Grande Terre, New Caledonia

Vrijdag 10 oktober 2019

Bij het eerste ochtendlicht verlieten we de baai van het eiland Ouvea. Wat was het mooi daar. Zo gaaf dat we er geweest zijn.

Er zou een lekker windje staan uit het zuidoosten en dat was ook zo. Het hobbelde wel een beetje, maar door wat af te vallen, werd dat een stuk beter. We konden heel goed oversteken naar het vasteland van Noumea en koersten op het rif af, wat voor de kust ligt. Binnen het rif zijn de golven veel rustiger en dat vaart lekker.

Na een heerlijke zeiltocht van ruim 10 uur lieten we het anker vallen in de baai van Canala en hadden 61 mijl gevaren, waarvan nog geen uur op de motor.

De baai leek wel een Noors fjord, met donkere bergen om een lange inham. Er lag een ander schip in de baai en dat zou zo maar een vaste bewoner kunnen zijn. Of iemand die in alle rust een boek aan het schrijven is.

Na een rustige nacht, werden we wakker met laaghangende bewolking. Dat deed nog meer denken aan Scandinavië of de Marquesas eilanden. Prachtig!

Om 7 uur ging het weer ankerop naar de volgende mooie baai aan de oostkust. Het bleef de hele dag wat nattig. Soms een echte bui, maar meestal een beetje natte wolk. Er was weinig wind en dat was mooi, want we zouden op de motor naar het zuidoosten varen. Alweer een lekker tochtje langs een prachtige kust.
  
We gingen bij Ile Tupeti de baai binnen en zagen dat er iemand van onze vloot lag. Altijd leuk. Het anker viel na 39 mijl en we maakten een praatje via de marifoon met Exocet Strike. We spraken af om de volgende morgen om half 6 te vertrekken. Maar eerst konden we nog een poosje op het achterdek zitten en genieten van de prachtige omgeving.

Om kwart voor 5 waren we wakker, dus dat ging helemaal lukken. Vandaag scheen de zon prachtig. Er was weinig wind en we konden met gemiddeld 5 knopen op de motor naar Yate varen (44 mijl) voor de volgende overnachting. Daar lag nog iemand van de vloot, dus nu waren we alweer met z’n drieën.

We hadden van de rallyschipper  gehoord dat er aan het eind van de baai een Powerplant was en ook een winkeltje. We waren hier vroeg, dus tijd genoeg om de dinghy in het water te leggen en er naar toe te varen.

 

En wat een verrassing. We konden de dinghy onder de bomen vast leggen en er liep een paadje naar de weg van de Powerplant. Dat was een indrukwekkend bedrijf, waar het water van de berg omgezet werd in elektriciteit.

 

We liepen een stukje verder en daar was ineens een kerkje. En even verderop zagen we een pompstation met een heuse kleine supermarkt. Ongelofelijk! En ze hadden er van alles. Leuk, zulke onverwachte plekjes. Het leek wel een heel klein Frans dorpje.

 

Op de terugweg naar Jonas overlegden we met de andere boten over de tijd waarop we de Havannah pas zouden doorgaan. We kwamen uit op het vertrek hier om 9 uur en dan rond 12 uur de pas door.

Die pas is altijd een ding. Iedereen praat er al weken van te voren over, want je kan wel 5 knopen tegenstroom hebben en staande golven, als je er op het verkeerde moment bent. Nou, we gaan het zien! Nu eerst maar lekker een drankje drinken. Het is tenslotte 5 uur hier. Morgen zien we wel weer verder.

   


Dit bericht werd geplaatst in Vanuatu en New Caledonie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.