Het 2de traject, van Cowes naar Darmouth, 110 mijl.

Maandag 7 september 2020

Inderdaad, het werd geen Falmouth (zie vorige blog), dat ligt nog 65 mijl hiervandaan. De tocht viel een beetje tegen. We hadden goed naar het weer gekeken op Xygrib, maar de werkelijkheid was toch anders.

Rond half 12 verlieten we Cowes om met de stroom mee door het Needles Channel te varen. Regelmatig liet de pont zijn toeter horen, want vanwege de wedstrijden lag zijn baan bezaaid met zeilbootjes, die zich eigenlijk niet veel van zijn getoeter aantrokken.

Bij ons vertrek stond grootzeil bij, maar de wind was recht op de kop, dus de motor ging aan in plaats van het voorzeil uit te rollen. Het werd nog even niet zeilen op de Solent. Wat een prachtig stuk water is dat toch, zeker als de zon zo lekker schijnt. Eerst kwamen we langs Hurst Castle, een groot verdedigingswerk aan het begin van het kanaal en daarna zagen we de Needles, nu vanaf de waterkant. Eerder stonden we daar hoog bovenop.

    Het was gezellig druk met bootjes vanwege het weekend. We haalden een snelheid van 9 knopen net niet, maar stoven met een lekker vaartje naar de andere kant van het kanaal. Daar stond de wind nog steeds uit de verkeerde hoek, pal west. En daar moesten wij nu net naar toe.

Omdat we wilden zeilen, namen we de richting maar op de koop toe en zeilden naar het zuidwesten. Maar na een paar uurtjes, raakten we toch wel erg bij de kust vandaan en de golven werden steeds hoger. De wind trok aan tot dik 6 Bft en voor Jonas is dat niks als hij op de kop komt. Het is echt een oceaan schip, altijd windje mee….

Het werd een zootje binnen in de kajuit. De nieuwe kussens van de stoelen passen iets minder goed dan de oude en vlogen naar de overkant, waardoor de inhoud van de open kastjes erachter, ook gelanceerd werd. De fruitschaal gaf ook een grote klap toen hij de grond raakte en is nu stuk. Zo jammer, ik was er erg aan gehecht geraakt. Er kan zo lekker veel in. We lieten het maar liggen, want opruimen had geen zin, zolang die golven zo akelig op het schip beukten.

We maakten een slag richting Weymouth. Dan moest dat het doel maar worden. Hoe dichter we bij kwamen hoe onaantrekkelijker of die keuze werd. We zouden er rond 10 uur ’s avonds aankomen en op de ankerplek lagen een aantal grote zeeschepen. Hmm. Dan toch het roer maar omgegooid. Het nieuwe doel werd Dartmouth. Daar zouden we de volgende morgen aankomen. De wind was intussen geluwd, dus het werd motorsailing die kant uit.

Rond een uur of 2 ’s nachts werd ik het motor geluid zat. Na een heel tij stroom tegen, ging die nu wel meelopen, dus werd zeilen weer een optie. Op het grootzeil en de kluiver liepen we net 3 knopen. Dat was genoeg om midden op de dag in Dartmouth aan te komen. Heerlijk wat een rust. Jakob sliep voorin en na al die lanceringen vanwege de golven op de kop, werd dit een stuk aangenamer.

Om 12 uur maakten we vast in Dartmouth. De mevrouw van de marina kwam ons begroeten en vroeg waar we vandaan kwamen. Toen ze hoorde dat het Cowes was, keek ze blij en hoefde ze verder niks over quarantaine uit te leggen (denken wij). Dat hadden haar collega’s in Cowes vast al gedaan (niet dus!). Begin juli zijn wij in Portmouth in quarantaine gegaan en hebben toen via internet dat allemaal genoteerd. Wij denken dat dit nog geldig is (toch?).

Na het opruimen van de boot was het heerlijk douchen in het gebouw van de Chandlery. We waren best moe geworden van al dat geklots de afgelopen 24 uur, dus ik kroop daarna nog een poosje in bed.

En hoe nu verder? De komende dagen blijft de wind pal west, dus lastig om in Falmouth te komen. Dan toch maar hiervandaan aan de oversteek beginnen?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

2 gedachten over “Het 2de traject, van Cowes naar Darmouth, 110 mijl.

  1. Rob

    Hallo sailors, dat was weer een aardig stuk oostwaarts maar er was ook van alles te zien als ik dat goed begrijp, jammer dat het niet Falmouth is geworden. Als je vanuit Dartmouth naar beneden gaat moet je zo’n 30 graden naar het westen qua koers om de kust bij Brest niet te raken maar het is wel korter in de diagonaal dan eerst west en dan zuid. Maar je zal best wel de koers gaan nemen die qua wind natuurlijk het mooiste uitkomt.
    Blijf genieten dan blijven wij jullie volgen.
    Groet
    McMonday

  2. Jessica

    Olala, dat was afzien denk ik. Dan maakt zo’n warme douche in Dartmouth veel goed! Is een ‘tussenstop’ in Frankrijk geen optie (nog eens lekker eten!)? Al die moeilijke beslissingen (-;)

Reacties zijn gesloten.