Lifou, deel 1, Loyalty Islands

Dinsdag 1 oktober 2019

Langzamerhand druppelden de jachten binnen in de baai van Dueldulu, een grote baai aan de westkant van het eiland Lifou. Het werden er achttien. Wij hadden de hele dag ons best gedaan om alles wat niet mocht worden ingevoerd, op te eten en we zaten zondagavond mudjevol. Ik had voor zondagavond nog soep gekookt van alle groente restjes en tomaatjes en dat was een lekkere dikke soep geworden.

Maandagmorgen zouden de officials vanuit Noumea komen voor het inklaren. Ze waren mooi op tijd en de Rally leiding had alles goed geregeld. Customs en Immigration werden op hun catamaran Longlines gestationeerd en de schippers van de jachten werden een voor een opgehaald om de papieren in orde te maken.

De BioSecurity officer werd aan boord gebracht bij iedere boot en controleerde de voorraden. Hij was heel “sweet” en liet me de uien en knoflook pellen, zodat ik ze aan boord mocht houden. Ingemaakt vlees was geen probleem en zelfs de halve pompelmoes mocht ik houden. Er werd niet gevraagd hoeveel drank we aan boord hadden, dus dat ging goed.

Omdat wij uit Europa komen en New Caledonia Frans grondgebied is, kregen wij geen stempel in ons paspoort en hebben nu eigenlijk geen enkel bewijs dat we zijn ingeklaard. Alle papieren bleven bij de officials. Dat voelt wel gek, maar het zal wel goed zijn.De quarantaine vlag kon naar beneden en de rally vlag kon gehesen worden.

We lieten de dinghy te water, want we wilden graag aan wal gaan kijken hoe het er daar uitzag. Het strand was makkelijk om op te landen en had heel mooi wit zand. Het water is hier heel helder en prachtig turkoois van kleur.

Het eerste wat we zagen waren ronde hutten, heel anders dan in de vorige landen. Het landschap ziet er ook heel anders uit. Het is droog, een beetje rommelig en heeft heel andere vegetatie.

Dus het is hier niet weer een beetje meer van het zelfde (wittte stranden met palmbomen), maar echt anders. We bezochten de katholieke kerk, met een mooi kruisweg in mozaïek en prachtige houten beelden.

We hadden gehoord dat er een bakker moest zijn en die vonden we al snel. In grote houtovens werden heel veel broden gebakken. We hadden geen geld mee, maar maakten wel een praatje met de hoofdbakker.

Die zei dat we best een brood mee mochten nemen en dan morgen betalen. Geweldig, hij dacht vast dat we uitgehongerde zeilers waren….

Terug aan boord wilden we naar het anker gaan kijken. De zon scheen lekker, het water was mooi helder, dus wij daalden af van ons trapje. Maar ohoh, wat was het koud! Dat was even wennen. Na een poosje viel het wel mee, maar dat zijn we niet meer gewend. Het duurde even voor we het anker gevonden hadden, maar het lag prima ingegraven in het zand.

‘s Nachts koelt het erg af. Ik heb de dekbedden uit het vooronder gehaald, lekker even laten luchten en op bed gelegd.

   

Om 5 uur werd iedereen voor een sundowner op het strand genodigd. Zo leuk al die dinghy’s en al die zeilers. We kennen er een aantal van en dan is het altijd leuk om even bij te praten. Maar ook zijn er nieuwe zeilers om eens een praatje mee te maken. Connor is met zijn Contessa 27 van Fiji in z’n eentje hier naartoe gevaren. Best pittig met die wind en golven.

Er is nog een andere solozeiler Michael van de Petanjali, waar we al mee hebben kennis gemaakt. En natuurlijk ook met de Selene, een Malo 49 met een Nederlands echtpaar, Henny en Tjerk. Dat was een gezellige start van de rally.

Vandaag gaan we met busjes naar een stadje, waar internet kaartjes gekocht kunnen worden en een supermarkt is. Allemaal prima geregeld!

Hier nog wat foto’s van onze eerste wandeling aan de wal van Lifou.

  

De hoofdweg over het eiland.                                  De hut die een man als eerste moet bouwen.

 

De katholieke kerk met een bijzondere lezenaar.

 

De kruisweg is gemaakt van mozaïek steentjes en het wijwatervat bij de ingang.

  

Een bijzondere bloem en uitzicht op de baai.

Dit bericht werd geplaatst in Vanuatu en New Caledonie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.