Categoriearchief: Portugal

Niet alle dagen schijnt de zon

Zaterdag 6 februari 2021

In Nederland gaat het sneeuwen en vriezen dit weekend, maar hier in Portugal is het ook nog geen zomer hoor. Soms is er een dag waarop je een paar uur een korte broek aan kan, maar dat moet je dan bekopen met een paar dagen waarbij de kachel weer lekker aan gaat.

Toch doen wij ons best om elke dag een stuk te lopen. En als wij dan op het strand zijn met dikke jassen aan, zijn er toch stoere surfers, die gewoon de zee in gaan, weliswaar met een goed pak verwacht ik. Heerlijk om naar te kijken, maar ruilen zouden we niet graag.

Intussen was onze dinghy klaar om weer terug te komen naar Jonas. We hadden een service beurt geregeld en wat oplapwerkjes. De afgelopen 6 weken had de dinghy doorgebracht in de loods van de reparateur.

Maandag was het zover en konden we haar weer ophalen bij de ‘landing’ van de marina. Gelukkig was het goed weer, want we moesten in korte broek en blote voeten een stukje het water in.

We waren er helemaal klaar voor om vanaf de landingsplaats naar Jonas te roeien. Maar, er bleek een dinghy geregeld te zijn om ons naar onze plek te slepen, vanwege de wind.

Toen de man in dat bootje ons allebei zag instappen, zei hij, ‘oho, dat kan ik niet aan met mijn 2,5 pk motortje. Maar Jakob overtuigde hem er van dat het best ging. En natuurlijk had Jakob gelijk :-).

We werden keurig naar onze box geloodst en bewonderden ons bootje. Het leek wel nieuw! Intussen was het 5 uur geworden en werd het weer koud, dus pas de volgende dag bevestigden we de buitenboordmotor erop en ging Jakob eens kijken of die het nog deed. Na een poosje niks doen heeft hij er vaak geen zin in (het motortje!). Maar na een paar flinke halen, sloeg hij aan en lachte Jakob tevreden.

Dinsdag zou het ook nog aardig weer zijn met weinig wind. Karin en Eric van de Marelief staan in Faro op de kant en hadden uitgevonden dat het op de elektrische vouwfiets een goed uur (21 km) was om bij ons te komen. Prima plan, want we hadden ze al maanden niet meer gezien.

In het begin van de middag kwamen ze aangefietst. Natuurlijk was het een rommeltje op Jonas, want we waren allerlei klusjes aan het doen. Maar dat maakte niet uit. We konden op het achterdek thee drinken en bijkletsen. Zo heerlijk om dan weer eens gelijkgestemde mensen te spreken. En natuurlijk gaat het dan over bootjes en Covid.

Het was al snel half 5 en dat werd toch echt tijd om te vertrekken, want om 6 uur is het donker hier. Het is niet zeker dat we ze nog gaan zien, want naar Culatra mogen wij niet, dus waarschijnlijk maken we een sprong direct naar La Linea in Spanje. Maar je weet het nooit.

Woensdag moest er weer gewandeld worden en we kwamen zowaar op een plek waar we nog niet eerder geweest waren. We vonden een plek waarlangs je op de west pier van de vissershaven van Quarteira kon komen. Dan heb je toch weer een andere blik op de kust en de zee.

Het was zo mooi om al die meeuwen, die op een kluitje zaten te knikkebollen, in actie te zien komen als er een vissersboot nadert. Ze zaten vast al een poosje op de uitkijk.

  De andere kant uit, richting Albufeira moest ook nog iets nieuws te zien zijn. Dus donderdag liepen we die kant uit. Na drie kwartier begon het te regenen. De bui kwam heel mooi over zee aan, dus we zochten een schuilplek voor een minuut of 10. En daarna ging het weer verder over het duinpad richting Albufeira. Er kwamen ons 2 politiewagens tegemoet, die duidelijk iets zochten. Wij vonden intussen een nieuwe plek die we nog niet gezien hadden. Een soort bedrijfje met een groot huis erbij. Niet helemaal duidelijk wat het was, maar ik kon weer een nieuwe foto maken.

  We keerden om en liepen het duinpad terug. De politieauto’s waren ook omgekeerd en kwamen ons weer tegemoet. De laatste stopte en het raampje ging omlaag. ‘Waar wonen jullie?’, vroeg hij. ‘En wat doen jullie hier?’ Ik vertelde hem dat wij aan het sporten waren. ‘Hmm, ja’, zei hij, ‘ dat mag, maar alleen vlak bij jullie huis.’ Ik denk dat zijn baas naast hem zat en hij een goeie beurt wilde maken, want dat was een beetje erg dienstklopperij.

Wij liepen gezellig verder naar ons huis in de regen. Ja, dat was toch iets verder als ‘dichtbij’. Zou de agent toch gelijk hebben gehad? Wij hadden in ieder geval 7,5 kilometer gelopen en daar waren we blij mee.

Vrijdag werd een bootdagje. Dat betekende dat het flink regende en we een excuus hadden om binnen te blijven. Ik had voor mijn cursus een interview met Jakob voorbereid en dat zou om 11 uur gaan gebeuren. Koffie, stroopwafels, kachel aan, beter kan het toch niet?

Vandaag is het weer een regendag.  Jakob heeft de puzzel van Kerst voor een tweede keer op tafel gelegd en doet zijn best om van alle losse stukjes een mooi plaatje te maken.

Het lijkt of het volgende week beter weer wordt. Wij wensen iedereen in Nederland dit weekend veel plezier met de sneeuw en het ijs. Blijf maar lekker binnen als je daar niks mee hebt. De mooie plaatjes komen vast via fb en de tv ook bij jullie binnen.

Blijf gezond!

Het net sluit zich….

Vrijdag,                     29 januari 2021

Vanmorgen liepen we door een mistig Vilamoura naar het havenkantoor. We wilden behalve muntjes voor de wasmachine, ook informatie over de maritieme situatie hier in Portugal.
Er was al een lockdown, wat betekent dat je niet voor de lol allerlei dingen mag doen.

 

We hielden ons daar netjes aan en behalve wonen aan boord, huurden we af en toe een auto om boodschappen te gaan doen in een grote supermarkt.

We keken al uit naar het eind van de maand, want ons huurcontract loopt tot 1 februari en daarna zouden we weer gaan varen. In eerste instantie alleen maar naar Culatra, vlak bij Faro, maar na een week of twee zouden we de Spaanse grens gaan oversteken, op naar de Middellandse Zee. Maandag 1 februari was gepland als vertrekdag, maar vanwege een flinke swell vanaf de oceaan, hielden we er al rekening mee om wat later te vertrekken. De swell op zee is geen probleem, maar het binnenvaren van de lagune bij Culatra is niet echt fijn als je grote golven achter je aan hebt.

Gister kregen we via Queriene en de crew van zeiljacht de ‘Zilveren Maan’, die al in Spanje is, te horen dat de grenzen tussen Spanje en Portugal zaterdag nacht dicht gaan. Nou ja, dan zouden we toch in ieder geval naar Culatra kunnen varen, dachten wij, dat is gewoon in Portugal.

 

Maar dat bleek toch anders uit te pakken. De dame op het havenkantoor legde uit dat je niet zomaar langs de kust mag varen, die restrictie is onderdeel van de lockdown. Zelfs vissersboten mogen er niet zomaar op uit. Dat viel dus best tegen, want we hadden ons er op verheugd om weer te kunnen zeilen en daarna lekker op anker te kunnen gaan liggen.

Als we naar Spanje zouden willen, moesten we eerst toestemming hebben dat ze ons daar willen ontvangen en daarna gaan overleggen met immigratie en de maritieme politie of we hier zouden mogen vertrekken.

En dus.. blijven we liggen waar we liggen, aan steiger N op plek 42. Het is zoals het is. Hoe lang dit gaat duren is niet duidelijk. Iedere 14 dagen wordt de situatie opnieuw bekeken. Queriene vertelde dat het in Lissabon verschrikkelijk is, met overvolle ziekenhuizen. Er is nu in Portimao een noodhospitaal opgezet. Daar wil je dan dus ook niet naar toe.

Gelukkig hadden we de laatste weken wat klusjes te doen aan boord, maar dat is nu ook zo ongeveer klaar. Het grootste evenement deze week was het vervangen van de accu’s. Na onze oversteek over de Pacific in 2017, hadden we die in Nuku Hiva (na weken wachten tot ze er waren), zelf aan boord gehesen, terwijl we op anker lagen. Dat was toen een flinke klus.

 

Nu ging dat een stuk makkelijker. Op dinsdag bestelden we ze en op woensdagmiddag werden ze door twee mannen vervangen. Oersterk zijn die Portugezen, geweldig! We dachten dat het probleem met de koelkast ook opgelost zou zijn, maar dat is niet helemaal waar. Voorlopig laten we het zoals het is.

We gaan onze tijd nu maar opnieuw indelen. We waren al begonnen met een dagelijkse wandeling van minstens anderhalf uur, of fietsen naar Quarteira en terug.

Dat gaan we langzamerhand wat uitbreiden, want gelukkig mag je nog wel buiten lopen of fietsen. Soms is het lekker weer en soms niet. Lange broeken en jassen zijn nog steeds nodig.

     

Jakob vermaakt zich met zijn uitvindingen via Raspberri Pi en Arduino. Dat gaat echt lekker en hij is er uren per dag mee bezig. Mijn cursus ‘biografie schrijven’ geeft mij ook van alles om te doen. De opdrachten zijn erg leuk. En wie weet moet ik dan ook maar eens echt een paar uur per dag aan mijn boek gaan schrijven. Dan kan ik ook uitvinden of ik dat nou echt leuk vind of niet.

In Nederland is het dagelijkse leven moeilijker dan hier, lezen we. Behalve het gedoe met de corona restricties zijn er ook nog de avondklok en de rellen. Daar word je niet blij van.

Als het goed is gaan we allemaal sterker uit deze crisis komen. Het ‘hoe of wat’ is nog niet zo duidelijk, maar laten we met z’n allen maar goede moed houden!

Tja, en dan natuurlijk nog even over het weer. Er is hier een voor ons nieuw fenomeen, MIST. Dat hebben we al heel lang niet gezien. Soms begint de dag ’s morgens heel zonnig en dan rond een uur of 3 trekt het helemaal dicht met koude zeemist. We zien dan de overkant van de haven niet meer.

Misschien hoort dat gewoon bij het winterseizoen, maar we werden er door verrast en de korte broek, die je dan net aan hebt, moet echt weer worden omgeruild voor de lange broek.

Volgens Cruyff heeft elk nadeel een voordeel, want vanwege de aangescherpte restricties hier, hoeft niemand zich zorgen te maken over ons, waar we zijn en of de zee niet te ruw is.

Wij liggen voorlopig stevig vast in Vilamoura.

 

Hoe staan we er voor?

Maandag 19 januari 2021

‘Hoe staan we ervoor Jakob?’ vroeg ik vanmorgen. ‘Als we 1 februari willen vertrekken uit Vilamoura, wat moet er dan in ieder geval nog gebeuren?’

In het laatste blog leek alles kommer en kwel, maar gelukkig is dat niet meer helemaal zo. Er zijn wat problemen opgelost en het is ook niet meer zo koud. Dus tijd voor een opgewekt verhaal.

  De zon maakt zo verschrikkelijk veel goed. Op het strand zagen we kinderen die surfles kregen van een leraar. Het strand was verder leeg en het zag er zo leuk uit. Het blijft heerlijk om hier op het strand te zijn, maar een beetje verderop kijken is natuurlijk ook aantrekkelijk.

We besloten om weer een paar dagen een auto te huren om het binnenland verder te ontdekken. Dat zou beginnen met op woensdag een bezoek aan de tandarts in Albufeira. Van andere zeilers hadden we gehoord dat de Nederlandse tandarts die in Albufeira zat, best goed was, dus in december had ik de afspraak al gemaakt. En inderdaad, ze was alleraardigst en gaf onze gebitten een flinke opknapbeurt. Dat voelde echt heel erg goed.

   Het was mooi weer en we wilden lunchen op een terras in de buurt. We vonden het plekje waar we eerder geweest waren met uitzicht op zee. Ik stuurde Jakob via allerlei kleine straatjes dwars door Albufeira. Gelukkig was het rustig, maar toch best spannend.

Op dat moment wisten we nog niet dat het voorlopig ons laatste terras bezoek zou zijn. Het eten was heerlijk en we genoten van alles om ons heen. Albufeira zonder toeristen is echt heel erg leuk. Er hangt een gemoedelijke sfeer en er is van alles te zien.

 

Op de weg terug naar de boot reden we langs het GPL pompstation om te vragen of we onze gasfles konden laten vullen. En zowaar, vrijdag om 4 uur ging dat lukken. We hadden dan de auto nog, dus dat was geweldig. De eerste 4 maanden zouden we weer kunnen koken zonder zorgen.

Later op de dag kregen we via Queriene te horen dat Portugal in Lockdown ging. Hmmm, daar zaten we dan met onze gehuurde auto. Een leuk tochtje maken zat er niet meer in. Wat een geluk dat we in Albufeira nog zo genoten hadden.

Best gek, dat je dan ook even niet meer weet wat je nog wel en niet meer gaat doen. Boodschappen, dat is altijd handig met een auto. Tassen vol verdwenen in de achterbak van de auto. Wij waren voorlopig voorzien van van alles.

Zaterdag moesten we de auto weer inleveren. We hadden eigenlijk niks nieuws gezien de laatste dagen. Dus voor dat de auto terug ging, reden we nog even naar Almancil, hier een half uurtje vandaan.

Daar is een hele mooie kerk die vanbinnen veel Portugese tegel plateaus zou hebben. Al konden we er niet in, we wilden er toch even geweest zijn. En het bleek de moeite waard. De kerk lag op een heuvel en was van buiten ook heel mooi. Hè gelukkig, toch nog iets nieuws gezien.

  En toen moest er natuurlijk weer geklust worden. Onze mini vakantie was voor bij.

Jakob begon met frisse tegenzin de waterleiding los te maken en zaagde een stuk van een pijp, omdat hij de verbinding niet los kreeg. Vervolgens deed hij nog allerlei testen om uit te vinden waar het probleem zat, want nu bleek het toch weer niet de aanvoer te zijn. Wat een stom gedoe.

Uiteindelijk ging de oude waterpomp er weer op met een nieuw filter en werkt het water tappen op een beetje acceptabele manier. Er is nog veel gebrom als de kraan open is, maar dat duurt niet zo lang meer en houdt redelijk snel op. Die afgezaagde buis moet nog verbonden werden met een ander punt in het systeem, maar dat is een klusje voor volgende week. De ‘bypass’ die we nu hebben werkt goed zolang we rustig in een haven liggen, maar zodra we zeilen wordt dat een probleem.

Dan hadden we nog de koelkast. Die kon nog een beetje koelen, maar niet echt goed. Intussen was de nieuwe Dometic koelvrieskist gearriveerd uit Duitsland. Wat een ding! Hij heeft zijn plek gekregen achter de kaartentafel en doet het prima. Dus dat probleem hebben we ook opgelost.

  Maar gelukkig kwam er een nieuwe uitdaging aan. Jakob begon aan het vervangen van de filters en de olie van de motor en ontdekte dat de impeller pomp lekte. Ook de oliepomp om de olie uit het systeem te halen deed het niet meer. Wat is dat toch? We liggen rustig in een haven er er gaat van alles stuk! Gelukkig vonden we een monteur, die tijd heeft om de problemen met de motor te verhelpen voor het eind van de maand.

En wat deed ik dan toch al die tijd? Ik wilde al tijden de plafonds overal in de boot verven. Ik had dat jaren geleden gedaan met grondverf en daar knapte het erg van op. Het is van dat geplakte vinyl, dat na jaren krimpt en loslaat, maar ook heel vies wordt. Dat loslaten had ik al eens met punaises verholpen. Intussen zag het er niet meer uit. Na alles met en sopje te hebben schoongemaakt en alle randjes, latjes en schroeven te hebben afgeplakt, lakte ik in 3 etappes alle plafonds met de lak waar de hele boot mee geverfd is. De grondverf was namelijk op en de winkel had het niet meer. En het is toch mooi geworden. Je ziet helemaal niet meer dat het eigenlijk een oud plafonnetje was, dat aan vervangen toe is. En…. ik bakte een heerlijke taart. We hadden nu toch weer gas genoeg!

Over een dag of 10 is de maand om en eigenlijk zijn de meeste problemen ‘bijna’ opgelost. Bijna, want we zijn er nog niet helemaal. Als het weer meezit, en daar ziet het naar uit, vertrekken wij op 1 februari naar Culatra om daar nog even te genieten van de mooie omgeving en onze zeilvrienden van de Marelief en de Satori dag te zeggen.

Waar we uiteindelijk terecht komen weten we niet, maar we komen vast dichter bij Gibraltar en de Middellandse Zee.

Een lastig begin voor Jonas

Zondag 10 januari 2021

De winter is hier ook echt ingetreden. Gelukkig hebben we geen sneeuw zoals in Spanje, maar de gure wind doet ons toch denken aan een winter in Nederland.

Voor Jonas is het een lastig begin dit jaar. Hij is natuurlijk ook die kou niet gewend en begint mankementen te vertonen, waar we niet op gerekend hadden. De afgelopen maanden werkte alles goed aan boord, maar eind vorig jaar begon het al een beetje te stagneren.

De waterpomp, die er in december mee op hield, bleef kuren vertonen, ook na het vervangen van de pomp. De kachel brandde niet zoals het zou moeten en tenslotte begaf de koelkast het van het ene op het andere moment. Ook was het vul station steeds gesloten als wij een auto hadden gehuurd om de gasfles te laten vullen. De basis behoeften om comfortabel op een boot te wonen begonnen wat af te kalven.

We zitten hier natuurlijk in een prima omgeving, met nauwelijks Corona, veel zon (al is het wel winters koud) en toch blijft er dan wat te wensen over. Eigenlijk wil je gewoon geen zorgen en gedoe, maar de zeilers onder de lezers weten dat zoiets niet bestaat. Dus we gingen aan de slag.

Eerst met de waterpomp. We checkten de inlaat, de uitlaat, het filter, de spanning, We sloten de walkraan van het water aan op de inlaat vanuit de watertank (in omgekeerde volgorde natuurlijk) maar er gebeurde niks. Veel gebrom en veel luchtbellen. De volgende stap was het leegpompen van de watertank. Dat is bij ons aan boord geen mooie vierkante tank met een mangat, maar een soort banaan waarvan we niet precies weten hoe die loopt, met een inspectie luikje in de kombuisvloer.

Jakob vroeg een vriend met net zo’n schip hoe of hij dat leegpompen had gedaan. Wij volgden het advies en het blijkt dat er nog al wat witte schilfertjes op de bodem liggen, waarschijnlijk verf van de binnenkant. We spoelden de tank nog een keer en er kwam van alles uit. We probeerden nog een keer de inlaatbuis schoon te blazen, maar dat werkte niet. Waarschijnlijk zit er al een mooi netwerkje van verfschilfers in die pijp, wat er nooit meer uit gaat.

Nu zou je zeggen, dan vervang je toch de aanzuigbuis van het water. Tja, ik zou zeggen, kom eens kijken hoe dat zit. Dat wordt hem niet dus. De enige oplossing is om een soort bijpass te maken, zodat we toch water uit de tank kunnen krijgen op een beetje gewone manier. Nu we weten wat het probleem echt is, nemen we genoegen met het gebrom, zetten er een wat zwaardere pomp in en nemen de tijd om na te denken over de bypass.

En dan de koelkast. In oktober heeft jakob met veel gewurmd een heel nieuw aggregaat en koelelement geplaatst en dat deed het prima tot begin dit jaar. In eens hield hij er mee op. We hebben alle tips gevolgd en alles nagelopen, en het enige resultaat is, dat hij nu een beetje werkt, maar de boel wordt kleddernat vanbinnen. Sinds ons vertrek in 2015 is dit al de vierde koelkast, dus we zijn er een beetje klaar mee. Volgende week komt er een grote Dometic koelbox vanuit Duitsland hiernaartoe en die krijgt zijn plek op het bankje bij de kaartentafel. Daar zitten we nooit en hopen hiermee af te zijn van dat gedoe met die koelkast.

De kachel bleek een minder groot probleem te zijn. We branden onze Dickinson nu dag en nacht en dan komt er toch wel wat vuil in de dieseltoevoer. Met pijpenragers kon Jakob dat schoonmaken en nu brandt hij weer als een zonnetje.

Het vullen van de gasfles gaat vast niet meer lukken, want het lijkt of het bedrijf dat dit tot nu toe altijd deed, failliet is of zo. Dus kopen we maar weer een nieuwe gasfles met alweer een nieuw soort aansluiting. Uniformiteit in Europa is er nog niet.

Het schilderen van het lakwerk buiten stond nog op de planning voor nu, maar het is steeds veel te vochtig buiten. Dat moet dus nog maar even wachten. Waar we wel mee begonnen zijn is het verven van de plafonnetjes. Dat kan bij alle weersomstandigheden. Het eerste plafonnetje in de voorpunt is klaar en ziet er weer stralend uit. De rest doen we deze week.

Ook krijgt de motor nog een grote beurt. Ze verkopen bij de Volvo dealer hier motorolie die er anders uitziet dan die we normaal gebruiken. Nu maar hopen dat het geen problemen geeft.

En zo rijgen de dagen zich aaneen. Er komt weinig van wandelen en fietsen, misschien ook omdat het best koud is buiten. Dus deze keer niet veel mooie foto’s, want die zijn nauwelijks gemaakt.

 

Woensdag gaan we naar de tandarts in Albufeira voor een controle en schoonmaakbeurt. Dan is straks niet alleen de boot klaar voor vertrek, maar wij ook. Het is wel te hopen dat het weer nog wat gaat veranderen, want als er in Malaga sneeuwstorm is, blijven we nog maar wat langer hier.

De kerstversiering in Loulé hangt er nog……..

 

Nieuwjaar in Vilamoura

Vrijdag 1 januari 2021

Het nieuwe jaar is stilletjes begonnen! Het is rustig in de haven. En wat zou het gaan brengen? Op oudejaarsavond blikten we terug met bubbels en oliebollen in de hand. Het was een bijzonder jaar geweest. Ondanks de Corona hadden wij toch heel veel mooie dingen meegemaakt.

Nu overwinteren we in Portugal, niet helemaal volgens plan, maar het bevalt prima. De Kerst was rustig, zoals waarschijnlijk bij iedereen. We aten op kerstavond  ‘Carvery’ bij de Irish Pub hier op de haven en bleven 1ste Kerstdag lekker aan boord. Er lag een puzzel op de ontbijttafel en dan ben je wel een poosje zoet.

Tweede Kerstdag bestaat hier niet, dus huurden we een auto om een tripje door de omgeving te maken. De tassen werden ingepakt en daar gingen we. Eerst naar Castro Marim, dat was bij het vorige tripje van het lijstje gevallen. Wat een leuke plek is dat.

  De meegenomen broodjes werden op de kasteelmuur genuttigd, waarna we over de hobbelige stenen naar het kasteel klommen. Dat ging net open.  De lucht was blauw en er was verder niemand. Er konden dus mooie plaatjes geschoten worden.

 

  Ons logeeradres lag een beetje buiten het stadje. Het was een oude olijfboerderij die was omgebouwd tot een eco gastenverblijf met de naam Companhia das Culturas.

Eén van de schuren was omgebouwd tot huiskamer, met een heerlijk houtvuur. De oude olijfpers had daar zijn plekje mogen houden. Een andere schuur was een yogaruimte en de derde schuur had de eet- en slaapvertrekken. Het zag er prachtig uit.

  De boerderij lag op een stuk grond van 40 hectare, waar je vrij kon wandelen tussen de fruitbomen en de schapen. In de huiskamer dronken we een biertje voor het eten.

 

Eten konden we niet ter plaatse, we werden geboekt bij een restaurant in het dorp.

Dat was feest. Heerlijk garnalen in de olie vooraf en prachtige visschotels als hoofdgerecht.

De wijn was zo lekker dat we gaan proberen of die ook gewoon in de winkel te koop is. Dat scheelt vast in prijs.

Na het eco ontbijt met onder andere wilde aspergepunten…. maakten we onze bezichtiging van Castro Marim af. Weer veel leuke plaatjes.

   

Het programma van de volgende 2 dagen liep anders dan gepland waardoor we een tussenstop op Jonas maakten. Altijd goed!

Lagos stond op het lijstje. Dat hadden we al zeilend overgeslagen en wilden er toch even kijken. Met onze mooie zwarte Fiat Tipo met brede banden reden we daar moeiteloos heen.

Het was er erg stil, dus ruimte genoeg voor een leuke wandeling via de rustieke straatjes in de stad naar de boulevard en de pieren. En alweer leuke plaatjes!

        Lest best, zeggen ze. En dat was ook zo. Monchique was de laatste plek die we wilden bekijken. Algarve-gangers kennen deze omgeving vast wel. Bij Portimao reden we naar het noorden de bergen in. Wat een schoonheid. Ineens zagen we heel veel ooievaars. Die hadden in een dorpje alle elektriciteitspalen geclaimd en keken vanaf grote hoogte op ons neer. Nog nooit zoveel van die vogels bij elkaar gezien.

Alweer hadden we een bijzondere overnachtingsplek. Dit was een gewoon klein boerderijtje op een helling, dat verbouwd was door een timmerman en zijn vrouw. Daarbij lag een mooie sinaasappel boomgaard.

Het was bijna niet te vinden, maar gelukkig zagen we een bordje met de naam erop, Quinta do Tempo. Via een onverharde weg kwamen we er. De eigenaar stond ons op te wachten en zei dat we net zo veel sinaasappels uit de boomgaard mochten plukken als we wilden. Geweldig! En ze waren heerlijk zoet.

Het was de bedoeling om een wandeling te gaan maken bij Mt. Foie, maar de weg daar naar toe was zo smal en kronkelig, dat we halverwege maar stopten bij een uitzichtpunt en omkeerden naar het dorp Monchique.

Dat lag heel mooi in het dal en natuurlijk maakten we weer mooie foto’s. Het is zo heerlijk dat het hier zo licht en zonnig is overdag.

 

Op weg terug naar  Jonas konden we het niet laten om nog even in Silves te stoppen. Ook weer zo’n mooi plekje in de buurt van Portimao. Er was natuurlijk weer een kasteel en een mooi pleintje om koffie te drinken.

 

Intussen was het oudejaarsdag geworden en er moesten nog oliebollen gebakken worden. Via de supermarkt reden we terug naar de boot. Terwijl ik het beslag maakte, leverde Jakob de auto in.

En tegen vijven smulden we van de goed gelukte bollen. De bubbels stonden koud en we konden niet wachten tot middernacht. Dus knalde de kurk iets te vroeg.

 

Traditiegetrouw deden we een spelletje. Op bijzondere dagen vindt Jakob dat bijna leuk.

We keken naar Youp en hoorden het vuurwerk hier verder op. Het was niet veel bijzonders, maar het vuurwerk in Sydney vorig jaar was wel genoeg voor 2 jaarwisselingen.

En nu is het dus 2021. Een nieuw jaar. Tijd voor goede voornemens. De eerste is altijd de kilo’s kwijt raken die er met de feestdagen aangekomen zijn. En de tweede heeft altijd te maken met zeilplannen voor het nieuwe jaar. De route richting Spanje hebben we al uitgezocht en als het mee zit vertrekken we hier op 1 februari. Best al snel dus. We zijn benieuwd wat we weer allemaal gaan meemaken.

Blijf gezond!