Auteursarchief: Hanny Vlaskamp

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

De Silent Wind werkt!

Zaterdag 17 augustus 2019

De dagen dat we in de marina waren, zijn weer voorbij. Het was er warm en druk, maar wel heel gezellig. We kennen intussen best veel mensen en die kwamen om de beurt allemaal even langs om bij te praten. Dinsdag kwam Acapella kijken hoe het met ons was, op weg naar Denerau en hebben we gezellig geluncht. Intussen werkte Jakob gestaag door aan het plaatsten van de Silent Wind. De aansluitingen op de accu’s, de nieuwe kabels, de nieuwe paal met steunen werden aangebracht en tenslotte kon de windgenerator op de paal gezet worden.

Het was best veel werk. En toen verwachtten we dat de wieken zouden gaan draaien. Maar er gebeurde niks. Mmm, dat was gek. We kregen van verschillende mensen te horen, dat het ding niet werkt als de accus’s vol zijn. We lagen aan de walstroom, dus dat zou het kunnen zijn.

Ik trok de stekker eruit om te kijken of dat klopte. Maar er was veel zon, dus de zonnepanelen hielden de accu’s vol. Er was in de haven ook weinig wind, dus dat zou ook een reden kunnen zijn.

We besloten om het weekend naar Musket Cove te gaan. We deden boodschappen in Lautoka samen met onze taxichauffeur en dat was best heel veel. We aten voor de laatste keer in het restaurant en verheugden ons op het vertrek op vrijdag. De gasfles was gevuld en de watertank zat ook weer vol.

We maakten vrijdag los om 10 uur en gingen nog even tanken. Nou, dat ging niet helemaal goed. We legden keurig aan en dan vul ik altijd de tank, terwijl Jakob in het motorruim kijkt hoe vol de tank is en als hij het aangeeft, dan stop ik.

Ik zocht het vastzet knopje op het tankpistool, en dat ging verkeerd. De diesel spoot uit het tankgat recht in mijn gezicht en over mijn haar. Oeps en dan toch maar door tanken. Bij het stoppen, toen de tank vol was, kreeg ik weer een fontein over me heen. Zoiets heb ik nog nooit gehad. Lag het aan mij of aan het pistool? Ik zal het niet weten. Ik spurtte naar de douche met een handdoek en zeep om de diesel van mij af te wassen. Nou, dat ging niet zo heel goed. Er bleef een walm om mij heen hangen. 

Jakob had intussen betaald, dus we konden vertrekken. Het eerste stuk van de tocht was heerlijk. Er was geen wind, dus we tuften op de motor richting Musket Cove. En toen kwam de wind, uit het ZW, precies op de kop. En dat vindt Jonas niet lekker. Hij steigert en hakt in op de golven. De snelheid liep terug naar 3 knopen. Ook de gashandel begon een eigen leven te leiden, dus Jakob hield hem met de hand op zo’n 2000 toeren. We kropen naar onze bestemming en konden nog steeds niet zien of de Silent Wind het deed, omdat we op de motor voeren.

Eindelijk kwamen we op de ankerplek aan en Ellen en Martin van de Acapella lagen al bij een vrije mooring op ons te wachten. De motor kon uit en…… de Siletn Wind begon te draaien. Eerst even kort, omdat hij moest concurreren met de zonnepanelen, maar nu draait hij volop en levert netjes de benodigde stroom. Hehe, wat een opluchting.

Met het plaatsten van de paal, bedacht Jakob dat er ook een hijsinstallatie voor de buitenboord motor gemaakt kon worden. Nu de giek van de bezaan was ingekort (waar we altijd mee hesen), moest er iets anders komen. En dat werkt perfect. Ik kan nu alleen de motor laten zakken of ophijsen en op het plankje doen. Wat een vooruitgang.

Gisteravond hadden we een feestje. Jeniffer van de Starlet werd 60 en wilde dat vieren met de cruisers. Wij kennen haar niet direct, maar via Acapella werden wij ook uitgenodigd. Het begon met een drankje in de villa die ze hadden gehuurd bij het resort en daarna volgde de bbq op het eiland.

Martin en zijn muziekmaatjes zorgen voor de muziek. Wat een leuke avond werd dat. Als kadotje had ik het tasje van Fulanga ingepakt in de overzeiler van de Indische Oceaan. Die hebben we toch niet meer nodig. Het zag er echt leuk uit. Er stond nog best veel wind, dus de dinghy tocht van en naar de wal was een beetje vochtig. Maar dat mocht de pret niet drukken.

We gaan nu het weer nog eens heel goed bekijken, om te zien of we echt woensdag naar Vanuatu kunnen vertrekken.

Happy together!

Zondag 11 augustus 2019

Ja, waar slaat dat nou weer op. De nauwkeurige lezer van dit blog heeft vast gemerkt dat er iets anders was dan anders. Maar wat dan? Mijn verhaal eindigde een week of 3 geleden met het bericht dat het wel weer goed met mij ging. En daarna werd het een beetje stil.

De reden daarvoor was dat ik heel stilletjes 2 weken naar Nederland ben geweest. Ik wilde dat niet aan de grote klok hangen, omdat ik dan misschien op bezoek verwacht werd bij verschillende vrienden. Ik wilde een aantal mensen heel graag zien en vond het ook verstandig om nog even bij mijn huisarts langs te gaan.

Het was echt zomer in Nederland en ik heb extra genoten van dit flitsbezoek, wat heel erg voldeed aan al mijn verwachtingen. Holland op zijn mooist!

    

Donderdag was ik weer terug op Jonas na een vlucht van 37 uur. Beetje moe, maar verder OK! Heerlijk om elkaar weer te zien. Jakob was druk geweest met allerlei klussen, waaronder het demonteren van de Duogen (combinatie wind/sleep generator). Die was helemaal aan zijn eindje. De bruikbare onderdelen zijn naar een andere Duogen gebruiker gegaan, maar het grootse deel verdween in de afvalbak. Er moest dus snel iets nieuws komen.

In Fiji lukte dat niet, maar wat een toeval dat ik net in NL was. Ik kon het nieuwste type Silent Wind (windgenerator) bemachtigen en meenemen in het vliegtuig.

   

Er wordt nu flink geklust om dat nieuwe ding te monteren. Er is een paal gekomen met steunen, er zijn nieuwe gaten in het dek geboord, er moeten nieuwe draden getrokken worden richting accu’s en dat is dus best een flinke klus. We liggen dus nog wel een weekje hier in Vunda Marina. Dat is geen straf, want het eten is hier heerlijk en er is van alles te doen.

 

Zaterdagmorgen gingen we met de bus naar Lautoka om de snoeren en wat fruit te kopen. Heen met de bus ging goed, maar de bus terug kwam niet, dus dat werd een taxi. ’s Middags bezocht ik de Vunda Market, die eens per maand bij het resort hiernaast wordt gehouden. Ik kocht daar bijzonder brood, bananen cake met vijgen en macadamia noten en 2 flessen wijn. Niet verkeerd!

 

En ’s avonds was er een Music & Poetry avond bij de Boatshed en ook nog BBQ. we genoten van alles wat er te doen was, al was de Music & Poetry niet heel indrukwekkend.

 

En wat zijn nu de plannen? We hebben besloten om de Yasawa eilanden niet verder te bezoeken. We hebben er 3 van gezien en weten hoe mooi de witte stranden en de palmbomen zijn.

Het wordt nu tijd dat we naar Vanuatu gaan varen, als we daar nog wat willen zien. We zijn intussen bijna een jaar in Fiji en hebben heel veel gezien van de grote eilanden en de kleine en het blijft hier heel erg mooi en fijn.

Als de klussen geklaard zijn, willen we nog een paar dagen naar Musket Cove (Malolo Island) gaan om afscheid te nemen van een heleboel boten die daar nu liggen. En als het weer het toelaat zeilen we 20 of 21 augustus richting Vanuatu. Dat is een kleine 600 mijl varen, dus een dag of 5, als we goeie wind houden. We hebben dan een kleine 4 weken de tijd om daar verschillende eilanden te bezoeken.

Wij zijn blij dat we weer samen kunnen werken aan alle voorbereidingen en hebben zin in nieuwe avonturen.

Fotoblog Matuku, Fiji

Maandag 29 juli 2019

Omdat we het op Matuku ook weer erg leuk hebben gehad, wil ik alsnog de foto’s plaatsen om dat te laten zien. We waren hier van 12 tot 14 juli 2019.

Daar ligt Matuku, een vulkaaneiland

Het was koud tijdens de overtocht, dus Jakob had zijn olifantenbroek weer aan

Bij laag water, moesten we echt een flink stuk door de modder naar de wal

En weer was er Sevusevu. Met heel wat mensen en kinderen erbij

Er was ’s avonds feest, dus het varken werd al naar de slachtplek gebracht

De mannen werkten hard om de lovo (kookplek in de grond) klaar te maken

Wij maakten intussen een wandelingetje door het oerwoud

En om 6 uur begon het feest. De mannen zitten om de Kava bowl en houden dat een hele avond vol

Intussen waren wij aan het eten, wat ze met z’n allen hadden klaar gemaakt

Ook hier werd de vloer gedekt en verschenen er allerlei lekkere dingen

De volgende dag werden we opgehaald om naar het weerstation in het volgende dorp te gaan. Een plakje cake ging er wel in bij Saula

 

We lieten Jonas achter op zijn ankerplek

Het was een hele mooie tocht

En daar lag het dorp, na ongeveer 20 minuten varen

Vader en zoon werkten heel goed samen

Zoonlief kon al aardig bomen

En zijn vader legde de boot vast aan een blok beton

In het dorp was een van de weerstations van Fiji en dat was de reden van ons bezoek

Het zag er erg verzorgd uit

Jakob liet zien hoe wij onze weersvoorspellingen binnenhalen en dat vonden ze heel interessant

Er stond zelfs een klassieke barometer

Vervolgens liepen we nog een rondje door het dorp. Dit is het oudste en eerste ziekenhuis van Fiji

Toen we terugkwamen bij ons eigen dorp, werden we getrakteerd op verse garnalen met paksoi. Heel lekker. Maar later zouden die garnalen niet zo’n goede herinnering achter laten. Dat verhaal hebben jullie intussen gelezen.

Vanaf nu kan ik de draad van ons verhaal weer oppakken in Vunda Marina, waar Jonas nu lekker in een box ligt te schommelen. Tijd voor klusjes aan boord.

Fotoblog Fulanga, Northern Lau, deel 2

Zaterdag, 27 juli 2019

We zijn twee weken op Fulanga gebleven en hebben genoten van veel aspecten van het eiland. Hier volgt de laatste serie foto’s, die betrekking hebben op de periode van 4 tot 11 juli.

Op 4 juli moest de onafhankelijkheidsdag voor de Amerikanen gevierd worden met een picknick aan het strand.

Er kwam een kampvuur op het strand en de vlag mocht niet ontbreken

Het weer was niet geweldig, maar het internationale gezelschap had het erg leuk

Er werd heel gezellig gekletst, gegeten en gedronken

De volgende dag was het feest op het eiland en dansgroepen van 3 dorpen kwamen zichzelf presenteren

Ze zagen er allemaal prachtig uit

Intussen moest er Kava gedronken worden

Ik was blij dat ik het op had…..

Ook de toeschouwers zagen er prachtig uit

Er moest natuurlijk ook weer gegeten worden

De grote pannen waren vol met van alles

Kijk dat kleintje….

En toen hadden we weer een dagje vrij

Wat zou Jakob toch zoeken? Spijkers op laag water?

Bijzonder he?

We kwamen de schelpenvissers tegen en namen ze aan boord

De broertjes en zusjes zaten al op ze te wachten

Zware zakken werden van de bodem van de zee omhoog getild

En de familie was blij met de vangst

Zondag gingen we weer naar de kerk. De voorzanger in de kerk was een man van gewicht met een stem als een klok

De liederen werden ook hier weer op een vertrouwde manier aangekondigd

Jakob had weer een vriendinnetje

De kinderen gingen ook allemaal ter communie

En toen moest er weer gegeten worden. Salote is echt een goeie kok, het was heerlijk

Landkrab en gebakken vis

’s Middags kwamen ze bij ons eten…. Maar eerst een statiefoto aan boord van Jonas

Het eten smaakte goed en wat kunnen ze veel op

Salote had het duidelijk naar haar zin

Het strand voor onze boot, prachtig en leeg

Heel in de verte zie je Jonas

En ’s avonds weer een Sundowner op het strand. We hadden het leuk met het Engelse gezin van de Bon’aire

En wat een zonsondergang!

En toen werd het weer tijd om te vertrekken

We gaan ankerop en hebben genoten van dit eiland

In de pas varen we tussen het koraal door

En kijken voor de laatste keer achterom

En van Fulanga voeren we in 20 uur naar Matuku. Alweer zo’n prachtig eiland met mooie mensen.

Er komt nog 1 fotoblog van Matuku en daarna was er weer internet, en kan het verhaal weer in chronologische volgorde gelezen en bekeken worden.

 

Fotoblog Fulanga, Southern Lau, deel 1

Vrijdag 26 juli 2019

Hier volgt weer even een terugblik op ons bezoek aan Fulanga. Dit plaatje kregen we van Humberto.

Fulanga was eigenlijk het hoofddoel van onze reis door Fiji deze keer. Omdat het belangrijk is hoe de wind staat, is het niet zo makkelijk om er te komen. Dat lukte nu wel en we hebben er een heerlijke tijd gehad. Hier volgt het eerste deel van de fotoserie die gaat over de periode van 26 juni tot 4 juli 2019.

Onderweg naar Fulanga hadden we prachtige luchten

Aangekomen bij de pas (zie boven), kwam Humberto naar buiten om ons te begeleiden

We vonden het spannend, maar het ging goed

We moesten dicht langs de rots varen om genoeg water onder de kiel te houden

En toen waren we binnen, weer een nieuw avontuur

We voeren met de anderen naar de “Landing” van waar het nog een half uur lopen was naar het dorp

En natuurlijk moesten de Sulu’s weer aan voor de Sevusevu

We werden opgehaald door een vertegenwoordiger van het dorp

We kwamen langs de centrale keuken……..

En een plek om Copra te drogen

Onze gids vroeg ons om de Kava te overhandigen

En hij bracht het naar de Chief

We schreven de bootnamen weer in een logboek en deze keer had Jakob ons bootstempeltje meegebracht

De Chief straalde echt gezag uit, vonden wij

Houtsnijwerk is een bron van inkomsten en er waren prachtige voorwerpen te koop

Natuurlijk gingen we weer naar de school en Jakob vermaakte zich daar prima

Achter de school lag deze prachtige lagune

De oorspronkele kano mochten we ook niet missen

’s Middags ankerden we in de Sandpit en voeren naar het strand

Een Sundowner mocht niet ontbreken…….

De volgende dag maakten we een toertje met de dinghy. Er is zo veel te zien

En er zijn zoveel mooie strandjes

Genieten

We kwamen een lokale vissersboot tegen, die “clams” hadden gezocht en gevonden

Wat een ruimte

En daar liggen we weer voor de Landing, vanwege een feest in het dorp, wat eraan kwam

Onze gastfamilie verwende ons met bananen, kokosnoten, papaya’s en sinaasappelen. Jakob moest ook wel even aan de bak

Minnie en Selote, de gastfamilie, wilden natuurlijk graag even aan boord komen om wat te drinken

En daarna gebeurde er natuurlijk nog van alles, maar dat komt in het volgende en laatste fotoblog over Fulanga.