Categoriearchief: UK

Dartmouth blijft leuk!

Dinsdag 8 september 2020

Maandagmorgen werden we redelijk uitgerust wakker en gingen als eerste maar boodschappen doen. Dan was dat gebeurd en kon er gekookt worden.

We voeren rond een uur of 11 met het pontje van Kingswaer, waar we aan een steiger liggen van de Darthaven Marina, naar de overkant van de Dart River. En wat schets onze verbazing. Er kwamen ineens grote drommen mensen na ons de pont op. Die kwamen waarschijnlijk uit de stoomtrein die hier achter stopt. Ongelofelijk, ze konden niet eens allemaal in een keer mee. Aangekomen in Dartmouth bleek het daar ook erg druk te zijn. Het is duidelijk naseizoen en dan gaan de wat ouderen (…) met vakantie. Daar hadden we helemaal niet meer aan gedacht.

 

We deden redelijk snel alle boodschappen en gingen terug naar de boot. Het was intussen lunchtijd en ik kon het niet laten om weer wat uit het boek van de Foodsisters te maken. een nieuwe variant op de wrap pizza.

Na de lunch zat ik nog zo in de flow van koken, dat ik gelijk maar doorging om te koken voor onze overtocht. En weer drie recepten uit het favoriete boek, honing-mosterd kip, kipkerrie salade en courgette soep met kipreepjes. Daarnaast maakte ik nog onze favoriete hutspot (eigen recept) en braadde ik gehaktballen (eigen recept). We hebben voorlopig dus genoeg in de koelkast staan. Verhongeren zullen we niet.

En weer kijkend naar het weer, bleek het toch beter te zijn om woensdag vanuit Dartmouth te vertrekken en niet meer naar Falmouth te gaan. We hadden dus ineens nog een dag om iets leuks te doen.

Het plan was om het huis van Agatha Christie te bezoeken, dat aan de overkant van Dittisham ligt. Maar helaas waren de toegangskaarten op, vanwege Covid mogen er maar een beperkt aantal mensen naar binnen op een dag. Nou ja, het is niet anders. We hadden het bootje naar Dittisham al geregeld, dus dat ging gewoon door. Wat leuk om weer op de Dart te varen.

    In In Dittisham aangekomen wandelden we naar boven het dorp in. Pittig hoor die klim. Maar wie weet was er een leuk plekje om koffie te drinken. Nou, dat was er niet, maar we kwamen bij een groot landhuis aan, waar de tuinman vroeg of we binnen wilden komen. Ja, ja natuurlijk. Maar dat ging uiteindelijk toch niet door. We hadden een leuk gesprek en hij gaf aan dat een stukje verder, op het public footpath, je een fantastisch uitzicht had over de Solent en misschien zelfs Wight wel kon zien liggen. Nou, dat was een mooie uitdaging.

 

 

Het ging allemaal nog steeds steil omhoog en er waren ook weer van die leuke overstap plekjes. Eindelijk kwamen we boven en het was geweldig. Echt de moeite van het klimmen waard.

We zochten een mooi plekje in het gras en genoten van onze boterhammen met heerlijk beleg. Op ons gemak liepen we weer terug richting Dittisham en kwamen bij The Level. Daar stond een kerk die we wilden bekijken. Wel leuk dat de kerken hier weer open zijn. Deze was ook al weer erg oud en de moeite van het bekijken zeker waard.

En jawel, daar was dan eindelijk een pub waar we koffie konden drinken. Ze waren een beetje spastisch met eenrichtingverkeer van binnen naar buiten, maar we zaten tenslotte op een prachtig terras met een geweldig uitzicht.

  

We volgden het public footpath weer terug naar het haventje. Het zijn zulke mooie paadjes. En er bloeit nog best veel. Een uur te vroeg waren we beneden, maar dat was geen probleem. We vulden de tijd met zitten op een bankje en drinken van een biertje.

Intussen zijn we terug op de boot, hebben lekker gedoucht en gaan zo een pizza eten bij de Steam Packet pub, waar we gisteravond heerlijk vis hadden gegeten. Toen zagen we dat de pizza’s er ook geweldig uitzagen, dus reserveerden we gelijk maar voor vandaag.

Na hopenlijk een goeie nachtrust, gaan we morgen om 8 uur tanken bij de Dieselboot verderop op de rivier en daarna vertrekken we. We zijn er helemaal klaar voor en hebben er zin in. Het wordt geen extreem weer (volgens de gribfiles) alleen bij La Corona wordt het nog even pittig. Misschien maken we daar zaterdag een bochtje, want op zondag is het ook daar weer rustig. We gaan het zien.

Genieten op Wight!

Vrijdag 4 september 2020

Wat is Wight toch een heerlijk eiland. We hebben er de afgelopen dagen heel erg van genoten. Dat begon eigenlijk al toen we woensdagmorgen aankwamen. We werden vriendelijk ontvangen door de manager van Cowes Yacht Haven en konden aan de buitensteiger liggen. We kregen een folder mee voor het gebruik van de Corona App die door de NHS als proef op Wight wordt gebruikt, om zodoende de bewegingen van de mensen op het eiland te volgen. Omdat wij maar zo kort hier zijn, lieten we deze proef maar over aan de bewoners. Er werd niks gezegd over quarantaine, alleen wel, dat in alle winkels en in de bus de mondkapjes verplicht waren. We konden dus verder doen wat we wilden.

Nou eerst maar eens even een lekker warme douche genomen, dat doet een mens goed na twee nachten doorvaren. Ook het bed werd verschoond, zodat we daar ’s avonds schoon in konden. Nadat we de boot hadden opgeruimd maakten we een wandeling door het dorp en ontdekten dat er toch wel heel veel bekende plekjes waren.

De Anchor Inn, waar je direct tegen aan loopt als je door het steegje van de Marina naar Highstreet loopt, bleek zijn aantrekkingskracht nog niet verloren te hebben. Dus na ons rondje door Cowes, waarbij we ook de kanonnen, die gebruikt worden voor de start van belangrijke wedstrijden, weer even gingen bekijken, gingen we toch maar een lekker biertje halen in de pub.

Jakob waagde zich aan een Guinness en ik hield het bij Kronenburg.

Normaal bestel je de drankjes zelf bij de bar, maar nu mocht dat niet en werd je aan tafel gevraagd wat je wilde drinken. De bediening had van die doorzichtige gezichtsschermen op en de sanitizer bij de ingang moest echt worden gebruikt. Maar zodra je achter je biertje zat, was alles weer vergeten en kon je er helemaal van genieten. We maakten een programma voor de twee dagen dat we in Cowes zouden zijn en stemden dat af op het weer.

Intussen waren er ruim 40 boten en bootjes binnengekomen, die de komende dagen tegen elkaar zouden gaan strijden om de eer. Het was een gezellige drukte van belang. Heel leuk om al die bedrijvigheid gade te slaan en zelf lekker niks te hoeven doen.

 

Donderdag was het erg bewolkt met af en toe een spatje regen, dus een prima dag om Osborne House te bezoeken. ’s Morgens had Jakob de V-snaren, die ik vorige week had opgehaald, op de motor vervangen en ik deed een was in het haven gebouw. Om 11 uur stapten we in de bus en via een grote omweg kwamen we in East Cowes, waar Osborne House op ons lag te wachten.

 

 

      Het is een van de huizen waar Queen Victoria en Prince Albert hebben gewoond en waar Victoria is gestorven. Dat ze daar die plek voor uitkoos kan ik me helemaal voorstellen. Zo mooi met een prachtig park er om heen en een pad dat afdaalt naar de Solent, waar je heerlijk kan zitten mijmeren.

 

 

Het huis was indrukwekkend. Ik was er al eens geweest, maar je kan daar niet vaak genoeg naar toe gaan. De benedenverdieping was opengesteld en daar waren zoveel mooie dingen uitgestald. Heel veel geschenken van relaties uit India waren ten toon gesteld in een speciale zaal. De gangen stonden vol met heel veel beeldhouwwerk, het ene nog mooier dan het andere. Echt heerlijk om dat allemaal te mogen zien.

 

 

 

 

En dan de tuin. Wat een bloemenpracht. Daar zijn de Engelsen toch echt heel goed in. Terug namen we de korte route naar de Marina, waarbij we met een pontje de rivier de Medina moesten oversteken. Leuk nog even varen voor 1 GBP. We hadden een heerlijke middag gehad en gingen eten bij de Anchor Inn. Niet zo lekker als dat ik zelf kook, zei Jakob, maar het gaat ook om de entourage en de sfeer.

Vrijdag stond een tochtje naar The Needles en een wandeling over de Tennyson Downs op ons lijstje. Het zou een zonnige dag worden en dat kwam helemaal uit. We maakten een tussenstop in Yarmouth, een haven waar we allebei ook al vaker geweest waren. En ook daar is het weer leuk om rond te lopen en koffie te drinken.

 

Met de Island Breezer, een open top bus, reden we vanuit Yarmouth naar The Needles. Het was lekker weer, dus we konden op het dak zitten. Daar aangekomen liepen we naar het uitzichtspunt, waar je mooie foto’s kan maken.

De aanblik van de Needles blijft imposant. We keken van bovenaf alvast eens goed hoe we de volgende dag door het Needles Channel zouden zeilen. Zo prachtig van bovenaf. Er staat daar altijd een flinke stroming en dat was goed te zien.

  En toen begon de wandeling over de Tennyson Downs. Ongelofelijk mooi en heerlijk om daar rond te lopen. Je waant je in het landschap uit een Engels boek. Alle foto’s die ik maakte heb ik vast al heel vaak gemaakt, maar ik kan het niet laten.       We daalden af naar Christchurch en keken nog even in de kerk, voordat we weer in de bus stapten. In Cowes aangekomen deden we nog wat boodschappen en belanden alweer in de Anchor Inn. Nou vooruit, 1 biertje dan..…

Ik zou koken voor twee dagen, zodat we morgen onderweg wat kunnen opwarmen. Het werd nasi met heel veel groente erin, stukjes varkenshaas en wat geklutste eieren er door. Een lekkere bak sla erbij met druiven, mais, walnoten en wat geraspte oude kaas en als topping honing mosterd dressing, maakte de maaltijd compleet (de informatie over wat we eten is op speciaal verzoek van een van onze volgers..).

We hebben de routes bekeken die we de komende dagen gaan varen. Morgen vertrekken we naar Falmouth (ongeveer 150 mijl), waar we zondagmiddag aankomen. Maandag doen we boodschappen en kook ik voor 3 dagen. En als het weerbeeld niet verandert, vertrekken we dinsdag naar Spanje, via de golf van Biskaje, een afstand van 390 mijl. We gaan daar waarschijnlijk 3,5 dagen over doen en komen dan op vrijdag aan.   Het lijkt een goed weergat te zijn, met misschien nog wat venijn in de staart, maar dat kan altijd nog veranderen. De windrichting is over het algemeen goed om te zeilen, dus we gaan het zien. We hebben er zin in. En dan, als we aan de overkant zijn, is het wel 23 graden en gaan we weer genieten van het warmere weer. We rekenen op een onrustige oversteek, want ondanks dat de wind niet zo sterk is, zijn er wel golven van opzij van meer dan 2 meter en dat maakt dat Jonas nogal gaat rollen. Dus dat wordt even doorbijten, maar wie weet valt het mee.

Het 1ste traject, van IJmuiden naar Cowes, 283 mijl.

Woensdag 2 september 2020

Het is zover! Na een geweldige tocht naar de andere kant van de aardbol, hebben we nu voor de tweede keer in ons leven het ruime sop gekozen met het doel om nieuwe dingen te zien, iets meer in de buurt van Nederland, de Middellandse Zee dus. Wat is dat toch, die drang om te zeilen naar nieuwe omgevingen. Misschien zijn we wel een beetje ontdekkingsreizigers, net als Cook en Columbus. Alhoewel wij blij zijn dat de plekken waar wij naar toe gaan al ontdekt zijn, dat scheelt een hoop gedoe.

Na een langzame start vorige week donderdag, via Durgerdam en IJmuiden, begon de nieuwe zeiltocht dan toch echt. In Durgerdam moesten we even bijkomen van al het ge-stress, wat hoort bij vertrekken. Een beter plekje om dat te doen, kan je je niet voorstellen. Het is zo mooi rustig en zo Hollands!

Inge en Mick kwamen ons, tussen de regenbuien door, nog dag zeggen. Inge is daar heel trouw in. Het liefst ging ze mee… We kregen onze eerste verstekeling aan boord. Beer Boris, door Inge gedoneerd aan Jonas. Hij heeft en plekje tegen de hoofdmast op tafel gekregen.

Zaterdagmiddag voeren we door het Noordzeekanaal naar IJmuiden met een lekker zonnetje en niet te veel wind. Die wind kwam er wel aan, dus een extra nachtje in IJmuiden werd geboekt.

   Op zondag kwam die harde wind en we genoten vanaf het duin van de ruwe weersomstandigheden op zee, noord 7. Dat is voor surfers een uitgelezen weertype! Wat een feest op het strand. Al die kites en surfplanken en druipende mensen, die net deden of het helemaal niet koud was.

’s Avonds genoten we bij de Dutch Admirals van een heerlijke visschotel voorafgegaan door Hollandse garnalen. Een prachtig afscheid van Nederland. Daar konden we wel een paar dagen op teren.

De volgende morgen maakten we om 8 uur los en gingen het zeegat uit. Dat vinden we toch altijd zo bijzonder. Je vertrekt daar echt! De eerste uren blies de noordenwind ons nog naar Scheveningen, maar daarna was het op. De wind bleef noord, maar werd 10 tot12 knopen van achter en dat is echt te weinig voor ons stevige schip. Dus zetten we de motor bij. Dat was best heel spannend na alle reparaties. Maar het ging prima. De nieuwe koelwaterpomp en het waterslot en alle andere dingen die er op en aan gesleuteld zijn, zorgden ervoor dat we probleemloos de eerste mijlen konden afleggen.

De oversteek van de Maasmond is altijd een gedoe, vind ik. Deze keer hadden we dikke stroom tegen van ruim 3 knopen en geen druk in het zeil. En dan staan er zulke afschuwelijke golven, daar kan de oceaan niet tegenop. Het leek soms of je gelanceerd werd. Maar we zijn wel wat gewend, dus we zaten het gewoon uit. Voor de Zeeuwse kust werd het gelukkig al een stuk rustiger.

Maar dan, bij het zoeken naar je weg door het water, word je met je neus op de feiten gedrukt. De zee ligt vol met geankerde cargoschepen en cruiseboten, die waarschijnlijk geen lading hebben. Het ene veld schepen na het andere. Behalve dat het niet fijn varen is in het donker tussen die velden, is het ook nog eens een duidelijk signaal van kapitaalverlies. Zou dat nou allemaal door de Corona crisis komen, of was de welvaartsstaat al een beetje op zijn retour? Stof om over na te denken tijdens de nachtwachten.

Bij Calais was het weer spannend om tussen twee veerponten door te kunnen varen, maar ook dat ging goed. Bij Cape Gris Nez was de Engelse kust heel goed te zien.

We hadden eigenlijk geen duidelijk plan over ons eerste doel en hoe ver we zouden doorvaren dit eerste stuk, maar op een vlakke zee en met een goedlopende motor en zonder harde wind, word je niet moe en is het zonde om te vroeg te stoppen. Dus voeren we lekker door en kwamen dinsdagmorgen, na een prachtige heldere nacht, rond 11 uur bij Boulogne aan.

We hebben veel plezier van de Ipad-houder op het bedieningspaneel, zodat we nu een extra navigatiescherm hebben. De plotter is al best wel oud, dus je weet maar nooit wanneer die het opgeeft.

Maar ja, dan doe je verder de hele dag niks meer en dat is jammer. Nou dan toch maar door naar de overkant? De diesel moest worden aangevuld. Dat kon misschien in Eastbourne. Maar na een verzoek per mail, om een tankstop te maken kwam het antwoord dat ze in Eastbourne geen boten uit Nederland binnen mochten laten. Hmm, wat nu?

Toch maar binnengelopen bij Boulogne, want we hadden echt diesel nodig. Daar ligt achter in een hoekje van de marina een klein steigertje, waar je kan tanken, maar alleen bij hoogwater. En we hadden gezien dat het hoogwater was, dus konden we de dieseltank weer aanvullen met 250 liter diesel. Gelukkig!

Het was intussen 1 uur in de middag geworden, dus tijd voor lunch. Ik had bij Inge een kookboek van de Foodsisters gezien waar leuke recepten in stonden. Het is eigenlijk een dieetboek, maar als je gewoon chips en chocola blijft eten, blijf je wel op gewicht -:).  Ik maakte een heerlijke eiersalade met augurk, kerriepoeder, paprikapoeder en mayo. We aten daar brood met boter bij, wat dus eigenlijk niet mocht….. Maar het was heerlijk. En de zon begon zich ook steeds meer te laten zien.

Intussen had ik gemaild met de Marina in Cowes op het eiland Wight, of we daar naar binnen mochten. Nou, dat was geen enkel probleem. Dus dat wordt het doel voor morgen. Volgens planning komen we daar woensdagmorgen aan en dan blijven we een paar dagen. Is dat geen heerlijk begin van een nieuwe reis?

We kunnen daar lekker wandelen, naar de pub gaan en op ons gemak het weer bekijken om verder door naar Falmouth te gaan en van daaruit over te steken naar Spanje. Life is good!

P.S. Intussen zijn we aangekomen in Cowes en konden gelijk onze korte broeken weer aan. De sfeer is hier altijd zo sportief. We liggen aan de buitensteiger en er komen wedstrijden. Dus dat is eerste rang!

Het eerste traject van 283 mijl legden we af in 50 uur. Best snel dus.

Jonas is terug in Monnickendam. Einde van de reis!

Woensdag 15 juli 2020

En dan zo maar ineens is de kring weer rond. Na 5 jaar en een maand ligt Jonas weer aan de buitensteiger van onze thuishaven; Jachthaven Waterland. Wat is het snel gegaan en wat hebben we veel gezien en meegemaakt. Iemand maakte laatst de opmerking dat wij toch altijd veel geluk hebben en dat alles bij ons van een leien dakje gaat. Gelukkig is en was dat ook meestal zo, maar de echt minder leuke dingen schrijf je niet op. Daar wordt echt niemand blij van. Zowel Jakob als ik zijn van het positieve soort en dan word je leven al gauw leuk!

De oversteek van Engeland naar Nederland begon niet op woensdag (zoals vermeld in het vorige blog), maar op vrijdag. Er kwam onverwacht nog heel lelijk weer aan en wij gaan voor leuk zeilen, dus we wachtten tot vrijdag en vertrokken om half 9 uit Southampton.

De weersverwachting gaf aan dat we weinig tot nauwelijks wind zouden hebben, maar de zon zou wel lekker schijnen.

 

 

Het eerste stuk over de rivier naar de Solent was leuk, maar je moest wel opletten, want Southampton is een commerciële haven, dus veel grote schepen. We hadden alle zeilen op, maar de wind kwam pal van achter, dus dat was niet zo’n succes. Eenmaal op de Solent was de windhoek beter en we stopten de motor. Dat werd lekker zeilen en de Hydrovane stuurde de boot. Na een kleine 2 uur was de wind op en ging de motor weer bij. En toen kwam het eerste dingetje. De gebruiksaccu laadde niet bij. Lastig, want alle navigatie apparatuur is daar op aangesloten. We zetten alles uit, maar waren er niet gerust op om zo het Kanaal over te steken.

We voeren door naar Eastborne en kwamen daar om 10 uur ’s avonds aan. Het werd net donker. De havenmeester vertelde dat we de eerste Nederlanders waren. Het bleek dat de haven voor de eerste dag open was (10 juli) en dat haal je niet zo makkelijk vanuit NL. We vertelden dat we de volgende dag naar Boulogne wilden varen. Hmm zei hij, volgens mij moet je daar nog 14 dagen in quarantaine als je naar binnen wilt. We namen de gok maar en vertrokken om 7 uur ’s morgens richting Frankrijk.

Jakob had de losse acculader vanaf de walstroom direct op de accu aangesloten. En dat bleek te helpen. De hele dag hield de accu het uit. Tja en toen, na een uur of 3, gaf de stuurautomaat het op. Er was geen wind, dus de hydrovane konden we niet gebruiken.

Dat werd met de hand sturen, om de beurt een uur. En dat was eigenlijk erg leuk. De dag vliegt dan om.

   De Engelse zuidkust is ook heel erg mooi om naar te kijken, met Beachy Head als markant punt. We hadden heerlijk weer en rond 5 uur kwamen we in Boulogne aan. Ik had intussen gebeld met de havenmeester en die zei dat er plek genoeg was. Geen vraag over waar we vandaan kwamen… In de haven was het best vol. Veel Nederlanders en Belgen op weg naar het zuiden. Maar we vonden nog een plekje tussen twee schepen in. Het was zaterdag en heel druk op het strand en in de stad. Geen enkel signaal van afstand houden of zo.

  Nadat we het schip hadden opgeruimd gingen we naar de wal om bier en Confit de Canard te kopen. Vijf jaar geleden kochten we daar 10 grote blikken, die we tijdens de reis met veel genoegen hebben opgesmuld en gedeeld met andere zeilers. Nu was er niet zo veel meer in de winkel, dus we kochten de laatste 2 grote en 3 kleine blikken. Op de terugweg kwamen langs een kleine brasserie en wilden daar eten. Het was nog niet druk en we konden buiten zitten. Heerlijk. Binnen was alles met mondkapjes en dat eet niet zo makkelijk. Het smaakte ons geweldig. Die Frans keuken is toch wel heel bijzonder. Op weg naar de boot zagen we de andere terrassen dichter bij het centrum. Die waren meer dan vol, dus wij hadden een goeie keus gemaakt.

  De volgend morgen om 7 uur vertrokken we naar Nieuwpoort, nadat ik eerst bij de bakker verse croissantjes en stokbrood had gekocht voor onderweg. Vive la France! Het werd weer de hele dag met de hand sturen. De accu hield het goed gelukkig. Intussen had Jakob uitgevonden wat het probleem met de stuurautomaat was. Er was een relais gesneuveld. Nadat we in de haven van de Koninklijke Luchtmacht in Nieuwpoort een mooi plekje hadden gevonden, werd als eerste dat relais vervangen en leek de stuurautomaat weer als vanouds te werken. We voelden ons weer helemaal cruisers onderweg, want al die kleine probleempjes horen zo bij dit leven. En hoe erg is dat nou. Je krijgt er zoveel voor terug!

Nu durfden we het wel aan om een nacht door te varen. Dus we gingen niet vroeg naar bed, maar genoten van de zonsondergang en sliepen lekker uit.

Om 10 uur gooiden we los op weg naar Monnickendam, een tocht van ongeveer 30 uur. Het ging voorspoedig, maar het landschap werd steeds saaier. Rond 10 uur ’s avonds staken we de Maasmond over. We riepen op kanaal 3 naar de sector post, maar die lieten niks van zich horen. Dan denk je dat de marifoon stuk is. Gelukkig hebben we een tweede marifoon, maar het bleef stil. Tenslotte, toen we bijna in de geul waren, kwam er een relay van een ander schip, die meldde dat hij achter ons langs zou gaan. Beetje stom van de sectorpost en heel lief van het andere schip.

Nu gingen we om de beurt een poosje slapen, maar dat lukte niet erg. Het was niet druk op het water, maar we waren wel verbaasd over de grote velden met geankerde grote schepen bij Scheveningen en IJmuiden. Allemaal niks te doen?? Rond 4 uur waren binnen de pieren van IJmuiden en besloten even een paar uur te gaan slapen in de jachthaven. Dat was heerlijk. Jakob had de wekker op 8 uur gezet en niet lang daarnaar voeren we naar de sluis. Eenmaal binnen de sluis hadden we toch wel even een brok in de keel. We waren weer terug met de boot in Nederland.

Intussen was het gaan miezeren. Zo’n akelig regentje, waar je niet vrolijk van wordt. Het Noordzee kanaal is eigenlijk ook erg saai. We tankten vlak voor de Oranjesluizen en konden direct met de schutting mee. De Schellingwouderbrug ging net dicht, maar na 20 minuten konden we daar ook doorheen.

Langs Durgerdam voeren we het Markermeer op en kwamen via het Paard van Marken om 4 uur in Monnickendam aan. Het was nog steeds heel druilerig weer. Ik was blij dat ik de boot niet had gepavoiseerd met alle vlaggetjes van landen waar we geweest zijn. Dat hoort eigenlijk, maar niemand wist wanneer we aan zouden komen, dus we hadden toch geen publiek. Het was net zulk weer als toen we vertrokken en dat is natuurlijk best grappig.

Op het havenkantoor werden we heel leuk ontvangen en hadden een gezellig praatje. Er is best van alles veranderd hier en we werden geïnformeerd over de nieuwe restaurantjes waar we lekker kunnen eten. En daar zijn we gister gelijk mee begonnen. Vanavond aten wij in het vernieuwde restaurant op de haven, Joon. En dat was toch lekker!

En nu moet ik een slot bedenken van al deze verhalen over onze fantastische zeiltocht van de afgelopen 5 jaar over de wereldzeeën. Gister tijdens de aankomst-champagne hebben we even terug zitten blikken. Het is te veel om op te noemen. We hebben zoveel mooie plekken gezien en zulke mooie mensen ontmoet.

Ook hebben we veel geleerd. We weten nu, dat als je iets graag wilt, je altijd de eerste stap moet zetten, de rest komt vanzelf. Ook weten we nu dat je je niet druk moet maken om allerlei onbelangrijke dingen. Waar het om gaat is de kwaliteit van leven en dat heeft niks te maken met materieel bezit of je interessante vriendenkring of je plek in de pikorde. Op sommige van de eilanden waar we kwamen hadden de mensen niks, maar ze deelden dat wel met je. Je moest echt mee eten. En de liefde voor hun land was heel sterk op de eilanden in de Stille Zuidzee en ook in Australië. Er wordt goed voor gezorgd, alles wordt netjes onderhouden en het gras wordt bijna dagelijks gemaaid.

Samenvattend kan ik zeggen dat deze reis ons tot een beetje andere mensen heeft gemaakt. De stress is er uit en het genieten van de natuur is er voor terug.

Zo, nu is het genoeg! Dit was het laatste blog. Ik schreef ze hoofdzakelijk voor onszelf, zodat we straks als we echt oud zijn, alles nog eens kunnen nalezen. Maar het blijkt dat we er andere mensen ook een plezier mee gedaan hebben en dat is fijn.

En dan nog een dankwoord voor Mike Huntington. Hij heeft 5 jaar lang al deze verhalen overgezet in Word en heeft er per jaar een bestand van gemaakt. Inge (mijn dochter) heeft die bestanden laten drukken, zodat er straks in de boekenkast een hele rij waardevolle boeken op ons staan te wachten. Wat een rijkdom!

Dag lieve lezers, het ga jullie goed! Een warme groet van twee enthousiaste oceaanzeilers!

We zijn weer aan boord.

Maandag 6 juli 2020

Het gas is op! En net als ik lekker sta te koken. De uien, knoflook en kip voor de curry stonden lekker te bakken, het water voor de rijst kookte bijna, de gesneden groenten lagen heel kleurig op de snijplank en dan ineens… is het gas op.

Toen we nog metalen gasflessen hadden, was er altijd een reserve. Ook vervelend als het gas op was, maar dan kon je na een minuut of 10 weer gewoon verder. In november hebben we afscheid genomen van die roestige gasflessen en zijn overgegaan op kunststof. Jakob bouwde daarvoor een speciale plek op het achterdek, want de fles paste niet in de bun en was een stuk groter. Dat is ook de reden dat we geen reserve fles hebben, want waar laat je die nou toch weer.

Ja, en dan kan het gebeuren dat je ineens geen gas meer hebt (zo, mijn agressie heb ik even van me afgeschreven). Een gewone huisvrouw kan zich zoiets vast niet voorstellen. Maar ja, wat moeten we nu eten? Gelukkig is er UberEat……

Het gaat verder goed met ons hoor. Na een korte vlucht op woensdag met KLM, waarbij iedereen mondkapjes op had, kwamen we op Heathrow aan en daar stond onze taxichauffeur met mondkapje ons al op te wachten.

Na ruim een uur kwamen we bij de Town Quay marina in Southampton aan en konden onze bagage in het washok stallen. We kregen de code van de haven en konden er dus altijd bij (een ander dus ook…). Het was intussen 2 uur en we gingen op zoek naar de Minervagracht. Die lag in het Oosterdok.

  Toen we daar aankwamen belde ik met de loadmaster en die zei tot onze grote verrassing dat we aan boord mochten komen. Hoe bedoel je quarantaine…….. We schreven onze namen in het gastenboek en konden zomaar aan boord.

  Het dek stond nog vol schepen en heel veel oranje mannetjes waren hard aan het werk. We kregen een geel hesje aan en een helm op en mochten vrij rondlopen. Er was maar 1 ladder beschikbaar, dus zodra je omhoog geklommen was op je eigen boot, kwam een ander hem alweer halen. Het bleek dat alle booteigenaren ineens aan boord waren. Zo gaaf. En dan ben je zomaar weer op je schip na bijna 2 maanden. Hoe mooi is dat.

 

  We konden nu zelf de boot hijsklaar maken, wat betekende dat we de achterstagen losmaakten, de bakstagen naar voren brachten en de beweegbare noodstag tussen de twee masten konden laten zakken.  Jakob vulde de koelvloeistof voor de motor bij en deed nieuwe olie in het stuursysteem. Jonas zag er goed uit. Geen beestjes binnen, alleen maar veel zout. Er was dus toch nogal wat zeewater overgekomen. Maar ja, hoe erg is dat. Als je zelf vaart heb je dat ook.

Toen Jonas eenmaal in de takels hing, mochten we aan boord stappen en zakten we samen naar het wateroppervlak. Het is altijd even spannend of er geen lek is ontstaan, maar dat was niet het geval. Eenmaal in het water, startte de motor zonder problemen en konden we rustig naar de marina varen. Daar was een plek voor ons langs een steiger. Lekker makkelijk.

Intussen had ik het bed in de punt weer opgemaakt en was het tijd om te eten. De taxichauffeur had gezegd dat alle restaurants nog dicht waren, maar dat UberEat heel goed werkte. Dus deden we dat voor het eerst. Lekker Thais, dat smaakte erg goed. Blij en moe gingen we slapen en waren snel in slaap door het gewieg, wat veroorzaakt werd door de ferry’s, die hiernaast afmeren en vertrekken.

De afgelopen dagen hebben we alleen ’s morgens wat kunnen doen aan boord, want er stond een dikke bries van 5-8 Bft. Toch ging Jakob wel 4 keer de mast in om de verstaging weer goed te maken. Respect! De zeilen konden we pas vanmorgen weer aanslaan, want de wind was eindelijk over. De boot is weer schoon van binnen en van buiten, dus we zijn klaar om te vertrekken.

We hebben hier in Southampton maar een beetje van de corona maatregelen gemerkt. Het was rustig op straat en in de winkels en je kon je toch best vrij bewegen. We hebben een stuk van de oude stad bekeken en dat ziet er mooi en oud uit.

Ook hier op de steiger doen mensen redelijk normaal. Even een praatje, allemaal groeten ze en we hadden al snel een uitnodiging om te komen eten bij een toekomstige vertrekker, Andy van Sailing Grace. Wij konden wat verhalen en pilots aan hem kwijt en hij had lekker gekookt. Dat voelde allemaal alsof we niet weggeweest waren.

Morgenochtend komt de voormalige bemanning van de Bonaire, Emily, Tom en hun 2 zonen op de koffie. Die zagen we voor het laatst op Fulanga in Fiji een jaar geleden. We hebben vast veel bij te kletsen.

En dan gaan we woensdag echt weer zeilen. Dat deden we in maart voor het laatst, dus we hebben er heel veel zin in. De weersverwachtingen zijn wat rommelig, geen wind en veel wind wisselen elkaar af, dus we gaan ons daar maar een beetje bij in voegen. Dat lukt vast wel.

O ja, onze 14 dagen self-quarantaine zijn nog niet om, maar wat kan je beter doen dan het land verlaten?

Hier nog wat foto’s van Southampton. Het is een mooie stad!