Vakantie in het paradijs

Zondag 12 mei 2019

De tijd vliegt als je hard aan het werk bent, maar ook als je heel veel leuke dingen doet. Of zou de tijd bij mij altijd vliegen? We zijn al weer 5 dagen in Musket Cove en het zal moeilijk zijn om weer verder te trekken. Wat is er nou zo leuk hier?

We liggen in een veldje van een stuk of 15 boten, niet veel dus en de baai is heel beschut. Zodra je aan wal gaat, ben je op een luxe resort en mag je gebruik maken van alle faciliteiten. Dat is heerlijk, want anders zouden we dat nooit kunnen betalen.

We besteedden de eerste dag hier aan het herontdekken van de omgeving.

 

Vanaf de boot kon je zien dat ze en nieuw stuk resort aan het bouwen waren verderop en nieuwsgierig als we zijn, wilden we daar kijken. Maar het was helemaal afgeschermd, dus wandelden we verder langs de airstrip die gewoon op een grasveldje tussen 2 resorts ligt en van waterkant tot waterkant gaat.
Goed voor kleine vliegtuigjes en die komen er regelmatig. We liepen een stukje langs het strand en hadden echt een vakantiegevoel

We wilden koffie drinken bij het resort cafe en zagen daar Jaklien en Tony van de Jakker. In november hadden we hier afscheid van ze genomen en nu zagen we ze hier terug.

Wat leuk! En wat hadden we veel bij te praten.

 

Woensdag was het de hele dag bewolkt en daar word je loom van, dus we deden eigenlijk niks.

Ik las een heel papieren boek uit. Want aan de wal hebben ze grote boekenkasten met boeken, die je kan ruilen, dus dan moest ik er eerst een paar uitlezen. Zo gaat dat.

Gelukkig scheen de zon de dag erna weer. We wilden een wandeling naar boven maken achter het resort langs.

   

We kwamen aan de wal en daar troffen we Jaklien en Tony, die het zelfde plan hadden. Dat was gezellig en we hadden mooie uitzichten en zagen een cocoskrab, die zich in volle glorie liet zien.Terug bij het resort dronken we weer koffie in de luxe stoelen

We hadden er energie van gekregen, want ’s middags ging ik weer van alles naaien en Jakob knutselde verder aan zijn satelliet antenne.

Rond 5 uur voeren we naar de bar op het eilandje om een koud biertje te drinken. We raakten aan de praat met gasten van de bruiloft die er een paar dagen tevoren was. We vertelden dat we uit NL kwamen. Iemand anders ving dat op en kwam vragen of hij met zijn vrouw met ons mocht komen praten, want haar oma en moeder waren Nederlands en ze wilden iets met een boot. Nou, dat werd een geanimeerd gesprek.

Het blijkt nu, dat zij een motorboot hebben in Australia, die ze willen verschepen naar de Middellandse Zee en wel in maart volgend jaar. Hoe toevallig is dat. Ze wonen tussen Bundaberg and Southport in, dus als we daar komen, moeten we zeker samen eten. Het gesprek wordt vervolgd.

Met de Jakker hadden we afgesproken om zaterdag naar Namotu eiland te varen en daar te ankeren en te snorkelen. Ze hadden dat uitstapje al vaker gedaan en wilden ons de weg wijzen, wat heel handig was. Het ligt op een mijl of 6 hiervandaan. De wind was tegen, dus op de motor heen. Er stond best veel wind, te veel eigenlijk om van boord te gaan.

Tony wist precies waar je moest ankeren  in het zand op 5-8 meter en wij gaan dat nu onthouden (tussen de 3de en 4de oranje bal).

Bij dat eiland wordt er veel gekitesurft, gesurfd op de branding, gesnorkeld en gedoken. Dus het was er gezellig met bootjes en mensen, dus  van alles om te zien. Jaklien en Tony gingen al snel met hun dinghy snorkelen, maar kwamen terug en gaven aan dat het zicht slecht was en het water onrustig. Dus onze dinghy bleef waar die was en ik ben alleen naar het anker gezwommen om te kijken hoe het er in lag en weer terug. Dat was al spannend genoeg.

Maar wat een heerlijke dag, zo lekker op ons achter terras met een boek en een paradijselijk uitzicht. Rond 3 uur gingen we terug naar Musket Cove. We hadden nu wind uit de goeie hoek en konden heerlijk op de fok door het water glijden (die gladde bodem is echt heel goed)

Terug aan boord hadden we geen zin meer om naar de wal te gaan, dus het vervolg gesprek met de Australiërs moet nog maar even wachten.

Vandaag is het moederdag hier. In Nederland ook geloof ik. Nou moeders, laat je maar eens lekker verwennen!

Dit bericht werd geplaatst in Pacific op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.