Prachtige baaien en ‘Opstappers’ op komst

Zaterdag, 17 juli 2021

Het was even wennen hier bij de Balearen, maar het is gelukt. We snappen intussen hoe het hier werkt. De wind, die een soort patroon volgt, de drukte in de baaien, het rollen van de boot en, hoe deel je je dag in

Boven aan het lijstje staat ‘rustig aan’. Dat is voor drukke mensen even wennen, maar dat lukt heel aardig. ‘Manjana’ voelt al heel gewoon. Om ons heen is het volop vakantie, dus we hebben steeds een perfect voorbeeld.

Na weken een lege agenda te hebben gehad, staat er nu iets te lezen. Woensdag 21 juli, opstappers op Ibiza. O jé, dan moeten we toch wel eens wat gaan doen. Al die uitgestelde klusjes moeten nu toch echt. Eigenlijk wel goed zo’n stok achter de deur, anders zouden we echt veel te lui worden

Al een hele tijd hebben we het over ‘lijnendag’. Een aantal weken hebben we al het plan om al onze lijnen eens na te kijken. We hebben een paar keer nieuwe landvasten gekocht, zonder de oude exemplaren weg te gooien. De bakskist achterop begon dan ook al aardig vol te worden.  Maandagmorgen was het zover. We maken de hele bakskist leeg en er vormen zich bergjes met lijnen. Hele dikke, waar je een vissersboot mee vast kan leggen. Iets dunnere, voor zwaar weer in een haven, nog iets dunnere met slijtplekken, de nieuwe lijnen en een bergje vieze oude lijnen.

En we nemen een besluit. Er komt een zak met ‘niet vaak gebruikte lijnen’, een krat met ‘veel gebruikte lijnen’ en een berg die naar de afvalbak kan. Maar ja, over boord gooien is niet echt de bedoeling. Waar vind je een goeie grote balk zonder toezicht van een kritische dorpsbewoner?

We besluiten met de dinghy naar de haven te varen en nemen 2 kleine bergjes mee. En ja hoor, tussen de grote deftige motorboten zien we een groene bak staan. Jakob blijft in het bootje en ik ga heel snel de kant op en dump de zakken in de bak. Dat ging goed, maar om alle grote zware lijnen hier aan wal te krijgen zonder dat deftige mensen komen vertellen dat dit echt niet kan, gaan we op zoek naar nog een andere plek. Dan komen we bij de vissershaven van Andraitx. Prima plek. Er staan bakken en er is niemand. Snel terug naar Jonas om alles op te halen.

Met een flink zware dinghy varen we terug naar de vissershaven. Jakob verwacht dat de vissers misschien wel blij zijn met die grote zware lijnen, dus die legt hij naast de afvalbak. De rest gaat er in. Wat een opluchting. En wat zijn we veel troep kwijt.

In Andraitx blijkt ook een grote supermarkt te zijn. We hadden daar de dag ervoor brood gekocht en toen bleek dat ze echt van alles hadden. De dinghy werd weer zwaar beladen, nu vanwege alle boodschappen. Als je opstappers krijgt, moert je toch wel wat aan boord hebben

Tevreden werd alles opgeborgen in hoekjes en gaatjes. We waren nu klaar voor de oversteek naar Ibiza. Het werd woensdag in plaats van dinsdag. Het weer zag er beter uit. En dat klopte ook helemaal. Vol enthousiasme wilden we dinsdagavond het bootje aan dek hijsen. Dat begint altijd met het ophijsen van de bb-motor, die met een slot in de dinghy vastzit (je weet maar nooit wie hem wil meenemen). En laat nou het slot niet opengaan! Dan besef je pas wat dat voor gevolgen heeft. Als de motor er niet af kan, kan het bootje niet aan dek en zou het alsmaar achter Jonas moeten blijven hangen. Bij een flinke tocht op zee is dat verschrikkelijk. De WD 40 kwam er aan te pas, maar het lukte niet.

De volgende ochtend stonden we om 6 uur op en Jakob bereidde zich al voor op het openzagen van het slot, wat niet echt een makkie is. De nacht had zijn werk goed gedaan. De WD 40 was lekker op alle kleine plekjes in het slot gekropen en.. het ging open! Dus, motor opgehesen, bootje aan dek gezet, huiken van de zeilen af en daar gingen we. Richting Ibiza. 

Er stond meteen een lekker windje en we konden echt zeilen, de hele dag. Wat een genot. Ik werd zelfs een beetje brak, zo lang was het al geleden dat we zo pittig gezeild hadden. Na 8 uren was de wind op en ging de motor aan. We waren bijna bij de baai van Pontinatx in het noorden van Ibiza

Verbaasd keken we de baai in. Hij was zo goed als leeg, terwijl de vorige keer het nogal vol en gezellig was. Na een poosje hadden we het vermoeden, dat de windrichting hiermee te maken had. Die was nogal ongunstig en er stond een flinke swell. Na een onrustige nacht besloten we al snel om ankerop te gaan. En wat een goed besluit was dat.

Over een hobbelige zee kwamen we een kleine twee uur later bij de Cala de Benissas, een kleine baai vlak voor Sant Miquel. We werden verwelkomt door koningin Elisabeth, een rots die sprekend lijkt op de Queen. Er waren geen hotels langs de baai en aan het eind achter het strand waren alleen maar 3 restaurants. We vonden een plekje vrij dicht bij het strand en genoten van de mooie omgeving en de rustige sfeer.

    

Tegen lunchtijd voeren we naar de wal om te eten. Vanwege gebrek aan concurrentie, waren de prijzen van eten en drinken redelijk hoog, maar dat moet een keertje kunnen. Het smaakte ons goed.

We hadden gezien dat er een weg van Bernissas naar Port de Sant Miquel liep. Dat leek ons een leuke wandeling voor de volgende dag. Rond een uur of 8 ’s avonds hoorden we tromgeroffel.   

In de pilot hadden we gelezen dat er ergens een zonsondergang door tromgeroffel werd begeleid. Dat bleek dus hier te zijn. Het strand stond stampvol met mensen, dicht op elkaar (coronaproof??) om te genieten van de bongo’s en de ondergaande zon. Prachtig en het duurde uren…..

Om 10 uur de volgende dag vertrokken we, goed ingesmeerd met zonnebrand creme, hoeden op, water mee, we waren er klaar voor. Prachtige uitzichten over de baai konden niet verhinderen dat het een pittige tocht was.

      

Er was nauwelijks wind, het ging best steil omhoog  en de zon was al warm. De stijging van de weg was pittig. 

Deze keer had ik er moeite mee, terwijl Jakob lustig doorstapte. We waren bijna in het dorpje en toen voelde ik me toch even niet zo lekker. Er was een trapje in de schaduw, waar ik kon bijkomen. Een zoet snoepje deed me goed. Maar de berg ter terug beklimmen zag ik toch niet zitten. Eerst maar even koffie drinken met uitzicht op de baai van Sant Miquel.

Daar stonden wel veel grote hotels rond de baai. We hadden dus de goeie keus gemaakt om hier niet te gaan liggen, maar bij Bernissas onder toeziend oog van Elisabeth. Het duurde even voor de taxi kwam, maar binnen tien minuten waren we nu de berg over. Prima besluit.

Bij het strand was intussen de ‘hippie markt’ opgezet. Kleurige kraampjes met spullen waar je niet op zit te wachten. Toch erg leuk om even doorheen te lopen.

Vandaag maakte Jakob zijn roest behandeling van het RVS af. Twee dagen geleden was hij begonnen met alles wat niet meer blonk een beurtje te geven. Vandaag werd het afgemaakt. Het ziet er weer prima uit. Ik vermaakte me met het verder klaar maken van de achterhut voor de opstappers. We zijn nu zo goed als klaar, dus laat ze maar komen

Morgen vertrekken we met een tussenstipje naar Ibiza stad, waar we in de baai van Talamanca gaan liggen.

Dit bericht werd geplaatst in Spanje op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.