A Coruna, feest van herkenning!

Woensdag 16 september 2020    

Wat een heerlijke stad is A Coruna toch. Zo vriendelijk en mooi. Alleen het straatbeeld is toch wel wat anders dan 5 jaar geleden. Alle bouwwerken rondom de haven zijn klaar en het is een mooi wandelgebied geworden.

Er wordt weer druk geflaneerd, maar dat ziet er nu best gek uit. Iedereen met mondkapjes in allerlei soorten en kleuren. Best een beetje luguber, of je in een zieke wereld terecht gekomen bent. Zodra we weer aan boord zijn valt dat gevoel weg. Maar toch.

Als we zondagmorgen klaar zijn met schoonmaken en opruimen en net aan de lunch willen beginnen komen Rob en Angelique van de Zilveren Maan langs. Zij liggen in de andere haven en zijn ook op weg naar het zuiden. Leuk om weer te “socializen” met andere zeilers.

Na een late lunch (echt Spaans) gaan we op verkenningstocht, wat eigenlijk een herkenningstocht is. We lopen via de andere haven naar de prachtige boulevard en verder door naar de Plaza Maria Pita. Dat plaatje hadden we al die jaren nog duidelijk in ons hoofd. Maar nu was het wel een beetje treurig straatbeeld. Weinig families met druk gepraat en hier en daar iemand op een terrasje. We lieten ons er niet door storen en gingen gewoon op ons oude plekje zitten.

 

  Terug aan boord, kookte ik verse groentesoep van alles wat we nog aan boord hadden en maakte van het laatste stukje kip nog kipkerrie, want dat was heel erg lekker een paar dagen geleden. En dan is het tijd voor de aankomst champagne van Rob en Ria. We zijn uitgerust, hebben weer een beeld van de stad en zitten lekker in de kuip in het zonnetje. Wat wil je nog meer.

 

 

 

 

 

Maandagmorgen is het bewolkt en een beetje somber. Prima dag voor de was en wat naai klusjes (vlaggen en hoesje buitenboordmotor). Jakob verdwijnt in het motorruim en checkt de wierpot, maakt ‘m schoon en zet hem terug, want er kwam niet zo veel koelwater uit de uitlaat toen we hier aankwamen. Hij maakt het motor ruim nog even goed schoon en is tevreden met alles wat hij daar ziet. Gelukkig!

Het project wassen verloopt niet zo geweldig. De wasmachine levert nogal nat wasgoed op, wat vervolgens niet droog wordt in de droger. Dus alsnog gaat het beddengoed aan de waslijn aan boord (en daarna de rest ook). Het is geen goed drogend weer, dus de hele dag hangt er van alles.

We hadden nog steeds geen boodschappen gedaan, dus de lunch is er een van restjes. Ik maak de wrap tosti en er is nog wat soep. We doen het er mee, want we wilden ’s avonds tapas gaan eten. Ik had een adresje van internet gehaald, maar als we daar komen is het gesloten. We dwaalden door de leuke eet straatjes en vonden een leuk plekje. Als echte Hollanders bestelden we 4 gerechtjes tegelijk, wat de serveerster de wenkbrauwen deed optrekken. Zo hoort dat niet in Spanje…. Maar we kregen het en wat zag dat er lekker uit. Het werd smullen. Tevreden en voldaan liepen we terug naar de boot.

Bij ons vorige bezoek hier waren we op zoek gegaan naar het huis van Picasso en dat was toen dicht. We liepen via het strand naar het adres dat we hadden. Het was even zoeken, maar we vonden het.

We werden op verzoek binnengelaten en het was de moeite waard. Behalve dat je ziet hoe hij geleefd heeft daar, krijg je ook een indruk van de omvang van zo’n etage in zo’n huis in de stad. Veel groter dan we ooit hadden verwacht. Alleen aan de tekeningen kon je zien dat het Picasso moet zijn geweest die hier woonde. Het huis was heel goed onderhouden en ademde rijkdom uit.

    

Intussen hadden we boodschappen gedaan bij Gadis, een grote supermarkt in het centrum. Maar ja, je kan de stad niet verlaten zonder een late lunch genoten te hebben. We liepen om half drie naar de oude stad en waren vergeten hoe mooi het daar toch is. Stille straatje en pleinen, kerken, bomen, mooie gebouwen. Prachtig!

 

 

Alweer van internet had ik een adresje gevonden voor de lunch en dat was gewoon open. Momos, op de hoek van een straatje. We waren een beetje aan de late kant, maar genoten van heerlijke salade, vlees met gebakken aardappelen en een glas rode wijn. Wat smaakte dat geweldig en in zo’n restaurantje is het ook zo sfeervol.

Terug aan boord maakten we plannen voor het vervolg an de reis.

Er komt gek weer aan en er zwemmen Orka’s voor de deur. Wat is wijsheid. Niet ’s nachts varen, maar dan een kleine week gevangen zitten door het weer, of een nachtje over en in ieder geval Kaap Finisterre voorbij zijn? Het werd het laatste. We gaan zo de boot klaar maken voor vertrek. Het is een tocht van ruim 100 mijl naar Sanxenxo, geen idee hoe je dat uitspreekt. We gaan daar in de haven om het slechte weer uit te zitten. En wie weet valt het mee.

 

Dit bericht werd geplaatst in Spanje(Galicia) op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

1 gedachte op “A Coruna, feest van herkenning!

  1. Jessica

    Ziet er allemaal prachtig uit en wat een meevaller dat je
    Picasso’s huis nog kon bezoeken. Wij genoten hier nog van een paar zomerse dagen (30 gr!) langs de NL kust.

Reacties zijn gesloten.