De Spaanse Ria’s

 Zaterdag 19 september 2020

De Spaanse Ria’s blijven bijzonder, maar omdat we ze de vorige keer uitgebreid bezocht hebben, nemen we nu wat grotere stappen er doorheen. Na het koken van het avondeten voor onderweg, vertrekken we om 11 uur vanuit A Coruna richting Finisterre. De verwachting is dat er donderdagmiddag een flink onweer gaat losbarsten en we besluiten een nachtje door te varen. Er is geen wind, dus dat wordt weer motoren. Geen probleem. We hebben een rustige tocht en varen rond 23 uur ’s avonds langs Finisterre. Er zijn veel vissersboten, dus we kijken goed uit. Ook naar de Orka’s, maar gelukkig zien we alleen wat dolfijnen.

Ons doel is Sanxenxo in de Ria van Pontevedra. Het is een toeristische plek maar in het naseizoen niet druk. Onze ETA is donderdagmorgen half zeven, maar dan is het nog donker. We vertragen tot een snelheid van 3,5 knopen en eindelijk om half 9 wordt het licht en zien we de marina liggen. Het grootzeil gaat naar beneden en de lijnen en stootwillen worden klaargemaakt. We vinden een plekje aan een lange steiger en zijn eigenlijk te moe om de zeilen op te ruimen.

Daarom eerst maar naar het havenkantoor. We zijn benieuwd of onze elektronische TransEurope kaart wordt geaccepteerd. We betalen dan maar de helft. En ja hoor dat lukt. We betalen nu maar 24 euro en denken hier 4 nachten te blijven.

 

 

We gaan na het douchen op onderzoek uit. Sanxenxo is een deftige badplaats met een mooi strand en Corona plekken om te zitten (tussen de touwen dus..).

We lopen een eindje omhoog en zien nog een veel mooier strandje waarboven een terras is waar je vast kan eten. Dat doen we misschien morgen, maar vandaag proberen we de drankjes uit.

Toch wel moe na zo’n nacht doorzeilen, gaan we terug naar Jonas. We zijn een kwartiertje aan boord en dan barst het onweer los. Wat een timing. Jakob maakt een lekker kopje thee en we zijn meer dan tevreden! Laat het maar regenen, lekker al het zout van de boot.

Vrijdag is het om 8 uur licht en staan we op. Vandaag wordt een zonnige dag. Nadat we bij het toeristenbureau informatie over de omgeving hebben opgehaald, genieten we van een café solo met mini croissantje. Je krijgt hier altijd wat lekkers bij je koffie en niet zo’n koekje uit cellofaan.

We besluiten naar O Grove te gaan met de bus. Als we een half uur gewacht hebben en het bijna opgeven, komt hij dan toch. Voor 3 euro reizen we samen langs de mooie kustweg.

O Grove is een verrassing. Het is een flinke vissershaven met heel veel mooie boten. We bewonderen de moderne hydraulische systemen die vaak op oude houten bootjes zijn gemonteerd.

 

  Heerlijk om hier rond te lopen. De mosselkwekerijen midden op de Ria Arousa zijn goed gezien. Een schilderachtig geheel.

En dan is het lunchtijd. We lopen de smalle voetgangersstraatjes door tot we een leuk terrasje zien met een aantrekkelijk dagmenu voor 12 euro. Dat is inclusief wijn en 3 gangen. Het was heerlijk!

  

We wandelen naar de brug die een eilandje met het vasteland verbindt en gaan op zoek naar de kapel met een buitenkant van alleen schelpen. Heel bijzonder.  Jammer dat er dan iemand voor zit die je armbandjes opdringt.

 

 

We liepen terug naar de haven, want de visafslag was intussen open. Maar we waren een beetje laat. Er was nog wat te zien, maar niet echt veel.  Voldaan na zo’n mooie dag namen we de bus terug naar Jonas.

Op het weerbericht zagen we dat de temperatuur hier flink gaat kelderen. Vandaag was het nog 27 graden maar volgende week is het maar 16 graden. We moeten dus snel wat zuidelijker gaan. De wind zit voorlopig niet goed, dus maar eens kijken wat we gaan doen. We blijven hier nog tot dinsdag waarschijnlijk.

  

Dit bericht werd geplaatst in Spanje(Galicia), Uncategorized op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.