Winterstop in Vilamoura

Maandag 30 november 2020  

Het is 10 uur ’s morgens en het is nog steeds niet echt licht. Alleen als er weerlicht door de lucht flitst, gevolgd door rollende donder kunnen we elkaar beter zien. Gelukkig liggen we in de haven en niet op open water, gierend achter ons anker.

Vorige week donderdag  hadden we dit weer aan zien komen en daarom besloten om maar wat eerder naar onze winterstop te gaan. Marelief was donderdagmorgen al vertrokken, dus aan de gezellige uurtjes met hen was voorlopig ook een eind gekomen.

Wij gingen voor de laatste keer naar het strand om afscheid te nemen. De strandtent was dicht, dus koffie zat er niet meer in. En kijkend naar de zee en de lucht, was dat wel logisch. Toch waagden we het erop en liepen nog een flink stuk langs de zee en terug.

  

Voor vrijdag zag het weer er goed uit. Zonnig en droog, alleen bijna geen wind. We vertrokken met een beetje weemoed uit de lagune bij Culatra.

Het is zo’n rustgevende, eenvoudige en leuke plek, met veel mogelijkheden om je dagen door te brengen. We hebben echt het idee, dat we daar nu goed de weg weten en hoe we om moeten gaan met het getij.

We zagen de pont naar Olhão vertrekken en weken voor ze uit. De klipper, die ook vast op zijn winterplek ligt, stak mooi af tegen de achtergrond van het vasteland. Er lagen steeds minder zeilboten voor anker. Het seizoen is echt voorbij en alleen de echte “liveaboards” die daar nooit meer weggaan, sieren het water nog op.

De Satori, ook een Nederlands jacht, zagen we vrijdagmorgen vroeg vertrekken. Wij wachten tot het hoogwater ‘slack’ om half één, om naar zee te varen.

We waren iets te vroeg, dus we hadden nog een knoopje stroom tegen, maar zo zonder wind is dat geen probleem.

  De zee was rustig en vanwege de afwezigheid van wind, bleven de zeilen gewoon opgedoekt en tuften we op de motor naar Vilamoura. Dat was een afstand van ongeveer 18 mijl.

Rond een uur of drie voeren we de pieren binnen en werden verrast door heel veel kleurige zeilen. Er bleek net een voor-start te zijn van surfers en kleine zeilbootjes. De volgboten lagen aan de meldsteiger en tussen ons en die steiger was het een gekrioel van planken en zeilen.

  Op de steiger stonden twee havenmeesters ons te wenken. We moesten maar gewoon tussen dat gekrioel doorvaren, want zij moesten wijken.

Maar als je dan een niet zo groot meisje op haar plank ziet wrikken om naar de uitgang te komen, zonder dat ze om zich heen kijkt, dan is het toch wel moeilijk om gewoon door te varen. Maar goed, de havenmeester beslist, dus we voeren door en legden aan.

Naderhand realiseerden we ons dat dit de wedstrijdploegen waren, die hier trainingskamp hebben. Dus zo zielig was dat meisje vast niet. En wat was het leuk om al die sporters en begeleiders druk bezig te zien. Er was intussen een beetje wind gekomen en ik denk dat ze daar op gewacht hadden.

Ik ging ons melden bij het havenkantoor en zette de benodigde handtekeningen. Omdat de steigers eigenlijk zijn ingericht voor grote motorboten, zijn de elektriciteitsstekkers ook heel groot. Daar heb je een verloopstuk voor nodig om je eigen snoertje in te pluggen.

Dat huur je dan bij het havenkantoor. Maar omdat we 2 maanden blijven was het voordeliger om zo’n ding te kopen. Er zou iemand naar de steiger worden gestuurd om de grote stekker aan ons snoer te monteren. Nou, als dat geen service is!

We voeren naar de plek die we begin oktober hadden besproken en wat een verrassing. Daar ligt zomaar de Satori in de box naast ons. Zij zijn hier een paar dagen om een buiskap te laten maken en vast ook vanwege het slechte weer. En als je dan gaat praten, blijk je dezelfde mensen te kennen. Klein wereldje toch, die zeilers.

We zijn deze dagen een beetje wat dingetjes aan het doen aan boord, maar nog niet het echte werk. We zitten eerst het slechte weer uit. Soms is het een paar uur droog en zonnig en dan maken we een wandelingetje. Maar de meeste tijd zijn we toch wel op de boot.

Gister maakten we een rondje achter de haven en door naar het strand. We dachten dat de Nederlandse ploeg wel in het Tivoli hotel zou zitten, maar we zagen de busjes staan bij gezellige appartementen, die vlak achter de haven liggen. Dat is natuurlijk ook veel leuker.

Het voelt wel goed om hier nu te zijn. Jakob heeft zijn Arduino dingen en leert nu een nieuwe programmeer taal (Python). Ik vermaak me met mijn schrijfcursus en ga op zoek naar de kerstspullen om de boot in kerstsfeer te brengen.

De komende tijd zal er niet zo veel te vertellen zijn, dus de blogs komen dan vast wat minder vaak. We gaan ook gewoon een poosje “wonen”. Eens kijken of we dat nog kunnen -:).

Veel plezier allemaal met de Sint die komt. Lekker snoepen en gedichten lezen.

Dit bericht werd geplaatst in Portugal, Uncategorized op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.