Categoriearchief: Vanuatu en New Caledonie

Island Tour Efate, Vanuatu

Maandag 23 september 2019

We werden zaterdagmorgen vroeg wakker en hadden alle twee toch wel zin in een dagje toeren. Dus om half 9 stonden we aan de weg te wachten tot we werden opgehaald. Dat ging niet zo soepel, maar na 2 keer bellen, kwam er een busje.

Het bleek dat mensen uit een van de resorts, nog niet klaar waren en toen liep het hele ophaalschema in de war. Nou ja, kan gebeuren. We reden langs een volgend resort en daar kwam een Nederlands echtpaar aan boord (busje).

Dat was best bijzonder, want wie in Nederland heeft nou ooit van Vanuatu gehoord. Maar ze hadden belangstelling voor vulkanen en na een filmpje gezien te hebben van Tom Waes, een Belg, die een reportage over Vanuatu had gemaakt, besloten ze op reis te gaan naar die plek.

Onze eerste stop was bij een cultureel dorp, wat was ingericht om de bezoekers en de eigen bevolking, de cultuur van het land te laten zien.

  

Niet zo heel oorspronkelijk dus, maar wel interessant. We zagen toch weer wat nieuwe dingen, zoals de manier om wilde kippen te vangen.

Vervolgens reden we naar de Blue Lagoon, een stuk water afgesloten van de zee bij laag water, maar ververst door de zee bij hoog water. Je kon daar lekker zwemmen en voor Tarzan spelen (deden wij niet hoor..). Beetje toeristisch, maar we namen toch een duik in het frisse water.

   

We zouden een Melanesische lunch krijgen op een mooie plek. We kwamen aan de oostkust van Efate bij een prachtig strand met mooie rotsen en uitzicht op een andere vulkaan.

         

De Beach bar, die de lunch verzorgde, was erg simpel en het eten ook. Net genoeg om niet flauw te vallen, maar de plek was het ruimschoots waard.

In de tweede wereld oorlog waren op Efate veel Amerikanen gelegerd en er was een vliegveld, wat nog in tact was. Omdat er geen controle toren was en er minimaal licht gemaakt mocht worden, waren er wallen gemaakt in de vorm van de letters USA. Tussen deze wallen en de berg lag de landingsbaan. Slim!

De volgende stop was bij Havannah Bay. Dat vonden we extra leuk omdat we daar niet konden ankeren vanwege de Riniceros Beetle die daar nu zit en bestreden moet worden.

Op deze manier konden we toch zien welke prachtige ankerplek we gemist hadden. Er werden thee /koffie en koekjes geserveerd.

   

En toen was de dag al weer bijna om. We kwamen langs de plek, waar de Chief Roimata zijn massagraf heeft en onze gids vertelde het interessante verhaal, over de manier waarop deze Chief vrede onder de stammen gerealiseerd had en het kannibalisme afschafte.

Ik heb nooit geweten, waarom ze elkaar opaten, maar men dacht dat je sterker werd als je een andere man opat, zodat je zijn geest en kracht overnam (jakkes!!). Ook vertelde hij waarom alle chiefs uiteindelijk mee begraven werden toen Roimata de grond in ging. Het was een heel diep graf, waarin Chief Roimata onderin lag met aan hem vast gebonden zijn 2 belangrijkste vrouwen. Die leefden nog, maar dat wisten ze van te voren. Daarop kwam een laag aarde en vervolgens sprongen al die andere chiefs ook in het graf om hun leider te volgen. En toen werd het gat dichtgegooid. Heel bijzonder, er is vast iets over op internet te vinden.

Terug bij de haven, werden we door een barman attent gemaakt op de worldcup Rugby, Fiji tegen Australië. We bleven kijken en na afloop begreep ik nog niks van het spel, maar het was wel leuk om daar te zitten met een biertje en een bak friet. Het was een goed besteedde dag en we zijn blij dat we het gedaan hebben

Zondag was er veel wind voorspeld, dus zijn we de boot niet af geweest. Ik had cake gebakken en Jaklien en Tonnie kwamen koffie drinken, met cake. We kregen weer een heel stel films van hen op een usb stick. Onder cruisers is dat het meest uitgewisselde artikel. Weerberichten praat je over, maar films geef je weg en krijg je terug. Het blijkt dat de meesten ’s avonds toch graag een filmpje kijken.

Nu gaan we ons voorbereiden op ons vertrek uit Vanuatu. We hebben toch wel het idee dat we in deze korte tijd veel indrukken hebben opgedaan en veel hebben gezien. Het uitstel van onze aankomst op de Loyalty Islands, vanwege de harde wind, kwam eigenlijk goed uit. Maar nu gaan we woensdag echt uitklaren en vertrekken richting Lifou, een tocht van ongeveer 200 mijl.

Vandaag hebben we boodschappen gedaan en ik heb net van alles gekookt en gebakken. Het mag niet te veel zijn, want in New Caledonia mag je niks invoeren, dus alle verse eetbare producten moeten voor maandag 30 september op zijn. Maar dat gaat vast wel lukken.

Terug in Port Vila, Vanuatu

Zondag 22 september 2019

De tocht van Epi Island naar Port Vila was ongeveer 80 mijl en we besloten om die overdag te varen met een aankomst in het donker in Port Vila. We kenden de haven daar intussen, dus we durfden dat wel aan.

Dinsdagmorgen om half 6, het was net licht, gingen we anker op en hadden gelijk een mooie wind. Oostzuidoost, dus 60 graden aan de wind, met 20 plus knopen. We sneden weer door het water met een snelheid van ruim 6 knopen, terwijl we nu de golven schuin van voren in kregen. Ze waren niet hoger dan een kleine 2 meter, dus dat ging prima. Lekker om weer eens overdag te varen. Je ziet dan van alles. We kwamen 1 schip tegen en een stuk of 5 eilanden.

Rond 6 uur werd het donker en we voeren halverwege Efate, waar Port Vila ligt. Jammer, jammer, de wind draaide naar het Zuidoosten, precies de kant op waar wij naar toe moesten, dus de motor ging aan. Na toch nog ruim 3 uur varen, konden we het anker laten vallen in de buurt van de Quarantaine boei, waar we eerder gelegen hadden. Dat ging eigenlijk erg goed. Er lagen boten geankerd die je niet zo goed kon zien en dat verbaasde me een beetje. Goed opletten dus.

   

De volgende morgen kwam er een cruiseboot binnen. Dat is de eerste die we hier zagen. En een uurtje later was er al een groep op weg met een klassiek zeilschip voor hun nautische uitje.

Wij verhuisden naar een mooring bij Yachting World en zagen daar Mezzaluna en Blo Elinor weer. Dat was leuk. We brachten de was weer naar de wasvrouw en zagen dat het na een poosje lekker aan de lijn hing te wapperen. Wat is dat toch handig.

Eind van de middag had ik ruim 10 kg was, keurig opgevouwen, weer terug en kon het zo in de kast leggen. En dat voor nog geen 20 euro. We deden wat boodschappen en jakob kocht eindelijk zijn grote mes.

Brr, het is wel erg scherp, dus het werd zorgvuldig in gepakt in papier met plakband.

We dronken een welkomst biertje met de nieuw aangekomen boten en konden weer ervaringen uitwisselen.

Donderdag mocht ik weer naar de tandarts voor de afwerking van de kies. Ik was best gespannen en dat bleek niet onterecht. Toen de kies na schoonmaken weer keurig dicht was, werd er een foto gemaakt en moest ie weer open, want er was nog iets niet goed. De kies ernaast bleek ook een gat te hebben en dat was ook meer werk dan verwacht, dus het werd een race tegen de klok, omdat anders de verdoving uitgewerkt was.

Na anderhalf uur met mijn mond open liggen, was alles klaar. Weer een foto en nu was alles goed. Hehe. Ik was er toch de hele dag een beetje akelig van, dus toen we ’s avonds bij Mezzaluna zouden gaan eten, ging Jakob alleen. Ik was een beetje gaar. Niks voor mij, maar zelfs de sterkste boom krijgt wel eens een scheurtje.

Jakob had wegens de slechte financiële situatie van Yarden (begrafenisverzekering), gekozen voor afkoping van de opgebouwde premie. Tja, dat geld moest wel een goeie bestemming krijgen, dus hij had in Nieuw Zeeland een nieuwe Honda generator gekocht. De generator die we een aantal maanden geleden in Suva hadden gekocht was niet goed (kapotte omvormer), dus die hopen we in Australië te kunnen maken en verkopen

Er kwam een bootje langs om te zeggen dat het pakket op kantoor was aangekomen en inderdaad, Jakob kwam terug van kantoor met een grote doos. Daar zat de Honda generator in. Wat een gaaf ding. Olie erin, benzine erin en lopen! Zo hoort het. En niet al te veel herrie. Is dat geen goeie besteding van het geld voor je begrafenis?

Toen we in het centrum waren om wat boodschappen te doen, liepen we tegen een demonstratie aan voor het tegengaan van klimaat veranderingen. Dat was groots aangepakt. Veel spandoeken en de politie op een Squad om de stoet in goede banen te leiden.

 

De stoet eindigde bij de boulevard, waar een soort muziektent staat. Het was een drukte van belang en er was een heel programma voor die middag. De slechte landen waren USA, Australie, Europa, China, India, noem maar op en de Pacific moest beschermd worden tegen die invloeden. Dat werd aan de hand van een competitie Hiphop en Pacific dancing gemeten. Zo goed gedaan!

Mijn kaak was hersteld, dus de tijd voor leuke dingen was weer aangebroken. We zouden vrijdagavond naar de vuurdansen in Mele Bay gaan. Al snel werd het een groep van 10 mensen en we bombardeerden Asa van de Elinor tot reisleider.

Die pakte dat heel goed op en kwam met een vlaggetje en naamkaartjes op de dinghy steiger. Zo gaaf! Er was een busje geregeld, en daar gingen we. Het zou heel druk worden, dus we waren vroeg en hadden nog een zitplaats op een bank. We aten pizza, bestelden een emmertje bier en wachtten op wat komen ging. Het was geweldig!

Een groep jongeren uit Mele Village was jaren geleden begonnen met dansen en is intussen uitgegroeid tot een professionele groep, die overal gevraagd wordt. Ik vind het altijd wel een beetje eng, al dat vuur, maar Jakob ging helemaal uit zijn dak.

 

Het was zo de moeite waard. En terug weer met het busje naar de boot, dat ging ook allemaal goed. Moe maar voldaan kwamen we weer aan boord.

We hadden voor zaterdag een toertje over het eiland geregeld, maar waren eigenlijk alweer verzadigd vanwege de mooie show op het strand die we gezien hadden. We zouden wel zien wat we gingen doen (wel of niet). Alles was al wel betaald, en we blijven Hollanders, dus of we wel of niet gingen, daar sliepen we nog een nachtje over. Wordt vervolgd!

Lamen Bay, Epi Island, Vanuatu

Maandag 16 augustus 2019

De afgelopen dagen was het bewolkt met af en toe wat regen. Vandaag gaat de zon schijnen, dus kunnen we op zoek gaan naar de Dungongs (zeekoeien), die hier wonen.

We liggen in deze baai (Lamen Bay) beschut tegen de zuidoosten wind in de baai, maar hebben wel swell uit het zuidwesten en dat loopt zo naar binnen. Als je dwars op die golven ligt is dat niet leuk, want je rolt van links naar rechts. De boot voor ons had een achteranker uitgebracht om dat tegen te gaan, dus dat deden wij ook.

Jakob ging met het anker aan de lijn in de dinghy en voer een stuk naar achter, zodat de achterkant van de boot richting golven lag. Dat scheelde heel veel.

Vrijdagavond rond een uur of 8 begon het heel hard te waaien uit het westen en Jonas wilde zich graag omdraaien met de neus in de wind, maar werd daarbij gehinderd door het achteranker.

De krachten waren zo sterk, dat het achteranker los werd getrokken. Het regende heel verschrikkelijk. De volgende ochtend stond er zeker 100 liter water in de dinghy.

We lieten het achteranker maar gaan en hadden een bewegelijke nacht. Jakob ging de volgende ochtend, nadat hij de dinghy had leeg gehoosd weer met het anker naar een plek achter de boot. Ik begeleidde de lijn vanaf het achterdek. Dat ging prima en het werkt nog steeds.

     

Zaterdag was het droog en wandelden we naar het vliegveld. Geweldig. Hoe simpel kan het zijn. Een stuk gras, een windzak en een luchthavengebouw :-)!

Een stukje verder op is een mooi wit strand, vlak naast een grote pier, waar cruiseschepen tot 2007 aanlegden.

De cycloon Pam heeft in 2016 de pier vernield en ook de cruiseschepen kwamen niet meer, vanwege onduidelijkheid waar het geld, wat verdiend werd, naar toe ging (net zo als in de ontwikkelde wereld…).

We zagen een visboot met een bijzondere manier om hun vislijn op te rollen. Zag er slim uit.

We liepen langs het kamp van de Australische militairen, die donderdag gedropt waren. We werden uitgenodigd om ‘s avonds kava te komen drinken. Dat is hier heel sterk, dus dat sloegen we maar af. De Aussies gaan de locale troepen hier trainen om ze voor te bereiden op rampen, zoals cyclonen. Goed werk dus! Ook zagen we kinderen noten uit de schil kloppen met een steen. Dat hadden we al eens eerder op een ander eiland ook gezien. Een geduldwerkje, maar ze hebben hier alle tijd.

We hadden ’s morgens kleine bootjes met heel veel mensen erop van het eiland aan de overkant naar hier zien varen. Het bleek dat de mensen die daar wonen, hier een tuin hebben, waar ze hun groente en fruit verbouwen.

Een aantal keer per week komen ze “boodschappen” doen in eigen tuin. Ze wachten daarna op het strand met hun spullen, tot het bootje weer komt om ze terug te brengen. Wij vonden dat wel heel bijzonder.

   Zondag gingen we eindelijk weer eens naar de kerk. Hier geen sulu’s aan, maar wel nette kleren.

Het was een presbyteriaanse kerk die afgescheiden was van iets. Waarvan was niet helemaal duidelijk. Het was een dienst met kinderen.

Stampvol met ouders (die kwamen iets later dan deze foto) en heel veel kinderen. Er waren ook afgevaardigden van andere eilanden.

   

Wat een happening. Er werd veel gezongen en gedanst. Na 2 uur zijn we toch maar voorzichtig opgestapt. Het was heel interessant, maar ook dat kan genoeg zijn. De harde houten bankjes zijn voor ons ook niet meer zo’n succes.

Op weg naar de kerk liepen we over het strand en het leek of alle kleine kinderen mochten zwemmen (zonder zwembandjes of ouders..). 

Het lokale restaurantje van Bennie had om 12.30 de lunch voor ons klaar staan. We kregen laplap, aardappels, groentensalsa en kip. Heerlijk en heel gezellig.

Volgens het weerbericht zou de zon gaan schijnen, zodat we konden snorkelen op zoek naar de dugongs (zeekoeien), die hier leven.

Maar er kwam geen zon, dus gingen we maar zonder snorkelspullen met de dinghy op zoek. We zagen een schildpad uit de verte, een leuk strandje en veel mooi koraal. Dus het was toch de moeite waard. De foto’s maakte ik door vanuit de dinghy mijn toestel onder water te houden. Beetje flauw dat ik er niet in ging, maar soms heb je dat.

Morgen hebben we nog een kans, want we gaan dinsdagmorgen vroeg pas terug naar Port Vila.

We zijn bij dat we toch naar dit eiland Epi gevaren zijn om mee te maken hoe mensen hier leven, al was het weer niet echt heel geweldig.

 

Weekendje Tanna, Vanuatu-2

Maandag 9 september 2019

We zijn weer in Port Vila en kijken terug op een geweldig weekend in Tanna. We hebben veel gezien en veel nieuwe indrukken opgedaan.

De tweede dag van ons verblijf bezochten we een primitief dorp op een berg, waar de Yakel stam woont. Het is altijd afwachten wat het wordt, maar het was echt heel leuk. Je kon zien dat het toerisme nog niet zo lang geleden op gang gekomen is.

Na weer een hobbelig ritje met een 4WD, werden we ontvangen in het dorp, waar Louinio ons welkom heette. We kregen een bloem omgehangen en ze vertelde over het dorp, waar 10 gezinnen wonen. Zij is de dochter van de chief en de enige die naar school is geweest. Er is geen geld voor school uniformen, dus zij geeft de kinderen les. Die kinderen kwamen ons al snel tegemoet en wilden hun act laten zien. Ze deden blindemannetje en vang de kip. Zo leuk en met zoveel enthousiasme. Ook deden ze een welkomstdans.

                             

Daarna ging het naar het dorpsplein, waar dingen uitgestald waren, die ze verkochten om te sparen voor schooluniformen. Wij kochten natuurlijk wat voor ongeveer 15 euro, wat veel te veel geld was, maar het goede doel was belangrijk. Alle kinderen, groot en klein, waren even enthousiast.

Oja, ze keken vol verbazing naar de littekens op mijn knieën, en vroegen wat dat was. Ze konden zich weinig voorstellen bij wat ik vertelde, maar het ging als een lopend vuurtje door het dorp. Ik vertelde dat het nodig was omdat we met een zeilboot onderweg zijn. Nou, dat was ook bijzonder, zeker toen we een bootkaartje gaven aan Louinio.

      

We werden uitgenodigd om een hut binnen te gaan. Daar zat een vrouw met een kindje. Na een demonstratie van het bereidden van het lokale gerecht Laplap (gemalen maniok met spinazie en kokosmelk) kregen we een stukje om te proeven. Het smaakte heel gezond en voedzaam!! Daarna mochten de jongemannen laten zien hoe ze vuur maken. Als oud padvinder wilde Jakob dat natuurlijk ook proberen.

   Tenslotte werd er gedanst. Een soort stampen en springen. Niet zo moeilijk, dus Jakob deed graag mee en tussen al die zwarte mannen leek hij net zo’n blanke missionaris. Gelukkig hebben ze hem niet in de pot gestopt!

   

Dit bezoek was onze eerste confrontatie met blote borsten en peniskokers. In het begin weet je niet waar je moet kijken, maar na een poosje went het wel.

Bij het afscheid van de stam, kwam iedereen een handje geven en 2 meisjes drukten mij nog een armbandje en een mooie schelp in de hand. Ontroerend!

Terug bij het resort namen we even rust. Zoveel indrukken, die moet je weer een plekje geven. Dus na de lunch hielden we even siësta en maakten daarna een wandelingetje in de buurt.

Het wandelingetje werd heel verrassend. We kwamen kinderen tegen bij een strandje, die een kroon aan het maken waren. Wij kregen er ook ieder een. We maakten een praatje en dat werd heel leuk!

   We liepen terug via het resort naast ons en ontmoeten daar Christian en Amanda uit Aidelaide. We dronken daar een biertje. Zo gezellig! We hadden een leuk uurtje samen!

     

De dag was nu weer bijna om. Wat was het allemaal bijzonder!

Zo’n vakantie binnen onze zeilreis is toch wel heel erg leuk!

Weekendje Tanna, Vanuatu-1

Zaterdag 7 september 2019

Wat een geweldige uitstap werd dit! Het kwam weliswaar moeilijk op gang, maar toen we eindelijk in het vliegtuig (nieuw, oktober 2016) zaten, was dat zo weer vergeten.

 

 

 

Bij aankomst op Tanna stond ons vervoer al klaar. Bagage werd door een gat in de muur aangegeven en binnen 10 minuten waren bij het resort. We werden ontvangen met een drankje en kregen een mooie kamer toegewezen. Het was intussen tijd voor het avondeten en dat was voortreffelijk. Daarna vielen we snel in slaap, want we waren al vanaf 4 uur op.

Vanmorgen, na een eenvoudig ontbijt, verkenden we het terrein. Er is veel opgebouwd uit natuurlijke stenen. En het leuke is, dat de basis bestaat uit grote klompen lavasteen. Er is een bijzondere bouwmeester aan het werk geweest.

 

  

   

Het zwembad was fris, maar heerlijk met een prachtig uitzicht op de oceaan. Lekker om daar een poosje te zijn.En dan, na de lunch is het tijd om naar de Mt Yasur te gaan. We hebben er heel veel zin in!

We werden met een 4WD in anderhalf uur naar de vulkaan gebracht. De weg was flink oneffen en we dansten er naar toe. De asvlakte was groot en heel bijzonder. Goed dat we er even stopten.

       

Nadat we bij het dorp aan de voet van de Yasur waren aangekomen, was er een ceremonie met chief en kava. We kregen toestemming om omhoog te gaan. We kregen helmen en mondkapjes en dat was niet voor niks.

Eerst reden we nog een stukje met een 4WD, maar daarna ging het te voet naar de krater rand. Een pittige klim omhoog via een stuk asfalt, maar daarna door de losse as. Het tempo zat er in vanwege de jonge mensen, en ik moet toegeven dat ik dat niet meer bij kan houden. Hmmm. Even slikken.

Boven aan de krater waren verschillende uitzichtpunten. Hoe hoger hoe mooier. Er was een filmploeg die 2 afdalers filmden. Griezelig. Wij maakte mooie plaatjes, zodra het begon te rommelen en er een uitbarsting kwam. Dat gaf een luchtdruk stoot, waarna er wat as over je neerdaalde. Wat indrukwekkend allemaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pas toen het pikkedonker was daalden we weer af naar de auto’s. Zonder lantaarn was dat niet echt mogelijk geweest.

En daarna was het nog anderhalf uur terug naar het resort. Vooral het  stuk over de asvlakte, waar geen weg is aangegeven, vond ik spannend. Terug in het resort stond ons eten klaar en gingen we snel naar bed.

Wat was dit een bijzondere dag. Zo dicht bij een werkende vulkaan te staan, dat bedenk je toch niet! En morgen doen we weer wat leuks.