Lifou, deel 2, Loyalty Islands

Donderdag 3 oktober 2019

Boodschappen doen is altijd een uitje voor cruisers. Daar moet je ook te tijd voor nemen, want het is niet altijd naast je boot. John, onze rally schipper had busjes geregeld om naar het stadje aan de andere klant van het eiland te gaan. Daar konden we geld pinnen, simkaartjes kopen en naar de supermarkt.

Echt iedereen ging mee en bij de dinghy’s aan land slepen hielp iedereen elkaar. Heel gaaf. Jakob had het weer een beetje in zijn rug, dus dan is dat extra handig

Geld en simkaartjes haalden we bij het postkantoor. Er was een loket gereserveerd voor ons cruisers. Is dat niet mooi? Nu doen ze op Frans grondgebied altijd erg moeilijk. Er moet een contract worden afgesloten met een kopie van je paspoort erbij en dan pas krijg je een simkaartje. Heel veel papierwerk met veel stempels en handtekeningen en dat voor een mannetje of 35…..

En dan moet je zo’n kaartje nog aan de praat krijgen. Daar heb je een handleiding voor nodig en die is natuurlijk in het Frans. Maar het lukte. Wat ons wel verbaasde, is dat in een eenvoudig land als Vanuatu, dat zo veel makkelijker gaat.

De boodschappen in de supermarkt gingen redelijk snel. Er was van alles te koop, maar groente en fruit was matig. En voor de groentemarkt was het intussen te laat. Daar moet je echt om 7 uur zijn.

Iedereen was blij met zijn volle tassen en opgewekt gingen we terug naar de boten. Ik liep nog even bij de bakker langs voor vers brood, maar ik was te vroeg. En ’s middags hadden we weer een programma. We werden om 3 uur verwacht in de gemeenschapsruimte voor een praatje van John, de rally schipper.

Hij vertelde van alles over het zeilen in New Caledonia en gaf aan hoe we zouden kunnen varen naar Noumea. Dat deed hij aan de hand van een mooi programma, de Rocket Guide, met goeie routes, die je kan importeren in je navigatie systeem en veel informatie over ankerplaatsen. Heel nuttig allemaal. Daarna zouden we welkom geheten worden door de Chief en zou er “Coutume” plaats vinden. Een ritueel vergelijkbaar met Sevusevu in Fiji. Alleen wordt hier geen Kava gegeven, maar geld en een stuk stof of een sarong.

   

Het bleek dat de Island Chief niet beschikbaar was, dus de district-chief, John, die ook BioSecurity officer was, noodde ons in zijn hut en vertelde van alles over de cultuur van de Kanakken en de stammen van het land. Er zijn veel verschillende stammen en die zijn niet altijd even vriendelijk voor elkaar. Sommige gebieden kan je dus maar beter vermijden. De politie weet precies waar het oké is en waar niet.

   

Na deze happening was het eetfeest aangebroken. De vrouwen van het dorp hadden de hele middag gekookt en we kregen een 3-gangen diner. De tafels (let wel, deze keer niet de grond) waren gedekt en we hadden ons eigen bord en bestek meegebracht.

Het was zo leuk dat de vrouwen trots waren op hun eten. En ze poseerden graag voor een foto. In plaats van de traditionele dansen, waren er 2 jongens met een gitaar, die het feest muzikaal omlijsten (jaren 70 muziek, haha).

Rond 8 ur zochten we in het donker onze dinghy’s weer op, waar een aantal jongens van het dorp op gepast hadden. Het was best een drukke dag geweest, dus we lagen op tijd onder ons dekbed. Best gek dat het nu ’s nachts zo koud (17 graden) wordt. Dat is echt even wennen. Je kan duidelijk merken, dat we toch een beetje aan de terugtocht begonnen zijn.

Voor woensdag was er rondje over het eiland geregeld. Met een busje en een 4WD gingen we op pad. Eerst langs de groentemarkt, maar die waren al aan het opruimen. Ik kon nog wat mandarijnen kopen, dus dat was een gelukje. Vervolgens reden we naar het noorden van het eiland, waar een mooie klif is. We konden daar wat wandelen en afdalen naar het water. Lekker even de benen strekken.

 

 

 

De afstanden zijn redelijk groot op dit eiland en het was opvallend dat de vegetatie overal een beetje het zelfde was. Niet zo heel bijzonder, beetje saai eigenlijk.

We reden terug naar de Baai de Chateaubriand. Is dat geen geweldige naam? Nou, de baai was ook heel mooi en we konden daar op een luxe plek lunchen. Het was heel goed en lekker Frans eten. Niet goedkoop, maar wel het geld waard. En het was een prachtige plek.

 

Het bleek dat er een echte marina op het eiland was. Die moesten we natuurlijk ook even zien. Gelukkig was er geen scheepswinkel, dus het geld kon in de zak blijven!

Rond 4 uur waren we terug. Het was leuk om een indruk van het eiland te krijgen, maar heel erg indrukwekkend was het niet.

Nog even langs de bakker gelopen en ja, nu was er weer van dat heerlijke brood. Smullen dus! Eigenlijk was het culinair gezien een echte topdag!

Vandaag namen we even rust. We konden wat internet dingen doen en Jakob heeft het programma van de Rocket Guide gekocht en kan nu mooie routes uitzoeken. De plannen voor de komende weken beginnen vorm te krijgen. Veel dagtochtjes en mooie ankerplekken!

    

We liepen nog een keer naar de bakker met Henny van de Selene. Onderweg namen we afscheid van John, de district Chief en gaven hem een herinnering aan ons, te weten een souveniertje uit Holland en een bootkaartje. Dat vond hij heel leuk en wilde best nog een keertje op de foto voor zijn mooie hut.

We kochten nog 2 van die heerlijke broden voor de komende dagen bij de bakker en wensten hem alle goeds!.

Morgen om 5 uur op!!!! En dan 40 mijl varen naar het volgende droom eiland.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Vanuatu en New Caledonie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.