Valencia, te veel om op te schrijven

Dinsdag 6 april 2021

Vorige week donderdag verlieten we Denia en hadden een relaxte tocht naar Valencia. De wind stond eerst tegen, maar draaide daarna naar een goeie hoek om hoog aan de wind naar Valencia te varen. Helaas was de wind te zwak om een redelijke voortgang te boeken, dus de motor stond bij. Typisch voor de Middelandse Zee tot nu toe.

Na een uur uur of 8 gevaren te hebben, kwam Valencia in zicht en liepen we rustig de haven binnen. Die bleek zo groot te zijn, dat het moeilijk was om contact te maken met de marinero’s op de kant, die ons zouden helpen aanleggen.

Via de marifoon hadden we ons gemeld, maar de taal barrière maakte het moeilijk communiceren. Eindelijk zagen we iemand zwaaien op de kant. Hij stapte in een vrachtwagentje en dat moesten we een eindje verderop terugvinden. Niet echt makkelijk, maar uiteindelijk hadden we contact en konden we de boeg aan de steiger vastmaken, waarna de achterlijnen die aan blokken op de bodem zitten op de achterste kikkers konden worden belegd. Dat is een vies klusje, want die lijnen liggen in de modder op de bodem en maken smerige vlekken op je broek en jas. Nou ja, we lagen en daar ging het om. Het haven kantoor was dicht, dus we konden ons gang gaan met opruimen.

De volgende morgen fietsten we naar het kantoor, wat een flink stuk bij ons vandaan ligt. De havenmeester was er, maar het kopieer apparaat deed het niet, dus kon hij niks met onze papieren. Of we zaterdag maar terug wilden komen. En tja, jullie moeten verkassen, want de plek waar jullie nu liggen is gereserveerd. Nou is dat normaal niet zo’n probleem, maar mijn broek was net weer een beetje schoon en zou dus weer onder de modder komen bij de nieuwe plek.

Zaterdagmorgen om 9 uur waren we zover dat we konden omvaren naar de andere kant van de steiger. Het duurde een poos voor de marinero’s er waren (het is echt een hele grote marina) en tegen de tijd dat wij bijna op onze nieuwe plek lagen, kwamen ze eraan. Beetje boos omdat we niet gewacht hadden, maar ja zo gaan dingen.

Zondag konden we eindelijk betalen en dat viel voor 2 maanden gelukkig erg mee. Jaja, twee maanden, want ik ga deze week naar ons nieuwe appartement in Soesterberg om het plaatsen van de keuken en zo te coördineren.  Jakob komt over drie weken achter mij aan, om de schilderijen op te hangen en de lampen een plek te geven. We hebben dan weer een eigen plek in Nederland, waar we met enige regelmaat zullen wonen.

Maar nu eerst onze ervaringen in Valencia. We gingen vrijdag op zoek naar een testlocatie voor de Corona test, want anders mag ik het land niet in. Via wat omwegen vonden we die. Bij het overstappen van de bus op de metro kwamen we op een prachtig plein met een soort Arc de Triomphe, prachtig. Dat vroeg om meer. We wilden onder andere graag de kathedraal zien en namen de volgende dag de bus naar station Noord. Onze monden vielen open toen we daar uitstapten. Wat een prachtige gebouwen en wat een rijkdom. Je kwam ogen te kort. Was mooi om door die prachtige straten te lopen.

 

  De kathedraal was imposant en was zeker de moeite van een bezoek waard. Het museum was veel groter dan verwacht en daar was ook weer veel moois te zien.

 

 

 

 

 

 

We moesten echt even bijkomen toen we weer op straat stonden en dat deden we op een mooi terras op het plein voor de kathedraal. Wat een gave dag was dat.

En toen werd het Pasen. Na de zonnige zaterdag was het nu ineens grijs en grauw en koud, dus we bleven lekker aan boord. Eerst een heerlijk Paasontbijt en daarna de kerkdienst vanuit de Spieghelkerk. En wat komen er dan veel herinneringen boven!

’s Middags klaarde het op en liepen we een rondje over het haventerrein. Daar waren we wel even zoet mee, want het is super groot hier.

Maandag was het weer stralend weer. Al twee keer hadden we op weg naar de stad een park gezien met bijzondere moderne gebouwen. Daar wilden we wel meer van weten, dus tweede Paasdag stapten we weer in de bus en gingen op ontdekkingstocht. Het bleek dat in 2007 deze “stad van kunst en wetenschap’ was gebouwd. Ongelofelijk mooie moderne architectuur.

Zo anders dan alle historische gebouwen in het centrum, die we eerder zagen, maar zo indrukwekkend. Je kreeg er een soort ‘high’ gevoel van.

 

We waren vroeg dus het was nog rustig en we konden mooie plaatsjes maken. Zo geweldig, die tegenstelling tussen historische schoonheid en moderne architectuur.

     

We liepen terug door het park, waar intussen steeds meer mensen kwamen genieten van de Tweede Paasdag, wat toch een vrije dag blijkt te zijn in Spanje.

      

Terug aan boord was het nog lekker weer, we konden nog een poosje buiten zitten. Ik had appelflappen gebakken en die smaakten prima bij de thee.

Vandaag was het tijd voor de test. Met de fiets, de bus en de metro kwamen we na anderhalf uur bij de privé-kliniek waar je zonder afspraak voor veel geld een test kon laten doen, waarvan de uitslag binnen 12 uur bekend is. Wat een gedoe allemaal. Het vliegticket is goedkoper. Maar goed, regels zijn regels……

Op de terugweg kwamen we langs een grote Carrefour. Daar konden we genoeg eten halen voor Jakob, zodat hij de komende drie weken niet hoeft om te komen van de honger. Met de bus, te voet en toen nog een stukje fietsen, kwamen we weer bij Jonas aan en kon alles een plek vinden in de koelbox en de kastjes. Ik maakte als afscheidseten een Italiaans gerecht, waarvan we wat overhouden, zodat jakob daar nog een keer zijn maal mee kan doen.

De zon ging prachtig onder vanavond, een mooi afscheid. Morgen wordt het hier ook koud, 13 graden (vandaag 24), dus de overgang naar de sneeuw in Nederland zal misschien wel meevallen.

Voorlopig komt er een poosje geen blog verwacht ik, tenzij Jakob mij zo mist, dat hij zijn belevenissen gaat vastleggen.

Valencia, Jonas en Jakob, ik ga jullie missen!

Dit bericht werd geplaatst in Spanje op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.

2 gedachten over “Valencia, te veel om op te schrijven

  1. Jessica

    Ola, wat ziet dat er weer allemaal prachtig uit! Veel plezier met het nieuwe appartement, dat is toch ook weer spannend.
    Wij kunnen voorlopig alleen maar dromen van ons bootje en het zeilen… Maar we vullen onze dagen met een héééle grote schoonmaak en opruimactie van het bedrijf dat nu definitief verhuisd is. 140 jaar erfgoed wordt verdeeld over bibliotheken, archieven, papiercontainers, 2dehands.be (marktplaats) enz.
    Fijne tijd alvast in Nederland en breng je thermo-ondergoed maar mee!

  2. Ria

    Ja werkelijk zo’n gave stad Valencia. Zeker ook met Pasen toen wij daar waren en gebouwenhoge kunstwerken in de stad stonden die om 24.00 uur allemaal verbrand werden. Indrukwekkend en zo jammer van die prachtige kunstwerken. Tot snel.

Reacties zijn gesloten.