Dinsdag 3 februari 2026, Palmeira

De dag begint goed. De zon is op en we zijn op tijd klaar om te vertrekken. Het plan is om het eerste stukje op de motor te varen en daarna wat zeilen bij te zetten.

De zon schijnt en de zee is redelijk rustig. Vlak voor het hijsen besluit de schipper dat er toch maar een rif in de zeilen moeten, want de wind gaat aantrekken. Op zijn eigen vrolijke manier, gaat Timo, de first mate, aan de slag en klimt op het bovendek. Daar maakt hij een verkeerde beweging en klapt op zijn rug. Hij slaakt een kreet van pijn. Dat is niet goed! De dokter, een van de gasten, wordt erbij gehaald. Het ziet er niet goed uit. Een rib gebroken? Long beschadigd? Timo krijgt pijnstillers en wordt in zijn hut zo comfortabel mogelijk neergelegd. De snelheid in het schip wordt verhoogd en we varen in een keer door naar Palmeira. Het ziekenhuis is gewaarschuwd, er is permissie gevraagd om het schip aan de kade te leggen en de ziekenauto is besteld. Wat een domper. Timo is zo belangrijk aan boord.

Jakob en ik zitten een poosje op een bankje. Bewust afscheid te nemen van de oceaan. Wat hebben we er mooie dingen beleefd! Het is tijd om onze horizon te verleggen. Met Monique zit ik ook een hele tijd gezellig te kletsen. Dat viel Tova, het Zweedse bemanningslid op en ze bood aan om een foto te maken. Zo lief!

Tegen drie uur zijn we bij Palmeira en kunnen afmeren. De kade is een lagerwal! Daar staan de officials en de ziekenwagen klaar. De Oosterschelde wordt vakkundig afgemeerd en Timo wordt voorzichtig naar de ziekenauto begeleid. Maar dan! Her schip moet weer weg van de kade, want later op de dag komt er een ander schip te liggen.

De wind is hard en het wordt een hele toer om ons grote schip af te draaien van de wal, zodat we naar de ankerplek kunnen varen. Met eindeloos geduld probeert de schipper de momenten met minder wind te gebruiken om weg te komen van de wal. De zeilers kunnen zich dat vast levendig voorstellen.

Na een halfuur is het gelukt. We varen naar de ankerplek. Ook daar zit het niet mee. Het anker pakt de eerste keer niet. Dus die manoeuvre duurt ook nogal lang. Tenslotte is alles in orde. De schipper (kapitein) kan weer relaxen. Hij deed het fantastisch. Maar rust krijgt hij nog niet. Het is bbq-avond en hij braadt altijd het vlees. Dus nog een paar uurtjes aan de bak.

Het lijkt of al het vlees van de hele week bewaard is voor vanavond. Het kan niet op! Zo komt een heerlijke zeilweek tot een mooi einde. De berichten uit het ziekenhuis zijn ook hoopgevend. Geen blijvende schade. Met veel rust kan Timo genezen. Maar meevaren zit er voorlopig niet in.