Nog even wachten

Donderdag 22 augustus 2019

Het bevalt ons weer prima hier in Musket Cove. We liggen lekker achter een mooring en de harde wind, die we de laatste dagen hadden, kan ons niet deren. Geen zorgen om het krabben van het anker dus.

Na het feestje van Jennifer op vrijdag dachten we een poosje rust te hebben, maar dat werd anders. De volgende avond (zaterdag) werd er alweer geBBQt op het eiland, wat ook weer heel gezellig was. Er was een loterij, waarbij je vlees kon winnen. We kochten allemaal 3 lootjes en Ulla van de Loupan was de winnaar. Maar wat ze nu precies gewonnen had was niet duidelijk. Dat moest de volgende dag worden afgehaald op de wal.

De zondag begon rustig met een gekookt eitje bij het ontbijt en orgelmuziek, heel relaxed. Het was plotseling een windstille zonnige dag, dus ideaal om het onderwaterschip schoon te maken. De aangroei ging er makkelijk af, maar het blijft een klus. Jakob neemt altijd de schroef voor zijn rekening en daar zaten wel flink pokken op, die er met een plamuurmes afgestoken werden.

De dinghy kreeg ook een schoonmaakbeurt en de hoes, die nu echt bijna uit elkaar valt, werd er afgehaald om te kijken wat er nog te redden was. Bij elkaar was het een drukke dag. Rond een uur of 1 kwamen Ulla en Pelle van de Loupan langs om te vertellen dat ze de prijs hadden gekregen en dat was zoveel vlees, kip, hamburgers en worstjes, dat we dat met zn allen moesten gaan opeten. Dus er was zondag weer een BBQ. Voor het zover was, leerden we Ellen en Martin en Andrew an Claire het kaartspel O’shit. Wat hadden we een plezier. Met zijn zessen is het ook echt heel leuk.

Ik had waarschijnlijk al te veel energie gebruikt overdag in de zon en met alle gezelligheid, dat tegen de tijd dat we op het eiland waren, ik even inzakte. Mmm, dat was niet zo leuk.

Na een poosje ging het wel weer, dus kon ik toch lekker mee eten van het lekkere eten. We hadden allemaal “side dishes” meegebracht, fried rice, cole slaw, blanke rijst, pindasaus en appel/seledery salade. Heerlijk allemaal. En natuurlijk was het weer heel gezellig.

Voor Jakob en mij werd het wel tijd om eens kritisch te kijken naar de plannen en mijn fitheid. Dat werd een nacht slecht slapen. Maar er was wel een nieuw plan. Een week lang rustig aan doen, ’s middags even liggen en genoeg blijven drinken. Het weer voor de komende dagen was ook niet zo geweldig, dus ons vertrek een week uitstellen was niet zo moeilijk.

      

Je kan hier heel erg mooie wandelen, dus dat deden we maandagmorgen. De foto’s komen jullie misschien bekend voor, want deze wandeling hebben we al vaker gemaakt. Maar het blijft zo mooi.

Terug bij het resort was er tijd voor koffie en even zitten op de lekkere stoelen. Gister wandelden we de andere kant op en merkten dat de wind alweer flink aangetrokken was.

Boten die naar de Yasawa’s waren gegaan, kwamen hier toch weer schuilen voor het slechte weer.

We speelden nog een keer O’shit op de Acapella, want ze moeten het goed kennen voor onze wegen gaan scheiden.

Vannacht hadden we sinds lange tijd een beetje regen, maar nu schijnt de zon weer volop. Jakob ligt in het water om zijn werk aan het onderwaterschip af te maken en ik denk dat ik zo maar eens een paar rondjes om de boot ga zwemmen. Dat lijkt me heerlijk.

We blijven dus nog een poosje op Musket Cove en wachten op het volgende weergat. Intussen raakt de verse groente, vlees en yoghurt alweer aardig op, dus we zullen ook nog een keer moeten provianderen. Dat kan gelijk met het uitklaren in Denerau.

Jakob is al druk met het invullen van alle formulieren.

 

Dit bericht werd geplaatst in Pacific op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.