Zaterdag 18 juli 2026, Medemblik

 Donderdagmorgen rond een uur of 10 zetten we de auto vol met kleding, schoenen, jassen en de eetbare dingen uit de koelkast. Het cadeautje voor dochter Inge vergeten we gelukkig niet, want zij is het doel van het eerste deel van onze vakantie. Het is niet erg druk op de weg. Als we anderhalf uur later in Enkhuizen aankomen, brengen we alles naar de boot en het krijgt een plekje. Jakob bergt de restanten van zijn kluswerk op, terwijl ik de koelkast vul. En dan zijn we echt aan koffie toe. De reparaties aan de opbouw van de boot zijn goed gelukt. Wat is het mooi geworden!

   

Vanwege de spinnen, die erg actief zijn geweest, is er nog van alles schoon te maken. Dat gaat zo snel op een boot. Vervolgens doen we boodschappen voor een week bij de Lidl in Grootebroek en vullen de kastjes ermee. 

Maar dan! We hebben nog een koelkast aan boord, die niet meer werkt. Daar bewaren we flessen limonade, blikjes en pakken in. Maar owee, het is heel warm geweest de laatste tijd en er zijn twee blikjes gesprongen en een pak fruitsap. Dat heeft daar allemaal lekker zitten broeien. Als ik het deksel optil om te kijken of er nog wat bij kan, schrik ik me een hoedje. Wat een bagger. Op de boden een laag drab, dat langzaam langs de wanden was opgetrokken. Ik gruwel er van, maar het moet toch schoon. Met mn neus dichtgeknepen, deed ik wat nodig was en nu is het weer superschoon. Toch maar wat beter opletten als we een paar weken niet gaan varen.

Tegen drie uur stappen we weer in de auto en rijden naar Soesterberg. Het lijkt ons beter om de auto in onze ondergrondse parkeergarage te zetten, dan die op het haventerrein in de volle zon een week of wat te laten staan. Bovendien is het hek van dat terrein stuk en kan pas in september gemaakt worden. Tegen half vijf komen we aan en parkeren de auto. Deze keer maakt Jakob de accupolen vrij, zodat de accu’s niet weer kunnen leeglopen net als in mei het geval was.

Nadat we wat gegeten hebben, gaan we met de trein terug naar Enkhuizen. Een ontspannen tocht van tweeënhalf uur. Nu begint de vakantie echt. We drinken koffie in de kuip en gaan op tijd naar bed. Het is intussen lekker afgekoeld.

Vrijdag gaat het echt gebeuren. We maken Jonas klaar om te gaan zeilen en varen om tien uur de box uit. Er staat een mooie wind van 4 Bft uit het noordwesten, die af en toe 5 kan worden. Daar houdt Jonas van. Alleen ligt ons doel ook in het noordwesten, waar nou net de wind vandaan komt. Dat wordt opkruisen.

Met een langkielen gaat dat niet zo geweldig, maar vandaag zit het mee. In twee mooie lange slagen komen we om een uur of twee in Medemblik aan. Voor de haven zijn wedstrijdzeilers aan het trainen. Dat wordt dus even uitkijken waar we het zeil gaan laten zakken.

 

Het zeil gaat op tijd naar beneden en over wat hobbelig water varen we Medemblik binnen. Daar is het water direct heel rustig. Ik heb gebeld voor een plekje in de Westerhaven, achter de brug. Het kan best druk worden en dan lig je aan de stadskade misschien wel flink gestapeld (veel boten tegen elkaar aan, lastig om over te stappen naar wal).

Wat hebben weer weer lekker gezeild! Maar ook best een beetje zwaar, de spieren zijn toch niet meer zo soepel als een jaartje geleden. We bergen de zeilen op en drinken koffie en thee op het achterdek. Heerlijk in de zon.

Ik houd van knoeien met water, dus ga met een emmertje sop nog wat meer spinnentroep weghalen. Jakob doet even een dutje en komt even later heel enthousiast weer aan dek. ‘Tijd voor een ijsje,’ zegt hij. Daar heb ik ook wel zin in. We lopen dan gelijk maar een rondje door het dorp.

Medemblik is echt een leuk plaatsje. Als we langs de grote Bonifacius kerk lopen zien we dat er zaterdag een orgelconcert is. Dat is leuk.

We blijven hier het weekend omdat er hardere wind uit het noorden is voorspeld en dat is niet zo handig om naar Texel te varen. Herlijk relaxen dus in Medemblik.

Maandag 20 april 2026, sy Jonas 

Het weerbericht voor vandaag is iets minder mooi. In de ochtend droog en in de middag kans op een bui. Dus gaan we op tijd op stap. Met de bus rijden we naar Midsland om het Bijenpark te gaan bekijken. Tijdens Jakobs jeugd hield hij bijen en weet er dus veel vanaf. Ik vind het gewoon leuk en daarom gaan we er kijken.

Vanaf de bushalte in Midsland is het twee minuten lopen. Het landschap aan die kant is prachtig en wijds. Er staan dotters bij een watertje, die zichzelf echt aan ons willen laten zijn, zo fris en sprekend!

   Ik had me bij deze Bijenmarkt iets heel anders bij voorgesteld, maar we laten ons verassen.

In de bijenschuur staat een man ons op te wachten en Jakob begint onmiddellijk een praatje met hem. Die man ziet er een beetje ‘jupperig’ uit, terwijl ik een wat eenvoudiger type had verwacht. Naderhand blijkt dat hij uit Laren komt en deze bijenmarkt nog niet zo lang geleden heeft opgezet. Maar ze hebben een leuk gesprek over alles wat met bijenhouden te maken heeft.

In de bijenschuur is een hele wand met artikelen voor de verkoop, die zorgen vast voor een stukje inkomen. Buiten staan heel veel mooie bloeiende bomen en struiken, waar de bijen hun nectar vandaan kunnen halen. Alles is nog jong en staat er heel mooi bij.

  Achter een hek zien we ineens een groot dik varken, niet in de modder, maar op droge klei. Hij zakt bijna door zijn pootjes. Nog nooit zo’n soort varken gezien.

We wandelen verder over het terrein en ontdekken leuke kleine vogeltjes, waarvan we de naam niet kennen. Hun staartje staat recht  omhoog. Via internet zien we dat het een winterkoninkje is. Wat een leuk beestje.

De bijen hebben het druk en vliegen heen en weer tussen de bloesem en de kunsthof nestkasten. Die zijn lichter dan de houten versie en schijnen ook beter te isoleren. We kopen een potje honing en wandelen naar het dorp om koffie te drinken.

Het is er rustig op maandagmorgen. Dat zal tijdens de zomer wel anders zijn. Na de koffie gaan we op weg naar het strand van Midsland, zo’n drie kwartier lopen. De zon schijnt nog, maar in de verte wordt de lucht al donker. Er is een tafeltje vrij op het terras, waar we uit de wind kunnen zitten en genieten van een broodje kroket. Dat mag, als je vakantie hebt…..

De lucht wordt steeds donkerder, dus we stappen op zodra de borden leeg zijn en lopen door de duinen terug naar Midsland en stappen op de bus terug. Op weg naar onze boot vallen de eerste spetters en begint het harder te waaien. Dat hebben we dus mooi gepland.         

Jakob maakt de kachel aan en we hebben een rustige middag verder, een beetje lezen, een beetje op de laptop rommelen en alvast kijken naar het introductiefilmpje van de camper waar we over een paar weken in Canada mee gaan rijden.

Vanavond eten we asperges, de eerste van dit seizoen. Ik ben benieuwd hoe ze gaan smaken. ps. Ze waren heerlijk!!

 

.

Maandag 9 september 2024, Hindeloopen

Na vier heerlijke dagen in Hindeloopen wordt het tijd om naar onze nieuwe thuishaven te vertrekken. Onverwacht komen Martin en Mick langs, die een weekendje weg waren en via een omweg naar huis gaan. Zo leuk!

Voor we de haven verlaten brengen we nog een bezoek aan de jachtservice hier in Hindeloopen en hebben een prettig gesprek met Siep, de manager, over het oplossen van de problemen met Jonas. We spreken af om volgende week terug te komen om de mast te liften zodat de mastvoet losgemaakt kan worden. Nu kunnen we weg.

Na een uurtje is er genoeg wind om de zeilen te hijsen. Met een matig gangetje van drieënhalve knoop glijden we over een rustig IJsselmeer naar Enkhuizen. We melden ons telefonisch aan en krijgen een tijdelijke plek in het oude gedeelte van de Buyshaven toegewezen. Het aanleggen tussen palen hebben we heel lang niet gedaan en is weer even wennen.

Het is erg warm die maandag. Licht zwetend gaan we naar het havenkantoor en maken kennis met Erik, de havenmeester. Hij vertelt ons het een en ander over de haven en heet ons welkom. Tevreden met onze keuze voor de Buyshaven lopen we terug naar de boot. We passeren ‘Het Kombuys’, het leuke paviljoentje op een heuveltje, waar iedereen gebruik van mag maken. Het ziet er uitnodigend uit.

  We halen wat te drinken van boord en gaan daar lekker in de schaduw zitten met uitzicht op de bruine vloot, die af en aan vaart. Het valt op dat een aantal van hen nu stalen masten heeft. Dat is vast naar aanleiding van de problemen met de houten masten. 

Dinsdag nemen we de trein naar Utrecht en de bus naar Soesterberg. Mijn neef Rien en zijn zoon Cody uit Australië logeren daar en we willen elkaar graag zien. Op weg er naar toe trekt het Hollandse landschap aan ons voorbij. Een mooie manier om weer een beetje thuis te komen.

 Het wordt een heel gezellige dag. We praten lekker bij en ik vind het leuk om weer in ons huis te zijn. Een goed teken! Jakob krijgt de auto weer aan de praat samen met Cody en ze rijden een stukje door het dorp. Hij doet het weer, dat is heel fijn. Na de auto gewassen te hebben gaat hij terug naar zijn plek in de garage, want wat moeten we ermee? We zijn nog veel te druk met varen. Aan het eind van de dag nemen we het openbaar vervoer terug en stappen weer aan boord van Jonas.

De volgende dag staan zoon Michiel en vrouw Laura op de steiger. Ze komen ons begroeten omdat ze niet bij de aankomstborrel op zaterdag kunnen zijn. Het weer is niet echt top, maar we maken toch een wandeling door Enkhuizen.
Dat is voor ons ook weer voor de eerste keer. Het is een gezellige dag, waarna we een dagje voor onszelf hebben. Ook dat is belangrijk.

Dan is het bijna tijd voor de aankomstborrel in Monnickendam. We zijn ruim 9 jaar geleden vertrokken vanuit jachthaven Waterland en hoe leuk is het dan om daar ook weer officieel aan te komen.

Vrijdagmorgen vertrekken we met Jonas uit Enkhuizen en komen in de middag in Monnickendam aan. Martin en Ellen staan al langs de kant om ons welkom te heten. Even later zien we ook Jakobs vriend Peter met zijn vrouw Marjan staan. Wat leuk! En dat is nog maar het begin!  Martin en Ellen hebben alles voorbereid voor onze aankomst-borrel.

Hun huisje aan de haven staat vol met kratten en dozen, die ze uit Pingjum hebben meegebracht. Om in de stemming te komen gaan we ’s avonds eten bij Strandvier, een Caribisch strand-cafe aan de Gouwzee. Het eten is heerlijk en we hebben het echt fijn!

Zaterdag schijnt de zon uitbundig. We hebben een mooie plek gekregen van de havenmeesteres voor onze aankomstborrel. Het grasveld aan de haven waar de bruine vloot tegenover ligt. Jonas ligt aan de steiger ervoor te glimmen in de zon. Het grasveld is omgetoverd tot een echte feestplek met banken, statafels en parasols. Het ziet er schitterend uit.

Om twee uur komen de gasten binnendruppelen. We heffen het glas op onze gezonde aankomst. Fijn om iedereen weer te zien en te knuffelen.

Het wordt een blije middag. Iedereen heeft het naar zijn zin. De geweldige hapjes van Ellen, de haring, de bitterballen en allerlei heerlijke drankjes die Martin uitdeelt, helpen daar vast aan mee.

Neef Rien uit Australië is met onze buren meegekomen en maakt nu kennis met allerlei familieleden waarvan hij het bestaan niet wist. Er zijn neven, nichten, achterneven en achternichten, het kan niet op. Ineens hebben we alle kleinkinderen bij elkaar. Dat is bijzonder!

    Onze zeilvrienden van het eerste uur, Ria en Peter van de Helena zijn er ook, net als Jakob’s neef Jaap en Elsa van de Sark en Dennis en Ariane van de Bodyguard. Een mooie mix van zeilvrienden en familie. Na een heerlijke soepje van Ellen is het feest voorbij. Het was een mooie afsluiting en het begin van een nieuwe fase in ons leven.

Tja, hoe zal die nieuwe fase er uit gaan zien? We hebben geen idee. Eerst moeten er een paar dringende klussen aan Jonas gedaan worden. Vandaar dat we zondag alweer koers zetten naar Hindeloopen.

We kunnen de hele reis echt zeilen, alsof de weergoden weten dat dit voorlopig de laatste keer is. Want Jonas gaat zijn mast achterlaten in Hindeloopen.

De mastvoet moet eraf en we gaan op zoek naar een bedrijf dat een nieuwe kan maken. Nadat we in de ochtend de zeilen hebben opgevouwen en in de achterhut hebben gelegd, gaat Jakob de mast in om van alles met de verstaging te doen. Zo stoer toch hè, dat hij dat steeds zelf doet!

Aan het eind van de ochtend varen we de boot naar de kade waar het allemaal moet gaan gebeuren. Siep besluit dat het klusje vanmiddag wel geklaard kan worden, want er komt slecht weer aan.

Ik kijk mijn ogen uit! Eerst worden er een aantal stagen los gemaakt. Dan hijst een man zichzelf op naar de mast en bevestigt de strop vlak onder de zalingen en laat zich zelf dan weer landen op de grond. Een tweede man maakt alle stagen nu echt helemaal los en daar gaat de mast. Het was even sjorren om hem los te krijgen, maar het lukt. Wat een bijzondere klus.

 

Tja en nu liggen we weer keurig in een box met alleen een achtermast. Een gek gezicht, maar eigenlijk wel grappig. Morgen brengen we de mastvoet weg en hopen dat er binnen een redelijke tijd een nieuwe geleverd kan worden. Tot die tijd varen we maar gewoon met alleen de bezaansmast.

Voor de grap zit het zeil er nog op, maar ermee zeilen is niet echt een optie. Het weer is de komende dagen slecht, dus het zal wel donderdag worden voor we naar onze nieuwe thuishaven in Enkhuizen terug kunnen varen. En wat er daarna gaat gebeuren is voor ons en onze omgeving nog een grote vraag. We gaan het zien.

Nu dit het laatste blog is na ruim negen jaar schrijven, voelt het toch een beetje raar. Het is zo’n deel van mijn leven geworden. Ik heb daarom bedacht dat ik over ongeveer een halfjaar nog een keer in de pen klim om te laten weten wat we met onze vrije tijd zijn gaan doen. Wij zijn net zo benieuwd als iedereen.

Tot slot wil ik Mike en Inge bedanken voor al die jaren dat zij onze blogs hebben verwerkt tot prachtige boeken. Mike deed de lay-out en Inge verzorgde het drukwerk.

In onze kast staat nu een prachtige rij naslagwerken met indrukwekkende herinneringen, dankzij deze twee kanjers. Nu ben ik natuurlijk benieuwd hoe zij de vrijgekomen tijd gaan invullen, maar misschien slaken ze een zucht van verlichting: ‘Hèhè, het is eindelijk klaar’!