Woensdag, 4 februari 2026, Palmeira

Om 9 uur staat iedereen klaar om van boord te gaan. Het laatste ontbijt is op en de drankjes zijn afgerekend. Best gek dat het dan ineens voorbij is. We gaan met de tweede dinghy naar de wal. De roltas is extra zwaar omdat alle winter spullen, die we straks weer aan moeten, er in zitten.

We nemen afscheid van onze zeilgenoten en lopen naar de yachtclub, waar we nog een nachtje slapen. Echt lekker dat we niet meteen naar het vliegveld gaan. Onze kamer is op tweehoog, een flinke sjouw met die zware tas. Het ziet er weer uitnodigend uit, met het leuke balkon. Als eerste gaan we wat eten kopen voor het ontbijt morgen en ook maar een broodje voor vanavond. We gaan namelijk nog heel lekker lunchen en daarom doen we het vanavond maar een beetje simpel. De lunchafspraak is in Santa Maria, waar we met twee lokale busjes naar toe rijden. De eerste gaat tot Espargos en de tweede brengt ons daarna naar Santa Maria. Dat is een echt toeristenplaatsje met veel resorts, souvenirs kraampjes, en terrasjes aan het strand.

We lopen wat rond en vinden een heerlijk plekje onder een boom, waar wat tafeltjes en stoeltjes staan. Ik neem verse jus en dat is echt zo lekker!

Om 1 uur gaan we naar het restaurant dat een van onze groepsleden heeft aanbevolen. Het is er stil en ziet er een beetje stoffig uit. Als de vier zeilers, die ook aan boord waren en nog niet naar huis zijn, aankomen, hoop ik maar dat het eten beter is dan de locatie doet verwachten. En dat is het zeker. We kiezen alle zes voor de variatie van tonijn, met een spannend nagerecht. De ceviche waarmee we beginnen is heerlijk, zacht en smaakvol. De tonijn smelt op je tong. Daarna komt er een warm gerecht. Een mooi stukje tonijn, dat van buiten krokant gebakken is en van binnen nog zacht, met wat heerlijke sausjes erbij.

Het smaakt net zo als de ‘chaudfroid’ op Tahiti! Het toetje is een mooie bol pinda ijs met wat fruit mousse. Een nieuwe smaak voor ons, maar alweer heel lekker. Monique had dus niets te veel gezegd! Tevreden verlaten we het restaurant en nemen afscheid. Altijd een beetje gek moment, want je weet nooit of je elkaar nog weer gaat zien. We hebben het goed gehad met elkaar!

We lopen nog een rondje en gaan met het busje terug naar Espargos. Dat is een pleintje waar we iedere keer dat we hier waren, een biertje dronken. Nu is het een echt afscheidsbiertje, want de kans dat we hier nog een keer komen is niet groot. Een heel oud rammel busje brengt ons terug naar Palmeira. Het is weer een mooie dag geweest!

Donderdag vliegen we naar huis. We hebben een fantastische reis gehad en op een mooie manier afscheid kunnen nemen van het oceaanzeilen. De herinneringen zullen altijd blijven!

Dank weer aan alle lezers voor het meevaren. Tot de volgende reis in mei.

Dinsdag 3 februari 2026, Palmeira

De dag begint goed. De zon is op en we zijn op tijd klaar om te vertrekken. Het plan is om het eerste stukje op de motor te varen en daarna wat zeilen bij te zetten.

De zon schijnt en de zee is redelijk rustig. Vlak voor het hijsen besluit de schipper dat er toch maar een rif in de zeilen moeten, want de wind gaat aantrekken. Op zijn eigen vrolijke manier, gaat Timo, de first mate, aan de slag en klimt op het bovendek. Daar maakt hij een verkeerde beweging en klapt op zijn rug. Hij slaakt een kreet van pijn. Dat is niet goed! De dokter, een van de gasten, wordt erbij gehaald. Het ziet er niet goed uit. Een rib gebroken? Long beschadigd? Timo krijgt pijnstillers en wordt in zijn hut zo comfortabel mogelijk neergelegd. De snelheid in het schip wordt verhoogd en we varen in een keer door naar Palmeira. Het ziekenhuis is gewaarschuwd, er is permissie gevraagd om het schip aan de kade te leggen en de ziekenauto is besteld. Wat een domper. Timo is zo belangrijk aan boord.

Jakob en ik zitten een poosje op een bankje. Bewust afscheid te nemen van de oceaan. Wat hebben we er mooie dingen beleefd! Het is tijd om onze horizon te verleggen. Met Monique zit ik ook een hele tijd gezellig te kletsen. Dat viel Tova, het Zweedse bemanningslid op en ze bood aan om een foto te maken. Zo lief!

Tegen drie uur zijn we bij Palmeira en kunnen afmeren. De kade is een lagerwal! Daar staan de officials en de ziekenwagen klaar. De Oosterschelde wordt vakkundig afgemeerd en Timo wordt voorzichtig naar de ziekenauto begeleid. Maar dan! Her schip moet weer weg van de kade, want later op de dag komt er een ander schip te liggen.

De wind is hard en het wordt een hele toer om ons grote schip af te draaien van de wal, zodat we naar de ankerplek kunnen varen. Met eindeloos geduld probeert de schipper de momenten met minder wind te gebruiken om weg te komen van de wal. De zeilers kunnen zich dat vast levendig voorstellen.

Na een halfuur is het gelukt. We varen naar de ankerplek. Ook daar zit het niet mee. Het anker pakt de eerste keer niet. Dus die manoeuvre duurt ook nogal lang. Tenslotte is alles in orde. De schipper (kapitein) kan weer relaxen. Hij deed het fantastisch. Maar rust krijgt hij nog niet. Het is bbq-avond en hij braadt altijd het vlees. Dus nog een paar uurtjes aan de bak.

Het lijkt of al het vlees van de hele week bewaard is voor vanavond. Het kan niet op! Zo komt een heerlijke zeilweek tot een mooi einde. De berichten uit het ziekenhuis zijn ook hoopgevend. Geen blijvende schade. Met veel rust kan Timo genezen. Maar meevaren zit er voorlopig niet in.

Sal Rei, maandag 2 februari 2026

We gaan vandaag niet mee met de excursie. We kennen het programma. Het is leuk, maar om in een open truck door een zandbak te rijden, vraagt niet om een herhaling. Jakob wil graag een dag aan boord blijven en ik kies voor een halve dag alleen op ontdekkingsreis te gaan. Ik kan met de eerste dinghy mee naar de wal.

Het is een ‘bumpy ride’ van een kwartier. Aangekomen bij het stadje is het even een klim om aan de wal te komen. Gelukt!

Eerst loop ik de bekende straten door tot aan het Museu Dos Naufragos. Dat is een leuk historisch museum, wat verhaalt over de geschiedenis van slaven en Portugezen. Het is nog rustig, dus tijd genoeg om lekker rond te kijken.

De stranden van Boa Vista zijn beroemd, dus ik kies er een voor een wandeling, nadat ik koffie op een terrasje heb gedronken. Heerlijk om lekker alleen te lopen en mijn gedachten te laten gaan.

Terug in het stadje kom ik langs de Mercado Municipal. Die is niet zo groot en erg toeristisch, maar wel leuk. De andere kant van het stadje is het surf Mekka! Er staat veel wind, dus het is lekker druk.

Aan de haven drink ik wat op een ander terrasje en zie hoe een gloednieuw scheepje te water wordt gelaten. Blije gezichten aan boord! De dinghy komt in zicht om de eerste groep gasten terug te brengen naar ons schip. De wind is flink toegenomen en de Oosterschelde ligt aardig te dansen.

De touwladder opklimmen vereist wat concentratie, maar lukt bij iedereen. Tijd voor de lunch, die weer niet indrukwekkend is. Jakob heeft de hele morgen lekker aan boord genoten van het nietsdoen en het schip. Omdat het flink waait, laten we de middagtocht naar het eilandje hier vlakbij schieten. Ook wij hebben onze grenzen. We lezen wat en kletsen met de andere gasten. We eten weer vegetarisch. Het went niet echt, maar we zitten gezellig en dat is ook wat waard. Morgen de laatste zeildag!

Sal Rei, zondag, 1 februari 2026

Om vier uur in de vroegte gaan we ankerop. Ik word wakker van het geluid van de motor en kleed me aan. Op het dek aangekomen hoor ik het geratel van de ankerketting. De maan is vol en ik zie veel sterren. Na een rondje over het dek ga ik op een bankje zitten genieten van het donker en de rustige golven.

Een half uur later toch maar terug naar bed. De zeilen worden pas na het ontbijt gehesen. Ik val zowaar nog in slaap en Jakob maakt me wakker voor het ontbijt. Het is weer een prachtige dag. Om 9 uur is het ‘all hands on deck!’ We gaan alle zeilen hijsen, want de wind is ongeveer 5 Bft en dan kan dat prima. Prachtig als alles staat! We varen langs de zuidkust van Sao Nicolau richting Boa Vista.

Overal aan dek zijn groepjes mensen. Grappig om binnen een week toch al een groepsgevoel te hebben. De lunch is toch nog niet voor iedereen een feest, want de katterigheid heerst nog bij een aantal. Jakob eet niet veel, want hij vindt de soep maar matig en het brood ook. Hij hoopt op smakelijk avondeten. De kok is aardig, maar heeft last van zeeziekte, wat te merken is aan het eten. Pech voor allemaal!

Om 6 uur gaan de zeilen neer en de motor aan. We kunnen zeilend de baai van Sal Rei op Boa Vista niet halen. Dan maar op de motor. De actie verloopt niet vlekkeloos. De scheepsmaat kan nog niet goed de gasten aansturen, waardoor die meer in de weg staan dan kunnen helpen. De kapitein grijpt in en laat op professionele wijze de zeilen zakken. Het is een beetje chaos aan boord, maar dat komt allemaal weer goed. Het avondeten wordt door onze Kaapverdische alleskunner in elkaar gezet, wat hem een applausje oplevert. De kok is nog steeds niet lekker. De baai is groot, maar ondiep, waardoor we nogal ver van de wal liggen. Dat wordt een flink stuk met de dinghy morgen.

Tarrafal, Sao Nicolau, vrijdag 30 januari 2026

Na een rustige nacht op twee ankers in de grote baai bij Mindelo, is er een probleem. Eén van de gasten ziet het niet meer zitten, heeft lichamelijke klachten gekregen en wil naar de dokter en van boord af. Zoiets kan dus ook gebeuren. De bemanning is uiterst behulpzaam en regelt een hotel en begeleiding naar het ziekenhuis.

De rest van de passagiers geniet nog een poosje van het uitzicht en de prachtige ankerbaai. Als we vertrekken, weten we dat we de eerste uren tegen de wind in gaan motoren om genoeg hoogte te krijgen om het volgende eiland zeilend te kunnen bereiken. Dat gaat lekker en iedereen zit buiten rustig mee te bewegen op het ritme van de zee.

Maar dat blijft niet zo. De zeilen worden gezet, waarbij de wat jongere gasten omhoogklimmen om de touwtjes van de ra-zeilen los te maken. De zee wordt steeds pittiger en de Oosterschelde begint flink helling te maken. Na de lunch, waarbij je je bord goed in de gaten moet houden verdwijnen een flink aantal mensen naar hun kooi. Ik ook, met de smoes dat ik slecht had geslapen. Jakob blijft bij het stuurhuis en geniet van het geweld.

Zodra we in de luwte van Sao Nicolau komen, valt de wind weg en de golven verdwijnen. Tijd voor de ‘man over boord’ oefening. Wat een spektakel. Alle zeilen gaan zo snel mogelijk neer, de motor wordt gestart en de zware boot keert om naar de plek waar de zogenaamde drenkeling overboord is gegaan. Als er tenslotte nog echt iemand overboord springt, volgt het echte redden en aan boord hijsen van de drenkeling met een net. Wat een gesjouw.

Tenslotte is iedereen weer veiling aan boord. Een nuttige oefening!! De tocht wordt vervolgd naar de prachtige ankerbaai van Tarrafal, terwijl de zon ondergaat. We worden beloond met heerlijke pasta met tonijnschotel en een lekkere salade. Het was weer een gedenkwaardige dag.