{"id":11406,"date":"2023-01-22T08:20:15","date_gmt":"2023-01-22T12:20:15","guid":{"rendered":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/?p=11406"},"modified":"2023-01-22T12:47:01","modified_gmt":"2023-01-22T16:47:01","slug":"zuid-afrika-week-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/?p=11406","title":{"rendered":"Zuid-Afrika-week 2"},"content":{"rendered":"\n

Het is donderdag 12 januari 2023. We worden wakker in het mooie Swaziland en staan om half 6 op om thee\/koffie te drinken met een biscuitje. Om 6 uur staan we klaar voor een vogelwandeling. Onze gids komt iets te laat aanlopen maar dat vergeven we hem, want hij blijkt heel erg leuk te zijn.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We wandelen in een rustig tempo over een open pad tussen de groene landerijen met de bergen op de achtergrond. De gids wijst ons op vogeltjes, maar zonder kijker zien we niet veel. Wij genieten van de mooie uitzichten en de vegetatie. Soms zien we wel een vogeltje als de kleur heel opvallend is, zoals bij de .. red bishop??<\/p>\n\n\n\n

Dan wijst de gids ons op de poep die op het pad ligt. Er is een verschil tussen \u2018shit\u2019 en \u2018poop\u2019. Het eerste is van een vleeseter en het tweede van een herbafoor. Hieraan kunnen de rangers zien welke dieren er in de buurt zijn. Onze gids vertelt ook over de drie \u2018f\u2019s. Als twee dieren elkaar tegenkomen waarvan de ene sterker is dan de andere, krijg je de stadia van flight, freeze en fight. Hij demonstreert de afstand van de zones door tegenover mij te gaan staan en steeds dichterbij te komen. We staan bijna neus aan neus en ik kijk hem eens diep in zijn donkerbruine ogen. Prachtig!!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De wandeling door het betoverende landschap is de moeite waard! En als we dan tot slot het nest van een krokodil kunnen zien, hebben we weinig meer te wensen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We krijgen bij de lodge een heerlijk ontbijt en gaan daarna met een klein groepje naar de village die vlak bij ons park ligt. We worden begeleid door een gids die in het dorp woont en een jonge man die het vak gaat leren. De vrouwen met een broek aan moeten zich omkleden want dat is niet geoorloofd in het dorp, de gids komt aan met een omslagdoek waar het hoofd van de koning op prijkt. Ik doe hem eerst per ongeluk onderste boven om, maar dat wordt snel gecorrigeerd. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We zien er mooi uit en wandelen door de mooie velden naar het dorp waar de dorpsoudste, de oma van de gids, al op ons zit te wachten. Ze heeft last van haar voeten en zit met haar benen omhoog. Ik snap dat, want door de warmte en het vele zitten in de bus zijn mijn enkels ook niet meer zo slank.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We krijgen toestemming om overal te kijken. De oudste kleindochter laat zien hoe ma\u00efskorrels gemalen worden. De molen die zij gebruikt is zo oud dat het ons verbaast dat hij nog werkt. Daarna nemen we een kijkje in de kookhut.<\/p>\n\n\n\n

Daar staat een pan op een houtvuurtje te pruttelen. De hut staat vol rook, is donker en benauwd. Wat een contrast met ons westerse leven.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We lopen verder naar het weeshuis. Daar worden 200 wezen opgevangen in de leeftijd van 4 tot 16. Ik maak een praatje met een jongen van 16 en vraag hem naar zijn droom. Dat was niet zo\u2019n slimme vraag, want hij kreeg bijna tranen in zijn ogen toen hij vertelde dat hij graag wilde studeren en het liefst in Europa. Die kans is heel klein en dan voel je je wel echt machteloos als rijke bezoeker.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De leidster van het weeshuis is een flinke vrouw, die net de lunch heeft opgeschept. Maispap met bruine bonen. Ze schept de borden erg vol en vraagt of ik wil proeven. Ik pak met mijn vingers een klontje rijst met bonen en proef het. De smaak is heerlijk. Intussen zitten de kinderen met hun handen hun bord leeg te eten. Als we weer weggaan steken een aantal van ons de vrouw wat geld toe om te besteden aan de kinderen. Onder de indruk lopen we verder met de gidsen naar de supermarkt. Het is een klein gebouwtje waar achter tralies de winkelier staat die ons geeft wat we vragen. Een flesje fris, dat smaakt wel met de warmte.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We worden met de landrover terug naar onze lodge gebracht. Daar genieten we weer van een heerlijke lunch. De middag hebben we \u2018vrij\u2019! Er is een zwembad waar we ons kunnen verfrissen en het water is heerlijk. Lekker een middagje luieren om alle indrukken te verwerken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Vrijdagmorgen verlaten we Swaziland alweer vroeg. Ik heb veel mooie plaatjes in mijn hoofd van de prachtige natuur daar. Handig om even mee weg te dromen tijdens de reis naar St. lucia, waar we op hippo jacht gaan. Het gaat heel soepel bij de douane op de grens met Zuid-Afrika. Na twee uur rijden stoppen we bij een kaarsen fabriek. Wat moeten we daar, dacht iedereen. Maar het blijkt heel bijzonder te zijn. De kaarsenmaker laat zien hoe hij kaarsen boetseert van de wilde dieren. Prachtig en toch heel anders dan het maken van waskaarsen in Gouda :-). Op een marktje bij de kaarsenfabriek koop ik een olifantje aan een kettinkje. Dat past hier prima.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na twee uur rijden komen we aan in St Lucia. Het is intussen 5 uur geworden. De geplande tocht door het \u2018wetland\u2019 met krokodillen en nijlpaarden gaat niet door; we zijn te laat. We rijden naar ons hotel waar een zwembad is en veel tropische bomen met apen die vanuit de bomen op het dak springen en daar al rennend een hoop kabaal maken. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Deze keer eten we niet als groep \u2018s avonds, maar mogen zelf een keuze maken uit een van de vele restaurantjes. Het wordt een visrestaurant, waar we genieten van heerlijke \u2018kingklip\u2019. Uit veiligheidsoverweging worden we met de bus naar het hotel teruggebracht. De hippos schijnen \u2018s avonds uit het water te komen en door het dorp te wandelen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In het hotel wacht ons een probleem met de elektriciteit. Regelmatig gaat die een paar uur uit en dan weer aan. Wij zitten in een deel van het hotel waar dat \u2018aangaan\u2019 niet automatisch gebeurt. Het wordt daardoor een erg warme nacht, want de ramen kunnen niet open vanwege de apen.<\/p>\n\n\n\n

Een frisse douche koelt ons de volgende morgen af en we zijn weer vroeg klaar voor een derde game drive. Nu in het Hluwhluwe iMfolozi park. Ik heb daar hele mooie herinneringen aan en verheug me er extra op. Voor Jakob is alles nieuw. We rijden een uur tot aan de ingang van het park en hopen weer veel wild te zien. Het is intussen heel warm geworden en ook de dieren hebben daar last van. Daarom zoeken ze een plek in de schaduw en dus moeilijker te spotten zijn.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De olifanten zien we wel; die zijn verstandig en gaan lekker met hun poten in de rivier staan. Gelukkig zien we ook weer neushoorns en nemen de tijd om naar hun grazen te kijken. De rangers hebben lunch voor ons meegebracht en dat smaakt prima.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We rijden nog een stukje door het prachtige landschap, maar meer dan impala\u2019s en kudu\u2019s zien we niet meer. Het landschap is in dit park het meest indrukwekkend en daar genieten we van.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Terug in St Lucia staat de uitgestelde boottocht op het programma. Het is heerlijk om op het water te zijn met een verkoelend windje. Er zijn heel veel hippos en dat is leuk om te zien. Maar erg onder de indruk zijn we niet. We genieten \u2018s avonds weer van de heerlijke kingklip en in het pikkedonker lopen we terug naar het hotel.<\/p>\n\n\n\n

Zaterdagmorgen gaan we eerst pootje baden in de Indische Oceaan. Wat geweldig om de zee weer te zien. Snel lopen we naar het water dat zeker 25 graden warm is. Er staat een mooie branding en als uitgelaten kinderen genieten we hiervan.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Dan vervolgen we onze reis richting de Drakensbergen. Die voert ons langs Durban en Pietermaritzberg. Als we daar langs rijden, denk ik terug aan de mooie tijd die ik in Pietermaritzburg heb doorgebracht. Heel veel jaar geleden logeerde ik met Kerst bij mijn vriendin Toos die toen weer een poosje in PM bij haar zoon woonde. Zulke herinneringen zijn zo kostbaar.<\/p>\n\n\n\n

In Howick gaan we naar de Superspar om onze lunch te kopen die we in de bus opeten op weg naar de Nelson Mandela Capture Site.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Daar aangekomen blijkt het een modern museum te zijn op de plek waar Mandela werd aangehouden en vervolgens voor 27 jaar gevangen werd genomen als Staatsvijand nummer 1. Het verhaal is mooi weergegeven en het is indrukwekkend om te lezen hoe alles in die tijd plaatsvond. Zijn portret, gemaakt van houten palen, aan het eind van de Long Way to Freedom, is heel knap gedaan.<\/p>\n\n\n\n

Een stukje wijzer geworden rijden we verder naar Bergville in de Drakensbergen, waar ons volgende hotel staat. Het ziet er erg Engels uit en er zijn duidelijk lange tijd geen gasten geweest. Het ruikt er muf en het is zichtbaar verouderd, maar heeft charme en biedt ons een prachtig uitzicht vanuit de kamer. Het personeel is allervriendelijkst en maakt het ons naar de zin. Het eten is weer verrukkelijk! We blijven hier twee nachten en dat geeft een beetje rust. Het is ongelofelijk dat we al zoveel gezien hebben in ruim een week. We hebben vanaf Johannesburg tot hier al 1720 kilometer afgelegd.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Er is een kapel met een wand van glas waardoor je de Drakensbergen heel mooi kan zien. Jakob vindt een fotoboek waaruit blijkt dat dit een trouwlocatie is geweest. Heel begrijpelijk. Het is er zo mooi.<\/p>\n\n\n\n

De volgende dag, zondag, gaan we wandelen in de Drakensbergen. We rijden met de bus naar de ingang van het nationale park en de gids rijdt het laatste stukje met ons mee.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Hij laat ons voor vertrek op een maquette zien hoe de Drakensbergen er uit zien en wijst aan waar we gaan wandelen. Hij praat vijf kwartier in een uur en ratelt er op los. Als we gaan vertrekken loopt hij in het zelfde hoge tempo als waarmee hij zijn inleiding deed. Er is geen tijd om een foto te maken of even van een uitzicht te genieten. Als we bij een waterval aankomen, ploft hij op een steen neer en pakt zijn telefoon. We snappen dat we ook even mogen uitrusten. Dan splitst de groep zich. De berggeiten mogen nog een stuk verder omhoog klimmen en wij lopen ons pad weer terug. Nu op een beschaafder tempo. Het is prachtig, maar de gids vinden we niks.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Er volgt een rustige middag. Jakob ligt op het grote bed met zijn telefoon en ik ga op ons terrasje zitten met mijn boek. Heerlijk relaxed met een prachtig uitzicht op de bergen.<\/p>\n\n\n\n

Als het tijd is voor het avondeten is de stroom weer uit. Bij kaarslicht scheppen we ons eten op en wachten tot de generator is opgestart. Dit onderbreken van de stroom is killing voor bedrijven. Het personeel doet net of het gewoon is, maar dat is het echt niet. Er schijnen ook al opstanden in het land te zijn.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We gaan met het licht van onze iPhone terug naar ons huisje en hopen dat er weer stroom komt zodat de airco aan kan, want het wordt weer een warme nacht.<\/p>\n\n\n\n

Maandag vertrekken we vroeg naar Lesotho, een klein koninkrijkje ingesloten en beschermd door de Drakensbergen, waar de oorspronkelijke Afrikaanse cultuur nog te zien is. We maken een tussenstop in Clarens, een lieflijk kunstenaarsdorp, waar we koffie drinken en even kunnen rondlopen. De groene bergen rondom het dorpje geven het een schilderachtig uiterlijk.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In de middag komen we bij de grens met Lesotho. Te voet passeren we de grenspost bij Maseru en krijgen stempels in ons paspoort. We stappen weer in de bus en rijden door het stadje. Wat een armoe zien we hier. Dat wordt afgewisseld met moderne bedrijfsgebouwen waar industrie gevestigd is. Later horen we dat ouders van kinderen die naar de middelbare school gaan, hier komen werken om het schoolgeld te verdienen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een stuk buiten de stad laat het Afrikaanse landschap zich weer zien en we genieten ervan.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na een uur of twee komen we bij de Trading Post, onze lodge, ligt verscholen achter een smal hek waar de bus net doorheen past. De weg is flink beschadigt door de zware regenval van een paar weken geleden. En dan ligt daar het schilderachtige resort tussen de bomen met uitzicht op de bergen. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ons huisje heeft een tussendeur met dat van een reisgenoot. Zijn achternaam is Breedveld en er werd verondersteld dat we familie waren. Aan beide kanten van de deur schuiven we de knip er op. Probleem opgelost. <\/p>\n\n\n\n

We drinken een glaasje wijn met Henk en Ineke uit Assen en zitten op twee ligbanken met uitzicht op de prachtige bergen. Er komt wat onweer langs, waardoor de wolken een ongelofelijke kleur krijgen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De volgende morgen maken we een wandeling naar het dorp wat tegen het resort aan ligt. Er komt een hele groep schoolkinderen aan op ezels. Ze komen uit het naburige dorp om hier te ontbijten, want de \u2018catering\u2019 was bij hen niet geweest. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We lopen naar de school waar de directrice ons opvangt. Ze heeft haar mooie jurk aan en haar nagels mooi gelakt. Ze vertelt over de school en we gaan naar alle klassen. Jakob schuift in een schoolbankjes en praat wat met het jongetje naast hem. Die vraagt of hij Jakobs arm mag voelen met al dat haar. Al snel komt er een heel stel dat gekke haar aaien. We zijn echt een evenement voor de school. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We zien de bibliotheek met best veel boeken die geschonken zijn door bezoekers. Door zo\u2019n confrontatie met een andere wereld beseffen we extra wat een geluk wij hebben dat we in Europa geboren zijn. Aan de andere kant is het ook goed om je te realiseren dat al ons bezit in het westen geen garantie is voor geluk.<\/p>\n\n\n\n

We lopen verder naar een huisje waar twee vrouwen een demonstratie geven van het kaarden en spinnen van de wol waar ze later mutsen van breien. Ik koop een muts voor Jakob om aan boord te dragen. Die zal later deze week nog goed van pas komen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

En dan beleven we \u2018s middags weer een echt avontuur. Maar daarover meer in het volgende blog.<\/p>\n\n\n\n

Wordt vervolgd!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het is donderdag 12 januari 2023. We worden wakker in het mooie Swaziland en staan om half 6 op om thee\/koffie te drinken met een biscuitje. Om 6 uur staan we klaar voor een vogelwandeling. Onze gids komt iets te laat aanlopen maar dat vergeven we hem, want hij blijkt heel erg leuk te zijn. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-11406","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11406","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11406"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11406\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11451,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11406\/revisions\/11451"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11406"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11406"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/brederveld.com\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11406"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}