Categorie archief: Portugal

Quinta do Lorde

zaterdag, 3 oktober 2015

Het is al weer 2 dagen geleden dat we hier in Quinta do Lorde op het puntje van Madeira aankwamen. We vertrokken donderdag 1 oktober uit Porto Santo, rond half tien. De avond daarvoor waren we uitgenodigd door de Canadezen voor een afscheidsetentje bij een van hen aan boord, wat heel geslaagd was.DSC07159

Ik meldde me bij de douane af en de leverde de toiletsleutels in bij het havenkantoor. Ook heb ik daar een vlaggetje van mijn homeport Waterland in Monnickendam gegeven. Daar waren ze super blij mee, want de organisatie was net opgestart na de overname en ze hadden nog geen enkele vlag.

In de havenkom draaide ik een extra rondje zodat de landvasten en fenders konden worden opgeborgen en Hanny het grootzeil en de bezaan had gezet. Net buiten de haven konden de kluiver en de kotterfok er bij. Parallel aan de kust koersten we zuid-west-waarts.  We keken nog eens achterom met een beetje weemoed, want het was heerlijk op Porto Santo. We maakten een lange slag tot we vlak bij een eiland, dat naast Porto Santo ligt, kwamen. Daar overstag en weg bij het eiland.

Na een uur weer overstag richting Madeira. Die slag duurde 3 uur en toen waren we bij de noord-oost kust van Madeira. Dus weer overstag om zodoende vrij te komen van de smalle lange rotspartij in het Noord-oosten. De slag die Hanny toen maakte liet het ene moment zien dat we de ondieptes niet konden omzeilen en het andere moment weer wel. De wind was wat wisselvallig. Zeker door de hoge bergen, die trouwens steeds meer tekening begonnen te krijgen. Hanny had het goed bekeken: we konden om de ondiepten (onderwater rotsen) heen en daarna afvallen. Met 7 knopen spoten we op Quinta do Lorde af.

DSC07174      DSC07172 Vlak voor de haven afgetuigd en de havenmeester opgeroepen. Die zou ons met een dinghy komen halen en de weg wijzen. En ja even later kwam er een snelle rib tussen de havenmond door naar buiten en hij begroette ons en vroeg of we hem maar wilden volgen.

DSC07178In de haven gaf hij aan waar we konden gaan liggen en hij hielp ons afmeren.

We hadden wel meteen in de gaten dat de pilot gelijk heeft, nl dat er een flinke swell in de haven staat. Dus onze landvasten met schok-rubbers gebruikt en ook een lijn bevestigd die ergens in de haven achter ons op de bodem vastzit en die ik aan de kikker op ons achterdek heb gebonden. We liggen nl met de achterkant naar de haveningang waar de swell vandaan  komt.

Wat erg leuk en verrassend was, was dat we ook geholpen werden door Peter van de Helena. Die was hier ook naar toegekomen vanaf Machico.

De haven van Quinta do Lorde maakt deel uit van Resort, wat er heel leuk uit ziet. Maar de ligging, zo ver van de bewoonde wereld zorgt niet voor een groot aantal bezoekers. Voor zeilers is het een prima plek, maar voor toeristen is er niet veel te doen. Vrijdag Peter en Ria bij ons koffie gedronken (en hebben we hun stroopwafels opgegeten, want de onzen zijn allang op….) en afgesproken dat we ’s middags samen met de bus naar Machico een twee dorpjes verder, zouden gaan om boodschappen te doen.

 

DSC07180      DSC07184  Dus om half twee liepen we naar de bushalte en onderweg heeft Hanny de was nogmaals in de wasmachine gedaan (had ze net in de droger gestopt) want de automaat voor het wasmiddel had niet gewerkt. De dame van het kantoor zorgde dat de ruime 10 kg was opnieuw in de wasmachine en nu met sop, werd behandeld. Ze heeft het daarna in de droger gedaan en toen we terugkwamen met de bus stond de was mooi opgevouwen klaar om mee aan boord genomen te kunnen worden. Wat een geweldige service!! Om 6 uur moesten we weer klaar zijn voor het proeven van de Madeira wijn. Gratis, dus dat kan je niet laten lopen. Het waren hele kleine vingerhoedjes met drank en de dame die het uitschonk wist er niks van. We waren daar dus snel klaar.DSC07186

De weersverwachting voor dit weekend is alarmerend. Er komt een lagedrukgebied langs vanaf de Azoren en die zorgt zondag voor windkracht 6 tot 8 uit het zuiden. Iedereen is een beetje zenuwachtig, want dat maken ze hier niet vaak mee. De wind blaast dan de golven naar onze haven en dat zorgt voor nog meer swell. Dus iedereen heeft extra landvasten uitgebracht. Wij hebben besloten om ook zondag aan boord te blijven.

Toen we vanmorgen de windverwachting bekeken, zou het deze zaterdagmiddag ook al flink gaan waaien. Dus heb ik besloten om niet mee te gaan met de bus naar Funchal, wat het plan was. Hanny is alleen gegaan. Nou die harde wind is eigenlijk helemaal niet gekomen. ’t Zit aan de andere kant van het eiland lijkt het. Dus beetje geklust en appjes ge-update.

DSC07198      DSC07193Straks uit eten hier in een leuk restaurant en we zijn benieuwd wat de wind morgen hier gaat doen.

 

 

 

Een avontuurlijke picknick op Pico Castello

DSC07156 Dinsdag 29 september

Een dag nadat wij hier aankwamen, kwam er een Canadese boot voor ons aan de kade liggen. Het bleek een solo zeiler te zijn. Hij kwam van de Azoren. Na een poosje kwam er nog een man (Mohammed) bij hem aan boord, dat bleek ook een Canadese solozeiler te zijn, die zijn boot voor anker had gelegd in de havenkom. We raakten aan de praat en al snel kwam het voorstel om op de Pico Castello te gaan picknicken.

DSC07147We zouden om 5 uur vertrekken met een taxi tot halverwege en daarna te voet naar de top lopen. Eten en drinken namen we mee. Omdat het donker zou zijn als we weer afdaalden, moesten de hoofdlampjes mee. Ik maakte een pastasalade met tonijn en marineerde de karbonades. We hadden verse ananas gekocht, dus die kon ook mee. Tegen 18.00 uur stapten we in de taxi, die geen geld wilde voor de heenreis.

DSC07148Dat kwam wel als hij ons om half 10 zou ophalen. We volgden Mohammed, die de weg scheen te weten. Het werd steeds verder en steeds steiler en Jakob sjouwde behalve met zijn rugzak, ook nog met een tas, die heel zwaar was vanege mijn mooie glazen schaal met de pasta salade. Geen idee waar we naar toe gingen en dan te denken aan de afdaling in het donker. We hadden prachtige uitzichten bij het mooie avondlicht. Dat was geweldig, maar toch dachten we aan de weg terug….

DSC07150Boven aangekomen, zei Ivy, dat we de andere weg hadden moeten nemen, die veel korter en makkelijker was. Maar goed, Mohammed had snel een mooi vuur gemaakt van droog hout, wat klaar lag.

DSC07158

DSC01176De stukken vlees werden daarop heerlijk gebakken en met de salade en de wijn hadden we een vorstenmaal. Er werd natuurlijk veel over zeilen en bootjes gepraat. De Canadezen hadden de “Great Circle” route genomen en kwamen dus uit het westen via de Azoren naar Porto Santo.

Om 8 uur werd het donker en om half 9 zochten we de spullen bij elkaar. Koplampjes op en via de andere route naar beneden. Dat ging heel goed, want dat was een soort terrasvormig pad. Mohammed en Jakob liepen voorop en ik kwam met Ivy daar achteraan.

IMG_4634Na een poosje liepen Ivy en ik niet meer op een pad maar door een soort corrosiegleuf. We hadden dus het pad gemist. Ik riep heel hard “Jakob” maar hoorde niks terug. Nou ja, we moesten in ieder geval naar beneden. Na een poosje bedacht ik dat ik Jakob kon bellen en jawel, toen bleken we bijna op het goede pad te zitten Na nog wat halsbrekende toeren kwamen we weer op de weg. En het was deze keer echt niet mijn schuld dat we verdwaalden….

Maar ja, waar waren we toen uitgekomen? We bedachten dat de taxi ons op deze weg wel zou vinden. En je gelooft het of niet, daar kwam de goede man al aan. En wat is het dan heerlijk om op een autostoel te gaan zitten.

Teruggekomen in de haven sloten we de avond nog af met een biertje op het terras. Het was een hele spannende en prachtige belevenis.
DSC07153

Porto Santo, een andere wereld

IMG_1955Intussen zijn we 3 dagen op Porto Santo en als je aan het Gooi denkt en je kijkt hier rond, dan is het echt een andere wereld. Die stoere donkere bergen om ons heen geven zo’n andere sfeer en het onbedorven strand en het mooie weer zorgen voor de rest.

DSC07134We liggen aan een lange steiger, voor een muur, waar wereldzeilers hun logo hebben achter gelaten. 

IMG_4615
We doen lekker rustig aan hier, want we blijven een weekje liggen. Er is een nieuwe haveneigenaar en dat loopt allemaal nog een beetje rommelig.  Op een kladpapiertje werd ons getoond, dat als je langer dan 5 dagen bleef, je minder moest betalen dan als je 4 dagen bleef. Bij afrekenen  bleek dat we tot eind oktober verder gratis mogen blijven liggen. Nou zijn we dat niet van plan…… DSC07136

We hebben intussen de boot schoongemaakt en opgeruimd, we zijn naar het dorp geweest om boodschappen te doen en Jakob heeft zijn haar laten knippen. allemaal heel nuttig.

 

IMG_4583

Vanmiddag hebben we in een open bus een rondrit gemaakt over het eiland. Het is hier niet groot, maar er is wel een vliegveld. Eigenlijk is dit eiland een droog stukje rots, waar nog wel wat op verbouwd wordt. Er zijn 3 dorpjes en 3 uitzichtpunten, die we allemaal gezien hebben. Heel leuk en dat was het dan.

IMG_4611IMG_1972      IMG_4615IMG_1959

Het plan om nog een auto of scooter te huren is vervallen, want we hebben het nu allemaal gezien. We gaan lekker zwemmen en wandelen en komen zo onze  komende dagen prima door.

 

Oh Oh, I am an Alien, a sailing Alien

Nacht op de Atlantische oceaan

Het is donker, pikke donker. Ik kan de overgang tussen oceaan en hemel aan de einder niet onderscheiden. Jonas suist door het water. Grootzeil, kluiver en bezaan stuwen hem voort op de golven. Golven die hem inhalen, optillen en weer neerzetten. Dan siddert Jonas een beetje en laat het zoute zilt van hem afglijden. Een heel enkele keer lukt het een golftop iets te spetteren richting kuip waarin ik zit/ half lig in een gemakkelijke stoel. Ik kijk over de rand als Jonas naar stuurboord helt. Met een oog op de windrichtingmeter controleer is de koers, stand van de zeilen ten opzichte van de windrichting.

Ik kijk omhoog en zie oneindig veel sterren. Wat voel ik me nietig in confrontatie met die oneindige hoogte, die 3000 meter diepe zee onder me en die uitgestrekte oceaan waar wij in Jonas voortbewegen. We lijken wel een ruimteschip. Tijd valt weg, zo lang gaat alles op dezelfde manier door. Het is al de derde nacht sinds ons vertrek van lanceerbasis Portimao. Op weg naar  Porto Santo, bijna 500 Nautical lichtjaren verder zuidwaarts.
Regelmatig maak ik contact met de thuisbasis via de HF. Piepjes gemaakt van mijn mailtjes gaan door de ruimte terug naar een walstation die zo vriendelijk is weer mail van de piepjes te maken en die door te geven aan een van de vijf ‘postkantoren’ op de aarde. Die postkantoren zorgen dat mijn mailtjes worden doorgezonden. Ook bewaren ze de mailtjes voor ons bestemd totdat ik met onze zender contact maak met een walstation die de mailtjes dan gauw terugzendt. Vaak hoef ik dat niet te doen, want Hanny is er super handig in en is me vaak voor….

DSC07115Mijn wacht zit er om 00.00 uur op. Hanny doet de hondenwacht, ik mag weer om 04.00 uur.
Mijn ervaring is dat ik om en na 4 uur weer helemaal fit ben, ondanks dat ik moet slapen op een rollercoaster. Want de beweging van de golven blijft en geeft Jonas en zijn bemanning geen echte rust. Maar genoeg om fit aan de nieuwe wacht te beginnen.

Tijdens de wacht van Hanny krijgt ze een dolfijnenshow. Kleine water-aliens die onder, naast en voor ons ruimteschip buitelen. Soms springt er een uit zijn element en maakt met een pirouette een landing in het nat.

IMG_1936Nog ruim een dag en een nacht en dan moeten we iets van een bewoond stukje planeet, een eiland, gaan zien. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar uit, want dan wordt de betovering van dit stuk ruimtereis verbroken. Gelukkig komen er daarna nog meer en langere ruimtereizen.

Ja ik ben een Alien, a Sailing Alien.

Ilha da Culatra

Maandag, 14 september 2015

DSC07034We liggen alweer voor de derde dag achter ons anker in een brede kreek achter het eiland Culatra. De vliegtuigen die gaan landen op Faro, hier West van ons, komen met grote regelmaat over. Hun landingslichten en -wielen in de aanslag om over een paar minuten touch down te gaan. We horen hun geraas al bijna niet meer.

Zaterdag zijn we om een uur of tien naar de receptie ponton in Albufeira gevaren zodat we het statiegeld terug konden krijgen van de toegangskaart waarmee je het haventerrein en de douches kunt binnengaan. Daarna alle zeilen bij en met de wind op 120 graden zeilden we met Bft 4-5 Oostwaarts. Langs Vilamoura en daarna zagen we in plaats van witte gebouwen van de stad het gele zand van de kust van een waddengebied ten Oosten van Faro.

We gingen als een trein en even na 14.00 uur hadden we de bijna 30 mijl er al opzitten. De nauwe ingang van het waddengebied waar onze bestemming voor het weekend lag, kregen we dwars. Tegen de wind in afgetuigd en op de motor naar binnen. Er liep op dat moment nog een staatje van de vloedstroom. Maar die was nog zo heftig dat we eigenlijk naar binnen spoelden. Een zandzuiger die voor ons naar binnen ging, liet ons de weg zien. Eenmaal binnen gingen we voor de zuiger stuurboord uit richting het dorpje dat op het eiland Culatra zo’n beetje in het midden van het langgerekte eiland ligt. We waren (en zijn) niet de enigen met het idee om daar voor het dorpje te ankeren. Maar de zeilboten liggen ver genoeg uit elkaar zodat we snel een mooi plekje hadden gevonden om ons anker ook in de zandgrond te laten verdwijnen.

DSC07015Even later lagen we zo vast als een huis op (op dat moment bij HW) 6 meter diep water met 30 meter ankerketting. Als we naar het dorpje wilden dan moest onze dinghy er aan te pas komen met de buitenboordmotor, want hoewel erg beschut, stonden er flinke golven zodat roeien geen optie was. We kozen voor lekker luieren: lezen, drinken en lekker eten. We bleven aan boord. Om een uur of acht wordt het hier al donker en ik deed het ankerlichtje aan. Buiten was het een gedans van alle ankerlichtjes in de heldere, maar donkere avond.

DSC07026 Zondagochtend werd de dinghy gereed gemaakt en even later zoefden we naar het eiland. Het water was nog lekker vlak want het had ’s nachts amper gewaaid. We legden aan aan een steiger voor visitors. Daar landden ook net een Duits stel met hun dinghy aan. Die waren hier al 2 maanden…… Ja ze waren op weg naar, ja zeg het maar. Ze vertelden dat er meerdere schepen hier zijn blijven steken. Een Italiaan, op weg terug naar Italie, ligt hier nu al 3 jaar. De Duitsers lieten ons in vogelvlucht even het dorpje en de weg naar het strand zien.

DSC07021Daar namen we afscheid van hen en wij terug naar ’t dorp. Schitterend zoals dat er in alle eenvoud uitziet. Hanny zei dat het al een beetje op Afrika leek met de zandwegen. Maar alles schoon en netjes, eigenlijk zoals we heel Portugal nu ervaren: vrolijke vriendelijke mensen die (zelf) hun rotzooi opruimen.

Terug in het dorpje eerst maar eens een koffie. Daarna boodschappen gedaan en die teruggebracht naar Jonas. Vervolgens weer terug naar ’t eiland om een flinke wandeling te maken.

DSC07025Als eerste gingen we naar de tidal-lagoon. Een kleine baai die bij laag water nagenoeg droogvalt en waar diverse schepen (voor lange tijd) ankeren. Het zijn schepen met een vinkiel of van het type catamaran, zodat ze stevig op het zand kunnen staan als het water even voor een uur of 6 weg is. Bij een groepje bij elkaar liggende schepen klonk Duitse vrolijke muziek uit een geluidsinstallatie. Even verderop was een scheepje helemaal ingebouwd met planken en een soort dam. Die eigenaar wil dus helemaal niet meer weg.

IMG_4536      IMG_4542Er stond een schamel zelf gemaakt huisje naast met allemaal tuttemerul er tegen aan gemaakt. Vooral speeltjes die bewegen op de wind. Voor dat huisje zat een man. Ik vroeg hem of ik foto’s mocht maken. “As many as you like” zei hij. We liepen verder om de lagoon heen en kwamen in het oostelijk deel van het langgerekte eiland. Daar was weer een verhoogd houten pad met een bruggetje dat over een van de (water-)ingangen van de lagoon was gebouwd met Europees geld. Daarmee wordt voorkomen dat mensen overal in het gebied gaan lopen en de natuur daarmee vernielen.

DSC07055    DSC07056Via dat pad kwamen we op het strand zodat we op een harde ondergrond terug konden lopen naar de opgang naar het dorp. Aan de waterlijn zagen we prachtige schelpen en honderden kleine zeesterretjes. Alleen hun batterijtjes waren op want ze lagen onbeweeglijk op te branden in de zon. Strandlopertjes renden van de ene naar de andere lekkernij. We namen een paar van de mooiste schelpen mee (voor de kleinkinderen). Geen mens hier te zien, want de meesten (die met een pontje of watertaxi kwamen relaxen bleven in de buurt van de opgang naar het dorp.

Toen we daar aankwamen gingen de schoenen weer aan en liepen we naar het dorp over weer zo’n met planken verhard weggetje. Om de 200 meter een vuilnisbak. Keurig!
Bij het bordje Take Away – restaurant gingen we kijken wat daar te eten zou zijn. We kwamen bij een restaurantje dat echt gericht was op de locals. We bestelden het menu de Dia. Ik die met gemengde vis en Hanny die met, ja wat was het….. Bacalau, dat is stokvis met aardappels en groenten en dan in de oven.Terug aan boord moesten we echt even bijkomen van het eten en onder het mom van een boek lezen, deden we een klein middagdutje.

DSC07028 DSC07038     DSC07039 DSC07040

We besloten nog een dag te blijven, omdat we ook de wandeling naar de vuurtoren nog wilden doen. Dus vandaag, maandag, liepen we via de walkant, door een soort slufter naar de vuurtoren. Dat was een flinke wandeling, dus mochten we in het kleine dorpje daar weer lekker lunchen. We liepen terug over het strand en hadden het gevoel dat we weer een mooie welbesteedde dag hadden vandaag.

Morgen gaan we naar Portimao en vertrekken waarschijnlijk vrijdag naar Madeira.