Wheeler Heights, 40 km in 4 dagen…..

Dinsdag 2 juni 2020

Een nieuwe omgeving vraagt om verkenning, maar dat we zoveel zouden lopen, hadden we niet verwacht. Misschien komt het ook doordat ons huisje, zij het comfortabel, toch iets weg heeft van een grot en daar wil je overdag niet zo lang in zitten.

Na de eerste nacht, waarbij ik in ieder geval altijd even moet wennen, voelden we ons alweer thuis in dit nieuwe onderkomen. In vergelijking met dat prachtige appartement in Stockton, kon het niet anders dan een beetje tegenvallen, maar in een nieuwe omgeving zijn is weer erg leuk.

Nieuw is niet helemaal waar, want in deze omgeving hebben we al best wat gezien toen we in Pittwater aan een mooring lagen. Maar omdat we nu een soort vakantiegangers zijn, doen we weer allemaal andere dingen.

De eerste 10 kilometers liepen we op vrijdag. Het zou vanaf een uur of 1 droog zijn, dus we vertrokken om half 12, een uurtje regen, moet kunnen.

We kozen de wandeling om de Narrabeen lagoon hier vlakbij. We liepen de straat uit en daalden een hele steile weg af naar de waterkant. Het bleek dat we op een berg, Collaroy Plateau, woonden.

Bij het water aangekomen, stond daar een bord, dat aangaf dat er een weg om de hele lagoon was, van 8,8 km. Ondanks de regen gingen we op pad en kwamen veel lopers en fietsers tegen. Het was dus een populair rondje. De natuur was indrukwekkend. Prachtig regenwoud en mooie uitzichten over de lagoon.

         Onderweg aten we onder een afdak onze boterhammen op en tegen 2 uur werd het droog. Het was een hele mooie tocht, die verder geen hoogteverschillen had, behalve dat we weer naar huis moesten en dat was bergop. We dronken in Narrabeen koffie en mochten op een echte bank binnen zitten, want het gaat goed hier met de opening van de horeca. Het laatste stuk van onze tocht deden we maar met de bus, die stopt namelijk voor de deur. Makkelijker kan het niet.

Zaterdag werd het prachtig weer en dus besloten we naar Collaroy Beach te lopen. Dat was ook weer naar beneden, maar via een andere weg. We kwamen uit bij de Collaroy Beach bar, waar we een paar maanden geleden, nadat we de grote lier voor de boot gekocht hadden, een glaasje wijn gingen drinken.

Nu was alles dicht, maar bij een kiosk konden we toch een “take away” koffietje scoren.

 

En toen begon de volgende fikse wandeling. Langs het strand liepen we naar Dee Why, waarbij we een heel stuk omhoog klommen naar een plateau dat uitstak in zee. Prachtig was het.

Op het strand werd weer gevist en Jakob maakte een praatje met eigenaars van de vis kano’s, die waren uitgevoerd als waterfietsen met een fishfinder en alle gemakken die een visser nodig heeft. Zoiets hadden we nog nooit gezien. En met plezier vertelden de mannen hoe dat werkte.

 

Een stukje verderop, bij de plek waar een visser zijn vangst schoonmaakte, stonden de pelikanen al hongerig te wachten tot ze het afval kregen. Het zijn toch zulke leuke beesten.

De tocht naar het plateau was niet steil en we waren er niet alleen. Veel mensen hadden vanwege de vrije zaterdag dezelfde mooie wandeling gemaakt en hadden hun lunch bij zich en wij ook natuurlijk. Zittend op een steen, kwamen de boterhammen tevoorschijn en keken we uit over de zee, die toch altijd mooi blijft. Langs een prachtig golf terrein daalden we af naar Dhee Why, waarbij we nog een uitloper van de zee moesten oversteken, dus sokken en schoenen uit en daarna weer aan -:).

    We deden nog wat boodschappen bij Woolworth in Dee Why en besloten weer met de bus terug te gaan.

Oei, ik was mijn buskaart vergeten, want ik had mijn lange broek voor een korte verwisseld. Lopen naar huis was geen optie, dus toch maar de bus in. In plaats van je buskaart kan je ook met een creditkaart ‘tappen’, maar dat werkte niet echt.

Nou, dan maar zonder betalen met de bus mee. Dat liep gelukkig goed af. We hadden weer ruim 10 km gelopen.

En zondag scheen alweer de zon. We besloten naar Palm Beach te gaan. Daar staat de vuurtoren die de ingang van Pittwater bewaakt, dus dat leek ons leuk. Met de bus reden we naar Palm Beach in ongeveer 1,5 uur.

Via het strand liepen we naar de voet van de rots waarop de vuurtoren staat. Maar eerst kwam er nog een zandduin. Het leek op Schoorl, maar was lang niet zo bijzonder.

     Via het strand kwamen we bij het begin van het pad omhoog naar de vuurtoren. Nou, dat was niet niks! Behalve dat het erg druk was vanwege de zondag, ging het ook nog eens erg steil naar boven.

Jakob twijfelde of hij dat wel kon, maar bleek eerder boven te zijn dan ik. Wat een geweldige uitzichten hadden we daar.

Ook zo leuk dat je aan de ene kant de Tasman Zee ziet en aan de andere kant Pittwater.

 

Terug in het dorp gingen we nog even bij de pier kijken waar de pont naar Ettalong vandaan vertrekt. Waarschijnlijk gaan we volgende week even kijken bij de Blo Ellinor van Don en Asa, die daar ligt. Zij zitten vast in Zweden en wij kunnen even kijken hoe de boot er bij ligt. Terug in onze grot waren we best een beetje moe van al die wandelingen.

Tegen de verwachtingen in, scheen maandag de zon al weer zo mooi. En het was tweede Pinksterdag, dus we trokken er weer op uit. We daalden eerst af naar Collary Beach, dronken daar koffie en namen de bus naar Manly Beach. Van daar uit maakten we de wandeling naar Shelley Beach. Prachtig. Deze baai wordt veel gebruikt om van het ene strand naar het andere te zwemmen.

Bij de Lifeguards hebben ze aan de muur haken gemaakt, waar je je tas met kleren of handdoek aan kan hangen als je gaat zwemmen. Het zag er best pittig uit, zo door die golven, maar wel heerlijk voor de liefhebbers. En er waren er zoveel! We moesten aan Inge en Karina denken die nu in het buitenwater in Nederland trainen voor de langebanen. De watertemperatuur in Nederland is vast veel lager dan hier.

 

De hele omgeving van Shelley Beach doet denken aan de Franse Riviera. Prachtige huizen, leuke straatjes en een heerlijke atmosfeer. Zo kunnen we ons toch vast een beetje voorbereiden op het vervolg van onze tocht straks naar de Middellandse Zee.

 

 

Bij Shelley Beach zagen we een hoge rots. En ja, daar liep ook een pad naar boven. Dus weer extra training voor de kuiten. Het uitzicht was alweer mooi. En er was ook weer een mooie plek om de boterhammen te eten.

 

Het doorlopende pad om aan de andere kant naar beneden te gaan was gesloten, dus daalden we af waar we omhoog gekomen waren en liepen weer terug naar Manly Beach. We waren hier in december geweest en dan is het zo grappig dat je daar weer terug bent. Dat hadden we toen nooit kunnen bedenken. We zagen een Aldi, dus namen gelijk maar weer boodschappen mee voor de komende dagen. Ik heb nog nooit zo veel gekookt als de laatste maanden.

  

En zonder dat we er erg in hadden liepen we elke dag ongeveer 10 kilometer. Wie had dat nou ooit gedacht dat mijn knieën dat goed zouden vinden en Jakob zijn lijf dat eigenlijk heel prettig vindt. We zouden zo maar mee kunnen doen aan de Nijmeegse 4-daagse.

Maar de komende 3 dagen krijgen we weer regen, dus blijven we waarschijnlijk wat meer in onze grot. Dan kan ik weer een aantal bladzijden in mijn fotoboek vullen en Jakob kan weer verder met zijn elektronica. Eigenlijk wel fijn dus!

Dit bericht werd geplaatst in Australie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

3 gedachten over “Wheeler Heights, 40 km in 4 dagen…..

  1. Robert

    Tijdens het lezen dacht ik al, nou nou, dat jij zo goed kan lopen met met je knieën etc. Geweldig . Later maak je zelf ook die opmerking. Echt leuk (en heel goed) !

  2. Jessica

    Die winter in Australie valt precies wel mee en de tijd vliegt vast voorbij met al die uitstapjes. Mooi!

  3. Giovanna Cole

    Hi Hanny & Jacob, Always so exciting to hear about your adventures. So many concidences on this one. Megan, David’s daughter lived in the suburb you are staying last year. David has done an ocean swim from Palm Beach around the headland to Whale Beach and a few years ago I did a 50 km Charity walk from Palm Beach to Balmoral. You 2 are getting so fit and look so happy. We are going on a road trip next Tuesday for a couple of week to go north to Cairns to see David’s son and his family. We can’t wait. We keep an eye on where your boat is and feel happy and sad at the same time. We see that we have an opportunity to send our boat from Brisbane to Gibraltor in July but at this stage the Australian Government won’t let us leave the country and there is still so much virus and unrest in Spain, so maybe for the best. Take care of yourselves xxx Giovanna and David

Reacties zijn gesloten.