Niet alle dagen schijnt de zon

Zaterdag 6 februari 2021

In Nederland gaat het sneeuwen en vriezen dit weekend, maar hier in Portugal is het ook nog geen zomer hoor. Soms is er een dag waarop je een paar uur een korte broek aan kan, maar dat moet je dan bekopen met een paar dagen waarbij de kachel weer lekker aan gaat.

Toch doen wij ons best om elke dag een stuk te lopen. En als wij dan op het strand zijn met dikke jassen aan, zijn er toch stoere surfers, die gewoon de zee in gaan, weliswaar met een goed pak verwacht ik. Heerlijk om naar te kijken, maar ruilen zouden we niet graag.

Intussen was onze dinghy klaar om weer terug te komen naar Jonas. We hadden een service beurt geregeld en wat oplapwerkjes. De afgelopen 6 weken had de dinghy doorgebracht in de loods van de reparateur.

Maandag was het zover en konden we haar weer ophalen bij de ‘landing’ van de marina. Gelukkig was het goed weer, want we moesten in korte broek en blote voeten een stukje het water in.

We waren er helemaal klaar voor om vanaf de landingsplaats naar Jonas te roeien. Maar, er bleek een dinghy geregeld te zijn om ons naar onze plek te slepen, vanwege de wind.

Toen de man in dat bootje ons allebei zag instappen, zei hij, ‘oho, dat kan ik niet aan met mijn 2,5 pk motortje. Maar Jakob overtuigde hem er van dat het best ging. En natuurlijk had Jakob gelijk :-).

We werden keurig naar onze box geloodst en bewonderden ons bootje. Het leek wel nieuw! Intussen was het 5 uur geworden en werd het weer koud, dus pas de volgende dag bevestigden we de buitenboordmotor erop en ging Jakob eens kijken of die het nog deed. Na een poosje niks doen heeft hij er vaak geen zin in (het motortje!). Maar na een paar flinke halen, sloeg hij aan en lachte Jakob tevreden.

Dinsdag zou het ook nog aardig weer zijn met weinig wind. Karin en Eric van de Marelief staan in Faro op de kant en hadden uitgevonden dat het op de elektrische vouwfiets een goed uur (21 km) was om bij ons te komen. Prima plan, want we hadden ze al maanden niet meer gezien.

In het begin van de middag kwamen ze aangefietst. Natuurlijk was het een rommeltje op Jonas, want we waren allerlei klusjes aan het doen. Maar dat maakte niet uit. We konden op het achterdek thee drinken en bijkletsen. Zo heerlijk om dan weer eens gelijkgestemde mensen te spreken. En natuurlijk gaat het dan over bootjes en Covid.

Het was al snel half 5 en dat werd toch echt tijd om te vertrekken, want om 6 uur is het donker hier. Het is niet zeker dat we ze nog gaan zien, want naar Culatra mogen wij niet, dus waarschijnlijk maken we een sprong direct naar La Linea in Spanje. Maar je weet het nooit.

Woensdag moest er weer gewandeld worden en we kwamen zowaar op een plek waar we nog niet eerder geweest waren. We vonden een plek waarlangs je op de west pier van de vissershaven van Quarteira kon komen. Dan heb je toch weer een andere blik op de kust en de zee.

Het was zo mooi om al die meeuwen, die op een kluitje zaten te knikkebollen, in actie te zien komen als er een vissersboot nadert. Ze zaten vast al een poosje op de uitkijk.

  De andere kant uit, richting Albufeira moest ook nog iets nieuws te zien zijn. Dus donderdag liepen we die kant uit. Na drie kwartier begon het te regenen. De bui kwam heel mooi over zee aan, dus we zochten een schuilplek voor een minuut of 10. En daarna ging het weer verder over het duinpad richting Albufeira. Er kwamen ons 2 politiewagens tegemoet, die duidelijk iets zochten. Wij vonden intussen een nieuwe plek die we nog niet gezien hadden. Een soort bedrijfje met een groot huis erbij. Niet helemaal duidelijk wat het was, maar ik kon weer een nieuwe foto maken.

  We keerden om en liepen het duinpad terug. De politieauto’s waren ook omgekeerd en kwamen ons weer tegemoet. De laatste stopte en het raampje ging omlaag. ‘Waar wonen jullie?’, vroeg hij. ‘En wat doen jullie hier?’ Ik vertelde hem dat wij aan het sporten waren. ‘Hmm, ja’, zei hij, ‘ dat mag, maar alleen vlak bij jullie huis.’ Ik denk dat zijn baas naast hem zat en hij een goeie beurt wilde maken, want dat was een beetje erg dienstklopperij.

Wij liepen gezellig verder naar ons huis in de regen. Ja, dat was toch iets verder als ‘dichtbij’. Zou de agent toch gelijk hebben gehad? Wij hadden in ieder geval 7,5 kilometer gelopen en daar waren we blij mee.

Vrijdag werd een bootdagje. Dat betekende dat het flink regende en we een excuus hadden om binnen te blijven. Ik had voor mijn cursus een interview met Jakob voorbereid en dat zou om 11 uur gaan gebeuren. Koffie, stroopwafels, kachel aan, beter kan het toch niet?

Vandaag is het weer een regendag.  Jakob heeft de puzzel van Kerst voor een tweede keer op tafel gelegd en doet zijn best om van alle losse stukjes een mooi plaatje te maken.

Het lijkt of het volgende week beter weer wordt. Wij wensen iedereen in Nederland dit weekend veel plezier met de sneeuw en het ijs. Blijf maar lekker binnen als je daar niks mee hebt. De mooie plaatjes komen vast via fb en de tv ook bij jullie binnen.

Blijf gezond!

Dit bericht werd geplaatst in Portugal op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.