Terugblik op Vanuatu

Woensdag 25 september 2019

We zouden vandaag vertrekken, maar nu blijkt het weerbericht voor morgen beter te zijn, dus hebben we nog een dagje hier in Port Vila met internet :-).

Dus tijd voor een terugblik op Vanuatu! Misschien is dat wel omdat we hier in korte tijd toch heel veel hebben willen zien en meemaken en het niet lukte om alles in de vorige blogs te vertellen. We zijn eigenlijk maar 3,5 weken hier geweest, wat veel te kort is voor zo’n bijzonder land. We hebben 3 eilanden bekeken, dus daarmee krijg je wel een globale indruk van het land. Wat viel ons op hier?

  1. De mensen hier zijn heel ergen open en blijken heel blij te zijn met bezoek van ver weg. Ze laten graag zien hoe of ze leven en in hun bestaan voorzien. Er is nauwelijks nog invloed van de internet ontwikkeling, alhoewel het wel heel grappig was om te zien dat tijdens een kerkdienst een koortje en een moeder met dochter, een lied zongen, met behulp van een Smartphone die op een versterker werd aangesloten.

2. We begonnen onze ontdekkingsreis op het eiland Efate, waar de hoofdstad Port Vila ligt. We lagen in de baai niet goed op onze mooring en konden zonder extra kosten gewoon in de marina aan de wal liggen, het maakte niet uit hoe lang.

Is dat niet heel klantvriendelijk? We hadden gratis stroom en water en dat mocht allemaal.

3. Vervolgens vlogen we naar Tanna, waar we de vulkaan bezochten en naar een dorpje van de Yakel stam gingen. Dat was nog heel erg puur en de bewoners wilden graag met ons praten en laten zien hoe ze leven. Ze willen heel graag de tradities in ere houden op Tanna. Er is geen enkele gene over het feit dat ze in onze ogen toch wel erg weinig kleren aan hebben.

 

3. Als derde eiland bezochten we Epi en hadden daar redelijk wat contact met de bewoners van het eiland. Dan blijkt dat ze in principe allemaal leven van wat het land hun geeft. Geen luxe supermarkten of keuzes uit veel producten van het zelfde soort. Nee, een keer per week komt de cargo boot met meel, suiker en rijst en misschien wat andere spullen, maar dat is het. Ze hebben allemaal een tuin, waarin groente en fruit wordt gekweekt.

Bewoners van het kleine eilandje komen met bootjes naar het grote eiland waar ze een tuin hebben. Die onderhouden ze en nemen dan hun oogst mee naar huis.

Dat kost heel veel tijd, maar dat hebben ze gewoon. Niks geen volle agenda’s, televisie of vergaderingen. En ze zijn allemaal blij en lachen graag. Is dat niet bijzonder.

4. Het leuke is, dat de vrouwen allemaal een zelfde soort jurk dragen. Volgens het zelfde patroon, maar van verschillende stofjes. Soms nog met wat kantjes afgezet, maar dat is de hele variaties.

Op een dag wilden we naar een dorp op de berg lopen en er was een shortcut via een achteromweggetje naar de hoofdweg. Een vrouw die daar woonde wees ons de weg en liep mee. Ik vertelde dat haar jurk mooi was en vroeg waarom die zijflappen er aan zaten. Dat bleek alleen maar decoratie te zijn.

Ze vroeg of ze mij ook zo’n jurk mocht geven. Is dat niet lief? Ik gaf aan dat zoiets op een boot niet handig is, maar ze was duidelijk teleurgesteld.

5. Wat ook erg opvalt is de manier waarop de kinderen zich vermaken. Niks Iphone, tablet of TV. Ze spelen buiten met niks of met dingen die ze maken van wat er is. En ze zijn toch erg blij en vinden het leuk om met je te praten.

 

 

6. We liepen zaterdag over het strand naar het vliegveld. Er zaten vrouwen naast de groente uit hun tuinen te wachten tot het bootje terug ging naar hun eiland. We maakten een praatje en het gaat heel vaak over hoeveel kinderen je hebt en waar je vandaan komt.   

Een van de vrouwen kon alleen maar “Sorry, Sorry” zeggen toen we vertelde dat onze kinderen aan de andere kant van de wereld woonden. Dat vond ze zo erg. Terwijl wij denken, je kan altijd bellen of mailen, maar dat overzag ze niet.

7. Zondags in de kerk zaten er heel veel kleine kinderen voorin. Daarbij zat een juf met een stokje. Dat gebruikte ze om kinderen aan te tikken die vervelend zaten te doen. Toen ik dat ter sprake bracht bij Bennie, waar we gingen lunchen, zei ze dat dat overal gebruikt wordt in de kerk en op school en dat het werkt. Is het niet prachtig.

8. Ondanks alle eenvoud is er toch wel een gevoel voor concurrentie. Bennie, waar we steeds langs kwamen als we de wal op gingen, vertelde dat ze gevraagd had aan de bungalows (stel je er niet te veel van voor) wat zij voor prijs per persoon per dag vroegen, want zij verhuurde ook een huisje. Dat scheelde 5 euro in haar voordeel, terwijl zij 3 in plaats van 2 maaltijden verzorgde (30 euro tegenover 35 euro, waar hebben  het over).

9. En dan is er natuurlijk de mooie natuur, met veel bloemen. Daar raak je ook niet op uitgekeken. Prachtig!!

.   

    

    

   

10. Door veel te praten met de inwoners hier, komt er wel naar voren dat de Chinezen steeds meer beslag leggen op land en winkels. Bv. De supermarkt, Bon Marche’, klinkt Frans, maar is eigendom van de Chinezen. Er is hier een mooi parlementsgebouw gebouwd, maar dat is van de Chinezen. Er worden stukken land geleased (kopen kan net), waar door de Chinezen grote gebouwen op worden gezet, soms bijna op een begraafplaats, zodat die niet meer kan uitbreiden. En dat is natuurlijk wel zorgelijk, want Chinezen hebben geen enkel gevoel voor het milieu.

Samenvattend kunnen we zeggen, dat het leven hier in Vanuatu nog niet bedorven is met discussies over pensioenfondsen, stikstof productie, files enzovoort. Ze maken zich wel druk over het klimaat en dat kan ik begrijpen als je in zo’n mooi land woont. Wij hopen dat het nog maar lang zo puur mag blijven (en dat de regering de Chinezen nog maar een beetje op afstand kan houden).

Dit bericht werd geplaatst in Vanuatu en New Caledonie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

1 gedachte op “Terugblik op Vanuatu

  1. Rob

    Wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn zoals jullie dat daar tegenkomen.
    Wat een verschil met onze westerse wereld en niet te vergeten de chinese wereld.
    China bulkt van het geld alhoewel daar veel armoede is in het binnenland, maar china heeft ook in Nederland veel geïnvesteerd en binnen 20 jaar maken ze ook hier de dienst uit.
    Maar dat komt ook voor een groot deel door onze gretigheid om veel te verdienen in een korte tijd en later merk je dat je niks meer kan.
    Dus blijf nog maar zo lang mogelijk genieten van het moois wat jullie daar ervaren, we blijven jullie volgen op de woelige baren.
    Groet,
    McCloudyday

Reacties zijn gesloten.