Musket Cove, wat een plek!

Vrijdag 9 november 2018

Nou, met die was van het vorige blog ging het niet echt goed. Alles paste in 1 machine vond ik en dat ging ook. Toen na een goed halfuur de was klaar was, bleek hij kleddernat te zijn. Voor iedere handeling met de wasmachine en de droger moet er iemand uit de winkel komen met een sleutel. Ik vertelde dat de was nog erg nat was, maar dat was geen probleem. Hij ging in de droger en na 45 minuten was alles nog kledder. Nieuw muntje gehaald, en weer kwam de meneer met de sleutel. Na de volgende run was het nog niet droog, dus ik liet de deur van de droger openstaan tot na het eten.

   We zouden met Clare en Andrew van de Eye Candy gaan eten in het restaurant bij het zwembad. Daarna zou ik het natte goed wel ophalen en aan boord drogen. Het was heel erg gezellig met zijn vieren aan de “pool” en het eten was echt lekker.

Na het eten liep ik naar het washok en je snapt het al, dat was op slot. Dan maar niet. We gingen terug aan boord en de volgende ochtend was alles nog net zo nat. We haalden nu 2 muntjes en verdeelden de was over 2 machines. Dat zou toch moeten werken. Intussen was het lekkere frisse luchtje van het wasmiddel er al aardig af.

Omdat we geen zin hadden om te gaan zitten wachten, begonnen we aan onze tweede wandeling hier. We liepen via de landingsbaan van het vliegveld en de andere Resorts, over het strand naar de achterkant van het eiland. Het werd laag water, dus dat ging prima.

Wat is dat toch lekker, zo een beetje scharrelen langs het strand, schelpjes kijken en visjes zien zwemmen. Op de terugweg dronken we koffie bij resort nummer 3, “alleen voor volwassenen”.   Dat bestaat dus ook.

En toen terug naar de wasdrogers. En jawel, eindelijk was alles droog, rook niet meer zo fris, maar kon toch worden opgevouwen en weer in de kast worden gelegd. Ik merk dat ik toch wel verwend ben de laatste tijd, doordat ik het vuile wasgoed kon afgeven aan iemand en het dan schoon, droog en keurig opgevouwen terug kreeg. Dat zou je toch niet denken van een yachtie….

’s Middags gingen weer lekker bij het zwembad zitten en af en toe een baantje zwemmen. 

Jakob is binnenkort jarig en in een duikwinkel onderweg had ik al een cadeautje voor hem gekocht. Hij wilde graag een duikshirtje, prima voor het snorkelen en makkelijk te dragen onder zijn duikpak. Nou hadden we gezien dat het resort hier leuke tochtjes organiseert en samen met dat shirtje leek me dat een leuk cadeau.

Dus, een dag of 5 te vroeg, vierden we de verjaardag. Gewapend met onze snorkelspullen wat te eten en drinken en wat geld, verzamelden we bij de lounge van het resort., Er kwam een jongen zeggen dat het “boarding time” was, alsof we in een vliegtuigen stapten. Het was een klein bootje voor acht personen met een flinke motor erachter en na rustig langs Jonas gevaren te zijn, scheurden we naar de eerste snorkelplek.

We werden geacht overboord te springen, dus niet rustig het trapje af. Nou ja, dat doe je dan maar. Het was een prachtig stuk koraal waar we langs konen snorkelen terwijl de boot zachtjes met ons meevoer. Het koraal was zeker zo mooi als bij Viani Bay en had zelfs nog meer verschillende kleuren. Geen foto’s deze keer, want dan kan ik ook rustig naar alles kijken. Veel nieuwe viseen zagen we niet en ik merk dat we toch eigenlijk al heel erg verwend zijn met wat we gezien hebben. Bij zo’n mooie gekleurde “parrotfish”, zeggen wij, oja, leuk!.

We klommen via het trapje weer aan boord (gelukkig) en voeren naar Castaway Island. Dit is nog niet het eiland waar de film is opgenomen, maar ik denk dat de filmcrew hier zat :-). We werden met zi’n achten aan een tafel gezet en dat was erg leuk, want anders gaat iedereen zijn eigen gang en nu gingen we met elkaar praten.

    

Dan zijn het ineens andere mensen. Toch wel iets om te onthouden. Er was bv een Nieuw-Zeelandse man met lang grijs haar en een schipperspet op. Je zou denken, een soort overjarige hippie, maar dat bleek een kapper te zijn met politieke ambities en onder zijn pet was zijn haar heel leuk geknipt. Verder een Schotse moeder met haar dochter die al jaren in Australië woont, een stel uit Liverpool en wij. Het werd een hele gezellige verjaardagslunch!

    

We voeren door naar Honeymoon eiland en Jakob beloofde dat hij mij niet ten huwelijk zou vragen (pffff..). We gingen ook niet aan land :-), maar mochten weer overboord springen om te snorkelen. Wat is het toch mooi onderwater. Er stonden hier wat meer golven en dan is het onderwater ook onrustiger, maar het was weer prachtig.

    

De laatste stop was bij LikuLiku Resort op Malolo Island. Daar was eigenlijk niet veel, alleen een verrassend mooi huis achter een poortje en een man die heel mooi houtsnijwerk verkocht. We aten een ijsje (vanwege de verjaardag) en gingen terug naar Musket Cove, waar we ’s avonds nog heel gezellig zaten met de Schotse, Kiwi’s en de Brisbane girl. De gesprekken waar echt leuk en heel anders dan met zeilers. Dat was dus een mooie afsluiting van Jakobs iets te vroeg gevierde verjaardag.

Dit bericht werd geplaatst in Pacific op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

Een gedachte over “Musket Cove, wat een plek!

  1. Ellen

    Wat geweldig toch om steeds weer nieuwe globetrotters te ontmoeten waar je dan ‘n hele dag mee optrekt. Leuk hoor. Zuig het nog even in voordat jullie richting Nederland komen! Liefs

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *