Op weg naar Denia

Zaterdag 27 maart 2021

Na 11 dagen in Cartagena werd het tijd om weer verder te gaan. De laatste dag fietsen we naar de vuurtoren die bij de haveningang staat. Dat was een mooi afscheid van deze mooie plek.

 

Het weer was weer stabieler geworden. Dat betekent dat na de harde wind er géén wind komt. Nou ja, we konden in ieder geval weer de zee op. De afstand naar Denia was ongeveer 150 mijl, dus dat we maakten vier hopjes langs de kust.

Dinsdag vertrokken we en werden uitgezwaaid door Janny en Marco van de Triskel.

We voeren samen met de Zilveren Maan de mooie natuurlijke haven van Cartagena uit.

De wind was 3 Bft, dus alle zeilen werden gehesen. We voeren vlak bij de Zilveren Maan, dus dat werd foto’s maken van elkaar. Altijd leuk.

Na verloop van tijd verdween de wind weer helemaal en werd het motoren tot een uur of twee. En toen.. kwam er echte wind, alle zeilen gingen weer omhoog en de motor kon uit.

  De windvaan werd gezet en daar gingen we we. Het grote genieten, want zeilen is toch het mooiste wat er is. De wind bleef staan totdat we bij de haven van Torrevieja aankwamen. Het strijken van de zeilen voor de haven was een beetje gehobbel, maar zodra we binnen de pieren waren, werd het rustig. We hadden gelezen dat je in de haven mocht ankeren, maar soms ook niet. We waagden het erop, want havengeld is duur en een anker laten vallen is het makkelijkst wat er is. We hadden plek zat en lagen heerlijk rustig.

 

Na een kwartier kwam de Zilveren Maan binnen en ging ook lekker voor anker liggen. Leuk, die twee wapperende Hollandse vlaggen. Best bijzonder om in zo’n havenkom te liggen naast de plek waar bergen zout klaar liggen voor verscheping. Heel anders dan bij een tropisch eiland.

Het zag er naar uit dat we nog wel een paar dagen op de motor moesten varen en onze dieseltank begon een beetje leeg te worden. We zagen een mooie lange steiger bij Marina Salinas, waar een dieselpomp op stond. Voor vertrek moesten we daar toch maar even langs gaan. We tankten 200 liter en hoopten daar weer een stukje verder mee te komen.

De dag begon bewolkt, maar tegen 11 uur kwam de zon. Het werd weer een heerlijke dag en de korte broek kon zelfs even aan. Jakob kreeg de kriebels toen er weer wat wind kwam en ging de spullen voor de genaker opzoeken. Altijd weer even kijken hoe het ook weer ging, als je zo’n zeil een poosje niet hebt gebruikt. Al snel ging de slurf omhoog en werd de shute opgetrokken. We verwachten we een mooi bol zeil. Maar… we waren vergeten, dat de vorige keer het zeil in een gleufje bij de zaling was blijven hangen. Daar zat nu een scheurtje in het zeil. En je snapt het al, dat scheurtje zag de zaling en kroop er weer lekker in. Ja, wat nu? Wat we ook deden, het zeil bleef vast zitten.

We maakten een soort worst van de genaker zodat die zo min mogelijk wind zou vangen. Gelukkig was er niet veel dus dat ging goed. Of het nou door die rare knoet kwam weten we niet, maar ineens kwam de Guardia Civil er aan gescheurd. En ja hoor, hij kwam echt voor ons. Gelukkig zorgden ze voor niet te veel golven bij de nadering, maar we waren toch wel benieuwd of ze iets zochten…..

 

 

Dat viel mee. Ze kwamen niet aan boord en wilden alleen weten waar we naar toe gingen. Het was nog een kleine 2 uur varen naar San Juan, onze volgende ankerplek. Ze bleven ons in de gaten houden tot het anker viel en daarna vertrokken ze.

De ankerplek was rustig en op een diepte van 4 meter lieten we het anker vallen. De zon scheen prachtig op de bebouwing langs de kust.

 

Wij moesten nu het probleem met de genaker op gaan lossen. Gelukkig lag Jonas redelijk stil in de baai en kon ik Jakob in de mast hijsen, zodat hij het zeil kon bevrijden van zijn beklemming. Dat ging prima. We repareerden de scheur met speciale tape en dat zag er goed uit. En toen moest er nog wat met die gleuven in de zaling, waar de verstaging in geklemd zit. Daar sliepen we nog een nachtje over.

Er stond wel wat deining, maar niet vervelend. We werden weer heerlijk in slaap gewiegd. Ineens hoorde ik stemmen buiten in het donker, wat krijgen we nou? We zijn toch niet in de Carieb? Ik ging naar buiten en zag een boot met roeiers met een heel klein lampje op. En wat ik hoorde waren de commando’s van de roerganger. Best bijzonder.

De volgende ochtend zagen we de roeiboot weer en nu konden we zien wat we gister hoorden. Wel grappig dat het allemaal donkere mensen waren. Toch een beetje Carieb.

Na het ontbijt ging Jakob weer de mast in, gewapend met allerlei soort spullen om het uiteinde van de zaling onaantrekkelijk te maken voor de genaker.

Uiteindelijk wurmde hij er een touwtje in waarmee hij het gat opvulde. Best een toer om bij het uiteinde van de zalingen te komen en dan ook nog dingen te moeten doen. Maar hij is een bikkel en klaarde het klusje prima. Nu maar hopen dat we vandaag genaker-wind krijgen.  De dag die zonnig (donderdag) begon werd heiig. Er stond een flinke zeemist, we hoopten dat die snel op zou trekken, want we zijn bijna bij Benidorm en dat wil je toch niet missen!

Het bleef heiig, maar de wind trok wel wat aan. Tijd voor de genaker. Dat ging nu veel geroutineerder en hij stond zo. Jakob glunderde, want dit is echt zijn favoriete zeil.

 

 

Heerlijk om zo door het blauwe water van de Mediteranee te glijden. Rond een uur of vier kwamen we bij de baai van Calpe aan.

De genaker was gestreken net als het grootzeil. We zochten een plekje uit wat enigszins beschutting tegen de deining uit het zuidwesten zou geven. We kropen zover mogelijk achter de pier van het haventje en lieten het anker vallen. Imposant om achter die grote steenklomp te liggen. Calpe is een plek waar Rob en Ria (Schoonhoven) vaak komen, dus we lieten hen weten dat we er waren. Zo leuk om dan even te facetimen. Er kwamen nogal wat vissersschepen binnen, wat een leuk gezicht was.

De wind ging liggen en de swell deed zijn ding. We wiegden rustig heen en weer en dat was goed. ’s Nachts werd dat wat heftiger, maar dat zou ook vanwege de uitvarende vissers geweest kunnen zijn.

De volgende morgen scheen de zon uitbundig en kon de berg nog even in volle glorie op de foto. Echt een mooi plekje hier. Het laatste traject van de vierdaagse was aangebroken. Nog 20 mijl naar Denia. Het weer was een beetje vaag. Letterlijk en figuurlijk. Wel wind, geen wind, dan weer helder, dan weer heiig. Echt jammer dat er zoveel van die grote flats langs de mooie kust staan.

Denia was te herkennen aan het kasteel, dat we duidelijk konden zien. Het invaren van de ruime haven was heel makkelijk. Onze haven, El Portet, lag achter in het hoekje. Een marinero stond ons al op te wachten. Het leek een hele grote plek die we kregen, wel met achter ankers en dus geen zijsteiger. We moesten goed aan de kant gaan liggen, zei de marinero, want er moest nog een schip tussen kunnen. Wij verwachtten een ranke zeilboot, maar daar kwam een grote vissersboot met volle kracht achteruit het gat in. We konden nog net op tijd onze zonnepanelen binnenhalen. Het paste net, we lagen strak met de stootwillen ertussen. Weg uitzicht op het kasteel. We hadden best een beetje de pest in, want we betalen veel geld om hier te liggen.

Jakob ging inchecken bij het kantoor en ik ruimde de boot op want we zouden Henny en Ben op bezoek krijgen. Die ken ik vanuit de haven van Monnickendam, waar ze aan de overkant van de steiger lagen. Ze wonen intussen al 10 jaar hier, dus erg leuk om elkaar weer te gaan zien. De boot was schoon, Jakob had ingecheckt, dus nu nog douchen. Jakob had een sleutel gekregen. Die bleek te passen op een luxueuze badkamer, met weliswaar één douche, maar wel een grote. Nou, dan maar samen douchen, wat een grap. Dat was al een aardig poosje geleden. We waren onze teleurstelling over de krappe plek voor de boot al gauw vergeten.

Henny en Ben kwamen aan boord. Dat was een beetje lastig, want zonder zijsteiger moet je over de punt aan boord klimmen. Henny wist nog, dat ze in M’dam op zo’n manier bij mijn boot in het water terecht was gekomen. Oei, ik was dat vergeten. Maar als je iets graag wilt, dan gaat dat en ze kwamen beiden veilig aan boord. En wat was het gezellig. Jakob was nieuw in dit clubje, maar dat was heel snel over. We haalden oude herinneringen op en vertelden nieuwe verhalen aan elkaar. Echt leuk.

Het weer veranderde vrij plotseling. Er kwam veel wind uit een andere hoek, dus we verkasten van het achterdek naar de kuip. We waren toch wel blij dat we nu in een haven lagen (al was het wat krap), want op anker kan het flink onrustig worden bij veel wind.

En nu zijn we dus in Denia. Ik heb net de was in de machine gedaan en Jakob is brood halen. Vanmiddag gaan we het stadje verkennen. Het ziet er veelbelovend uit.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Spanje op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

2 gedachten over “Op weg naar Denia

  1. Jolanda

    Mooie kust met ankerplekken en volle haven! Geniet en doe de groeten aan Ben en Henny, wij kunnen ons vooral Ben nog goed herinneren! Gr Jolanda

Reacties zijn gesloten.