Categoriearchief: Pacific

Morgen vertrekken we naar Vanuatu

Dinsdag 27 augustus 2019

Wat is het weer toch een ongrijpbaar fenomeen. We kijken de laatste week wel 3 keer op een dag hoe het zich ontwikkelt en het blijft mysterieus. Komt dat slechte weer nu echt op ons pad, of kunnen we uitwijken. En wat als we nog langer wachten. Dan wordt het 5 dagen op de motor varen. Hmmm. lastig. We zijn natuurlijk niet de enigen die hier mee worstelen en dan is het goed om er samen over te praten. Dan verandert er niks, maar je komt soms op een idee.

In plaats van een dag of drie, zijn we 10 dagen in Musket Cove gebleven. Het is er relaxed, je mag van alle gemakken van het resort genieten en de mensen zijn daar blij. Bovendien moest ik even aansterken en dat ging daar prima. Ik ben echt weer mezelf! Wandelen en ORS, dat helpt!

      

In Musket Cove kregen we het bericht dat er langs de zuidwestkust van Fiji “damaging waves” van 5 meter zouden komen op zaterdag en zondag. Hoe of dat er dan achter het rif uitziet is moeilijk in te schatten. We kregen wel harde wind over en een rare windschifting, maar meer was het niet.

Wat we ook van verschillende kanten hoorden, was dat er een onderzeese vulkaan uitbarsting was geweest bij Tonga en dat er nu een veld van 150 vierkante kilometer richting Great Barrier reef drijft. Daar wil je echt niet in terecht komen, want je snelheid is niet meer dan 1 knoop en je onderwaterschip wordt geschuurd, of er komt zo’n steen tussen je roerblad of schroef. Zo’n zeilreis is dus niet echt altijd vakantie…..

Op een windstil moment ’s morgens vroeg hesen we de dinghy aan dek, om de gerepareerde hoes er zo goed mogelijk om te krijgen. Ellen en Martin op de boot naast ons, maakten daar een mooie serie foto’s van, zonder dat wij daar erg in hadden.

     

    

We konden ondanks de harde wind gewoon onze dagelijks wandeling doen. Iedere keer vinden we weer een nieuw pad op het eiland, dat ons brengt op plekken die we nog niet gezien hebben.

Nu kwamen we terecht in de kwekerij, waar de rode kool stond te blozen en nieuwe veldjes waren ingezaaid. Bananen worden hier gebruikt als afscheiding van stukjes land. Heerlijk om daar tussen door te lopen. Achter op het terrein was ook een hele grote kippenren. Niks geen legbatterijen hier. Gewoon lekker scharrelende kippen, die netjes hun eitjes leggen en daarna op je bord ook heerlijk smaken.

We blijven genieten van die mooie plek daar midden in de Grote Oceaan. Dat wandelen doet ons goed, want we merken dat het elke dag lekkerder gaat, ondanks de warmte.

Omdat we toch echt binnenkort zouden vertrekken, werd de boot al gecheckt, waarbij een inspectie van de masttop niet mag ontbreken.

En ook dat werd vastgelegd door de buren. Van veraf en van heel dichtbij. Het is voor onszelf ook wel eens leuk om te zien wat we doen.

Ik wist bijvoorbeeld niet, dat ik zo’n gek gezicht trek als ik aan de lier draai. Misschien is het wel zwaar werk…

         

Na nog een gezellig afscheid op het eiland van Acapella (Martin en Ellen) en Loupan (Ulla en Pelle) vertrokken we maandagmorgen naar Denarau om uit te klaren. We keken nog een keer naar het weer en werden weer onzeker. Toch maar gewoon onze dingen doen!

We gingen te voet naar een supermarkt, zo’n klein half uurtje van de marina vandaan en namen terug toch maar een taxi. We liepen Ulla tegen het lijf in de marina. Nog maar een keertje samen eten? Natuurlijk!

Het is nu dinsdagmorgen. Om 11 uur haalt Jakob de officials op die vanaf de boot het uitklaren regelen. En dan gaan we toch maar morgen weg. Jakob heeft op open CPN een soort route planning gemaakt, die overigens bij ieder nieuw weerbericht er weer anders uitziet. Het is nog niet zeker of we nu naar Port Resolution op Tanna gaan, of naar Port Vila op Efate. Over een week weten we wat het geworden is.

Zodra de officials van boord zijn, ga ik koken voor een paar dagen en dan halen we morgen het anker op.

Nog even wachten

Donderdag 22 augustus 2019

Het bevalt ons weer prima hier in Musket Cove. We liggen lekker achter een mooring en de harde wind, die we de laatste dagen hadden, kan ons niet deren. Geen zorgen om het krabben van het anker dus.

Na het feestje van Jennifer op vrijdag dachten we een poosje rust te hebben, maar dat werd anders. De volgende avond (zaterdag) werd er alweer geBBQt op het eiland, wat ook weer heel gezellig was. Er was een loterij, waarbij je vlees kon winnen. We kochten allemaal 3 lootjes en Ulla van de Loupan was de winnaar. Maar wat ze nu precies gewonnen had was niet duidelijk. Dat moest de volgende dag worden afgehaald op de wal.

De zondag begon rustig met een gekookt eitje bij het ontbijt en orgelmuziek, heel relaxed. Het was plotseling een windstille zonnige dag, dus ideaal om het onderwaterschip schoon te maken. De aangroei ging er makkelijk af, maar het blijft een klus. Jakob neemt altijd de schroef voor zijn rekening en daar zaten wel flink pokken op, die er met een plamuurmes afgestoken werden.

De dinghy kreeg ook een schoonmaakbeurt en de hoes, die nu echt bijna uit elkaar valt, werd er afgehaald om te kijken wat er nog te redden was. Bij elkaar was het een drukke dag. Rond een uur of 1 kwamen Ulla en Pelle van de Loupan langs om te vertellen dat ze de prijs hadden gekregen en dat was zoveel vlees, kip, hamburgers en worstjes, dat we dat met zn allen moesten gaan opeten. Dus er was zondag weer een BBQ. Voor het zover was, leerden we Ellen en Martin en Andrew an Claire het kaartspel O’shit. Wat hadden we een plezier. Met zijn zessen is het ook echt heel leuk.

Ik had waarschijnlijk al te veel energie gebruikt overdag in de zon en met alle gezelligheid, dat tegen de tijd dat we op het eiland waren, ik even inzakte. Mmm, dat was niet zo leuk.

Na een poosje ging het wel weer, dus kon ik toch lekker mee eten van het lekkere eten. We hadden allemaal “side dishes” meegebracht, fried rice, cole slaw, blanke rijst, pindasaus en appel/seledery salade. Heerlijk allemaal. En natuurlijk was het weer heel gezellig.

Voor Jakob en mij werd het wel tijd om eens kritisch te kijken naar de plannen en mijn fitheid. Dat werd een nacht slecht slapen. Maar er was wel een nieuw plan. Een week lang rustig aan doen, ’s middags even liggen en genoeg blijven drinken. Het weer voor de komende dagen was ook niet zo geweldig, dus ons vertrek een week uitstellen was niet zo moeilijk.

      

Je kan hier heel erg mooie wandelen, dus dat deden we maandagmorgen. De foto’s komen jullie misschien bekend voor, want deze wandeling hebben we al vaker gemaakt. Maar het blijft zo mooi.

Terug bij het resort was er tijd voor koffie en even zitten op de lekkere stoelen. Gister wandelden we de andere kant op en merkten dat de wind alweer flink aangetrokken was.

Boten die naar de Yasawa’s waren gegaan, kwamen hier toch weer schuilen voor het slechte weer.

We speelden nog een keer O’shit op de Acapella, want ze moeten het goed kennen voor onze wegen gaan scheiden.

Vannacht hadden we sinds lange tijd een beetje regen, maar nu schijnt de zon weer volop. Jakob ligt in het water om zijn werk aan het onderwaterschip af te maken en ik denk dat ik zo maar eens een paar rondjes om de boot ga zwemmen. Dat lijkt me heerlijk.

We blijven dus nog een poosje op Musket Cove en wachten op het volgende weergat. Intussen raakt de verse groente, vlees en yoghurt alweer aardig op, dus we zullen ook nog een keer moeten provianderen. Dat kan gelijk met het uitklaren in Denerau.

Jakob is al druk met het invullen van alle formulieren.

 

De Silent Wind werkt!

Zaterdag 17 augustus 2019

De dagen dat we in de marina waren, zijn weer voorbij. Het was er warm en druk, maar wel heel gezellig. We kennen intussen best veel mensen en die kwamen om de beurt allemaal even langs om bij te praten. Dinsdag kwam Acapella kijken hoe het met ons was, op weg naar Denerau en hebben we gezellig geluncht. Intussen werkte Jakob gestaag door aan het plaatsten van de Silent Wind. De aansluitingen op de accu’s, de nieuwe kabels, de nieuwe paal met steunen werden aangebracht en tenslotte kon de windgenerator op de paal gezet worden.

Het was best veel werk. En toen verwachtten we dat de wieken zouden gaan draaien. Maar er gebeurde niks. Mmm, dat was gek. We kregen van verschillende mensen te horen, dat het ding niet werkt als de accus’s vol zijn. We lagen aan de walstroom, dus dat zou het kunnen zijn.

Ik trok de stekker eruit om te kijken of dat klopte. Maar er was veel zon, dus de zonnepanelen hielden de accu’s vol. Er was in de haven ook weinig wind, dus dat zou ook een reden kunnen zijn.

We besloten om het weekend naar Musket Cove te gaan. We deden boodschappen in Lautoka samen met onze taxichauffeur en dat was best heel veel. We aten voor de laatste keer in het restaurant en verheugden ons op het vertrek op vrijdag. De gasfles was gevuld en de watertank zat ook weer vol.

We maakten vrijdag los om 10 uur en gingen nog even tanken. Nou, dat ging niet helemaal goed. We legden keurig aan en dan vul ik altijd de tank, terwijl Jakob in het motorruim kijkt hoe vol de tank is en als hij het aangeeft, dan stop ik.

Ik zocht het vastzet knopje op het tankpistool, en dat ging verkeerd. De diesel spoot uit het tankgat recht in mijn gezicht en over mijn haar. Oeps en dan toch maar door tanken. Bij het stoppen, toen de tank vol was, kreeg ik weer een fontein over me heen. Zoiets heb ik nog nooit gehad. Lag het aan mij of aan het pistool? Ik zal het niet weten. Ik spurtte naar de douche met een handdoek en zeep om de diesel van mij af te wassen. Nou, dat ging niet zo heel goed. Er bleef een walm om mij heen hangen. 

Jakob had intussen betaald, dus we konden vertrekken. Het eerste stuk van de tocht was heerlijk. Er was geen wind, dus we tuften op de motor richting Musket Cove. En toen kwam de wind, uit het ZW, precies op de kop. En dat vindt Jonas niet lekker. Hij steigert en hakt in op de golven. De snelheid liep terug naar 3 knopen. Ook de gashandel begon een eigen leven te leiden, dus Jakob hield hem met de hand op zo’n 2000 toeren. We kropen naar onze bestemming en konden nog steeds niet zien of de Silent Wind het deed, omdat we op de motor voeren.

Eindelijk kwamen we op de ankerplek aan en Ellen en Martin van de Acapella lagen al bij een vrije mooring op ons te wachten. De motor kon uit en…… de Siletn Wind begon te draaien. Eerst even kort, omdat hij moest concurreren met de zonnepanelen, maar nu draait hij volop en levert netjes de benodigde stroom. Hehe, wat een opluchting.

Met het plaatsten van de paal, bedacht Jakob dat er ook een hijsinstallatie voor de buitenboord motor gemaakt kon worden. Nu de giek van de bezaan was ingekort (waar we altijd mee hesen), moest er iets anders komen. En dat werkt perfect. Ik kan nu alleen de motor laten zakken of ophijsen en op het plankje doen. Wat een vooruitgang.

Gisteravond hadden we een feestje. Jeniffer van de Starlet werd 60 en wilde dat vieren met de cruisers. Wij kennen haar niet direct, maar via Acapella werden wij ook uitgenodigd. Het begon met een drankje in de villa die ze hadden gehuurd bij het resort en daarna volgde de bbq op het eiland.

Martin en zijn muziekmaatjes zorgen voor de muziek. Wat een leuke avond werd dat. Als kadotje had ik het tasje van Fulanga ingepakt in de overzeiler van de Indische Oceaan. Die hebben we toch niet meer nodig. Het zag er echt leuk uit. Er stond nog best veel wind, dus de dinghy tocht van en naar de wal was een beetje vochtig. Maar dat mocht de pret niet drukken.

We gaan nu het weer nog eens heel goed bekijken, om te zien of we echt woensdag naar Vanuatu kunnen vertrekken.

Happy together!

Zondag 11 augustus 2019

Ja, waar slaat dat nou weer op. De nauwkeurige lezer van dit blog heeft vast gemerkt dat er iets anders was dan anders. Maar wat dan? Mijn verhaal eindigde een week of 3 geleden met het bericht dat het wel weer goed met mij ging. En daarna werd het een beetje stil.

De reden daarvoor was dat ik heel stilletjes 2 weken naar Nederland ben geweest. Ik wilde dat niet aan de grote klok hangen, omdat ik dan misschien op bezoek verwacht werd bij verschillende vrienden. Ik wilde een aantal mensen heel graag zien en vond het ook verstandig om nog even bij mijn huisarts langs te gaan.

Het was echt zomer in Nederland en ik heb extra genoten van dit flitsbezoek, wat heel erg voldeed aan al mijn verwachtingen. Holland op zijn mooist!

    

Donderdag was ik weer terug op Jonas na een vlucht van 37 uur. Beetje moe, maar verder OK! Heerlijk om elkaar weer te zien. Jakob was druk geweest met allerlei klussen, waaronder het demonteren van de Duogen (combinatie wind/sleep generator). Die was helemaal aan zijn eindje. De bruikbare onderdelen zijn naar een andere Duogen gebruiker gegaan, maar het grootse deel verdween in de afvalbak. Er moest dus snel iets nieuws komen.

In Fiji lukte dat niet, maar wat een toeval dat ik net in NL was. Ik kon het nieuwste type Silent Wind (windgenerator) bemachtigen en meenemen in het vliegtuig.

   

Er wordt nu flink geklust om dat nieuwe ding te monteren. Er is een paal gekomen met steunen, er zijn nieuwe gaten in het dek geboord, er moeten nieuwe draden getrokken worden richting accu’s en dat is dus best een flinke klus. We liggen dus nog wel een weekje hier in Vunda Marina. Dat is geen straf, want het eten is hier heerlijk en er is van alles te doen.

 

Zaterdagmorgen gingen we met de bus naar Lautoka om de snoeren en wat fruit te kopen. Heen met de bus ging goed, maar de bus terug kwam niet, dus dat werd een taxi. ’s Middags bezocht ik de Vunda Market, die eens per maand bij het resort hiernaast wordt gehouden. Ik kocht daar bijzonder brood, bananen cake met vijgen en macadamia noten en 2 flessen wijn. Niet verkeerd!

 

En ’s avonds was er een Music & Poetry avond bij de Boatshed en ook nog BBQ. we genoten van alles wat er te doen was, al was de Music & Poetry niet heel indrukwekkend.

 

En wat zijn nu de plannen? We hebben besloten om de Yasawa eilanden niet verder te bezoeken. We hebben er 3 van gezien en weten hoe mooi de witte stranden en de palmbomen zijn.

Het wordt nu tijd dat we naar Vanuatu gaan varen, als we daar nog wat willen zien. We zijn intussen bijna een jaar in Fiji en hebben heel veel gezien van de grote eilanden en de kleine en het blijft hier heel erg mooi en fijn.

Als de klussen geklaard zijn, willen we nog een paar dagen naar Musket Cove (Malolo Island) gaan om afscheid te nemen van een heleboel boten die daar nu liggen. En als het weer het toelaat zeilen we 20 of 21 augustus richting Vanuatu. Dat is een kleine 600 mijl varen, dus een dag of 5, als we goeie wind houden. We hebben dan een kleine 4 weken de tijd om daar verschillende eilanden te bezoeken.

Wij zijn blij dat we weer samen kunnen werken aan alle voorbereidingen en hebben zin in nieuwe avonturen.

Fotoblog Fulanga, Northern Lau, deel 2

Zaterdag, 27 juli 2019

We zijn twee weken op Fulanga gebleven en hebben genoten van veel aspecten van het eiland. Hier volgt de laatste serie foto’s, die betrekking hebben op de periode van 4 tot 11 juli.

Op 4 juli moest de onafhankelijkheidsdag voor de Amerikanen gevierd worden met een picknick aan het strand.

Er kwam een kampvuur op het strand en de vlag mocht niet ontbreken

Het weer was niet geweldig, maar het internationale gezelschap had het erg leuk

Er werd heel gezellig gekletst, gegeten en gedronken

De volgende dag was het feest op het eiland en dansgroepen van 3 dorpen kwamen zichzelf presenteren

Ze zagen er allemaal prachtig uit

Intussen moest er Kava gedronken worden

Ik was blij dat ik het op had…..

Ook de toeschouwers zagen er prachtig uit

Er moest natuurlijk ook weer gegeten worden

De grote pannen waren vol met van alles

Kijk dat kleintje….

En toen hadden we weer een dagje vrij

Wat zou Jakob toch zoeken? Spijkers op laag water?

Bijzonder he?

We kwamen de schelpenvissers tegen en namen ze aan boord

De broertjes en zusjes zaten al op ze te wachten

Zware zakken werden van de bodem van de zee omhoog getild

En de familie was blij met de vangst

Zondag gingen we weer naar de kerk. De voorzanger in de kerk was een man van gewicht met een stem als een klok

De liederen werden ook hier weer op een vertrouwde manier aangekondigd

Jakob had weer een vriendinnetje

De kinderen gingen ook allemaal ter communie

En toen moest er weer gegeten worden. Salote is echt een goeie kok, het was heerlijk

Landkrab en gebakken vis

’s Middags kwamen ze bij ons eten…. Maar eerst een statiefoto aan boord van Jonas

Het eten smaakte goed en wat kunnen ze veel op

Salote had het duidelijk naar haar zin

Het strand voor onze boot, prachtig en leeg

Heel in de verte zie je Jonas

En ’s avonds weer een Sundowner op het strand. We hadden het leuk met het Engelse gezin van de Bon’aire

En wat een zonsondergang!

En toen werd het weer tijd om te vertrekken

We gaan ankerop en hebben genoten van dit eiland

In de pas varen we tussen het koraal door

En kijken voor de laatste keer achterom

En van Fulanga voeren we in 20 uur naar Matuku. Alweer zo’n prachtig eiland met mooie mensen.

Er komt nog 1 fotoblog van Matuku en daarna was er weer internet, en kan het verhaal weer in chronologische volgorde gelezen en bekeken worden.