Categoriearchief: Portugal

Vilamoura en zo….

Vrijdag 18 december 2020

Daar zijn we weer. Ik kan het toch niet laten om met mijn vingers op de laptop de verhalen uit mijn hoofd vast te leggen. Best knap om bijna drie weken geen blog te schrijven. En iedereen zich maar afvragen wat wij nu toch aan het doen zijn.

We zijn aan het “wonen” in Vilamoura. We vinden het hier steeds leuker. Dat is vast omdat het winter is, want er is niet veel volk op de been. Er zijn op iedere steiger misschien 1 of 2 boten bewoond, maar dat is net genoeg.

Het gebied om de haven, waar alle restaurantjes zijn is ook maar gedeeltelijk bevolkt. Ik denk dat 50 % van de horeca hier dicht is vanwege het winterseizoen. Maar de anderen houden dapper vol. Rond negen uur wordt er schoongemaakt, de kussen worden op de stoelen gelegd, de tafels worden netjes gedekt, want men hoopt op klandizie. En die komt er ook, al is het heel weinig, maar net genoeg voor een beetje gezelligheid en misschien kan dan net het salaris van het personeel verdiend worden.

Jakob is begonnen met het vervangen van 2 kajuit raampjes. Dat klinkt heel simpel, maar dat is het niet, want de maat van de nieuwe raampjes is natuurlijk anders dan die er in zaten. Van Sander van de Satori, die naast ons lag, leende hij een speciaal soort zaag en dat werkte goed. En dan begint het vijlen, schuren, plamuren, gronden en lakken.

Daar gaan veel dagen mee heen, want het is hier ’s morgens nog erg vochtig. Vanaf een uur of 10 schijnt de zon meestal lekker en droogt de boot op. Dan blijven er een paar uur over om wat te doen en dan valt de avond in.

Ook dat is leuk, want er is kerstverlichting. Niet zo heel veel, maar net genoeg om het gezellig te maken. Wij hebben onze lichtjes ook in de kuip en binnen hangen de kerstballen en andere versiersels. Op de radio horen we kerstmuziek in alle soorten, dus de sfeer is er zeker.

 

Ik ben een dag of 10 naar NL geweest vanwege de kijkdag in ons nieuwe appartement. Na 6 dagen quarantaine bij Inge en Mick, kon ik met Inge ons nieuwe onderkomen gaan bekijken. Het wordt erg mooi en eind maart is de oplevering.

Omdat ik nou toch in Nederland was, vierden we bij Inge thuis de verjaardagen van Mick en van de Sint. Dat blijft toch altijd een feest met gedichten, cadeautjes en lekkere dingetjes.

Gelukkig was er ook nog tijd om even naar mijn zus in Schiedam te gaan en even langs te gaan bij Karina, die zo goed op mijn vorige appartement heeft gepast.

Er lag post voor Jakob bij zijn zoon, en is het dan niet superleuk om daar te mogen helpen met het optuigen van de kerstboom?

En vlak voor ik terugging, mocht ik komen sjoelen en eten bij de kleinkinderen in Nieuw Vennep. Wat worden ze groot allemaal.

Terug in het vliegtuig naar Portugal, ging ik alle bezoekjes nog eens even na en kwam tot de conclusie, dat het heel gezellig was ondanks het koude en grijze weer. Het gaat met iedereen goed en dat is heel bijzonder in deze corona tijd.

Heerlijk om dat aan Jakob te kunnen vertellen toen hij mij van het vliegveld kwam halen. We hadden elkaar echt gemist deze keer, terwijl ik toch maar heel kort weg was.

En nu zijn we dus weer gewoon aan het “wonen” . We wisselen dat af met leuke fietstochtjes en wandelingen in de buurt en op het strand.

We worden steeds weer verrast door nieuwe dingen die we zien, zoals groepjes cactussen, en rode rotsen. We dachten bijna dat we in Mexico terecht gekomen waren.

De kerstsfeer wordt hier in de haven vooral aangegeven door de kerststerren die overal in de plantsoenen zijn gezet. Dat staat zo vrolijk.

 

  Gister zat het wat tegen vanwege de drinkwaterpomp. Die had het begeven vlak voor ik naar Portugal terug zou gaan, dus ik kon nog snel een nieuwe kopen en meenemen. Maar nadat Jakob hem diezelfde dag nog gemonteerd had, bleek dat er iets niet goed zit. De pomp blijft doorlopen, maakt veel lawaai en zuigt lucht aan ergens. Dus gingen er weer allerlei luiken en kleppen open om het probleem te vinden. Nog niet gelukt. Heel frustrerend.

Vandaag hadden we een afspraak met een service man die onze bijboot een beurt gaat geven. Er zijn wat slechte plekken in het hyperlon en de strip op de bodem heeft flink te lijden gehad van de vele strandlandingen, dus moet worden vervangen. Dat werd een leuk evenement.

 

We lieten de dinghy te water en roeiden samen naar een landingsplek bij de botenkraan. Daar kwam de service man met een auto en een karretje naar toe om onze dinghy naar zijn werkplaats te vervoeren. Het was prachtig weer, dus dat werd een leuk evenement.

De bijboot blijft tot na nieuwjaar in de werkplaats van de service man en als het dan weer een dag mooi weer is, brengt hij hem terug en roeien we weer naar Jonas.  Leuk toch?

Misschien is het helemaal niet leuk om al deze vrolijke plaatjes te zien, terwijl in Nederland de lockdown hard aankomt. Maar het is zoals het is. Wij denken veel aan jullie en aan de mensen in Fiji, waar net een cycloon overheen is getrokken. Misschien is dat nog wel erger.

 

Heel veel sterkte allemaal en maak iets moois van deze bijzondere feestdagen in 2020.

Winterstop in Vilamoura

Maandag 30 november 2020  

Het is 10 uur ’s morgens en het is nog steeds niet echt licht. Alleen als er weerlicht door de lucht flitst, gevolgd door rollende donder kunnen we elkaar beter zien. Gelukkig liggen we in de haven en niet op open water, gierend achter ons anker.

Vorige week donderdag  hadden we dit weer aan zien komen en daarom besloten om maar wat eerder naar onze winterstop te gaan. Marelief was donderdagmorgen al vertrokken, dus aan de gezellige uurtjes met hen was voorlopig ook een eind gekomen.

Wij gingen voor de laatste keer naar het strand om afscheid te nemen. De strandtent was dicht, dus koffie zat er niet meer in. En kijkend naar de zee en de lucht, was dat wel logisch. Toch waagden we het erop en liepen nog een flink stuk langs de zee en terug.

  

Voor vrijdag zag het weer er goed uit. Zonnig en droog, alleen bijna geen wind. We vertrokken met een beetje weemoed uit de lagune bij Culatra.

Het is zo’n rustgevende, eenvoudige en leuke plek, met veel mogelijkheden om je dagen door te brengen. We hebben echt het idee, dat we daar nu goed de weg weten en hoe we om moeten gaan met het getij.

We zagen de pont naar Olhão vertrekken en weken voor ze uit. De klipper, die ook vast op zijn winterplek ligt, stak mooi af tegen de achtergrond van het vasteland. Er lagen steeds minder zeilboten voor anker. Het seizoen is echt voorbij en alleen de echte “liveaboards” die daar nooit meer weggaan, sieren het water nog op.

De Satori, ook een Nederlands jacht, zagen we vrijdagmorgen vroeg vertrekken. Wij wachten tot het hoogwater ‘slack’ om half één, om naar zee te varen.

We waren iets te vroeg, dus we hadden nog een knoopje stroom tegen, maar zo zonder wind is dat geen probleem.

  De zee was rustig en vanwege de afwezigheid van wind, bleven de zeilen gewoon opgedoekt en tuften we op de motor naar Vilamoura. Dat was een afstand van ongeveer 18 mijl.

Rond een uur of drie voeren we de pieren binnen en werden verrast door heel veel kleurige zeilen. Er bleek net een voor-start te zijn van surfers en kleine zeilbootjes. De volgboten lagen aan de meldsteiger en tussen ons en die steiger was het een gekrioel van planken en zeilen.

  Op de steiger stonden twee havenmeesters ons te wenken. We moesten maar gewoon tussen dat gekrioel doorvaren, want zij moesten wijken.

Maar als je dan een niet zo groot meisje op haar plank ziet wrikken om naar de uitgang te komen, zonder dat ze om zich heen kijkt, dan is het toch wel moeilijk om gewoon door te varen. Maar goed, de havenmeester beslist, dus we voeren door en legden aan.

Naderhand realiseerden we ons dat dit de wedstrijdploegen waren, die hier trainingskamp hebben. Dus zo zielig was dat meisje vast niet. En wat was het leuk om al die sporters en begeleiders druk bezig te zien. Er was intussen een beetje wind gekomen en ik denk dat ze daar op gewacht hadden.

Ik ging ons melden bij het havenkantoor en zette de benodigde handtekeningen. Omdat de steigers eigenlijk zijn ingericht voor grote motorboten, zijn de elektriciteitsstekkers ook heel groot. Daar heb je een verloopstuk voor nodig om je eigen snoertje in te pluggen.

Dat huur je dan bij het havenkantoor. Maar omdat we 2 maanden blijven was het voordeliger om zo’n ding te kopen. Er zou iemand naar de steiger worden gestuurd om de grote stekker aan ons snoer te monteren. Nou, als dat geen service is!

We voeren naar de plek die we begin oktober hadden besproken en wat een verrassing. Daar ligt zomaar de Satori in de box naast ons. Zij zijn hier een paar dagen om een buiskap te laten maken en vast ook vanwege het slechte weer. En als je dan gaat praten, blijk je dezelfde mensen te kennen. Klein wereldje toch, die zeilers.

We zijn deze dagen een beetje wat dingetjes aan het doen aan boord, maar nog niet het echte werk. We zitten eerst het slechte weer uit. Soms is het een paar uur droog en zonnig en dan maken we een wandelingetje. Maar de meeste tijd zijn we toch wel op de boot.

Gister maakten we een rondje achter de haven en door naar het strand. We dachten dat de Nederlandse ploeg wel in het Tivoli hotel zou zitten, maar we zagen de busjes staan bij gezellige appartementen, die vlak achter de haven liggen. Dat is natuurlijk ook veel leuker.

Het voelt wel goed om hier nu te zijn. Jakob heeft zijn Arduino dingen en leert nu een nieuwe programmeer taal (Python). Ik vermaak me met mijn schrijfcursus en ga op zoek naar de kerstspullen om de boot in kerstsfeer te brengen.

De komende tijd zal er niet zo veel te vertellen zijn, dus de blogs komen dan vast wat minder vaak. We gaan ook gewoon een poosje “wonen”. Eens kijken of we dat nog kunnen -:).

Veel plezier allemaal met de Sint die komt. Lekker snoepen en gedichten lezen.

Nog steeds in de Ria Formosa

Woensdag 25 november 2020

Tot mijn schrik zie ik dat er al een week geen blog verschenen is. Dat komt vast doordat we nog steeds in de Ria Formosa liggen. We zouden vorige week naar Portimao gaan, maar bij nader inzien, bleven we toch maar hier.  Je kan hier van alles doen en het is een geweldige plek. Ik zag dat andere zeilers hier ook wel eens een maand bleven liggen. Het is net zoiets als 3 weken naar Vlieland. Alleen is het weer hier beter.

En zoals bij een verblijf op één plek altijd het geval is, bestaat het dagelijks leven uit, boodschappen doen, de was doen, eten koken, wandelen en sociale contacten. Eigenlijk net of je thuis bent, maar dan wel in een omgeving met lekker weer, goedkope boodschappen en lekker alleen maar doen waar je zin in hebt.

Vanwege deze “ledigheid” had ik me ingeschreven voor een cursus bij het LOI, er vanuit gaande dat online studeren betekent dat je je lessen online krijgt. Maar nee hoor, er werd een pakket bezorgd bij Inge en dat was de eerste les.

Ik begon te bellen met het LOI en dat is niet zo makkelijk. Keuzemenu’s, harde muziek tijdens de wachttijd en soms na tien minuten helemaal niks meer. Bij mijn vierde poging, op de laatste dag dat ik de cursus nog kon herroepen, kreeg ik een vrouw aan de telefoon. Die zei mij direct, dat er geen digitale lessen waren. Kijk, dat is niet leuk, maar wel duidelijk. Daarvoor had één man mij verteld dat je iets aan je ogen moest hebben om in aanmerking te komen voor digitale lessen, en een ander vertelde mij dat er eerst moest worden vergaderd over mijn speciale geval. Nou ja, het ging dus niet door.

Intussen was ik al begonnen aan de eerste opdracht, want die zat in de digitale proefles (hoe zo geen digitale lessen?). De opdracht was om 7 dagen lang elke dag 3 bladzijden vol te schrijven met wat er in je opkwam. En ik schreef en schreef in de hoop dat ik ooit de digitale lessen zou krijgen. Maar niet dus.

Tja en daarom schoot het blog er bij in!

 

Maar goed, we doen hier natuurlijk wel van alles en maken nieuwe dingen mee. Dat begon al vorige week woensdag. Twee zware tassen met wasgoed werden in de dinghy getild en bij hoog water voeren we naar Olhao. Daar was een geweldige wasserette en kijk nou, Jakob deed de was! Is dat niet mooi!

Na alles weer schoon en droog te hebben konden we aanschuiven voor een drankje met Eric en Karin.

De dag erna moest er weer gewandeld worden. Nou ja, ver kwamen we niet, want Eric en Karin hadden een zonneoventje, waarin brownies werden gebakken. Zo gaaf! En zo “sustainable”. De koffie haalden we bij de strandtent en het werd een heerlijke middag gezellig kletsen, zittend in de zon aan het strand. Hoe mooi is dat?

 

 

 

 

 

Maar om toch aan de benodigde beweging te komen maakten we de volgende dag een enorme wandeling van 14 kilometer. We liepen naar de vuurtoren, een stuk de pier op en binnendoor langs het strand en door de bush terug.

    Pittig maar zo gezond! We kwamen langs een plek waar onbewoonde huisjes stonden in de buurt van een groot onbewoond gebouw. Dat moet iets geweest zijn van een kasteelheer met zijn arbeiders erom heen of zo. Dat gaan we nog uitzoeken.

Het weekend kwam eraan en het werd slechter (of minder mooi) weer. In ieder geval gingen we niet naar de boerenmarkt in Olhao, want het hoog water kwam te laat en dus maakten we er een huiselijk weekend van met appeltaart, film kijken, muziek luisteren en Jakob die een paar uur op zijn orgel speelde. Zo relaxed allemaal.

We hebben nu maar besloten om hier bij Culatra te blijven tot 1 december, wanneer we naar Vilamoura gaan voor onze winterstop. Het voelt al bijna net alsof we een cycloon seizoen uitzitten op een ankerplek bij mooi weer.

Een poosje geleden schreef ik over het schelpen rapen bij laag water, wat een cultureel en historisch beroep is. Deze week zagen we weer een andere manier van schelpen zoeken/vissen en dat was aan de oceaankant.

We zagen mannen in wetsuits in zee lopen en waren nieuwsgierig naar wat ze deden. Ze hadden een soort hark-zeef met daaraan een net, waarmee ze over de bodem harkten om zo een speciaal soort schelp te vissen.

 

 

Die schelpen verkopen ze voor veel geld en meestal hebben ze per dag een flinke hoeveelheid bij elkaar geharkt. De dag dat wij ze zagen waren er eigenlijk te veel golven en dan lukt dat harken niet. Een van de mannen vertelde dat ze maar 8 goeie dagen per maand nodig hebben om een mooi inkomen te verdienen. Niet verkeerd, maar het is natuurlijk ook best zwaar werk. Zo leren we hier elke keer weer wat bij.

Na een week geen boodschappen te hebben gedaan, werd het wel weer tijd om naar Olhao te gaan. Maar voorwaarden zijn, dat het hoogwater op een fatsoenlijke tijd is en dat het niet te hard waait, zodat je niet te nat wordt in de dinghy.

 

Gister was zo’n dag dat het net zou kunnen. Om half 10 naar de wal en om 12 uur weer terug. Er stonden best golven en het is intussen niet zo warm meer, dus de jassen gingen aan en Jakob, die aan de lage kant zat, kreeg de regenbroek van Inge aan. Terug zou ik die aan doen. Nou, dat werkte prima en we konden weer heel wat boodschappen verzamelen.

We waren nog steeds niet in de markthallen geweest, want die zijn alleen in de ochtend open. Wat leuk om dat te zien. Ik heb nog nooit zoveel verschillende soorten vis gezien.

Het doet ons toch heel veel denken aan wat we op de eilanden tijdens ons grote reis hebben gezien. Portugal is daarna zo’n goeie plek om te zijn. Rust, ruimte, eenvoud en niet duur.

Jakob is intussen weer een stap verder met zijn project. Het wordt een op afstand afleesbaar anker alarm. Het houdt hem lekker bezig en het werkt al, nu de verfijning nog.

Vanmorgen hadden we vreselijk onweer en harde wind, dus we zitten lekker met onze laptops aan de kajuittafel.

Ik heb intussen een nieuwe digitale schrijfcursus gevonden en heb de eerste les gemaakt en Jakob laat zijn hersens kraken bij al dat ge-programmeer en zo.

 

Dit was het weer voor deze keer. Niet veel nieuws te melden, maar wij maken het goed, hebben de kachel aan  en zijn in de relax modus. Intussen is er in Nederland nog steeds stress vanwege Corona. Al zijn we niet in de buurt, we leven met jullie mee.

Hier in Portugal gaat het ook niet zo goed. Er zijn weer allerlei nieuwe maatregelen van kracht die de bewegingsvrijheid beperken. Maar gelukkig zitten we in onze eigen bubbel en houden dat wel vol.

Sterkte allemaal!

Lekker niks doen!

Woensdag 18 november 2020

We zijn een beetje aan het “cocoonen” hier in de Ria Formosa. Het anker ligt lekker stevig in de grond, we draaien met iedere getijde-wisseling weer naar de andere kant en laten de dagen aan ons voorbij trekken. Het weer is een beetje wisselend, maar dan wel vergelijkbaar met de Hollandse zomer. Niet verkeerd dus. De korte broek hebben we echt elke dag aan.

Na het hoogtepunt van Jakobs verjaardag, wilden we plannen maken voor de laatste 14 dagen die we nog hebben voor we de haven ingaan om te klussen. Het kluslijstje is klaar en er staan toch weer best veel dingen op, die ook bewerkelijk zijn. Maar daar hebben we dan mooi de tijd voor.

Het plan is om vrijdag naar Portimao te zeilen. Het lijkt of we dan de hele dag volle zon hebben met een ONO wind van 4-5. Dan zou Jonas lekker hard moeten kunnen varen die kant uit. Het is ongeveer 40 mijl, dus een echte zeildag. Maar…. je weet maar nooit hoe het gaat lopen.

De afgelopen dagen waren rustig, maar toch beleefden we natuurlijk leuke dingen. Dat begon zaterdag. Er was boerenmarkt in Olhao van 7 tot 1 uur. Het zou hoog water zijn om 1 uur, dus we konden om half 12 hier weg.

Het was een beetje regenachtig, maar het werd droog toen we vertrokken en de zon scheen, dus we namen geen jas mee. Dom, dom, dom!

De markt was heel gezellig en best erg druk. Er was van alles aan groente en fruit te koop en er waren best veel kraampjes.

  De mondkapjes werden goed gebruikt en op de terrasjes om de markt heen was het gezellig druk. Eric en Karin waren er al en hadden al een tas vol spullen, die ze in het bootje legden voor ze verder gingen met  boodschappendoen. Dat was een goed idee, dus wij deden hen na.

Jakob wilde naar de Lidl, die een minuut of 20 verderop was, want misschien wilde hij daar iets kopen. We liepen door het stadje naar de buitenwijk.

Het druppelde een beetje van de regen, maar we konden lekker naar binnen. Op ons gemak deden we boodschappen en Jakob vond het lijmpistool waar hij naar gekeken had. Mooi. Nu weer terug naar de haven om daar te lunchen.

Na 10 minuten begon het ontzettend te regenen en dan is het best koud, zo in je korte broek en je T-shirt. Al gauw waren we doorweekt en gingen schuilen in een cafeetje, waar we koffie met wat lekkers bestelden. Het leek weer droog te worden, dus we liepen verder naar de haven.

Daar was de boerenmarkt al opgeruimd en echt lunchen kon eigenlijk ook niet meer. We gingen toch maar ergens naar binnen, al was het alleen maar om op te warmen.

Toen het echt droog was, stapten we in de dinghy. De tas met groente was een beetje voller geworden door het regenwater, maar dat maakte niet uit. Terug aan boord konden we droge kleren aantrekken en de boodschappen een plekje geven. De zon begon te schijnen en dan is alle leed snel vergeten.

Zondag werden we verrast met een zeilwedstrijd die dwars tussen de geankerde boten door ging. Wel spannend als ze recht op je af komen en dan nog net op tijd overstag gaan. De winnaar was een J99 met een heleboel stoere mannen aan boord. Zo leuk om te zien.

We wilden alsnog onze gemiste lunch van zaterdag inhalen, dus we gingen naar Culatra. We wandelden eerst naar het strand, maar toen toch maar weer terug naar het restaurantje om te lunchen. De winnende zeilploeg zat daar lekker te drinken, dus we konden onze mooie foto’s naar ze doorsturen.

We kozen Cataplana om te eten. Dat hadden we op andere plekken ook al gedaan, maar hier zo midden tussen de vissers moest het wel heel bijzonder zijn. En dat was het ook. Tjonge wat er allemaal niet inzat, Oesters, grote garnalen en heel veel kokkels, die we hadden zien rapen, dan nog spek en uien en bouillon. Wat heerlijk. Dat was echt smullen zo op zondag!

Maandag werd het weer tijd om een flinke wandeling te maken. We wilden aan de wadkant van het eiland heen naar het einde en via de oceaankant terug.

  We vertrokken vroeg om bij eb de pontonbrug over te kunnen steken en daarna door de slufter naar het eind te kunnen lopen. Dat eerste was niet moeilijk, maar daarna werd het een beetje ingewikkeld. Er liepen allemaal van die kleine watertjes (krieltjes?) tussen de wadplaten door.

 

We kwamen bij een kokkel raper en vroegen hoe we het beste konden lopen. Hij sprak goed Engels en dacht dat wij niet wijs waren om zo ver te willen gaan lopen. Maar goed, hij gaf ons advies waar we wat mee konden. Eerst een stukje terug, dan langs de leiding tot de boom en dan via die boot daar verder naar het strand.

Nu we toch contact hadden vroeg ik of ik een foto mocht maken van zijn schelpen en een van zijn graafwerk. Nou, dat mocht en we wensten elkaar een mooie dag toe.

  Wij ploegden door het duingebied, staken watertjes over en kwamen bij de boom. Er zijn er hier 2. Deze en een mislukte kerstboom bij de haven. Even knuffelen dan maar.

Tenslotte kwamen we bij de punt van het eiland. De vloedstroom was al lekker op gang en de schepen die binnenkwamen hadden een flinke snelheid. We mochten nu na 7 km ploegen wel even uitrusten langs de waterkant.

Wat is dat toch mooi, die natuur en de kracht van het water. Met nog een korte stop op het strand, kwamen we na bijna 3 uur aan bij bet strandtentje van Culatra. We hadden wel wat verdiend en deden onze lunch met bier en een zak chips. Dat kon wel na die overvloedige maaltijd gister.

Na een poosje kwamen Eric en Karin bij ons zitten en konden we weer even bijpraten. Het is toch bijna net een dorp hier. De bemanning van de ”X to Go” kwam ook nog langs, maar die moesten eerst nog flink wandelen. En zo kabbelde de middag op het strand langzaam voorbij.

We waren toch best moe geworden van de flinke wandeling en lagen ’s avonds vroeg in bed. Heerlijk om dan nog een poosje te liggen lezen, terwijl je lekker zacht gewiegd wordt door het water.

Dinsdag deden we niks bijzonders We rommelden aan boord, lazen een boek en Jakob speelde accordeon en knutselde met zijn Arduino. Hij heeft weer wat uitgevonden, maar ik snap dat allemaal niet zo goed, dus later zal ik er meer over vertellen.

Dinsdagmiddag zouden we gaan ‘dinghy driften’, maar het was geen lekker weer, dus we gaan dat nu waarschijnlijk morgen doen. Plannen zijn er om te veranderen als dat nodig is. En als je veel tijd hebt kan dat ook gewoon.

 

En zo genieten we hier van onze vrijwillige quarantaine. Het zou toch mooi zijn als iedereen deze lastige Corona tijd zo ontspannen kon doorbrengen. Maar helaas is de realiteit anders. Sterkte allemaal!

Jarige J(ak)ob!

Zaterdag 14 november 2020

Na dagen met wat minder weer, schijnt vanmorgen de zon weer over het water en het land. We zitten aan het ontbijt in de kuip en zien weer van alles gebeuren om ons heen. Een bootje, dat zand van het strand heeft gehaald, vaart richting Faro, een visser laat een hele rij kreeftenfuiken in een lange lijn in het water zakken, een gewoon vissersbootje steekt over richting Olhao.

Kortom, iedereen is weer wakker en aan het werk. Wij zijn aan het bijkomen van Jakobs verjaardag gister. Dat was echt een andere dag dan alle anderen, maar daarover later.

Wij hadden dinsdag een luie dag na de wandeling van maandag en waren uitgenodigd bij de Marelief voor een drankje. Nou, dan deden we toch nog wat.

Karin en Eric waren ’s middags naar Culatra geweest en terugvarend naar hun boot kwamen ze langs een visser, die net met zijn oesters bezig was. Die oesters zagen er prachtig uit, dus ze vroegen of ze er wat konden kopen. Omdat wij bij hen zouden gaan borrelen, vroegen ze er acht. Op de vraag wat dat kostte zei de visser, “neem maar mee”. Gelukkig hadden ze net een fles wijn gekocht en gaven die als dank. Is dat niet geweldig? Het leven is hier niet zo moeilijk.

Eind van de middag voeren we met de dinghy naar de Marelief en kregen dat prachtige verhaal te horen. En…. de oesters werden geserveerd met een glaasje witte wijn. Het openen van de schelpen ging wat lastig, maar met een schroevendraaier en hulp via de iPhone, was dat uitstekend gelukt. Ik houd er niet van, maar de anderen slurpten met groot genoegen die mooie grote verse oesters naar binnen. En ik kreeg een lekker stukje worst. Wat een feest.

Jakob had overdag zitten knutselen aan een systeem waarbij hij op afstand met zijn iPhone het licht in de kuip van Jonas kon bedienen. Na een prachtige zonsondergang werd dit vanaf de Marelief de eerste test. En jawel, Jakob drukte op een knopje van zijn Iphone en daar floepte het licht in de kuip aan… en uit… en aan… en uit en tenslotte weer aan.

Zo konden we makkelijk onze boot terugvinden in het donker. Na het automatische ankerlicht is dit nu het tweede geslaagde Arduino project. Geweldig! Wat een knapperd he? Er staat weer een nieuw project op stapel, maar dat duurt nog even.

En eindelijk na heel wat weken, gingen we woensdag de hele dag niet van boord. Dat gebeurt eigenlijk nooit, maar er stond veel wind, het was bewolkt en als je in de dinghy zit, word je erg nat. We bleven daarom lekker aan boord. Jakob haalde na lange tijd zijn keyboard weer eens tevoorschijn, downloadde Hauptwerk van het internet, sloot alles aan op de radio en begon te spelen. Dat klonk goed zeg! Net echt. Zijn vingers waren nog niet helemaal soepel, maar het klonk mij als muziek in de oren! Heerlijk.

Ik probeerde intussen een bestand van een externe harde schijf terug te vinden en dat hield me een aardig poosje bezig. Bijna had ik de Apple helpdesk in Australië er bij geroepen, maar na goed lezen en heleboel geduld, vond ik eindelijk het document dat ik nodig had. En zo waren we de hele dag lekker binnen bezig, terwijl het weer buiten niet zo aantrekkelijk was. Het viel Jakob op, dat we op zo’n kleine ruimte ons toch zo goed konden vermaken zonder elkaar in de weg te lopen -:).

De volgende dag zag het weer er weer beter uit, al stonden er nog wel veel golven op het water tussen ons en Culatra. De klipper, die hier al een tijd ligt, was intussen op drift geraakt en kwam onze kant uit. Daar wordt je niet echt blij van.

Het water zakte en na een poosje lag hij gelukkig stil, niet zo ver bij ons vandaan. Het bleek dat de ankerketting en het anker in de knoop zaten en ingekapseld waren door oude visnetten en planten. Dat werd een hele klus om dat weer goed te krijgen. Tegen het donker was alles weer schoon en hoorden we de ankerketting ratelen. Bij opkomend water konden ze dus niet meer onze kant op drijven.

Als je daar een poosje naar hebt zitten kijken, vraag je je af hoe groot de kans is, dat wij met ons anker straks ergens achter of in zitten. Er drijft hier dus van alles onder het wateroppervlak en het water stroomt constant heen en weer vanwege het getij. En als je dan ook nog bedenkt dat die kreeftenfuiken, die vanmorgen te water gelaten zijn, niet zo ver van ons vandaan liggen, wordt het toch wel een spannend moment als we hier weg willen. Maar dat duurt vast nog een poosje, want het is hier heerlijk relaxen en daar houden we van.

Rond een uur of 2 gingen we toch maar, met een jas aan tegen de spetters, naar de wal. Er moest weer gewandeld worden. De zon scheen lekker, dus de jassen konden al gauw in de rugzak. Zo heerlijk, zo’n lekker groot strand voor jezelf. Vanwege de harde wind was er van alles aangespoeld, waaronder een dode dolfijn.

Dat is best triest om te zien. Maar dat schijnt hier niet vreemd te zijn. De man van de strandtent zei, “Tja, die beesten gaan ook dood en bij zuidwestenwind spoelen ze hier aan”. Dus er werd geen opruimingsdienst gewaarschuwd en het kwam niet in de krant.

Na de wandeling wilden we de man van de strandtent wat laten verdienen. Hij heeft leuke zitjes opgesteld met stoelen, een tafeltje en een windscherm, zodat je lekker beschut van je drankje kan genieten. En dat deden wij dus. Het was Jakobs oudejaarsdag, daarom namen we het afgelopen jaar nog maar eens door, met alles wat we beleefd hadden en dat bleek heel veel te zijn. Tegen het donker gingen we terug naar de boot. Die ligt daar dan zo mooi op ons te wachten!

En toen was het eindelijk 13 november. Jakob was jarig en hij vind dat erg leuk. We hadden vorige week al een cadeautje naar keuze (Apple natuurlijk) gekocht. En ’s morgens vroeg had ik de slingers opgehangen. Na even lekker kletsen in bed en een vroeg telefoontje van vriend Peter, mocht Jakob zijn pakje uitpakken en was er zichtbaar blij mee.

 

Karin en Eric kwamen op de koffie. Ze lezen al jaren onze blogs. Ik had gezegd dat er appeltaart was, maar niet dat Jakob jarig was. Karin vroeg zich af of er soms iemand jarig was, maar Eric had gezegd, “ze bakt wel vaker appeltaart”, want dat had hij in de blogs gelezen. Zo grappig! Maar zoals altijd, pakte het weer goed uit, want onze ‘vergeten’ flesopener, die ze uit kwamen ruilen tegen een Arduino setje voor Karin, ging vergezeld van een koele fles witte wijn en dat werd daarom gelijk een mooi verjaarscadeautje.

   

De appeltaart had een beetje te lang in de oven gestaan, maar smaakte toch heel goed en de verjaarsvisite vond dat gelukkig ook. We konden in de kuip zitten en het werd steeds zonniger. We hebben steeds heel veel gespreksstof, heerlijk! Na het vertrek van Karin en Eric ging de zon weg en werd het heel erg bewolkt, bijna somber. Maar toen kwamen de verjaarstelefoontjes met familie en vrienden. Door al deze aandacht en de speciale plek waar we zijn, werd het zo’n gezellige verjaardag!

 

Tegen een uur of drie wilden we nog even met de dinghy gaan kijken naar de andere uitgang van de Ria dan waar we waren binnengekomen. Het water was spiegelglad dus dat was handig. Op het moment dat we in de buurt van die uitgang kwamen kregen we ineens heel veel stroom mee. Best leuk, maar je moet ook weer terug voordat je naar buiten spoelt en niet meer naar binnen komt. Spannend!

We keerden dus maar weer om na een blik op de uitgang geworpen te hebben. We zagen dat in de buurt van de uitgang ook nog een mooie ankerplek is, dus wie weet gaan we daar volgende week naar toe. Maar goed, we keerden om en hadden flink de stroom tegen. Op vol vermogen deden we nog maar 3 knopen. Genoeg, maar niet echt fijn. We keken op Navionics op de iPhone om te zien hoe we moesten varen. Na een poosje (buiten de gevarenzone) gingen we op vol vermogen best heel hard. Jakob kreeg er spontaan een kuifje van!

Dat ging heel lekker, vooral omdat het water zo vlak was. Voldaan na zo’n leuk tochtje stapten we weer aan boord. En.. het begon te regenen.

We hadden weer geluk gehad. Aan deze bijzondere verjaardag kwam een einde. Het is ieder jaar weer op een andere plek, dus wie weet waar we volgend jaar zijn.