag begonnen met de Dickinson kachel te slopen en opnieuw op te bouwen met een nieuwe ventilator erin en de kachelpijp, die al 3 jaar scheef staat moest worden rechtgezet. Mijn bijdrage was het poetsen van het roestvrij staal. Ook een aanzienlijke klus. Zondag maakten we het af en deden alweer een wandeling.

    

Nu gingen we op zoek naar het graf van de oprichters van Musket Cove. Het was alweer laag water, dus nu liepen we ons eiland links om en kregen uitzicht op het vasteland. Wat lekker om zo langs het strand te scharrelen. Nu zagen we weer van die bewegende schelpen (heremietkreeftjes), maar van een andere kleur dan op het andere eiland. Ze hebben dus ook echt een eigen plek.

    

We koelden weer lekker af in het heerlijke zwembad en keken na het eten naar een stukje van de “Godfather”, waar we vorige week mee begonnen waren. Zo lekker langzaam als alles gaat in zo’n oude film. En als je ziet hoe iemand wordt doordgeschoten, dan ruik je bijna de tomatenketchup.

En vandaag is Jakob dan eindelijk echt Jarig! Hij had er zin in. Even terugkijken naar het afgelopen mooie jaar en dan vooruitkijken naar wat nog op ons ligt te wachten. Wat hebben we toch een geluk!!. Het verjaarkado had hij al binnen, maar een versierde kajuit is toch altijd gezellig.

We ontbeten met geroosterd brood en een eitje en de dag kon beginnen. We wilden het dorp Solevu bezoeken en dat kon met een bootje van Musket Cove.

   

Om half elf stonden we klaar en voeren we door de pas, waar we 2 dagen geleden nog doorheen gelopen waren. Gaaf!. In het dorp werden we duidelijk verwacht, want dinsdag is de “Musket Cove” dag. Maakt niet uit.

We werden naar de centrale ruimte gebracht en de knecht van de Chief zat al klaar met de Kava. Het ritueel werd uitgelegd en we dronken het (verdunde) grondwater en klapten in onze handen.

Erg leuk. Want dat hadden we nog niet eerder gedaan.

   

We mochten vrij rondlopen in het dorp en bezochten de school. Het is bijna vakantie, dus het was een beetje een ongecontroleerde situatie. Er werd gerend, gespeeld, gezongen en de meester zat de rapporten in te vullen. We liepen een klas in en vertelden dat we nog wat hadden meegebracht.

Onmiddellijk was er aandacht van de kinderen die met hun neus vooraan kwamen staan. En ze wilden allemaal wel op de foto.

            

Het blijft toch leuk zo’n school bezoek en de gesprekken met de leerkrachten en de kinderen. We kregen nog een demonstratie van simpele spelletjes met schelpjes en flessendoppen. Hoe eenvoudig kan het leven zijn.

Terug bij het resort gingen we wat drinken bij de strandbar. Het was net lunchtijd en een groep gasten die met een catamaran van ergens anders naar hier waren gekomen voor de bbq begonnen heerlijk te eten. En ik had zomaar het idee, dat er wat over zou blijven :-). En inderdaad, na een kwartiertje kwam een van de bootmensen van de Cat samen met de kok ons een bord eten brengen, waar we samen onze buik aan vol aten.

Alweer een verjaarskado! De geplande Confit de Canard moet dus nog maar even een dagje wachten. Wat een zwaar leven hebben we toch hè?

Maar het klussen ligt op de loer, want morgen varen we naar Vunda Point Marina, waar we uit het water gaan en weer flink aan de boot gaan werken, dus dit geluier hier hebben we echt nodig als opstapje :-).

    

Musket Cove, wat een plek!

Vrijdag 9 november 2018

Nou, met die was van het vorige blog ging het niet echt goed. Alles paste in 1 machine vond ik en dat ging ook. Toen na een goed halfuur de was klaar was, bleek hij kleddernat te zijn. Voor iedere handeling met de wasmachine en de droger moet er iemand uit de winkel komen met een sleutel. Ik vertelde dat de was nog erg nat was, maar dat was geen probleem. Hij ging in de droger en na 45 minuten was alles nog kledder. Nieuw muntje gehaald, en weer kwam de meneer met de sleutel. Na de volgende run was het nog niet droog, dus ik liet de deur van de droger openstaan tot na het eten.

   We zouden met Clare en Andrew van de Eye Candy gaan eten in het restaurant bij het zwembad. Daarna zou ik het natte goed wel ophalen en aan boord drogen. Het was heel erg gezellig met zijn vieren aan de “pool” en het eten was echt lekker.

Na het eten liep ik naar het washok en je snapt het al, dat was op slot. Dan maar niet. We gingen terug aan boord en de volgende ochtend was alles nog net zo nat. We haalden nu 2 muntjes en verdeelden de was over 2 machines. Dat zou toch moeten werken. Intussen was het lekkere frisse luchtje van het wasmiddel er al aardig af.

Omdat we geen zin hadden om te gaan zitten wachten, begonnen we aan onze tweede wandeling hier. We liepen via de landingsbaan van het vliegveld en de andere Resorts, over het strand naar de achterkant van het eiland. Het werd laag water, dus dat ging prima.

Wat is dat toch lekker, zo een beetje scharrelen langs het strand, schelpjes kijken en visjes zien zwemmen. Op de terugweg dronken we koffie bij resort nummer 3, “alleen voor volwassenen”.   Dat bestaat dus ook.

En toen terug naar de wasdrogers. En jawel, eindelijk was alles droog, rook niet meer zo fris, maar kon toch worden opgevouwen en weer in de kast worden gelegd. Ik merk dat ik toch wel verwend ben de laatste tijd, doordat ik het vuile wasgoed kon afgeven aan iemand en het dan schoon, droog en keurig opgevouwen terug kreeg. Dat zou je toch niet denken van een yachtie….

’s Middags gingen weer lekker bij het zwembad zitten en af en toe een baantje zwemmen. 

Jakob is binnenkort jarig en in een duikwinkel onderweg had ik al een cadeautje voor hem gekocht. Hij wilde graag een duikshirtje, prima voor het snorkelen en makkelijk te dragen onder zijn duikpak. Nou hadden we gezien dat het resort hier leuke tochtjes organiseert en samen met dat shirtje leek me dat een leuk cadeau.

Dus, een dag of 5 te vroeg, vierden we de verjaardag. Gewapend met onze snorkelspullen wat te eten en drinken en wat geld, verzamelden we bij de lounge van het resort., Er kwam een jongen zeggen dat het “boarding time” was, alsof we in een vliegtuigen stapten. Het was een klein bootje voor acht personen met een flinke motor erachter en na rustig langs Jonas gevaren te zijn, scheurden we naar de eerste snorkelplek.

We werden geacht overboord te springen, dus niet rustig het trapje af. Nou ja, dat doe je dan maar. Het was een prachtig stuk koraal waar we langs konen snorkelen terwijl de boot zachtjes met ons meevoer. Het koraal was zeker zo mooi als bij Viani Bay en had zelfs nog meer verschillende kleuren. Geen foto’s deze keer, want dan kan ik ook rustig naar alles kijken. Veel nieuwe viseen zagen we niet en ik merk dat we toch eigenlijk al heel erg verwend zijn met wat we gezien hebben. Bij zo’n mooie gekleurde “parrotfish”, zeggen wij, oja, leuk!.

We klommen via het trapje weer aan boord (gelukkig) en voeren naar Castaway Island. Dit is nog niet het eiland waar de film is opgenomen, maar ik denk dat de filmcrew hier zat :-). We werden met zi’n achten aan een tafel gezet en dat was erg leuk, want anders gaat iedereen zijn eigen gang en nu gingen we met elkaar praten.

    

Dan zijn het ineens andere mensen. Toch wel iets om te onthouden. Er was bv een Nieuw-Zeelandse man met lang grijs haar en een schipperspet op. Je zou denken, een soort overjarige hippie, maar dat bleek een kapper te zijn met politieke ambities en onder zijn pet was zijn haar heel leuk geknipt. Verder een Schotse moeder met haar dochter die al jaren in Australië woont, een stel uit Liverpool en wij. Het werd een hele gezellige verjaardagslunch!

    

We voeren door naar Honeymoon eiland en Jakob beloofde dat hij mij niet ten huwelijk zou vragen (pffff..). We gingen ook niet aan land :-), maar mochten weer overboord springen om te snorkelen. Wat is het toch mooi onderwater. Er stonden hier wat meer golven en dan is het onderwater ook onrustiger, maar het was weer prachtig.

    

De laatste stop was bij LikuLiku Resort op Malolo Island. Daar was eigenlijk niet veel, alleen een verrassend mooi huis achter een poortje en een man die heel mooi houtsnijwerk verkocht. We aten een ijsje (vanwege de verjaardag) en gingen terug naar Musket Cove, waar we ’s avonds nog heel gezellig zaten met de Schotse, Kiwi’s en de Brisbane girl. De gesprekken waar echt leuk en heel anders dan met zeilers. Dat was dus een mooie afsluiting van Jakobs iets te vroeg gevierde verjaardag.

Malolo Island – Musket Cove

Dinsdag 6 november 2018

En dan zijn we ineens weer in een bounty paradijs. Dat ligt hier gewoon maar en daar zijn wij nu. We vertrokken zondag een beetje vroeg om de harde wind voor te zijn. Het was een lekker tochtje, weliswaar op de motor, maar dat vinden we ook prima.

In de loop van de reis is onze manier van navigeren wel een beetje moderner geworden. Papieren kaarten kopen we nog wel, maar we kijken er niet op. De plotter staat natuurlijk altijd aan, maar onze back-up is een Iphone met Navionics. Het nieuwste wat de laatste weken gebruiken zijn Google Maps kaarten (KAP kaarten) speciaal voor navigatie. Daarop zijn de riffen extra goed te zien. het enige nadeel is nog dat we dat met de laptop doen en dan moet het niet te erg schommelen anders blijft die iet staan.

We vonden al snel een mooring en lagen om half 10 vast. We keken onze ogen uit. Er lagen een stuk of 30 boten om ons heen en dat was wennen, want we waren de laatste tijd meestal alleen op een plek.

Andrew en Clare van de Eye Candy wilden ons graag het resort laten zien en dat was de moeite waard. Er is hier een prima supermarkt, een bbq plek, waar ze voor 5 FJD de bakplaat schoonkrabben en hun borden en bestek afwassen.

Er zijn wasmachines, een prachtig zwembad met heerlijke ligbedden, een strandje, 2 restaurants, heerlijke loungestoelen, een spa, het kan niet op. En wij zeilers mogen daar allemaal gebruik van maken. En dat doen we natuurlijk ook.

   
We lagen ’s middags al in het zwembad en gebruikten de bbq gister met Andrew en Clare. De winkel heeft prima brood, dus Jakob klaagt niet meer.

        

We maakten een flinke wandeling met hele mooie vergezichten op de baai en de bootjes. We ontmoetten onderweg Jaklien en Tony van de Jakker een Belgische boot die al 9 jaar rondvaart. Wij zijn dus eigenlijk net begonnen.

   Vanmorgen hesen we ons in de shorties en gingen met de dinghy naar de zandbank, die droog valt bij eb. Daar zou je kunnen snorkelen, wat een beetje tegenviel. Maar er waren kitesurfers en toeristen bootjes en wandelaars, echt leuk. We vermaakten ons prima daar.

Clare en Andrew gaan morgen weg, dus we gaan vanavond als afscheid eten in een van de restaurants. Gezellig. Zij vertrekken de 15de naar Australië en komen in het voorjaar weer terug. Wij hebben inmiddels afgesproken met de haven dat we 15 november het water uit gaan en in de pit. We hebben dan nog even de tijd om de boot in orde te maken en wat van het eiland te zien.

Nu is het tijd voor de was……

Massage met uitzicht op zee.