Het net sluit zich….

Vrijdag,                     29 januari 2021

Vanmorgen liepen we door een mistig Vilamoura naar het havenkantoor. We wilden behalve muntjes voor de wasmachine, ook informatie over de maritieme situatie hier in Portugal.
Er was al een lockdown, wat betekent dat je niet voor de lol allerlei dingen mag doen.

 

We hielden ons daar netjes aan en behalve wonen aan boord, huurden we af en toe een auto om boodschappen te gaan doen in een grote supermarkt.

We keken al uit naar het eind van de maand, want ons huurcontract loopt tot 1 februari en daarna zouden we weer gaan varen. In eerste instantie alleen maar naar Culatra, vlak bij Faro, maar na een week of twee zouden we de Spaanse grens gaan oversteken, op naar de Middellandse Zee. Maandag 1 februari was gepland als vertrekdag, maar vanwege een flinke swell vanaf de oceaan, hielden we er al rekening mee om wat later te vertrekken. De swell op zee is geen probleem, maar het binnenvaren van de lagune bij Culatra is niet echt fijn als je grote golven achter je aan hebt.

Gister kregen we via Queriene en de crew van zeiljacht de ‘Zilveren Maan’, die al in Spanje is, te horen dat de grenzen tussen Spanje en Portugal zaterdag nacht dicht gaan. Nou ja, dan zouden we toch in ieder geval naar Culatra kunnen varen, dachten wij, dat is gewoon in Portugal.

 

Maar dat bleek toch anders uit te pakken. De dame op het havenkantoor legde uit dat je niet zomaar langs de kust mag varen, die restrictie is onderdeel van de lockdown. Zelfs vissersboten mogen er niet zomaar op uit. Dat viel dus best tegen, want we hadden ons er op verheugd om weer te kunnen zeilen en daarna lekker op anker te kunnen gaan liggen.

Als we naar Spanje zouden willen, moesten we eerst toestemming hebben dat ze ons daar willen ontvangen en daarna gaan overleggen met immigratie en de maritieme politie of we hier zouden mogen vertrekken.

En dus.. blijven we liggen waar we liggen, aan steiger N op plek 42. Het is zoals het is. Hoe lang dit gaat duren is niet duidelijk. Iedere 14 dagen wordt de situatie opnieuw bekeken. Queriene vertelde dat het in Lissabon verschrikkelijk is, met overvolle ziekenhuizen. Er is nu in Portimao een noodhospitaal opgezet. Daar wil je dan dus ook niet naar toe.

Gelukkig hadden we de laatste weken wat klusjes te doen aan boord, maar dat is nu ook zo ongeveer klaar. Het grootste evenement deze week was het vervangen van de accu’s. Na onze oversteek over de Pacific in 2017, hadden we die in Nuku Hiva (na weken wachten tot ze er waren), zelf aan boord gehesen, terwijl we op anker lagen. Dat was toen een flinke klus.

 

Nu ging dat een stuk makkelijker. Op dinsdag bestelden we ze en op woensdagmiddag werden ze door twee mannen vervangen. Oersterk zijn die Portugezen, geweldig! We dachten dat het probleem met de koelkast ook opgelost zou zijn, maar dat is niet helemaal waar. Voorlopig laten we het zoals het is.

We gaan onze tijd nu maar opnieuw indelen. We waren al begonnen met een dagelijkse wandeling van minstens anderhalf uur, of fietsen naar Quarteira en terug.

Dat gaan we langzamerhand wat uitbreiden, want gelukkig mag je nog wel buiten lopen of fietsen. Soms is het lekker weer en soms niet. Lange broeken en jassen zijn nog steeds nodig.

     

Jakob vermaakt zich met zijn uitvindingen via Raspberri Pi en Arduino. Dat gaat echt lekker en hij is er uren per dag mee bezig. Mijn cursus ‘biografie schrijven’ geeft mij ook van alles om te doen. De opdrachten zijn erg leuk. En wie weet moet ik dan ook maar eens echt een paar uur per dag aan mijn boek gaan schrijven. Dan kan ik ook uitvinden of ik dat nou echt leuk vind of niet.

In Nederland is het dagelijkse leven moeilijker dan hier, lezen we. Behalve het gedoe met de corona restricties zijn er ook nog de avondklok en de rellen. Daar word je niet blij van.

Als het goed is gaan we allemaal sterker uit deze crisis komen. Het ‘hoe of wat’ is nog niet zo duidelijk, maar laten we met z’n allen maar goede moed houden!

Tja, en dan natuurlijk nog even over het weer. Er is hier een voor ons nieuw fenomeen, MIST. Dat hebben we al heel lang niet gezien. Soms begint de dag ’s morgens heel zonnig en dan rond een uur of 3 trekt het helemaal dicht met koude zeemist. We zien dan de overkant van de haven niet meer.

Misschien hoort dat gewoon bij het winterseizoen, maar we werden er door verrast en de korte broek, die je dan net aan hebt, moet echt weer worden omgeruild voor de lange broek.

Volgens Cruyff heeft elk nadeel een voordeel, want vanwege de aangescherpte restricties hier, hoeft niemand zich zorgen te maken over ons, waar we zijn en of de zee niet te ruw is.

Wij liggen voorlopig stevig vast in Vilamoura.

 

Dit bericht werd geplaatst in Portugal op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

3 gedachten over “Het net sluit zich….

  1. Rob

    Jullie hebben in ieder geval wat te klussen en daarna wandelen of omgekeerd natuurlijk, zo doen we dat hier ook met de beperking van de avondklok in acht genomen.
    Het is hier dan echt heel stil in Schoonhoven dat is toch wel even wennen.
    Maar overdag zijn we des te actiever we wandelen elke dag behoorlijk wat, maar het werk gaat ook gewoon door alhoewel er hier en daar soms een gat valt maar….. er is altijd wel iets te klussen.
    Ik had je verteld dat Trees haar 1e coronainjectie zou krijgen in Rotterdam dat was perfect geregeld, veel parkeerruimte overal buiten mensen die de richting aangaven en binnen werd iedereen door 3 medewerkers begeleid door het hele traject van aanmelden, injectie en daarna even rustig zitten en weer naar huis. Maar de vriendelijkheid van het personeel was indrukwekkend.
    Groet,
    McPrik

  2. Jessica

    Ai, zo jammer dat het virus jullie uiteindelijk toch nog heeft ‘ingehaald’. Vandaag sneeuw bij ons en als ik het zo lees van de Portugese mist, dan lijkt een zeiltochtje met een mooi briesje en zonnetje verder weg dan ooit. Klussen aan onze boot is er ook weer niet bij, want alleen voor een ‘essentiële’ reis mag je de grens over hé, zoals jullie nu ook moeten ondervinden. Ach ja, het gaat vast een keer over en dat wordt een interessant hoofdstuk in je (auto)biografie!

  3. Giovanna Cole

    Dear Hanny and Jacob,
    I love how you still give us stories and your positive outlook is always inspiring. Having said all that your frustration and disappoint must sometimes make you sad. But looking on the brighter side of the day always helps me. The way you always plan your days and keep up the walking and cycling will always improve the time wherever you are in the world. We think and talk of you often and love following your words and adventures.

    Keep safe and well, Much care David and Giovanna xxx

Reacties zijn gesloten.