Het leven gaat door

Woensdag 3 april 2019

Iedere dag is weer anders, zoals bij iedereen, denk ik. Je maakt een plan, maar dat wil niet zeggen dat het ook zo gebeurt. Nadat we zaterdagmorgen bezig geweest waren met de lieren en het lakwerk, besloten we om te gaan zwemmen in het zwembad bij het resort hiernaast.

Het was erg warm en het leek ons heerlijk. Zodra we daar aankwamen werd het bewolkt en hadden we het bijna koud, nou ja, bij 24 graden mag je niet zeuren. Na een poosje lekker gezwommen te hebben gingen we terug naar de boot en onmiddellijk begon de zon weer in alle hevigheid te schijnen. 

We wilden zondag verder met de lieren en het lakwerk, maar dat was van bovenaf anders bepaald. Het begon ’s nachts te regenen en dat ging de hele zondag in alle hevigheid verder. De plekken waar de lieren hadden gezeten op het achterdek begonnen lekker door te lekken en het raampje, wat er nog niet in zat, deed in alle hevigheid mee. Dat was dus dweilen met de kraan open.

     

Pfff! en toen bedacht ik de truc met de paraplu’s. Als ze mensen droog houden, kunnen ze ook op een boot goed werk doen. Dat hielp geweldig en wij konden rustig binnen een filmpje kijken.

Maandag was alle slechte weer voorbij en nu schijnt de zon de hele dag uitbundig! We hebben het dus weer lekker warm, drinken heel wat liters water en konden weer lekker aan het werk.

’s Middags belde ik met Hunmberto, de zoon van Tilly van 92, die 2 jaar geleden een enkeltje Fiji boekte bij haar zoon en sinds Curacao bij hem aan boord is. Ze heeft intussen de stille oceaan overgestoken en geniet al maanden van het bijzondere leven op Fulanga, een atol in de Lau-group hier in Fiji. Het plan was dat ze onze kant op zouden komen, zodat de spullen die we hadden meegenomen uit NL, konden worden afgeleverd. Maar het gaat niet goed met Tilly, dus hun plannen zijn gewijzigd en het is niet zeker of we elkaar gaan ontmoeten.

   

Humberto stelde voor om het pakketje naar Savusavu op het andere eiland te sturen, want hij komt daar nog langs op weg naar Fulanga. We hadden al het plan om dinsdag naar de stad, Lautoka, te gaan om boodschappen te doen, dus dat konden we mooi combineren. En wat zijn ze hier goed ingesteld op pakketpost. Het pakje van 3 kg wordt als breekbare waar per luchtpost verstuurd en de kosten zijn ongeveer 10 euro. Onvoorstelbaar. En dan is het er na 2 dagen (dat weten we nog niet, maar ik verwacht het wel).

De bustocht naar Lautoka ging volgens plan en is altijd heel erg leuk. Zo’n bus zonder ramen met lekkere muziek, daar wordt je vrolijk van.

     We gingen naar de markt om groente en fruit te kopen, want het is de bedoeling dat ik weer eens ga koken!!! Verder hadden we nog wat technische dingen nodig en dat lukte ook.

      We dronken koffie in een leuke cafe vlak bij het postkantoor. Hier smaakte de koffie echt naar koffie, meestal is het te slap.

Nadat we alles in de stad gedaan hadden wat we hadden gepland, namen we de bus terug. Dat werd een verrassingstocht, want we gingen al snel van de verharde weg af en verder over “dirt” roads naar afgelegen dorpjes. Wat een mooie tocht.

    

Maar we kregen de indruk, dat we niet echt meer bij de haven zouden uitkomen. En dat klopte. Op een splitsing met de weg naar de haven konden we eruit. Daar stond al een auto te wachten, die ons wel naar de haven wilde brengen. Dat was geweldig, want we hadden natuurlijk zware boodschappen bij ons en om daar nou nog een half uur mee te lopen leek ons ook niks.

     

 

 

 

 

 

s Middags kon de verfklus afgemaakt worden en Jakob deed de laatste klusjes aan de lieren. Het was weer een nuttige dag, die we afsloten met ieder een hele pizza. Het was de bedoeling om wat over te houden voor de lunch van vandaag, maar het was zo lekker, dat we ons toch maar lekker volpropten.

   

 

 

 

 

En vandaag is er weer een nieuwe dag, met veel zon en een laatste lier (die op de mast) voor Jakob om een beurt te geven. Ik ben wat aan het poetsen gegaan en heb tevreden gekeken naar de opbouw achter die er weer puntgaaf en helder wit uitziet.

En zo rijgen de dagen zich hier aan elkaar. Geen stress, lekker weer en van alles te doen!

O ja vrijdag was de bruiloft op de haven en we konden het niet laten om even te voelen hoe dat is…..

 

Dit bericht werd geplaatst in Pacific op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

5 thoughts on “Het leven gaat door

  1. Myriam en Peter

    Hallo Hannie en Jacob,
    Haha, wat een geploeter , maar met die omgeving maken jullie van alles een feestje!
    Geniet ervan, en blijf schrijven, dan genieten wij mee!

    Liefs van Myriam en Peter

  2. Ellen

    Wat is het toch geweldig om weer mee te kunnen genieten van jullie leven aan de andere kant van de wereld.
    Hanny, wat heb je toch een groot talent om zo prachtig te schrijven! Het is echt genieten als er weer zo’n lange blog binnenkomt! Tot de volgende..

  3. Martin

    Mochten jullie er behoefte aan hebben….
    Al als gewezen ambtenaar van de burgerlijke stand, wil ik graag jullie huwelijk voltrekken hoor. Laat maar weten, waar en waneer…
    ‍♂️

  4. Rob

    Het leven gaat inderdaad gewoon door, maar………. zo gewoon is jullie leven al een poos niet meer
    Jullie leven is met al die avonturen, nieuwe belevenissen en het onbekende ontdekken toch wel BUITENGEWOON en ik raad jullie aan om gewoon buitengewone mensen te blijven.
    Groet,
    McXtraOrdinary

    1. humberto

      Goeieavond mooie fotos en zoals altijd weer vrolijk geschreven erg blij met de e reader en de andere items .morgen dan eindelijk weer nassi op de borden. je denkt aan alles he groetjes en o ja we wachten in ieder geval deze week toch in Savusavu, moeder tilly is niet in al te beste oversteekconditie wel vandaag tot 5 oct de visa kunnen verlengen nogmaals bedankt voor het pakket. o ja de opmerking over dat boek ,zal ik misschien op een onweersdag wieweet nog wel eens verder uitleggen. dit berichtje http://www.zeilen.nl/nieuws/column-duende-wisseling-wacht onder andere, ontkracht compleet het sensatie fantasieverhaal van ”adrian” van deze totaal onprettige nederlanders maar ja echt zit ik er niet mee hoor het was mijn enigste echt nare belevenis met zogenaamde zeilers in al deze jaren en dan valt dat mooi weg tegenover al de mooie rest hee groetjes en tot jullie volgende bericht

Reacties plaatsen niet mogelijk.