De Jonas-crew op Walvisvaart

Dinsdag 10 oktober 2017

Wat was het lekker om de stad te verlaten. Weg van al het lawaai en het stof. De motor liep goed en we hadden hem nodig de hele tocht naar Moorea, want de wind liet ons in de steek. We genoten weer van de vogels die over het water scheerden en van het spel van de golven en het kijken in de verten.

We hadden telefonisch een Walvistocht geboekt. Het enige wat nog geregeld moest worden was de plek, waar we opgehaald zouden worden. We lieten ons anker vallen in de Opunohu baai ter hoogte van Pig’s Bay. Een heerlijke rustige plek met bergpieken rondom. Aan de wal bleek een kantoor te zijn waar je allerlei toertjes met motorscooters en zo kon boeken en er was een steiger waar we de dinghy konden vastmaken.

Na een heerlijke rustige nacht, lieten we dinghy zakken en maakten hem vaarklaar. We informeerden bij het kantoor of we de dinghy daar mochten achterlaten en dat was geen probleem. Het was intussen flink gaan waaien en dan is het niet fijn om je boot alleen op anker achter te laten, maar we gingen toch maar.

We werden door een auto opgehaald die ons naar een strandje bij hotel Hibiscus bracht, waar de tocht zou beginnen. Intussen was de zon gaan schijnen en de wind was gaan liggen. De walvisboot kwam ons keurig op tijd om half twee ophalen.

De schipper vertelde dat er 4 walvissen in de buurt zwommen, dus we waren benieuwd of we wat zouden zien. De eerste moeder en kind waren gespot in de ingang van Cook’s Bay, binnen het rif, waar we een aantal maal hadden geankerd. Heel onverwacht, dat zo’n groot beest daar naar toe gaat. Maar jawel, ze waren daar en vanuit de boot kon je ze duidelijk zien. De moeder woog 45 ton en de 1 maand oude baby 1 ton, ongelofelijk.

Er waren meer bootjes in de buurt en die gingen daar verder de oceaan op. Ons bootje keerde om en ging helemaal naar de westkant van het eiland, buiten het rif, in de hoop daar in alle rust nog een moeder en baby te vinden. prachtig om zo snel over de oceaan te varen.

De gids vertelde dat ze door de wind en de stroming ongeveer konden bepalen waar de walvis was en ze hadden een extra goed oog voor spuiters.

En inderdaad, we vonden de juiste plek. We moesten ons klaar maken, dat betekent snorkel en flippers bij de hand, camera in de aanslag. En hup, daar gingen we te water.

Het was nog een flink eind zwemmen om bij de plek te komen, dat was best zwaar in de deining met wat stroom tegen. Maar, de ouwetjes doen het nog best, dus we kwamen bij de plek waar de anderen al naast elkaar stil lagen. We keken naar beneden en wat geweldig! Dan zie je daar zo’n grote moederwalvis en zo’n flinke baby. Ze zweefden een beetje rond, speelden wat met elkaar en schrokken helemaal niet van ons.

Op een gegeven moment gingen ze slapen. Dat doen ze 20-40 minuten als ze zich veilig voelen. Ze laten zich dan naar dieper water zakken.

We zwommen een beetje rond tot er weer wat beweging in kwam. En daar waren ze weer. Wat een belevenis. Wat is de natuur toch ongelofelijk fascinerend.

            

We werden toch wel een beetje koud en zwommen terug naar de boot. Weer zo’n eind, dus we hadden onze beweging voor die dag wel te pakken.

Terug aan boord werd er fruit schoongemaakt en konden we genieten van papaya, ananas en kokosnoot. Heerlijk.

Op een gegeven moment zei de schipper dat we wat meer achterin moesten gaan zitten, want hij zou door een kleine pas tussen het rif varen. Waoow, en met een grote golf spoelden we zo naar binnen. Dat doen we met onze Jonas niet.

Tot slot gingen we nog even bij de Stingrays en de haaien kijken. Daar waren wij al geweest, dus bleven we lekker aan boord kijken naar de andere gasten, die knuffelden met de Stingrays. Het was intussen bijna donker en de schipper zou ons naar onze plek waar de dinghy lag terug brengen. Dat duurde allemaal even en toen we daar aankwamen was het hek dicht! Oje, wat nu. Doei, zei de schipper en daar stonden we.

Gelukkig bleek er een spleet in het hek te zitten, waar door we via een omweg toch bij ons bootje konden komen. Oeps, anders heb je wel een probleem.

Terug aan boord hadden we wel een koud biertje verdiend. Maar… dat was niet echt koud. O nee hè, niet weer die koelkast!!!

 

4 gedachten over “De Jonas-crew op Walvisvaart

  1. Ria van Kleeff

    Wat een belevenis die walvissen! Toevallig zwom er zaterdag bij de Maasvlakte weer een bultrug langs! Hij sprong en draaide op zijn rug weer terug. Prachtig! Veel plezier! Wat zijn stingrays?

  2. Jessica Janssens

    Na al jullie geweldige avonturen tot nu toe, hoort deze toch wel in de top-10 denk ik! Bedankt voor de mooie foto’s, zo zijn we er weer een beetje bij hé.

Reacties plaatsen niet mogelijk.