Denia!

Woensdag 31 maart 2021

Wat een leuke plek is dit. Ik had jaren geleden al van Ben en Henny gehoord Denia leuk was, en toen ik ooit met mijn zus Matty in Spanje was, zijn we er ook even gaan kijken. Maar hoe een plek echt is, weet je pas als je er een paar dagen bent. Met Ben en Henny als adviseurs werd dat ook nog eens heel makkelijk. We kregen tips van ze, waar we naar toe moesten en hebben die bijna allemaal opgevolgd.

  

Het stadje is echt Spaans met leuke straatjes en heel veel tapas bars. Het kasteel domineert Denia en ligt op een strategische plek.

De mensen hier zijn opgewekt en genieten van de weekenden, waarbij ze met familie uit eten gaan. Dat klinkt wel pijnlijk voor de mensen in Nederland, maar het is zoals het is. Wij hebben ons intussen goed aangepast :-).

Na zondag met Henny en Ben uitgebreid te hebben ontbeten aan de haven, heerlijk en niet duur (want Ben betaalde), werden we naar de dure jachthaven, Marina de Denia, gebracht, waarlangs een wandelpromenade loopt met uitzicht op zee. Hier kregen we de tip voor de wandeling die we dinsdag maakten. ’s Middags bekeken we het  huis waar ze wonen. Heerlijk, met zwembad in de tuin en vlak bij het strand.

Het werd tijd om boodschappen te doen. Na een week waren onze voorraden toch wel op. Het was een beetje triest weer, dus prima om naar de supermarkt te gaan. De Mercadona was niet ver weg.

We konden daar echt alles kopen wat we nodig hadden en onze rugzakken en de koeltas puilden uit. We kunnen weer een week vooruit. Ons volgende doel was de watersportwinkel. Jakob had van alles nodig en ik had schoenen gezien die me wel leuk leken. Die vielen tegen, want ze waren duur en zaten niet lekker, maar Jakob had een tas vol met dingen verzameld. Zo’n watersportwinkel blijft toch een snoepwinkel voor mannen :-)!

Het was intussen lunchtijd geworden. Jakob had een straatje gezien met een leuk terrasje en dat konden we zomaar terug vinden. Niet ver bij de haven vandaan. We aten een heerlijk visje met geroosterde groenten, stokbrood en aioli. Dat smaakte prima. Tevreden liepen we terug naar de boot.

Henny had voor mij een afspraak bij haar kapper geregeld voor dinsdagmorgen 9.30. Ik was mooi op tijd, maar er zaten al 6 dames met haren in de verf of de krullen, (vanwege Pasen, denk ik) dus ik verwachtte dat het allemaal lang zou duren. Maar nee hoor, Henny heeft daar een streepje voor denk ik, want er werd een stoel vrij gemaakt bij de wasbak en ik werd gelijk ondergedompeld in het schuim. Daarna werd er een andere stoel schoongemaakt en kwam de bazin zelf mij knippen. Het resultaat was prima.

Omdat mijn Spaans heel slecht is, had ik een foto op mijn iPhone gezocht om te laten zien hoe kort ik het wilde hebben. Dat bleek heel handig te zijn. De kapster keek zelfs nog een keer extra om te zien hoe het bij de oren moest. Leg dat anders maar eens uit met handen en voeten taal. Tenslotte werd er nog een mooie coupe in geföhnd en ik was klaar, binnen een half uur. Wat geweldig. Zo zou het overal moeten gaan. Bedankt Henny!!

De zon bleef schijnen en we hadden alle tijd om de wandeling naar Cabo Les Rotes te maken. Eerst maar even koffie op de pier bij de dure haven.

Daarna liepen we verder langs de kust naar de kaap. We kwamen lang leuk huisjes en mooie baaitjes. Het was jammer dat de restaurantjes daar nog allemaal gesloten waren.

 

 

 

 

 

 

We hadden intussen ruim 5 km gelopen, dus hadden we nog net zo’n stuk terug voor de boeg. Gelukkig liep het makkelijk en het stadje kwam steeds dichterbij.

Rond een uur of 2 kwamen we in de Carrer de Loreto (de tapasstraat) aan en vonden een restaurant, dat ons echt verraste. Het voorgerecht bestond uit hele gezonde sla, waarna we gebakken garnalen kregen, gevolgd door gebakken kleine visjes en daarna nog een schaal met prachtige heerlijke mosselen.

En dat was allemaal alleen nog maar het voor gerecht. Als hoofdgerecht kregen we lamskoteletjes met mosterdsaus en als toetje een soort taartje van krokante crêpes met daartussen ijs en fruit. Dat alles met een biertje en een glas smaakvolle wijn kostte ons 40 euro. Ongelofelijk. De rest van de dag konden we dus echt niet meer te eten, want de buik was vol!

En nu is het woensdag, de laatste dag voor ons vertrek. We hadden het kasteel nog niet gezien. Het weer was matig, maar we konden dat toch echt niet overslaan. Ik knipte eerst Jakobs haar, want hij kon nu niet achter blijven met een kort koppie!

Via de hardware Chinees, waar we wat verfspullen kochten, liepen we naar de tunnel onder het kasteel door. Die is gemaakt tijdens de oorlog van 1937-1938, zodat mensen konden schuilen tegen bommen. Het bleek naderhand een handige verbinding te zijn tussen twee stadsdelen.

  We klommen via mooie straatjes omhoog naar het kasteel. Voor 2 euro pp mochten we naar binnen (bejaarden tarief…). We klommen op de toren, liepen naar boven voor mooie uitzichten en hadden het naar ons zin. Kastelen blijven toch bijzonder. Jammer dat er zoveel meeuwen waren die hun sporen achterlieten. Het wordt tijd dat de toeristen terug komen. We aten nog een gezonde salade op een terrasje en keerden terug naar Jonas.

  l

  Om 4 uur hadden we met Ben en Henny afgesproken om een afscheidsdrankje drinken bij de Italiaan tegenover onze pier. Ze brachten Rob (Henny’s zwager) en Philip (een vriend met een boot hier in de haven) mee en het werd gezellig. Er was even een probleem, omdat je maar met 4 man bij elkaar mag zitten, maar dat werd opgelost.

De spannende verhalen vlogen door de lucht en de tijd vliegt dan. Met een iets hogere snelheid dronken we ons laatste drankje op, want om 6 uur moet de horeca dicht. Er is strenge controle, dus iedereen houdt zich er aan. En daarmee is er nu een eind gekomen aan onze leuke verblijf op een heerlijke plek. Ik kan me goed voorstellen dat je hier wilt wonen, zoals Ben en Henny doen.

  

Morgen staan we vroeg op om naar Valencia te varen. Het is ongeveer 40 mijl en de wind komt niet helemaal uit de goeie hoek. We gaan het ontdekken. We hebben alletwee veel zin om weer het water op te gaan.

Dit bericht werd geplaatst in Spanje op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.