Memory Lane….

Donderdag 11 juni 2020

Nu we de meeste mooie wandelingen hier rondom Wheeler Heigths gemaakt hebben, hebben we bedacht om nog even terug op de “Memory Lane”. We hebben erg genoten van de Northern Beaches hier, maar vinden het toch ook leuk om weer een stukje naar het zuiden te gaan. En dat natuurlijk te combineren met een flink stuk wandelen.

Na een regenachtige zondag, werd het maandagmiddag weer wat droger en zouden we een klein ommetje gaan maken. We daalden eerst af naar Collaroy, dat is de kortste weg naar de kust en lekker steil. Over het strand liepen we naar Narrobeen. Het zand was erg los en het stand liep nogal af naar zee. Dat loopt heel vervelend, maar ja, we waren er nou toch.

Dat de zee hier erg tekeer kan gaan, bleek uit alweer een heel stuk weggeslagen kust, waarboven huizen stonden. Het lijkt me toch best angstig als je daar woont en het begint te stormen.

Toen we niet verder konden liepen we door de woonwijk verder tot aan het eind van de landtong. We konden het zwembad zien wat in de buurt van de Blowhole ligt. De bus terug stopte niet echt vlakbij, dus het halen van de 10 km werd een makkie. Intussen was het al best laat geworden en het wordt hier al om half 6 pikkedonker. Maar we waren tevreden en hadden een lekkere middag gehad.

    

Dinsdag werd het weer stralend weer. Jakob wilde zo graag nog een keer op de Parrametta rivier varen. Dat is onder de brug van Sydney door en dan naar het NNW. We vertrokken met de bus naar Manly  Beach en stapten daar op de Ferry naar het Opera House.

  En wat er toen door ons heen ging. Zo gek, maar we beleefden alle twee weer de geweldige tijd die we hier samen met de zeilvrienden hadden doorgebracht met Kerst en Oud en Nieuw. De aanblik van de skyline, de brug en het Opera House bij elkaar, is zo uniek!     We stapten uit en dronken koffie op het terras waar we met Ana (Vaguebond) en met Cindy en Geert (Zensation) hadden gezeten, Portobello Caffe. En wat was het nu rustig. Ongelofelijk. Dat was op de ferry al zo, maar nu hier waar je altijd moet uitkijken om niet tegen iemand op te botsen, was het leeg. Heel gek, maar heel heerlijk.

We zochten de boot op die naar Parrametta ging, dat was zo’n platte catamaran, en stapten aan boord. Het blijkt dat langs de hele rivier heel veel boten aan een mooring of op anker liggen en dat er heel veel huizen staan. Sommigen heel erg mooi.

        Na ruim een uur varen kwamen we in Rudalmere. Verder konden we niet want de rivier werd te ondiep. We aten onze boterhammen en gingen een half uur later weer terug. Dat was ook weer zo mooi, want dan zie je de stad steeds dichterbij komen.     Het plan was om nog wat te drinken op een terrasje, maar de klok draaide en we wilden op een redelijke tijd terug zijn. Dus weer een half uur met de ferry naar Manly Beach en daarvandaan met de bus naar huis. Bij elkaar hadden we toch zomaar bijna 3 uur op het water gezeten. Heel geweldig. We hebben alle twee dat gekke water virus. Daar komen we vast nooit van af.

Gister was het weer een dag met veel regen en bewolking, dus heerlijk om wat in huis te klungelen. En zo’n dag vliegt ook om. Bij Jakob was het in zijn rug geschoten toen hij zijn schoenen vast maakte. Het was al lang geleden dat hij daar last van had, maar nu was het toch weer heel vervelend. Met een pilletje werd het wat dragelijker gelukkig. Want vandaag zouden we naar Pittwater gaan om naar de boot van Katie en Jeff  (Mezzaluna) te kijken. Zij gingen in maart dit jaar voor een maand naar Milwaukee terug. Helaas is dat langer geworden vanwege de gesloten grenzen. En dat kan nog wel duren tot begin volgend jaar. Vreselijk. Maar voor ons werd het een heel leuk dagje uit.

  Met de bus reden we naar Churchpoint. Daar belde we Colin, de eigenaar van de werf, om te vragen of hij ons kon ophalen en naar Mezzaluna brengen. Dat was geen probleem. En zo zaten wij ineens weer op een schommelend schip in een hele mooie baai. Heerlijk en zo vertrouwd.

We bekeken alles wat er op ons lijstje stond en konden constateren, dat de boot er piekfijn bij lag, dat alles mooi droog was binnen en dat de zeilen er netjes afgehaald waren door Colin. En toen schrok ik me een hoedje.

Op de grond lag een weliswaar ‘dood’ beest van een centimeter of 20. Brr, ik riep Jakob om te vragen of hij het met een stukje keukenrol wilde oprapen, dan zou ik het wel overboord gooien. Jakob keek nog eens goed en wat bleek, het was een Grasshopper, gemaakt van gras en dus een kunstwerkje. Wat een mazzel dat we hem niet overboord hadden gegooid.

We zaten nog lekker een poosje op het dak in het zonnetje en lieten ons toen weer ophalen door Colin. We werden afgezet bij Churchpoint en ja, dan kan je daar niet zomaar weglopen. Er is daar zo’n heel gezellig café-restaurant, Waterfront. Maar het was nog te vroeg voor een biertje. Nou ja, dan moeten we eerst nog maar eens een stuk wandelen om in de buurt van de 10 km te komen.   Na 7 km vonden we het genoeg en gingen lekker in het zonnetje een biertje drinken. Het gevoel van een half jaar geleden kwam gelijk weer terug. Wat hadden we hier een goeie tijd gehad. We zaten zo lekker, dus namen nog maar een biertje met daarbij een heerlijke Cheese Platter.

Als je dat soort dingen een tijd niet hebt gedaan, waardeer je het dubbel en dwars. Het leven is goed!

Daarna liepen we toch nog maar een flink stuk richting huis en pikten later de bus op. We hadden toch nog 9 km gedaan. Tevreden kwamen we in het donker thuis en zetten de kachel aan.

Tja en hoe nu verder. Wat in ieder geval vast staat is dat we 17 juni op het vliegtuig stappen richting Schiphol. We zijn benieuwd hoe dat gaat, maar voor die tijd komt er vast nog een blog, want er staat in ieder geval nog een hele mooie wandeling op ons lijstje.

Blijf gezond, dat doen wij ook!

Dit bericht werd geplaatst in Australie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.