Categoriearchief: Spanje(Galicia)

Ankerstop bij Isla Cies.

Dinsdag 22 september 2020

We bleven tot maandagmorgen in Sanxenxo en zetten koers richting Baiona, de laatste havenplaats voor de grens van Spanje met Portugal. We hadden wel zo ongeveer alles gezien in en om de haven van Sanxenxo, wat bekend staat als de mooiste en beste haven in heel Spanje.

Behalve de vissersplaats O Grove, had de mevrouw van het toeristenburo nog een aantal suggestie gedaan over de omgeving, namelijk een wandeling naar Portonovo en een tochtje met de bus naar Pontevedra.

Het weer tijdens het weekend was een beetje treurig, maar we deden braaf wat we moesten doen. Zaterdag reisden we met de bus naar Pontevedra, waar het prompt begon te regenen toen we uit de bus stapten. We kochten een paraplu, maar lieten die op de terugweg in de bus staan.

 

 

Mooie oude stad, Pontevedra, maar als het regent en als er vanwege Corona weinig mensen op straat zijn, is het toch niet zo inspirerend. Wat heel leuk was, is dat we de kapel van Fatima bezochten, gelegen op de tweede verdieping van een huis (een soort onzelieveheeropzolder dus, al was Fatima een vrouw) en waar de non dacht dat wij pelgrims waren op weg naar Santiago de Compostela. Waarschijnlijk vanwege ons uiterlijk??!! Oud en met een rugzak op…

 

Zondag wandelden we naar Portonovo en terug. Dat was vooral goed voor de beweging (ongeveer 12 km), maar niet echt een toppertje. Het viel op dat bij de duurdere restaurants het erg vol zat, waarschijnlijk voor de “Sunday Lunch”! Wij hadden gewoon een boterham gegeten deze keer.

Wat we heel leuk vinden hier in Spanje, is dat je altijd iets lekkers bij de koffie of je drankje krijgt. Dat doen ze goed. En dan kosten 2 cappuccino’s nog maar 3.20 euro. Heerlijk land dat Spanje.

Maandagmorgen was het alweer pas om half 9 licht. Dat is toch echt niet leuk. Het geeft zo’n herfstig gevoel. Dat hebben we al jaren niet meegemaakt. Maar het is niet anders.

We vertrokken dus om 10 uur uit Sanxenxo . Het was erg bewolkt, maar er was wind, dus konden de zeilen omhoog. De snelheid was matig, maar het gevoel was top. Aangekomen bij Isla Cies besloten we een lunchstop te maken voor het strand, op anker. Dan konden we dat ook weer eens uit proberen. Alles werkte naar behoren!

En toen kwam de zon, de lucht werd blauw en daar lagen we, voor een wit strand. Het gevoel wat we al een poosje kwijt waren, kwam weer terug. Wat heerlijk, wiegen achter je ankerketting met een mooi uitzicht en een aangename temperatuur.

 

Na de lunch besloten we te blijven liggen en op anker te overnachten. Je moet de mooie momenten toch echt pakken als ze er zijn.

Rond 8 uur pm, toen we binnen zaten te eten, werd er op de romp geklopt. Hanny en Jakob, zijn jullie er? Ik ging kijken en daar lag een dinghy naast de boot. Dat maakte het plaatje helemaal compleet. Het waren Karin en Eric van de Marelief. Die had we nog niet in het echt ontmoet, maar wel via internet contact mee gehad. Wat leuk om elkaar in het echt te zien. We spraken af voor koffie de volgende morgen.

 

En dat was zo grappig. Het leek of we elkaar al kenden en het werd heel erg gezellig. Zij zijn in juni dit jaar vertrokken en hebben plannen voor de Atlantic en de Pacific. Helemaal gaaf! We hopen ze nog wat vaker tegen te komen.

Wij gaan wat sneller naar het zuiden omdat we dit stuk al eens eerder gedaan hebben. Zij komen daar ook naar toe, nadat ze nog van alles onderweg bekeken hebben.

Maar onze stop bij Isla Cies was dus echt een toppertje. Ook vanwege het feit dat er ’s morgens weer allemaal visbootjes om ons heen lagen. Er werd gevist op scheermessen en dat doen ze door met een duikfles op hun rug naar de bodem te gaan. We denken dat ze ze gewoon oprapen of zo. Heel bijzonder.

Intussen zijn we in Baiona aangekomen. We hebben de dieseltank weer vol en liggen nu in de haven.

Het plan is om morgen te vertrekken naar Peniche, 175 mijl naar het zuiden. De wind draait langzaam naar het noorden, dus dat is gunstig.

 

De Spaanse Ria’s

 Zaterdag 19 september 2020

De Spaanse Ria’s blijven bijzonder, maar omdat we ze de vorige keer uitgebreid bezocht hebben, nemen we nu wat grotere stappen er doorheen. Na het koken van het avondeten voor onderweg, vertrekken we om 11 uur vanuit A Coruna richting Finisterre. De verwachting is dat er donderdagmiddag een flink onweer gaat losbarsten en we besluiten een nachtje door te varen. Er is geen wind, dus dat wordt weer motoren. Geen probleem. We hebben een rustige tocht en varen rond 23 uur ’s avonds langs Finisterre. Er zijn veel vissersboten, dus we kijken goed uit. Ook naar de Orka’s, maar gelukkig zien we alleen wat dolfijnen.

Ons doel is Sanxenxo in de Ria van Pontevedra. Het is een toeristische plek maar in het naseizoen niet druk. Onze ETA is donderdagmorgen half zeven, maar dan is het nog donker. We vertragen tot een snelheid van 3,5 knopen en eindelijk om half 9 wordt het licht en zien we de marina liggen. Het grootzeil gaat naar beneden en de lijnen en stootwillen worden klaargemaakt. We vinden een plekje aan een lange steiger en zijn eigenlijk te moe om de zeilen op te ruimen.

Daarom eerst maar naar het havenkantoor. We zijn benieuwd of onze elektronische TransEurope kaart wordt geaccepteerd. We betalen dan maar de helft. En ja hoor dat lukt. We betalen nu maar 24 euro en denken hier 4 nachten te blijven.

 

 

We gaan na het douchen op onderzoek uit. Sanxenxo is een deftige badplaats met een mooi strand en Corona plekken om te zitten (tussen de touwen dus..).

We lopen een eindje omhoog en zien nog een veel mooier strandje waarboven een terras is waar je vast kan eten. Dat doen we misschien morgen, maar vandaag proberen we de drankjes uit.

Toch wel moe na zo’n nacht doorzeilen, gaan we terug naar Jonas. We zijn een kwartiertje aan boord en dan barst het onweer los. Wat een timing. Jakob maakt een lekker kopje thee en we zijn meer dan tevreden! Laat het maar regenen, lekker al het zout van de boot.

Vrijdag is het om 8 uur licht en staan we op. Vandaag wordt een zonnige dag. Nadat we bij het toeristenbureau informatie over de omgeving hebben opgehaald, genieten we van een café solo met mini croissantje. Je krijgt hier altijd wat lekkers bij je koffie en niet zo’n koekje uit cellofaan.

We besluiten naar O Grove te gaan met de bus. Als we een half uur gewacht hebben en het bijna opgeven, komt hij dan toch. Voor 3 euro reizen we samen langs de mooie kustweg.

O Grove is een verrassing. Het is een flinke vissershaven met heel veel mooie boten. We bewonderen de moderne hydraulische systemen die vaak op oude houten bootjes zijn gemonteerd.

 

  Heerlijk om hier rond te lopen. De mosselkwekerijen midden op de Ria Arousa zijn goed gezien. Een schilderachtig geheel.

En dan is het lunchtijd. We lopen de smalle voetgangersstraatjes door tot we een leuk terrasje zien met een aantrekkelijk dagmenu voor 12 euro. Dat is inclusief wijn en 3 gangen. Het was heerlijk!

  

We wandelen naar de brug die een eilandje met het vasteland verbindt en gaan op zoek naar de kapel met een buitenkant van alleen schelpen. Heel bijzonder.  Jammer dat er dan iemand voor zit die je armbandjes opdringt.

 

 

We liepen terug naar de haven, want de visafslag was intussen open. Maar we waren een beetje laat. Er was nog wat te zien, maar niet echt veel.  Voldaan na zo’n mooie dag namen we de bus terug naar Jonas.

Op het weerbericht zagen we dat de temperatuur hier flink gaat kelderen. Vandaag was het nog 27 graden maar volgende week is het maar 16 graden. We moeten dus snel wat zuidelijker gaan. De wind zit voorlopig niet goed, dus maar eens kijken wat we gaan doen. We blijven hier nog tot dinsdag waarschijnlijk.

  

A Coruna, feest van herkenning!

Woensdag 16 september 2020    

Wat een heerlijke stad is A Coruna toch. Zo vriendelijk en mooi. Alleen het straatbeeld is toch wel wat anders dan 5 jaar geleden. Alle bouwwerken rondom de haven zijn klaar en het is een mooi wandelgebied geworden.

Er wordt weer druk geflaneerd, maar dat ziet er nu best gek uit. Iedereen met mondkapjes in allerlei soorten en kleuren. Best een beetje luguber, of je in een zieke wereld terecht gekomen bent. Zodra we weer aan boord zijn valt dat gevoel weg. Maar toch.

Als we zondagmorgen klaar zijn met schoonmaken en opruimen en net aan de lunch willen beginnen komen Rob en Angelique van de Zilveren Maan langs. Zij liggen in de andere haven en zijn ook op weg naar het zuiden. Leuk om weer te “socializen” met andere zeilers.

Na een late lunch (echt Spaans) gaan we op verkenningstocht, wat eigenlijk een herkenningstocht is. We lopen via de andere haven naar de prachtige boulevard en verder door naar de Plaza Maria Pita. Dat plaatje hadden we al die jaren nog duidelijk in ons hoofd. Maar nu was het wel een beetje treurig straatbeeld. Weinig families met druk gepraat en hier en daar iemand op een terrasje. We lieten ons er niet door storen en gingen gewoon op ons oude plekje zitten.

 

  Terug aan boord, kookte ik verse groentesoep van alles wat we nog aan boord hadden en maakte van het laatste stukje kip nog kipkerrie, want dat was heel erg lekker een paar dagen geleden. En dan is het tijd voor de aankomst champagne van Rob en Ria. We zijn uitgerust, hebben weer een beeld van de stad en zitten lekker in de kuip in het zonnetje. Wat wil je nog meer.

 

 

 

 

 

Maandagmorgen is het bewolkt en een beetje somber. Prima dag voor de was en wat naai klusjes (vlaggen en hoesje buitenboordmotor). Jakob verdwijnt in het motorruim en checkt de wierpot, maakt ‘m schoon en zet hem terug, want er kwam niet zo veel koelwater uit de uitlaat toen we hier aankwamen. Hij maakt het motor ruim nog even goed schoon en is tevreden met alles wat hij daar ziet. Gelukkig!

Het project wassen verloopt niet zo geweldig. De wasmachine levert nogal nat wasgoed op, wat vervolgens niet droog wordt in de droger. Dus alsnog gaat het beddengoed aan de waslijn aan boord (en daarna de rest ook). Het is geen goed drogend weer, dus de hele dag hangt er van alles.

We hadden nog steeds geen boodschappen gedaan, dus de lunch is er een van restjes. Ik maak de wrap tosti en er is nog wat soep. We doen het er mee, want we wilden ’s avonds tapas gaan eten. Ik had een adresje van internet gehaald, maar als we daar komen is het gesloten. We dwaalden door de leuke eet straatjes en vonden een leuk plekje. Als echte Hollanders bestelden we 4 gerechtjes tegelijk, wat de serveerster de wenkbrauwen deed optrekken. Zo hoort dat niet in Spanje…. Maar we kregen het en wat zag dat er lekker uit. Het werd smullen. Tevreden en voldaan liepen we terug naar de boot.

Bij ons vorige bezoek hier waren we op zoek gegaan naar het huis van Picasso en dat was toen dicht. We liepen via het strand naar het adres dat we hadden. Het was even zoeken, maar we vonden het.

We werden op verzoek binnengelaten en het was de moeite waard. Behalve dat je ziet hoe hij geleefd heeft daar, krijg je ook een indruk van de omvang van zo’n etage in zo’n huis in de stad. Veel groter dan we ooit hadden verwacht. Alleen aan de tekeningen kon je zien dat het Picasso moet zijn geweest die hier woonde. Het huis was heel goed onderhouden en ademde rijkdom uit.

    

Intussen hadden we boodschappen gedaan bij Gadis, een grote supermarkt in het centrum. Maar ja, je kan de stad niet verlaten zonder een late lunch genoten te hebben. We liepen om half drie naar de oude stad en waren vergeten hoe mooi het daar toch is. Stille straatje en pleinen, kerken, bomen, mooie gebouwen. Prachtig!

 

 

Alweer van internet had ik een adresje gevonden voor de lunch en dat was gewoon open. Momos, op de hoek van een straatje. We waren een beetje aan de late kant, maar genoten van heerlijke salade, vlees met gebakken aardappelen en een glas rode wijn. Wat smaakte dat geweldig en in zo’n restaurantje is het ook zo sfeervol.

Terug aan boord maakten we plannen voor het vervolg an de reis.

Er komt gek weer aan en er zwemmen Orka’s voor de deur. Wat is wijsheid. Niet ’s nachts varen, maar dan een kleine week gevangen zitten door het weer, of een nachtje over en in ieder geval Kaap Finisterre voorbij zijn? Het werd het laatste. We gaan zo de boot klaar maken voor vertrek. Het is een tocht van ruim 100 mijl naar Sanxenxo, geen idee hoe je dat uitspreekt. We gaan daar in de haven om het slechte weer uit te zitten. En wie weet valt het mee.

 

We zijn er. Dartmouth-A Coruna in minder dan 4 etmalen.

Zondag 13 september 2020

Gisteravond rond 8 uur kwamen we aan in A Coruna. Het waren 494 mijl geworden in 3 etmalen en 10 uur. We zijn nog nooit zo snel geweest. Dat kwam mede door de enorm harde wind van zaterdag. Hier volgt het verslag van de tweede deel van onze tocht

Dag 3, vrijdag

Mooie zonsopgang en een spiegelgladde zee. Dat is wel uit te houden. De motor bromt gezellig en doet wat ie moet doen. Jakob haalt een weerbericht binnen en communiceert met Martijn.

De verwachting is nog steeds dat na de periode van geen wind, er zaterdagmorgen 6 Bft aan komt uit het noordoosten.

We kijken in de pilot wat de beste manier van binnenkomen bij Coruna is en zetten die route in de plotter. Blijkt het toch rustig weer te zijn, kunnen we dat altijd nog aanpassen.

De dag kabbelt voort. Ik lees een heel boek uit van Jojo Moyes en zit een poosje op het voordek in de zon. Dat wordt al bijna te warm. Het is nu goed te merken dat we zuidelijker zitten, want de temperatuur wordt steeds aangenamer.

Jakob ontwerpt een nieuwe ophangplek voor de Silent WindPro  (windgenerator) aan de bezaan mast. We hebben nog steeds een beetje last van de wieken van de Silent Pro die dicht bij de kraanlijn van de bezaan komen. Het is bijna etenstijd. Hutspot met honing mosterd kip.

Intussen zijn we helemaal ingeslingerd en gewend aan het wachtschema. We slapen goed en zitten lekker in ons vel. Er was vandaag nauwelijks scheepvaartverkeer. Ze blijven vast dichter bij de kust.
 
Om 8 pm zet Jakob de kotterfok bij en geeft het grootzeil wat ruimte. We hebben een beetje wind uit het zuidoosten. De motor blijft bijstaan.

Mijn wacht begint om middernacht. Om 3 am de motor uitgezet. De zee is vlak en er staat een klein viertje. We gaan 5 kn over de grond. Niet verkeerd en lekker rustig. Maar na een half uurtje gaat de motor toch weer aan, de wind is nog te zwak.

Dag 4, zaterdag

Tijdens de nacht kwam er weer iets meer wind. De motor kon een tandje lager. Maar om 6 uur werd het echt menens, 25-30 knopen uit het noordoosten. Met het derde rif in het grootzeil en de andere 3 zeilen vol, denderen we over het water. Snelheden van 9,5 knopen door het water. Jonas is in zn element. Wij zijn wat stiller, want dat is flink lang geleden dat we zoveel wind hadden.

Het is tijd om ontbijt te maken. Ik sta in spagaat bij de koelkast en kan de yoghurt niet vinden. Het is onmogelijk om dingen op de aanrecht te zetten want die worden gelanceerd. Na wat wroeten vind ik de yoghurt. De bakjes om het in te doen heb ik op de vaatdoek in de gootsteen gezet. Daar staan ze goed. De bessen en banaan gaan onderin en dan giet ik de yoghurt er over. Gelukt! Nu nog de muesli uit een la toveren, een paar scheppen op de yoghurt en klaar is Kees. Het lukt zelfs om ze in de kajuit aan Jakob te geven. Het is intussen 10 uur, dus hier kunnen we het wel op volhouden tot een uur of 2.

De harde wind van 30 knopen en meer bleef staan (niet te zien op de foto, maar dat holle hoort bij harde wind). Jonas ging als een speer en haalde 9,7 knopen max door het water.

Tegen 4 uur nam de wind af tot 24 knopen. We waren intussen al in de beschutting van het land gekomen, dus dat scheelde ook wel. Het was ijskoud geworden door die harde wind. We zijn weer blij met alle kleren die we aanhebben. Ons einddoel kwam in zicht en de wind ging liggen. Bij het invaren van de baai kwam de kustwacht nog even kijken, maar kwamen niet langszij.

We hadden intussen bericht gekregen dat er een Orca rondzwom bij Coruna, die zeilboten aanviel. Dat was dus best spannend. Gelukkig hebben we hem niet gezien en voeren tegen 8 uur de haven binnen. En onmiddellijk konden alle lagen kleren uit en de korte broek aan!

We waren te moe voor champagne, dus we dronken een aankomstbiertje, aten de restjes van de maaltijden van de afgelopen 3 dagen en doken snel ons bed in.

We hebben een mooie snelle en afwisselende tocht achter de rug. Tijd voor vakantie!