Categorie archief: Uncategorized

Fotoblog Matuku, Fiji

Maandag 29 juli 2019

Omdat we het op Matuku ook weer erg leuk hebben gehad, wil ik alsnog de foto’s plaatsen om dat te laten zien. We waren hier van 12 tot 14 juli 2019.

Daar ligt Matuku, een vulkaaneiland

Het was koud tijdens de overtocht, dus Jakob had zijn olifantenbroek weer aan

Bij laag water, moesten we echt een flink stuk door de modder naar de wal

En weer was er Sevusevu. Met heel wat mensen en kinderen erbij

Er was ’s avonds feest, dus het varken werd al naar de slachtplek gebracht

De mannen werkten hard om de lovo (kookplek in de grond) klaar te maken

Wij maakten intussen een wandelingetje door het oerwoud

En om 6 uur begon het feest. De mannen zitten om de Kava bowl en houden dat een hele avond vol

Intussen waren wij aan het eten, wat ze met z’n allen hadden klaar gemaakt

Ook hier werd de vloer gedekt en verschenen er allerlei lekkere dingen

De volgende dag werden we opgehaald om naar het weerstation in het volgende dorp te gaan. Een plakje cake ging er wel in bij Saula

 

We lieten Jonas achter op zijn ankerplek

Het was een hele mooie tocht

En daar lag het dorp, na ongeveer 20 minuten varen

Vader en zoon werkten heel goed samen

Zoonlief kon al aardig bomen

En zijn vader legde de boot vast aan een blok beton

In het dorp was een van de weerstations van Fiji en dat was de reden van ons bezoek

Het zag er erg verzorgd uit

Jakob liet zien hoe wij onze weersvoorspellingen binnenhalen en dat vonden ze heel interessant

Er stond zelfs een klassieke barometer

Vervolgens liepen we nog een rondje door het dorp. Dit is het oudste en eerste ziekenhuis van Fiji

Toen we terugkwamen bij ons eigen dorp, werden we getrakteerd op verse garnalen met paksoi. Heel lekker. Maar later zouden die garnalen niet zo’n goede herinnering achter laten. Dat verhaal hebben jullie intussen gelezen.

Vanaf nu kan ik de draad van ons verhaal weer oppakken in Vunda Marina, waar Jonas nu lekker in een box ligt te schommelen. Tijd voor klusjes aan boord.

Matuku Island

Donderdag 11 juli 2019

We zijn net aangekomen in Matuku, wat op ruim 100 mijl van Fulanga ligt. Een overnachtse tocht dus. We vertrokken gister met mooi rustig weer, waardoor de pas geen problemen gaf, we gleden er rustig doorheen. De bemanning van Mezzaluna en Blo Ellinor lagen in de pas te snorkelen en wuifden ons vanuit het water goeie reis.

Het begin van de tocht verliep goed, al hadden we wel swell van opzij, wat voor hele akelige rolling van het schip zorgt. Niet echt fijn, maar vooruit. We liepen onze wachten en vanmorgen om 6 uur maakten we een gijp richting Matuku. En toen kwamen de buien met veel wind. Het was voorspeld, maar je hoopt toch altijd dat het meevalt. De pas zou diep en wijd zijn en niet moeilijk, maar door die buien en een wind van 30 knopen op de kop, werd het een spannende actie. Er lag 1 boot voor anker en in de poeierende wind lieten we snel het anker neer. Niet echt een makkie. En nu liggen we met de achterkant van de boot vlak bij een stuk koraal. Leuk om te snorkelen, maar als het anker gaat krabben is het niet leuk. Straks bij laag water nog maar eens goed kijken. Dan is de wind misschien ook afgenomen. Door het laatste spannende uur, waren we best moe, dus hebben we eerst maar wat slaap ingehaald. Met een lekker kopje thee/koffie en een stuk bananencake zitten we nu in de kuip.

De laatste dagen in Fulanga waren heel fijn. Zondag waren we naar de kerk. Een simpel gebouw met eenvoudige banken en draperieën om er iets van te maken. Er was een voorzanger met een stem zo luid, dat je bijna van de bank viel als hij inzette. Hij begeleidde zichzelf met een triangel, die bij ieder woord een flinke klap kreeg. Maar het was prachtig. Ook de communie was mooi. Er was een zelfgebakken brood waar stukjes uitgeplukt werden en er was rode limonade in kleine bekertjes. Ook de kinderen gingen naar voren en lagen geknield te wachten tot ze wat kregen. Toen wij aan de beurt waren, werd ineens alles opgeruimd. Ze hadden voor ons een uitgebreide lunch in petto, dus geen communie….

Na de dienst ging iedereen naar zijn familie voor de lunch. En wat hadden ze uitgepakt. Midden in de kamer stond een verhoging, waar je omheen kon zitten op de grond en het stond vol met de meest heerlijke gerechten. Pompoen met vis uit de oven, landkrab, zeekrab, gebakken vis uit de oven, zeekraal met vis, en nog een schaal met andere vis en cassave. En zelfgemaakt citroen limonade. Het werd smullen. Als je niet van vis houdt, moet je daar dus niet zijn.

We vroegen of zij nog en keer naar de boot wilden komen. Ja, dat wilden ze zeker, om half 5 zouden ze bij de Landing staan. Oef, ik moest dus ook voor eten zorgen, terwijl we na de copieuze lunch zelf een boterham gegeten zouden hebben. Ik had nog wat nasi, pompoensoep, zelfgebakken brood, custard en een blik peren. Ik maakte er nog pasta salade met vis bij, en dat zou genoeg moeten zijn. Maar het is ongelofelijk wat ze kunnen eten.

Toen ze aan boord kwamen ging Selote eerst op haar gemak binnen in Jakobs stoel zitten. Ze pakte het boekje van Fiji en vroeg om mijn bril. Dat was zo komisch! We maakten foto’s op het voordek en in de kuip en het was een waar feest. En toen gingen we eten. Eerst had ik limonade met koekjes, die gingen allemaal op. Toen soep met brood. Mmm.. graag nog wat meer brood. Toen de nasi en daarna de pastasalade. Ten slotte de custard met peren en ja, toen hadden ze wel genoeg. Selote zette de muziek op haar telefoon aan en had het helemaal naar haar zin. Het werd al donker toen Jakob ze weer naar de kant bracht en in het donker moesten ze nog terug naar het dorp lopen. Toen ik vroeg of ze een lamp bij zich hadden, zei ze: ik heb toch mijn telefoon! Hoe modern is dat!

Maandag werd en dag voor ons zelf. We voeren de boot om naar de Sandpit bij het strand en gingen weer scharrelen op de zandplaat. Dat blijft leuk. Emily van de Bonaire kwam langs in de dinghy en stelde voor om een sundowner op het strand te doen met de boten die daar lagen. Dat was een goed plan en het werd weer zo gezellig. Het Engelse gezin is 3 jaar op reis en ze gaan eind van het jaar weer terug. Wat zal het tegenvallen om weer in de drukte van de Londense omgeving te moeten wonen en werken.

En toen kwam onze laatste dag in Fulanga. We gingen nog een keer naar het dorp voor internet en om afscheid te nemen van onze familie. Dat ging natuurlijk niet zomaar. Er moet altijd thee gedronken worden met vers gebakken brood. En eigenlijk moest er nog een afscheidsfeestje komen. Humberto zou komen eten en zij wilden ook wel komen. Dat vonden wij eigenlijk een beetje te veel van het goede en dan moesten ze met de kano een heel stuk in het donker terug. Dus het werd knuffelen en we kregen als afscheidskado een prachtige schildpad in hout, wat Minnie had gemaakt. Geweldig.

Om 4 uur kwam Humberto met een stapel boeken en USB sticks met films en prachtige drone foto’s van Fulanga. We hadden het heel gezellig en er was weer genoeg te eten en te praten. Misschien gaan we elkaar nog een keer zien in Malolo, want Humberto gaat nu toch weer een nieuwe richting zoeken in zijn leven. Hij gaat waarschijnlijk net als Carola, met crew varen. Hij kent Fiji op zijn duimpje, heeft een ruime catamaran en is een hele sociale gezellige man, dus dat gaat vast lukken. En met dat laatste etentje zat onze tijd in Fulanga erop. D volgende morgen hebben we nog een poos op het voordek zitten genieten en hebben de beelden in ons geheugen vastgelegd.

We blijven nu een paar dagen op Matuku en gaan dan verder naar Levuku. De oorspronkelijke hoofdstad van Fiji.

Zo bijzonder is Fulanga

Zo bijzonder is Fulanga!

Zondag 7 juli 2019

Gistermiddag kwam een delegatie van de autoriteiten in een rib langszij. We hadden al op de marifoon gehoord dat ze schepen die net de pas door waren, hadden opgeroepen en gevraagd hadden waar ze ingeklaard waren en wat hun thuishaven was. Met het marine vaartuig waren ze nu ook de pas doorgekomen om de ankeraars te controleren. En hoe bijzonder is dat! De rib kwam langszij en de baas klom aan boord. Bekeek de papieren, maakte er foto’s van met zijn mobiel en schreef er op dat hij ze gecontroleerd had. Ze waren vast blij met de opdracht die ze hadden, want ook zij vonden Fulanga de mooiste plek op aarde (natuurlijk bod nooit in NL geweest :-)!

Fulanga is een atol in de Lau-group, waar je alleen maar met een zeilboot of klein motorschip kan komen. Een soort “Floortje Dessing” bestemming dus. Er is hier geen vliegveldje of zo en met de vrachtboot is het 2 dagen varen vanaf Suva. De mensen hier zijn dus helemaal afhankelijk van wat ze hier verbouwen en de vis die ze vangen. De vrachtboot komt eens per maand en neemt ook bestellingen mee. Afgelopen woensdag zou de boot weer komen, maar eerst was er te veel wind en toen waren er motorproblemen en nu is hij er nog niet. En zo gaat dat heel vaak.

De vertraging gaf een probleem voor de “fundraising” dag voor de kerk, die op 4 juli zou plaatsvinden. De drie dorpen hadden geld ingezameld voor de kerk en zouden dat feestelijk aanbieden tijdens een festival. Dat werd nu uitgesteld tot de boot kwam, maar die kwam niet en dus was het vrijdag toch maar feest. Zo’n feest begint met een kava ceremonie. Maar…de kava was op en de nieuwe voorraad lag op het schip. Gelukkig waren er wat boten gekomen, die een beetje hadden gegeven tijdens de Sevusevu. Maar het was niet genoeg. Er lagen boten hier, die nog een stevige voorraad aan boord hadden voor de rest van hun reis, maar dat nu verkochten aan het dorp, zodat het feest toch verder kon gaan.

En het feest was zo leuk. Wij gingen eerst naar ons gastgezin en werden daar in andere kleren gestoken. Vervolgens werd we bij de feesttent gebracht en in de kring gezet om een rondje kava mee te drinken. Het is gemalen wortel met water en smaakt naar grondwater. Maar als je er genoeg van drinkt, wordt je wel wat suffig. Na twee rondjes stapten wij uit. De Chief en zijn gevolg bleven de hele dag drinken en keken steeds slomer uit hun ogen (maar ze hadden vast een heerlijke dag).

Nadat de eerste 2 dorpen met dansen en zingen hun opgehaalde geld aangeboden hadden, was het tijd voor de lunch. In het gemeenschapshuis waren lange kleden op de grond gelegd, gedekt met borden en vorken. Bij de deur zaten vrouwen met hele grote pannen eten, wat verdeeld werd over kleinere schalen die voor ons werden neergezet. Het leek echt de “wonderbare spijziging” uit de bijbel. We kregen rijst, pompoen met schelpdieren, een soort spinazie met vis en gebakken cassave. Wat een feestmaal. Daarna bracht het eigen dorp zijn bijdrage. Geweldig dat dansen en zingen. Om te tonen dat het leuk was ging er iemand met een bus talkpoeder rond en strooide dat al dansend over de zwarte haren en smeerde het op de wangen. Ook werden rollen gebloemd katoen om de dansers heen gelegd als dank voor wat ze presenteerden. Indrukwekkend en aandoenlijk, deze simpele manier van leven. En als je hier geboren wordt, weet je niet beter dan dat dit de wereld is.

Voor cruisers zoals wij zijn de mensen erg gastvrij en willen met je praten en contact hebben. Zoals gister bijvoorbeeld. We hadden eindelijk een dag voor onszelf en gingen ‘s middags een stukje varen naar een strandje om daar wat te scharrelen. Schelpjes, kreeftjes, gekke plantjes enzo. We hoorden achter zo’n grote paddestoel stemmen. Er waren 2 jongens aan het “clammen” (grote schelpdieren aan het zoeken). Ze kwamen naar ons toe en we praten wat over die schelpdieren en hoe dat ging. We liepen met ze naar de dinghy en ze brachten ons naar de plek waar ze hun opbrengst van die dag hadden opgeslagen. Dat was 2 meter onder water in twee stevige zakken, gemarkeerd met blauwe zwemvliezen. Een van de twee dook de zakken op en de ander hees ze in ons bootje. Tot slot kwam de ene jongen weer boven met nog een lading clams in zijn T-shirt. Ongelofelijk om te zien hoe dat zoeken werkt. Ze gaan met een snorkel op, naar de zandbodem en wroeten daarin om de clams eruit te graven. Ze waren een uur of 4 bezig geweest en hadden het best koud. We brachten ze naar de Landing, waar hun familie al op hen wachtte. Ze lieten 12 van die grote clams voor ons achter in de boot. Zo aardig!

Aan boord van Jonas verdwenen de clams in een grote pan om ze te koken en er daarna iets lekkers van te maken. Even later voer er een vissersboot langs met bekenden en we zwaaiden naar hen. Ze veranderden hun koers en kwamen naar ons toe. Ze hadden flink wat gevangen. Maar Ma (die we al best goed kenden) was geprikt door de rugvin van een “rabbitfish”. Haar hand was pijnlijk en gevoelloos. Of wij wat hadden daarvoor. Ik zocht de antibioticazalf, maar kon die niet vinden. Dan maar de anti-insectenbeet zalf, verband en een doosje paracetamol. Wie weet helpt er iets. Als dank kregen wij de gewraakte rabbitfish, die eruit zag als een dikke schol. Jakob kon weer aan de slag met het fileermes en een poosje later lagen daar 4 mooie filetjes.

Omdat we ‘s middags al viscurry hadden gegeten, werd het nu versgebakken brood met gebakken rabbitfish, een sausje en een glaasje witte wijn. Hoe goed is het leven hier!

Straks gaan we naar de kerk. De kleren die ik vrijdag van Selote had gekregen doe ik weer aan, zodat ik netjes naast haar in de kerk kan zitten. Jakob doet zijn eigen Sulu aan, want die staat iets beter dan wat hij vrijdag gekregen had. Het wordt vast weer een mooie dag!

De gastfamilie en de picknick

Donderdag 4 juli 2019

Het werd tijd om het internet te gaan proberen op de school. Ook wilden we bij onze gastfamilie langs gaan om wat presentjes te brengen. Rond 10 uur vertrokken we met de dinghy naar het strandje, wat de Landing genoemd wordt. We legden de dinghy vast en liepen een half uur naar het dorp. Bij het eerste huis ging de zonnebril af en Jakobs pet in de tas. Er liepen mensen in de tuin en het werd handen schudden, namen wisselen en een kort praatje maken. Dat gebeurde wel een keer of 6 voordat we bij het huis van de gastfamilie aankwamen. Dat was niet moeilijk te vinden, want het is de houtbewerkingsplek, waar Minnie en Selote achter wonen. We hadden Selote nog niet ontmoet en ze stond met de armen wijd midden op het pad ons op te wachten. Zo’n beetje als mijn moeder deed als ik bij haar ging logeren met de kinderen. Hartverwarmend!

We spraken af dat we eerst naar de school gingen en daarna bij hen kwamen. Op de school gaven we de spulletjes die we gekocht hadden in Savusavu aan George, de hoofdmeester. Hij was er blij mee. Bij hem konden we ook het internet regelen. We betaalden 15 FJD, kregen een handgeschreven bonnetje en kunnen daarvoor de hele maand het internet gebruiken. Het is natuurlijk heel traag en blogs oploaden kan ik wel vergeten, maar de mail kwam binnen, we konden de bankgegevens bekijken en zelfs een fb bericht plaatsen. Beantwoorden van de mail doen we de volgende keer, want we hadden onze familie al veel te lang laten wachten.

Het was intussen lunchtijd geworden. En ja hoor, nadat we de schoenen uit hadden gedaan en op de grond waren gaan zitten, werd er een heerlijke pompoen met vis curry en versgebakken brood voor ons neergezet. Het was hun eigen lunch, maar die moesten wij opeten. Ze eten met hun handen, maar gelukkig stond er een lepel in de theebeker, waarmee we konden eten. We lieten ruim genoeg voor hen over en dat ging inderdaad met de vingers naarbinnen.

Jakob had een beitel en een wetsteen meegebracht voor Minnie en daar was hij duidelijk heel blij mee. Ik had een kleurrijke Sulu, thee, koekjes, snoepjes en een stuk zeep voor Selote mee.
Na het eten liepen Minnie en Selote met ons naar het strand, want ze moesten nog gaan vissen met hun kano. We kletsen gezellig over van alles en hadden het goed. We kregen bananen, sinaasappelen, papaya en kokosnoten mee. Die gingen in de kruiwagen, waarmee hun visgerei ook vervoerd werd. Jakob duwde het eerste makkelijke stuk en Minnie duwde de kruiwagen heuvel op en heuvel af.

Bij de dinghy gekomen bedacht Selote dat ze een stukje met ons mee ging varen en Minnie mocht er dan in de kano achteraan. Natuurlijk kwamen we bij Jonas uit en ze kwamen graag aan boord kijken. Op het voordek dronken we limonade en aten koekjes, alweer heel gezellig. En toen moesten ze toch echt gaan vissen.

Wij maakten ons klaar om naar de pas te gaan om te snorkelen. Het was rustig weer en om half 3 zou de stroming naar binnen gaan lopen. Toen we daar kwamen was het een drukte van belang. Er waren wel 10 dinghy’s, die je dan leeg door het water ziet glijden, want de zeilers zijn met hun snorkel onderwater en houden aan een lijn de boot vast. Vanzelf drijf je dan de lagune weer in en onder water zie je fantastisch koraal en prachtige vissen onder je door glijden. We konden een heel lang stuk driften, klommen weer in de dinghy, voeren terug de pas in en deden het nog een keer. Het was prachtig weer, rustig water en met al die blije snorkelaars om ons heen was het geweldig. Tenslotte dreven we met 4 dinghy’s naast elkaar terug de lagoon in en konden even lekker bijpraten. Zie je het voor je?

Voordat we terug naar Jonas voeren, vroeg Asa of we bij hen vis kwamen eten, want een van de boten had een reuzevis gevangen en verdeelde die onder de zeilers. De rest ging naar het dorp. Ik maakte een pasta salade om mee te nemen en we hadden het heel gezellig. Wat een dag, wat hadden we veel meegemaakt.

Vandaag ging het nog een beetje door. Het was 4 juli, Independence Day voor de Amerikanen en dat moest gevierd worden met een picknick op het strand bij de pas. Het weer was intussen omgeslagen en de wind was stevig met wat buien. We twijfelden of we weer dat hele eind tegen de wind in naar het strand zouden varen, maar besloten om het toch te doen. Ik maakte een pan nasi en gehuld in onze wetsuits ( nat worden was dan geen probleem), voeren we met eten en drinken en droge kleren naar het strand. Het nat worden viel gelukkig mee. We zochten droog hout voor het kampvuur en de Amerikaanse vlag stond al te wapperen op het strand. Echt alle cruisers kwamen en hadden de lekkerste dingen mee. Humberto had voor iedereen een kokosnoot geplukt en maakte die voor ons open met zijn machete. Het was een ware happening. De zon kwam even door, maar meestal was het bewolkt. Voor het donker werd gingen we terug naar Jonas, want door al die kleine en grote mushrooms kan je in het donker echt de weg terug niet vinden.

Nu zitten we een beetje bij te komen van al die activiteiten, die stuk voor stuk toch wel heel erg bijzonder waren.

Wat een weer!

Dinsdag 2 juli 2019

En dan ben je in het paradijs aangekomen (ja alweer…) en dan komt er een zware storm aan. Dat was niet zo leuk. We verkasten naar een andere plek, die nog mooier was en goed beschutting gaf tegen wind uit de meeste richtingen. De volgende morgen brachten we het tweede anker uit. Jakob ging met de dinghy en het anker naar een goeie plek en ik gaf anaf het voordek de lijn door tot de gewenste lengte. Dat ging allemaal goed en het voelde heel veilig.

Al snel trok de wind aan tot 20 knopen en dat ging prima. Zaterdagmorgen ging ik wat lekkers bakken voor het weekend. Ik had een recept uit het boek van zus Matty voor brownies met pecannoten. Maar ik had geen chocola, dus verving ik dat door honing. Ik was lekker bezig terwijl Jakob nog wat dingen van het dek opruimde zodat ze niet weggeblazen zouden worden. De lekkernij was net uit de oven, toen Humberto via de VHF vroeg of we al gekookt hadden, want hij had een grote pan nasi met barracuda gemaakt. Hij kwam met zijn boot bij ons in de buurt liggen en klom met de pan aan boord. Dat zag er lekker uit. Na de koffie/thee met de pecannoten honey’s, aten we de hele pan nasi leeg, heerlijk. Humberto is een echte verhalen verteller, dus we hadden een heel gezellige middag.

En toen begon het donker te worden en de wind kwam er aan. Intussen werden er nog weerberichten uitgewisseld en de ergste was 40 knopen uit het oosten. We waren er klaar voor en het viel mee. We kregen er maar 30, maar sliepen erg onrustig.

De zondag verliep gemoedelijk (eitje bij het ontbijt, heerlijk soepje bij de lunch en ‘s avonds gebakken aardappelen met omelet). We lagen heerlijk op ons plekje voor de Sandy beach, maar wilden niet het schip verlaten om naar de kerk te gaan. Eind van de middag nam de wind toe en later begon het flink te onweren en te stortregenen. Dat was heftig. Maar ook dat ging goed. Een leuke bijkomstigheid is, dat onze windgenerator het zo naar zijn zin had, dat de accu’s propvol raakten.

Maandag was het slechte weer voorbij en wilden we weer terugvaren naar de ankerplek bij het dorp. Humberto kwam langs met vissen die hij in zijn net gevangen had. We kregen twee grote zeebaarzen. Die werden geslacht en in de koelkast gelegd voor we vertrokken.

Maar ja, dat tweede anker had nog geen zin om de zandbodem los te laten. Met heel veel moeite en met tenslotte de lijn op de lier bij de kuip, kregen we het anker los. Wat een gedoe! Op het voordek was een wirwar van lijnen ontstaan, die snel opgeruimd moesten worden om klaar te zijn om bij het dorp weer te ankeren.

Rond 12 uur kwamen we aan. We ankerden op ongeveer 3 meter diepte. Gezellig weer met boten om ons heen. We maakten ‘s middags een tochtje met de dinghy tussen de paddestoelen en strandjes door. Zo jammer dat ik geen foto kan sturen! Maar dat komt vast wel een keer. Van de vis maakte ik onder andere viscurry. Weer uit het boek van zus Matty. En dat was heerlijk.

Vanmorgen stond het snorkelen in de pas op ons lijstje. Het was rustig weer met zon, dus goed om te doen. We voeren even bij Humberto langs om koekjes te brengen en voeren een eindje met hem mee op zijn boot naar een andere ankerplek. Gezellig! En toen gingen we naar de pas. Er stond nog heel veel stroming naar buiten, dus niet zo handig om overboord te gaan. We voeren een stuk terug naar een strand en vonden daar de bemanning van de Mezzaluna en Blo Elenor. Zij wachten op de kentering om nog een keer de pas in te gaan. Wij gingen mee, nadat we van een dorpeling een sinaasappel hadden gekregen, die daar achter dat strandje groeiden.

Het werd een sensationele driftsnorkel. Prachtig koraal en mooie vissen, maar wat ging het hard. We klommen in de dinghy om een stuk terug te varen en er nog een keer in te gaan. Maar de stroming was nog heel sterk en stond nog steeds naar buiten. Volgende keer nog maar iets later gaan. Maar wat was het mooi!

Nu zitten we lekker in de schaduw op het achterdek. Er hangt een wasje aan de waslijn en we gaan zo thee/koffie drinken. We hebben het goed.