Na 6 weken in Stockton……..

Donderdag, 21 mei 2020, Hemelvaartsdag

Het lijkt alsof ze er hier in Australië niks mee doen. Iedereen werkt gewoon en het is net zo’n dag als die van gister. Met het grote verschil dat het gister stralend zonnig weer was en nu is het koud en het regent.

En hoe is het met ons na 6 weken in een huis te wonen? Beetje gek eigenlijk, want het voelt aan de ene kant comfortabel, maar aan de andere kant niet. Het is alsof we echte 70 plussers zijn, en niet langer dat avontuurlijke stel, die de werelddelen bezeilden. Er is geen spanning over onbekende kusten, weerberichten, die je nauwkeurig onderzoekt om te kijken of je wel kan vertrekken.

Het is gewoon opstaan, boodschappen doen, een keer per week de was doen en aan de waslijn hangen, beetje lezen, filmpje kijken en dat was het. Daar word je snel oud van!

Natuurlijk maken we ook leuke tochtjes, maar aan het eind daarvan gaan we niet naar de boot terug, maar naar een huis. En dat maakt een beetje weemoedig. We zijn natuurlijk wel blij dat we zo’n lekker appartement hebben gevonden op een leuke plek, maar toch…..

In plaats van naar Japan gaan en alvast een beetje in de Med rondkijken op zoek naar mooie ankerplekken en haventjes, kijken we nu hoe ver we met het openbaar vervoer kunnen komen om iets nieuws te zien. Wij noemen dat “essential travel”, want anders mag het niet. Gelukkig is er nog van alles te ontdekken hier, maar het mist de spanning en sensatie van het cruisersleven.

Op de dagen dat het regent, zo ongeveer 2-3 per week, lopen we een klein rondje in het dorp, langs de pier of de rivier of langs het strand. De grote schepen, begeleid door de sleepboten blijven een geweldig schouwspel om te zien en daar kunnen we uren naar kijken.

Maar we willen ook wel eens wat verder. Daarom gingen we afgelopen zondag naar Maitland, een historisch stadje op zo’n uur afstand per trein vanaf hier. Het was er uitgestorven, maar de oude gebouwen waren leuk om naar te kijken en een stukje wandelen langs de rivier was ook prettig.

            Behalve oude gebouwen en de rivier, was er ook nog kunst te zien, al waren de winkels dan gesloten.

     

Gister, woensdag, was het een prachtige zonnige dag en wilden we wat verder weg naar Belmont aan Lake Macquarie, ongeveer 2 uur reizen met bus en trein. Voor onze uitjes hebben we ook al een ritme. Als we aankomen zoeken we eerst waar we koffie kunnen kopen, daarna kijken we wat rond of maken een wandeling, eten op een lekker plekje onze zelfgemaakte boterhammen en appeltjes op en gaan daarna weer terug.

Natuurlijk gingen we bij Lake Macquarie eerst bootjes kijken. Het meer heeft wat weg van Pittwater, waar we 3 maanden gelegen hebben, dus niet echt iets verrassends. Wel heerlijk om bootjes te zien. Vervolgens staken we het schiereiland over en kwamen aan de oceaankant uit. Er was een heel lang strand, dus we besloten helemaal naar het eind te lopen en dan de bus terug te pakken. Heerlijk was het en de golven waren zo fascinerend!

      Het klinkt niet aardig, maar die uitjes voelen toch echt als iets wat je doet op je oude dag. Niks geen klussen aan de boot, roest bikken, verven, of bakskisten uitmesten. Goh, wat missen we dat!

Ik denk dat de meeste mensen zich wat ongemakkelijk voelen in deze tijd, nu alles aan banden ligt, dus we klagen zeker niet, maar als we dan berichten zien, dat boten uit de Carieb langzamerhand de ankers weer ophalen en vertrekken naar plekken waar ze nog wel welkom zijn, dan dromen wij dat we stiekem meevaren.

Maar onze tijd komt vast wel weer. We hebben via een webcam in Auckland, NZ, en foto’s van zeilvrienden (Ana en Ivan, Vaguebond) gezien dat Jonas nog veilig aan boord van de Minervagracht staat en weten dat die nu onderweg is naar Tahiti. Verwachtte aankomst in Southampton zal de eerste week van juli zijn. Intussen weten we ook, dat we wel naar de UK kunnen reizen, maar waarschijnlijk 2 weken in quarantaine moeten. Dat is allemaal wel te regelen. En daar kijken we ook heel erg naar uit.

  Het rondreizen hier om nog wat van het noorden van Queensland te zien, gaat vast niet lukken, want Queensland houdt zijn grenzen nog stevig op slot. Dus we sudderen nog maar even door. Jakob is al een echte Australiër geworden, want toen hij met de vlekjes op zijn armen naar de huisarts ging, zei onze gastvrouw Karen al, dat dat echte Australische plekjes zijn. De dokter bevestigde dat en behalve een poosje zalf erop smeren, hoeft hij er echt niks anders mee te doen.

Het is nog lang niet zo ver, maar afgelopen vrijdag ging Jakob alvast een cadeautje kopen voor mijn verjaardag. Hij deed een beetje geheimzinnig over de winkel waar hij naar toe ging en na een poosje kreeg ik een foto opgestuurd vanuit een winkel, waar je eerst getemperatuurd werd waar je allerlei vragen moest beantwoorden en tenslotte een mondkapje op kreeg.

Tja en wat voor winkel was dat nu? Haha, een I-store! Daar vindt Jakob altijd wel iets van zijn gading uit de Apple collectie. Hij kwam thuis met een heuse HomePod. Voor kenners een perfect ding. Het kostte ons wat moeite om te snappen hoe het werkte, maar dat is gelukt en nu genieten we van prachtig geluid bij het afspelen van onze muziek. Zo heerlijk na al dat blikkerige geluid uit mijn laptop.

Samengevat hebben we het dus zo slecht nog niet! Nog even geduld en dan kunnen we weer varen en zijn we verzekerd van mooi geluid waar we ook zijn.

Wij hopen dat al onze volgers het nog een beetje volhouden. De regels zijn versoepeld, maar echt los gaan zit er nog niet in. Gelukkig is het in Nederland de laatste tijd mooi weer, soms warmer dan hier, zoals vandaag en morgen. Dan is het hier maar 15 graden. In een kast op de logeerkamer vonden we een lekker kacheltje, waar we ook de was een beetje bij kunnen drogen -:)!

Dit bericht werd geplaatst in Australie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

1 gedachte op “Na 6 weken in Stockton……..

  1. Ria van Kleeff

    Nou hier is het wel echt Hemelvaart hoor! Men trekt er op uit! Vandaag met de fiets op de auto naar de Biesbosch getogen. Wat een ruimte! Veel fietsers in de stiltegebieden. En een enkele motorfanaat. Die verpesten het meteen en rijden je bijna keihard van de sokken. Alles is di cht natuurlijk, maar we hebben gelukkigeen thermosfles en een picnickkoffertje. Geen kerk, zondag weer.

Reacties zijn gesloten.