Hoe staan we er voor?

Maandag 19 januari 2021

‘Hoe staan we ervoor Jakob?’ vroeg ik vanmorgen. ‘Als we 1 februari willen vertrekken uit Vilamoura, wat moet er dan in ieder geval nog gebeuren?’

In het laatste blog leek alles kommer en kwel, maar gelukkig is dat niet meer helemaal zo. Er zijn wat problemen opgelost en het is ook niet meer zo koud. Dus tijd voor een opgewekt verhaal.

  De zon maakt zo verschrikkelijk veel goed. Op het strand zagen we kinderen die surfles kregen van een leraar. Het strand was verder leeg en het zag er zo leuk uit. Het blijft heerlijk om hier op het strand te zijn, maar een beetje verderop kijken is natuurlijk ook aantrekkelijk.

We besloten om weer een paar dagen een auto te huren om het binnenland verder te ontdekken. Dat zou beginnen met op woensdag een bezoek aan de tandarts in Albufeira. Van andere zeilers hadden we gehoord dat de Nederlandse tandarts die in Albufeira zat, best goed was, dus in december had ik de afspraak al gemaakt. En inderdaad, ze was alleraardigst en gaf onze gebitten een flinke opknapbeurt. Dat voelde echt heel erg goed.

   Het was mooi weer en we wilden lunchen op een terras in de buurt. We vonden het plekje waar we eerder geweest waren met uitzicht op zee. Ik stuurde Jakob via allerlei kleine straatjes dwars door Albufeira. Gelukkig was het rustig, maar toch best spannend.

Op dat moment wisten we nog niet dat het voorlopig ons laatste terras bezoek zou zijn. Het eten was heerlijk en we genoten van alles om ons heen. Albufeira zonder toeristen is echt heel erg leuk. Er hangt een gemoedelijke sfeer en er is van alles te zien.

 

Op de weg terug naar de boot reden we langs het GPL pompstation om te vragen of we onze gasfles konden laten vullen. En zowaar, vrijdag om 4 uur ging dat lukken. We hadden dan de auto nog, dus dat was geweldig. De eerste 4 maanden zouden we weer kunnen koken zonder zorgen.

Later op de dag kregen we via Queriene te horen dat Portugal in Lockdown ging. Hmmm, daar zaten we dan met onze gehuurde auto. Een leuk tochtje maken zat er niet meer in. Wat een geluk dat we in Albufeira nog zo genoten hadden.

Best gek, dat je dan ook even niet meer weet wat je nog wel en niet meer gaat doen. Boodschappen, dat is altijd handig met een auto. Tassen vol verdwenen in de achterbak van de auto. Wij waren voorlopig voorzien van van alles.

Zaterdag moesten we de auto weer inleveren. We hadden eigenlijk niks nieuws gezien de laatste dagen. Dus voor dat de auto terug ging, reden we nog even naar Almancil, hier een half uurtje vandaan.

Daar is een hele mooie kerk die vanbinnen veel Portugese tegel plateaus zou hebben. Al konden we er niet in, we wilden er toch even geweest zijn. En het bleek de moeite waard. De kerk lag op een heuvel en was van buiten ook heel mooi. Hè gelukkig, toch nog iets nieuws gezien.

  En toen moest er natuurlijk weer geklust worden. Onze mini vakantie was voor bij.

Jakob begon met frisse tegenzin de waterleiding los te maken en zaagde een stuk van een pijp, omdat hij de verbinding niet los kreeg. Vervolgens deed hij nog allerlei testen om uit te vinden waar het probleem zat, want nu bleek het toch weer niet de aanvoer te zijn. Wat een stom gedoe.

Uiteindelijk ging de oude waterpomp er weer op met een nieuw filter en werkt het water tappen op een beetje acceptabele manier. Er is nog veel gebrom als de kraan open is, maar dat duurt niet zo lang meer en houdt redelijk snel op. Die afgezaagde buis moet nog verbonden werden met een ander punt in het systeem, maar dat is een klusje voor volgende week. De ‘bypass’ die we nu hebben werkt goed zolang we rustig in een haven liggen, maar zodra we zeilen wordt dat een probleem.

Dan hadden we nog de koelkast. Die kon nog een beetje koelen, maar niet echt goed. Intussen was de nieuwe Dometic koelvrieskist gearriveerd uit Duitsland. Wat een ding! Hij heeft zijn plek gekregen achter de kaartentafel en doet het prima. Dus dat probleem hebben we ook opgelost.

  Maar gelukkig kwam er een nieuwe uitdaging aan. Jakob begon aan het vervangen van de filters en de olie van de motor en ontdekte dat de impeller pomp lekte. Ook de oliepomp om de olie uit het systeem te halen deed het niet meer. Wat is dat toch? We liggen rustig in een haven er er gaat van alles stuk! Gelukkig vonden we een monteur, die tijd heeft om de problemen met de motor te verhelpen voor het eind van de maand.

En wat deed ik dan toch al die tijd? Ik wilde al tijden de plafonds overal in de boot verven. Ik had dat jaren geleden gedaan met grondverf en daar knapte het erg van op. Het is van dat geplakte vinyl, dat na jaren krimpt en loslaat, maar ook heel vies wordt. Dat loslaten had ik al eens met punaises verholpen. Intussen zag het er niet meer uit. Na alles met en sopje te hebben schoongemaakt en alle randjes, latjes en schroeven te hebben afgeplakt, lakte ik in 3 etappes alle plafonds met de lak waar de hele boot mee geverfd is. De grondverf was namelijk op en de winkel had het niet meer. En het is toch mooi geworden. Je ziet helemaal niet meer dat het eigenlijk een oud plafonnetje was, dat aan vervangen toe is. En…. ik bakte een heerlijke taart. We hadden nu toch weer gas genoeg!

Over een dag of 10 is de maand om en eigenlijk zijn de meeste problemen ‘bijna’ opgelost. Bijna, want we zijn er nog niet helemaal. Als het weer meezit, en daar ziet het naar uit, vertrekken wij op 1 februari naar Culatra om daar nog even te genieten van de mooie omgeving en onze zeilvrienden van de Marelief en de Satori dag te zeggen.

Waar we uiteindelijk terecht komen weten we niet, maar we komen vast dichter bij Gibraltar en de Middellandse Zee.

Dit bericht werd geplaatst in Portugal op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

1 gedachte op “Hoe staan we er voor?

  1. Jessica

    Hey daar! Begrijp ik het goed dat je een heuse ‘diepvries’ kist hebt nu? Waar je -ij zeg maar wat- ijsjes in kan bewaren? Niet slecht in een warm klimaat en goed voor de moraal…
    Proficiat met al de klussen! Een heel gepruts met zo’n plafond (slecht voor je nek?), maar fijn dat het weer netjes is. Je zit er allicht elke avond op te kijken (-;)
    Weeral aftellen dan naar volgende maand…

Reacties zijn gesloten.