Categorie archief: Pacific

Alweer jarig! Nu in Savusavu.

Donderdag 6 juni 2019

De verjaardag is alweer voorbij. Ik heb altijd een beetje gemengde gevoelens bij zo’n dag. Het liefst sla ik hem over, maar als er dan toch van alles leuks gebeurt, kan ik daar toch wel erg van genieten.

Het begon eigenlijk al op dinsdag. Ellen en ik gingen naar de Spa en hadden onszelf een massage beloofd. En die bleek ik ineens cadeau te krijgen van Acapella. Is dat niet leuk. Dat werd dus dubbel genieten. De Fijan masseuses zijn zo lekker sterk, dus je hele lijf wordt weer als nieuw. En dat thermische bad is echt zo zalig.

We hadden de hele morgen al boodschappen lopen doen om er voor te zorgen dat we genoeg eten en drinken aan boord hebben de komende maand, want we gaan naar de noordelijke Lau en daar is niks te koop.

Dus ontspannen in dat water en dan die massage was verrukkelijk! Ik kreeg ook nog een mooi bloemetje uit de tuin van Ellen. Hoe gaaf is dat!

Terug aan boord bakte ik een appelcake met oud meel. Dat had ik dus niet moeten doen. Hij zag er prachtig uit, maar smaakte naar oude kranten. Die kon ik de verjaardagsgasten toch niet voorzetten.

Op de ochtend van mijn verjaardag had Jakob de tafel leuk gedekt en een heerlijk ontbijt gemaakt. Zelfs met geroosterd brood en eieren! En op mijn bord lag een cadeautje. Dat had hij in Nederland al gekocht, maar had het goed verstopt aan boord. Wat leuk! Draadloze oortjes voor de iPhone. Echt heel chique. En het werkt nog ook!

En toen was het tijd voor koffie in de tuin. De taart moest dus ook maar van het cafe komen en ze deden er nog ijs bij ook. Dat was feest!. Andrew en Clare van de Eye Candy en Ellen en Martin van de Acapella waren van de partij. Gezellig en lekker!

Om half 12 reed de taxi voor en gingen we met Ellen en Martin op pad. Eerst naar de begraafplaats Tavitikau, een stukje buiten de stad. Daar is Tilly, de moeder van Humberto, begraven.

Ze werd twee maanden geleden ziek en is overleden op de plek waar ze de mooiste tijd van haar leven heeft gehad, dankzij haar zoon. We wilden een laatste groet aan haar brengen en dat was bijzonder.

Het graf ligt boven op een heuvel vanwaar je uitkijkt over zee. Is dat niet mooi!

De taxi chauffeur vertelde nog wat over de gewoontes op Fiji en daarna gingen we op weg naar de Vuodomo watervallen, een half uurtje rijden.

     

We moesten eerst de toegang betalen in een dorpje verscholen in het groen en daarna ongeveer 10 minuten over een modderig pad er naar toe lopen. Het had net geregend, maar het ging goed

Wat een mooie waterval. We hadden badgoed meegenomen, maar er kwam weer een bui aan, dus dat badderen lieten we maar aan ons voorbij gaan. Wat is het hier toch mooi.

We aten een broodje bij het cafe en gingen terug naar de boot. Even nog wat voorbereidingen doen voor ons vertrek donderdag.

Om 5 uur verzamelden we weer bij de bar en Martin had zijn nieuwe sulu aangedaan voor mijn verjaardagsetentje. Ja, en toen kon Jakob niet achterblijven. En Pelle van de Loupan sloot zich daar bij aan. Zijn ze niet prachtig, die mannen?

We aten bij Grace Kitchen, het Koreaanse restaurant waar we al eerder geweest ware.

We mochten onze eigen wijn meebrengen, want ze schenken daar geen alcohol.

En wat was het eten lekker. Ongelofelijk. We namen de ongezellige verlichting maar voor lief.

Uiteindelijk kom je daar toch om te eten.

    

Met goed gevulde magen liepen we weer terug naar de marina. Een ijsje toe ging er het niet meer bij. Wat is het een mooie dag geweest. En alweer op zo’n bijzondere plek.

En nu zijn we 4 mijl verderop. Aan het begin van de baai vlak bij het rif hebben we ons anker laten vallen. We kijken uit op het Cousteau Resort, waar we vorig jaar een week in de regen hebben gelegen.

Nu is het prachtig weer en het plan is om morgen naar Vanua Balavu te varen. Dat is ongeveer 100 mijl.

We hebben dan een beter uitgangspunt om naar Fulaga te zeilen, want van hieruit ligt het alsmaar in de wind.

Het internet zal de komende weken heel matig zijn. Dus als er geen berichten doorkomen, wees dan niet ongerust. We zullen in ieder geval via de Iridium onze kinderen op de hoogte houden van onze verblijfplaats.

En natuurlijk wil ik iedereen bedanken, die aan mijn verjaardag heeft gedacht. Dank jullie wel!

 

 

 

 

Wachten op een weergat in Savusavu

Maandag 3 juni 2019

Het  bijkletsen met Acapella op donderdagavond was heel erg gezellig. En dan is het toch net of je elkaar pas nog gezien hebt. Alles gaat prima met hen en de overtocht ging eigenlijk heel goed. Alleen de 8 dagen op Minerva Reef waren wel onprettig, want de boot lag niet stil en je kon nergens naar toe. Maar goed, ze zijn weer hier en helemaal happy.

Vrijdag was Jakob druk met klusjes, dus ging ik lekker alleen naar de wal om boodschappen te doen. Het was gezellig druk in het stadje, want de bewoners uit de omliggende dorpen en eilanden kwamen inkopen doen. Er hangt dan zo’n relaxte gezellige sfeer.

     

We zouden met Acapella uit eten gaan en  wat drinken in de bar. Intussen kwamen daar de bemanningen van de boten die waren aangekomen ons versterken. Het gezelschap groeide gestaag. Alle Minerva Reef liggers, die intussen waren aangekomen, moesten dat vieren en wij mochten meedoen. Dat was zo leuk! En dan blijk je toch meer mensen te kennen dan je denkt. Al die stemmen van de SSB radio zijn dan ineens mensen geworden!

Vrijdag was ik druk met koken en wecken, want we gaan straks naar plekken, waar niks te koop is. Het was een warm klusje, maar uiteindelijk had ik potjes met vlees en met pompoensoep en ook een pan gehaktballen. We bleven deze avond, na een biertje aan de wal, aan boord eten. Ik had bloemkool kunnen kopen en met die gehaktballen hadden we echt een Hollandse avond.

Zaterdag ging ik met Ellen naar de kapper en we gingen de Spa bespreken. De dokter, die daar de baas is, maakte weer tijd voor ons om de afspraak te maken voor het thermische bad en een massage. Hij vult het bad en zijn assistente doet de massage, daarom kan het alleen maar tijdens de lunchpauze. We kunnen dinsdag om 12 uur terecht. Dat wordt vast weer heel lekker!

Op naar de kapper. Onderweg zagen we Jonas liggen.

Vorige keer waren we geknipt door een hele bijzondere mannelijke kapper, die er eigenlijk niet veel van bakte, dus we waren benieuwd. Er was nu een vrouw in de zaak, die druk bezig was om Fiji haar glad te maken en van highlights te voorzien. Dat is echt niet makkelijk, maar het resultaat zag er goed uit. Nadat er nog 2 zeilers tussendoor piepten, waren wij aan de beurt. Er werden helemaal geen haren weg geveegd of iets schoongemaakt. Het was gewoon doorstappen! Maar het resultaat was goed. Bij Ellen niet te kort en bij mij wel redelijk kort. En dat voor 25 FJD.

’s  Middags zou er muziek gemaakt worden bij de zeilersbar door Martin en Jeff, dus we gingen daar eens kijken. Ik moest nog even uien kopen en toen ik terugkwam was Jakob weg. Hij had helemaal de kriebels gekregen en ging zijn accordeon en zijn Ierse muziek halen.

Hij had kopiëen van de muziek voor de gitaar en de basgitaar en dat klonkt zo goed. Het leek net of Jakob veel geoefend had, maar het laatste half jaar heeft hij nauwelijks een toets aangeraakt. Eva van de Atla houdt van zingen, dus ze voegde zich bij het groepje en ze hadden het naar hun zin. Intussen waren alle Zweden gekomen (Bla Elanor, Loupan en Atla en het werdt een gezellig happy hour. We aten in het restaurant nog heerlijke vis en er was weer een mooie dag ten einde.

En toen was het zondag. We zouden naar de kerk hier vlakbij gaan. Dat was een Anglicaanse kerk met de dienst in het Engels.

Het begon om 9 uur, maar om tien over negen kwam de voorganger zeggen dat het wat later zou worden. De bisschop zou komen en die was een beetje verlaat. En na een kwartier kwam de bisschop inderdaad. Een hele knappe man met een zwarte sulu, een paars overhemd met wit dingetje en een zwart colbertje aan. Wow, dat was niet verkeerd.

De dienst begon en we werden welkom geheten. Het was familiedienst en dus extra druk. De preek werd door de bisschop gedaan en dat was een mooi verhaal over positiviteit en liefde. Bij het begin van de communie, mochten de kinderen naar voren komen en ze kregen allemaal apart de zegen van de bisschop. Dat was heel bijzonder en ontroerend.  En tijdens de communie kregen de kinderen ook een ouweltje.

Bij het slotwoord van de dienst, vroeg de voorganger of de mensen die voor het eerst hier waren, even wat wilden vertellen. Daarmee bedoelde hij ons dus. Ik vertelde dat we uit Nederland kwamen en al 4 jaar onderweg waren en het zo heerlijk vonden in Fiji. Nou, dat was goed natuurlijk.

De bisschop had al steeds foto’s zitten maken met zijn iPhone (jaja, ze lopen hier echt niet achter) en nam ons er natuurlijk ook op. We werden uitgenodigd om mee te lunchen, maar na twee uur kerk, vonden we het wel weer genoeg. We hadden ook niks meegebracht en dat voelt dan wat ongemakkelijk. Een volgende keer misschien.

Er lag nog flink wat vlees op mij te wachten in de boot, dat moest worden omgetoverd tot iets lekkers in weckpotten. Dus na de koffie werd er weer gekookt. Deze keer groentesoep met ballen, Meat Massala en gemarineerde kip. Aan het eind van de middag was alles weer klaar en intussen staat het in de kast te wachten tot we er aan toe zijn.

En ’s avonds was er barbecue bij de jachtclub. Dat hadden we vorig jaar ook al eens meegemaakt en dat was toen prima. Nu was het zeker zo goed. Er was life music en de kok maakte voor ons een bord met een hamburgertje, gemarineerde kippenpoten, een worstje, wat sla en wat cassave frietjes. Nounou, dat was toch lekker. We zaten een aan lange tafel met Zweden en Engelsen.

Het was heel gezellig, maar een gesprek voeren met muziek er bij is toch wel een uitdaging. Tevreden keerden we terug naar Jonas, die toch altijd maar weer braaf ligt te wachten tot we terug zijn.

Ons plan is om naar Fulaga te zeilen, maar de wind komt steeds uit de verkeerde hoek (zuidoost), dus dat is lastig. We kunnen hier blijven tot er een weergat komt, maar we kunnen ook ons plan aanpassen. En ik denk dat het dat laatste wordt. We gaan het zien!

Eindelijk aangeland in Savusavu

Donderdag 30 mei 2019, Hemelvaartsdag

Dinsdagmorgen vertrokken we uit Koro rond half negen en we hoopten op een mooie tocht. De windverwachting was zodanig, dat we de genaker uit de zak zouden kunnen halen. Het duurde ongeveer een uurtje voor de wind kwam. Het was nog niet veel, zo’n 10 knopen, maar dat is genoeg.

Jakob bereidde de schoten voor en ik sjouwde de zak met de genaken naar boven. En daar kwam ie uit de zak. Hij had er zin in, want alles stond in 1 keer goed,en dat is niet altijd zo. Wow en wat een mooie snelheid.

Bij 10 knopen wind voeren we 5 knopen aan snelheid. Je kan zo goed merken dat de bodem glad is! We glijden echt door het water. Nou was de zee ook mooi vlak en dat helpt natuurlijk altijd.

We hoefden nauwelijks bij te sturen en rond 3 uur waren we op de hoogte van Cousteau, het resort aan de ingang van de baai.

Daarna was het nog een uurtje varen op de kluiver en de bezaan en rond half 5 maakten we, met behulp van de havenknecht, Siti, vast aan de mooring. Eindelijk waren we bij ons doel aangeland. Tja, en dan drink je natuurlijk een aankomstbiertje. En zie je van alles voorbijvaren.

We gingen wat eten bij het cafe van de haven, maar dat viel tegen. Het kostte ook niet veel, dus dat was niet zo erg.

We hadden intussen gehoord dat de wasmachine kapot was. Mmm, niet zo handig dus. Maar de volgende ochtend gingen we toch maar naar de wal met drie zakjes vuilnis van 14 dagen (valt dus wel mee), 2 grote zakken wasgoed en boodschappen tassen om te gaan vullen in de winkels.

De wasmevrouw, Sireti, zei dat we de was wel mochten laten staan, want de monteur zou ’s middags komen (hij is nog niet geweest…). Het vuilnis dumpten we in de vuilnisbak en vervolgens gingen we door naar de New World supermarkt. We kochten 3 tassen vol en gingen tevreden terug naar de boot.

We wisten dat er bij de andere haven, Waitui, een goeie vleeswinkel zit. Dat is geen slager, want ze verkopen alleen vacuümverpakt ingevroren vlees, maar van prima kwaliteit. De drankwinkel zit aan de overkant, dus daar scoorden we een fles bubbels om met Acapella op te drinken als ze zouden komen en een fles rum omdat je die nou eenmaal altijd aan boord moet hebben :-).

We wilden bij Waitui een biertje drinken, maar de bar was nog niet open en ons werd geadviseerd om bij de benzinepomp aan de overkant de biertjes te kopen en ze dan lekker bij Waitui op het terras op te drinken. Tja, waarom ook niet?

We liepen op de terugweg langs een restaurant wat we nog niet eerder gezien hadden, Grace’s Kitchen met Asian en Organic food. Dat klinkt heel gek, maar het zag er heel trendy uit. We besloten daar ’s avonds te gaan eten, nadat we een poosje onder de douche hadden gestaan. En zo ging het ook. We bestelden als vooraf Sushi met beef, dat was heerlijk en daarna Stir-fried noodles met kip en nog iets, wat kip in een pittig jasje bleek te zijn en dat combineerde goed. Daarbij een gezonde fruitshake en smullen maar. Het was zo lekker, dat we daar zeker nog een keer terug gaan. Ook al hebben ze er alleen maar gezonde drankjes om te drinken.

Vanmorgen ging ik even alleen op stap, naar de bakker en de supermarkt. Ik vroeg bij het havenkantoor, waar of we onze visa konden laten verlengen en dat was bij Immigration, een stukje verderop. Na de koffie gingen we daar werk van maken.   

Natuurlijk moesten er weer allerlei formulieren ingevuld worden en ook wilden ze weten of we genoeg geld hadden om hier nog langer te blijven. Het internet deed het erg slecht, dus ik kon geen print screen van mijn bank app maken, maar een afschrift uit de pinautomaat was ook goed. Gelukkig had ik net pensioen en AOW gehad, dus er stond wel wat op de rekening. Nadat er van alles met de papieren was gedaan en er veel handtekeningen op waren gezet, betaalden we 91 FJD per persoon en kunnen we na 5 werkdagen een nieuw stempel in ons paspoort halen, waarmee we tot 19 augustus in Fiji kunnen blijven. We zijn benieuwd. Tot we die stempels hebben, moeten we hier nog blijven, maar dat is niet echt erg.

 Vandaag zou Acapella aankomen. We hadden geen idee hoe laat, maar om half 2 had ik contact met de marifoon en bleken ze vlakbij te zijn. We hadden een tas met verse dingen voor ze klaargemaakt, want na 2,5 week op zee, heb je daar wel behoefte aan. Zo gaaf om ze weer te zien.

En dan lijkt het of het gister was dat we ze voor het laatst zagen. Vanmiddag gaan we de bubbels met ze soldaat maken en horen we alle verhalen. Ze hebben 8 dagen bij Minerva Reef gelegen, waar niks is dan rif en oceaan en alle dagen ging hun boot alle kanten uit. Vreselijk lijkt me dat. Wij lagen, toen we de cycloon moesten afwachten, strak achter ons anker achter een berg, met nauwelijks een golfje. Wat een verschil!

Heerlijk straks lekker bijkletsen met Martin en Ellen. We zagen elkaar voor het laatst op 6 januari in Pingjum met de zeilers nieuwjaarsborrel. Er valt dus vast van alles te vertellen over en weer.

Op weg naar Savusavu, dag 11-13, Koro Island

Dinsdag 28 mei 2019

Met weemoed namen we afscheid van Makongai. We hadden best nog wat langer willen blijven, maar ons doel is Savusavu, dus we gingen door. Het volgende eiland lag 32 mijl verderop, dus zo’n 6 uur varen. Er was weinig wind, maar soms konden toch de zeilen op. Het werd een rustige tocht en rond 3 uur maakten we vast aan een mooring in Dere Bay op Koro Island.

We hadden wisselende informatie gekregen over de betrouwbaarheid van de moorings, maar ankeren was niet echt een optie vanwege de koraalbodem. Er stond heel weinig wind, dus aan de mooring hangen zou geen kwaad moeten kunnen. Bij inspectie van de mooring bleek die er best goed uit te zien.

Ik had mailcontact gehad met het Dere Bay Resort over de moorings en aangegeven dat we wilden lunchen op zondag. Ik kreeg bericht terug dat ze op zondag gesloten waren. Maandag was prima. De baai was mooi en we hadden nog wat tijd. Dus op de dag van aankomst deden we helemaal niks, behalve genieten van de mooie baai.

Zondag lieten we de dinghy in het water zakken om op onderzoek uit te gaan in de baai. En misschien wat te snorkelen. We roeiden eerst naar het eind van de lange steiger, en we begrepen onmiddellijk waarom die zo lang was. Het water werd vrij snel erg ondiep met grote mooie stukken koraal.

De cycloon Winston had in 2016 heel erg veel vernield op Koro en ook de pier. Er stond nog een stuk oude pier in het water en daar maakten we de dinghy aan vast. En toen gingen we overboord. Wat een verrassing onder water. Jammer genoeg scheen de zon niet zo erg, dus de foto’s waren niet zo geweldig, maar de muur met al die kleine kerstboompjes was toch wel heel indrukwekkend.

“s Middags werd het zonniger, dus we gingen met de dinghy naar de andere kant van de baai. Wat we daar zagen was echt te gek! Grote velden met koraal in allerlei soorten en maten.

En we dachten nog wel dat de cycloon ook al het koraal vernield had. Niet dus. Nu konden we wat mooie plaatjes schieten. Geweldig. Wat een dag.

We bleven nog een nacht hier, want we wilde graag lunchen bij het resort en wandelen naar het dorp.

Maar we moesten rekening houden met het tij, omdat het water heel laag wordt en we dan niet meer naar ons schip terug konden varen met de dinghy. Tussen 10 en 3 zou het goed zijn.

We voeren naar de nieuwe steiger en maakten vast aan de trap. Bij het resort werden we welkom geheten door 3 vriendelijke dames. We konden de lunch vast bij hen bestellen en ze wezen ons de weg naar het dorp, ongeveer een half uur lopen.

Toen we de eerste huizen zagen deden we onze sulu’s om en vroegen naar de Chief voor de “sevusevu”. Een jongeman op de fiets bracht ons naar het huis en de Chief werd gehaald.

   

Hij bleek de baas van de winkel te zijn, dus hij had eigenlijk geen tijd. We gaven onze Kava en de rest en dat werd in dank aanvaard. Het prevelementje was erg kort en weg was hij weer. Twee oudere mannen en de man op de fiets bleven met ons praten.

We kregen frisdrank in soepkommen en koekjes, heel bijzonder! Even later werden er ook nog drie papaya’s gebracht voor ons. Ze waren dus echt blij dat we er waren. En helemaal uit Nederland. Ze wisten nog dat in 2011 Hans en Dory uit Nederland met hun jacht hier waren geweest. Dat had waarschijnlijk veel indruk gemaakt.

Een van de mannen liep met ons naar de school. Die is best groot. Er zijn 128 leerlingen verdeeld over 6 klassen. Er is ook een Kindergarten met 16 kinderen. We werden overal vriendelijk ontvangen en de leerkrachten maakten graag een praatje met ons. Iedereen had ons jacht al zien liggen in de baai, heel grappig.

We kwamen net rond lunchtijd bij de school. Het is de gewoonte dat de moeders de warme lunch gaan brengen naar de school, waar de kinderen in groepen eten.    

De moeders wachten dan braaf tot alles op is en nemen de vuile boel weer mee naar huis. Ik mocht geen foto’s maken van de kinderen vanwege de privacy, maar de variëteit in lunch was enorm. Een jongetje zat een hele kreeft op te eten, terwijl een ander soep had en weer en ander rijst met kip. Geweldig om te zien.

Het werd tijd om terug te lopen naar het resort voor onze lunch. Maar onze gids was nog niet klaar met ons. We moesten zijn kleinkinderen nog zien en met ze op de foto.

Ook moesten we de Homestay nog bezoeken. Dat is een soort B&B, waar je kunt overnachten. Het zag er prima uit, eenvoudig, maar heel schoon. Er was een hippie man uit de US van een jaar of 65, die een klus kwam doen. Waarschijnlijk in de bouw, want hij was timmerman.

Op Koro kopen veel mensen uit de US of Australië een stuk grond en laten daar een huis op zetten, waar ze dan een paar maanden per jaar in wonen. Bijzonder!

Terug in het resort dronken we een glaasje water (en een biertje) bij ons eten. Dat was heel erg lekker. Ik had nu al weer zoveel dagen achter elkaar gekookt, dat het heel fijn was om zo aan te kunnen schuiven. En wat zaten we daar mooi!

Er werd ons verteld dat er onderhoud aan de moorings wordt gedaan en dat er straks 10 goeie moorings zijn. Het seizoen begint nu zo’n beetje, dus dat doen ze mooi op tijd. We spraken even met de man die dat ging doen. En.. vandaag zagen we al een extra drijver in het water!

’s Middags gingen we nog 1 keer onder water om te genieten van het mooie koraal en de vissen. Ik zag een dikke ronde zwarte bol met een staartje. Dat leek me een engerd, dus daar zwom ik maar snel van weg.

Morgen gaan we eindelijk naar Savusavu. In plaats van 5 dagen hebben we er dan 14 dagen over gedaan om daar te komen. De reden is, dat we eerst de cycloon waarschuwing hadden en daarna weinig wind, zodat we de tijd hebben genomen om van alles te zien. Het is een supermooie tocht geworden.

Een vers graf onderweg

Hij had net kokosnoten geplukt

 

Op weg naar Savusavu, dag 9 en 10, Makongai Island

Zaterdag 25 mei 2019

We verlieten Naigani Island rond half 8. Er zou weinig wind zijn, maar we hadden alle zeilen wel klaargemaakt. Helaas, er was helemaal geen wind, dus de motor deed weer goed zijn best.

Het was maar een kleine 20 mijl varen naar Makongai en rond het middaguur kwamen we aan bij de pas. Intussen stond de broodmachine weer zijn best te doen en alsof het zo gepland was, was het brood precies klaar op het moment dat we de pas doorgingen, wat toch altijd weer een moment van opletten is.

Intussen was er wel wat wind gekomen, maar uit de verkeerde richting, zodat we op de ankerplek niet extra beschut lagen achter het eiland, maar in de volle swell vanuit de oceaan.Het was nog lekker rustig, dus dat wiegen van de boot was toen nog lekker.

De “Clam Farm” was goed te zien vanaf het schip, dus we wilden daar wel snel naar toe. De dinghy ging te water en we zochten onze geschenken (Kava, noodles en koekjes) voor de “sevusevu” bij elkaar. We moesten vragen naar de Boss van de Farm, die plaatsvervangend Chief was. We kwamen bij zijn huis en werden binnen genood. De ontvangst mat was snel neergelegd en daar mochten wij op zitten.

   

De Boss deed zijn prevelementje, waarin Holland voorkwam en verklaarde daarna, dat hij het fijn vond dat we zijn cultuur respecteerden en dat je de “sevusevu” moet zien als een paspoort om ergens binnen te komen. Dat vond ik wel mooi gezegd. We mochten nu overal vrij rondlopen. De nederzetting van de Farm herbergt 6 families. En ze hadden net allemaal een nieuw huis gekregen van de overheid. De orkaan Winston had in 2016 flink huisgehouden hier. Eigenlijk duurde  het toch best wel lang voordat er vanuit de regering iets gebeurde. Maar, de huizen zijn pre-fab en erg mooi.

De Boss nam ons mee naar buiten en liet ons zien hoe het werkte op de Clam Farm. Zie foto! Wat prachtig om die clams in hun kweekbad te zien liggen. Als ze groot genoeg zijn worden ze teruggezet in de oceaan en ze kunnen wel 1,5 meter in omvang worden.

Het eiland was een leprozen eiland geweest tot 1969, toen het nieuwe vaccin het niet meer nodig maakte om de melaatsen af te zonderen. Er was een begraafplaats, waar je nog wat namen kon zien. De ruines van de oude gebouwen waren er ook nog gedeeltelijk.

Het pad naar de begraafplaats werd speciaal voor ons bezoek gemaaid en we hadden een leuk gesprek met de man die dat deed. Hij nodigde ons uit voor Kava om half zeven, maar we gaan in het donker niet graag van boord en vinden kava eigenlijk erg vies. Maar geweldig dat we waren uitgenodigd.

En toen kwam de nacht. De wind was wat aangetrokken en de swell kwam door de opening van de baai recht op ons af. We lagen in de punt te slapen, maar dat was geen doen. Iedere 2 minuten werd je gelanceerd. Ik maakte een bed op in de achterkajuit en we worstelden ons de nacht door. ’s Morgens was het weer rustig,

Deel 2 van ons bezoek hier kon beginnen. Het echte dorp, Nasau, ligt aan de andere kant van het eiland. Daar is ook de school en we hadden rond half 8 vanaf Jonas al gezwaaid naar de kinderen die per boot daar naar toe gebracht werden. We voeren naar de kant en legden de dinghy weer vast aan de boom.  Daar stonden twee schattige meisjes met hun moeders te wachten om te gaan vissen met hun vaders en ze wilden best wel op de foto.

We hadden nog wat spullen voor de kinderen van de Boss, die brachten we eerst nog even langs. Het pad naar Nasau ging dwars door het bos met hier en daar een open plek waar je de oceaan kon zien.

Boven op de berg hadden we even internet, dus snel de berichten binnengehaald en weer verder gelopen.

Na anderhalf uur kwamen we bij het dorp, wat er eigenlijk net zo uitzag als de Farm, waar onze boot lag. Ook hier hadden ze nieuwe huizen afgeleverd en die waren bijna klaar voor bewoning.

Er was ook een nieuwe school. maar wij bezochten de oude school, waar we door de hoofdmeester vriendelijk ontvangen werden. Hij was een beetje nurks, maar wel vriendelijk.

We kregen stoelen om op te zitten en deden snel onze sulu’s om. Het was vrijdag “fruit” dag dus de kinderen liepen allerlei soort fruit te eten. wij kregen ieder een halve cocsnoot, waar we met onze duimnagel het vlees uit konden peuteren.

    

Na wat uitwisseling over schoolsystemen en kinderen, gingen we de school in en spraken een juf. Ze had 7 kinderen in de klas, 4 uit groep 3 en 3 uit groep 4. Het was een leuke lachebek, die juf en ze vertelde dat ze bij haar broer in Canada was geweest en had gesleed op een sneeuwhelling. Dat moet iets bizars geweest zijn. In de klas hing van alles aan de muur, zodat je kon zien met welke onderwerpen ze bezig waren (kijk naar de “Types of family”). We lieten een zak met schoolspullen achter en gingen weer op weg naar het pad terug, via wat moeders, die hun tijd goed aan het besteden waren. Ze weefden een mat met zijn tweeën en wilden best op de foto.

Hun moeder, die een beetje wezenloos ook op het platje zat, had de tijd van de melaatsen nog meegemaakt. Ze had blond haar. Dat was wel een beetje apart.

Toen wenkte de bovenmeester ons met zijn mobiel aan zijn oor. We moesten even wachten. Of we met de boot terug wilden, want de juf moest even naar kantoor bij de Farm om iets te kopiëren. Hij vond het bezwaarlijk als we weer dat hele eind terug moesten lopen. Lief he?

Nou, dat was toch best een ervaring. Het water was nog flink knobbelig, maar met een bloedgang stoven we met de boot richting de Farm. Binnen het kwartier waren we terug. Wow, dat was best anders dan in de dinghy!

Nu stond er nog 1 ding op ons lijstje en dat was snorkelen op zoek naar de Giant Clams. Er stond nog steeds wind en het water was onrustig. Dan is het allemaal een beetje lastiger, maar we stapten in de dinghy met onze spullen en zochten een plek om het water in te gaan. We maakten vast aan een boeitje en gingen onder. Jammer, het water was niet helder en de kleuren waren ook niet zo mooi. Maar we zagen toch wel van alles. En het snorkelen op zich was heel lekker. Tevreden gingen we terug. tijd voor thee en een koekje.

We bespraken het plan voor de volgende dag. We gaan naar Koro Island, zo’n 30 mijl verderop. Weer een nieuw avontuur misschien.