Categoriearchief: Uncategorized

Winterstop in Vilamoura

Maandag 30 november 2020  

Het is 10 uur ’s morgens en het is nog steeds niet echt licht. Alleen als er weerlicht door de lucht flitst, gevolgd door rollende donder kunnen we elkaar beter zien. Gelukkig liggen we in de haven en niet op open water, gierend achter ons anker.

Vorige week donderdag  hadden we dit weer aan zien komen en daarom besloten om maar wat eerder naar onze winterstop te gaan. Marelief was donderdagmorgen al vertrokken, dus aan de gezellige uurtjes met hen was voorlopig ook een eind gekomen.

Wij gingen voor de laatste keer naar het strand om afscheid te nemen. De strandtent was dicht, dus koffie zat er niet meer in. En kijkend naar de zee en de lucht, was dat wel logisch. Toch waagden we het erop en liepen nog een flink stuk langs de zee en terug.

  

Voor vrijdag zag het weer er goed uit. Zonnig en droog, alleen bijna geen wind. We vertrokken met een beetje weemoed uit de lagune bij Culatra.

Het is zo’n rustgevende, eenvoudige en leuke plek, met veel mogelijkheden om je dagen door te brengen. We hebben echt het idee, dat we daar nu goed de weg weten en hoe we om moeten gaan met het getij.

We zagen de pont naar Olhão vertrekken en weken voor ze uit. De klipper, die ook vast op zijn winterplek ligt, stak mooi af tegen de achtergrond van het vasteland. Er lagen steeds minder zeilboten voor anker. Het seizoen is echt voorbij en alleen de echte “liveaboards” die daar nooit meer weggaan, sieren het water nog op.

De Satori, ook een Nederlands jacht, zagen we vrijdagmorgen vroeg vertrekken. Wij wachten tot het hoogwater ‘slack’ om half één, om naar zee te varen.

We waren iets te vroeg, dus we hadden nog een knoopje stroom tegen, maar zo zonder wind is dat geen probleem.

  De zee was rustig en vanwege de afwezigheid van wind, bleven de zeilen gewoon opgedoekt en tuften we op de motor naar Vilamoura. Dat was een afstand van ongeveer 18 mijl.

Rond een uur of drie voeren we de pieren binnen en werden verrast door heel veel kleurige zeilen. Er bleek net een voor-start te zijn van surfers en kleine zeilbootjes. De volgboten lagen aan de meldsteiger en tussen ons en die steiger was het een gekrioel van planken en zeilen.

  Op de steiger stonden twee havenmeesters ons te wenken. We moesten maar gewoon tussen dat gekrioel doorvaren, want zij moesten wijken.

Maar als je dan een niet zo groot meisje op haar plank ziet wrikken om naar de uitgang te komen, zonder dat ze om zich heen kijkt, dan is het toch wel moeilijk om gewoon door te varen. Maar goed, de havenmeester beslist, dus we voeren door en legden aan.

Naderhand realiseerden we ons dat dit de wedstrijdploegen waren, die hier trainingskamp hebben. Dus zo zielig was dat meisje vast niet. En wat was het leuk om al die sporters en begeleiders druk bezig te zien. Er was intussen een beetje wind gekomen en ik denk dat ze daar op gewacht hadden.

Ik ging ons melden bij het havenkantoor en zette de benodigde handtekeningen. Omdat de steigers eigenlijk zijn ingericht voor grote motorboten, zijn de elektriciteitsstekkers ook heel groot. Daar heb je een verloopstuk voor nodig om je eigen snoertje in te pluggen.

Dat huur je dan bij het havenkantoor. Maar omdat we 2 maanden blijven was het voordeliger om zo’n ding te kopen. Er zou iemand naar de steiger worden gestuurd om de grote stekker aan ons snoer te monteren. Nou, als dat geen service is!

We voeren naar de plek die we begin oktober hadden besproken en wat een verrassing. Daar ligt zomaar de Satori in de box naast ons. Zij zijn hier een paar dagen om een buiskap te laten maken en vast ook vanwege het slechte weer. En als je dan gaat praten, blijk je dezelfde mensen te kennen. Klein wereldje toch, die zeilers.

We zijn deze dagen een beetje wat dingetjes aan het doen aan boord, maar nog niet het echte werk. We zitten eerst het slechte weer uit. Soms is het een paar uur droog en zonnig en dan maken we een wandelingetje. Maar de meeste tijd zijn we toch wel op de boot.

Gister maakten we een rondje achter de haven en door naar het strand. We dachten dat de Nederlandse ploeg wel in het Tivoli hotel zou zitten, maar we zagen de busjes staan bij gezellige appartementen, die vlak achter de haven liggen. Dat is natuurlijk ook veel leuker.

Het voelt wel goed om hier nu te zijn. Jakob heeft zijn Arduino dingen en leert nu een nieuwe programmeer taal (Python). Ik vermaak me met mijn schrijfcursus en ga op zoek naar de kerstspullen om de boot in kerstsfeer te brengen.

De komende tijd zal er niet zo veel te vertellen zijn, dus de blogs komen dan vast wat minder vaak. We gaan ook gewoon een poosje “wonen”. Eens kijken of we dat nog kunnen -:).

Veel plezier allemaal met de Sint die komt. Lekker snoepen en gedichten lezen.

De Spaanse Ria’s

 Zaterdag 19 september 2020

De Spaanse Ria’s blijven bijzonder, maar omdat we ze de vorige keer uitgebreid bezocht hebben, nemen we nu wat grotere stappen er doorheen. Na het koken van het avondeten voor onderweg, vertrekken we om 11 uur vanuit A Coruna richting Finisterre. De verwachting is dat er donderdagmiddag een flink onweer gaat losbarsten en we besluiten een nachtje door te varen. Er is geen wind, dus dat wordt weer motoren. Geen probleem. We hebben een rustige tocht en varen rond 23 uur ’s avonds langs Finisterre. Er zijn veel vissersboten, dus we kijken goed uit. Ook naar de Orka’s, maar gelukkig zien we alleen wat dolfijnen.

Ons doel is Sanxenxo in de Ria van Pontevedra. Het is een toeristische plek maar in het naseizoen niet druk. Onze ETA is donderdagmorgen half zeven, maar dan is het nog donker. We vertragen tot een snelheid van 3,5 knopen en eindelijk om half 9 wordt het licht en zien we de marina liggen. Het grootzeil gaat naar beneden en de lijnen en stootwillen worden klaargemaakt. We vinden een plekje aan een lange steiger en zijn eigenlijk te moe om de zeilen op te ruimen.

Daarom eerst maar naar het havenkantoor. We zijn benieuwd of onze elektronische TransEurope kaart wordt geaccepteerd. We betalen dan maar de helft. En ja hoor dat lukt. We betalen nu maar 24 euro en denken hier 4 nachten te blijven.

 

 

We gaan na het douchen op onderzoek uit. Sanxenxo is een deftige badplaats met een mooi strand en Corona plekken om te zitten (tussen de touwen dus..).

We lopen een eindje omhoog en zien nog een veel mooier strandje waarboven een terras is waar je vast kan eten. Dat doen we misschien morgen, maar vandaag proberen we de drankjes uit.

Toch wel moe na zo’n nacht doorzeilen, gaan we terug naar Jonas. We zijn een kwartiertje aan boord en dan barst het onweer los. Wat een timing. Jakob maakt een lekker kopje thee en we zijn meer dan tevreden! Laat het maar regenen, lekker al het zout van de boot.

Vrijdag is het om 8 uur licht en staan we op. Vandaag wordt een zonnige dag. Nadat we bij het toeristenbureau informatie over de omgeving hebben opgehaald, genieten we van een café solo met mini croissantje. Je krijgt hier altijd wat lekkers bij je koffie en niet zo’n koekje uit cellofaan.

We besluiten naar O Grove te gaan met de bus. Als we een half uur gewacht hebben en het bijna opgeven, komt hij dan toch. Voor 3 euro reizen we samen langs de mooie kustweg.

O Grove is een verrassing. Het is een flinke vissershaven met heel veel mooie boten. We bewonderen de moderne hydraulische systemen die vaak op oude houten bootjes zijn gemonteerd.

 

  Heerlijk om hier rond te lopen. De mosselkwekerijen midden op de Ria Arousa zijn goed gezien. Een schilderachtig geheel.

En dan is het lunchtijd. We lopen de smalle voetgangersstraatjes door tot we een leuk terrasje zien met een aantrekkelijk dagmenu voor 12 euro. Dat is inclusief wijn en 3 gangen. Het was heerlijk!

  

We wandelen naar de brug die een eilandje met het vasteland verbindt en gaan op zoek naar de kapel met een buitenkant van alleen schelpen. Heel bijzonder.  Jammer dat er dan iemand voor zit die je armbandjes opdringt.

 

 

We liepen terug naar de haven, want de visafslag was intussen open. Maar we waren een beetje laat. Er was nog wat te zien, maar niet echt veel.  Voldaan na zo’n mooie dag namen we de bus terug naar Jonas.

Op het weerbericht zagen we dat de temperatuur hier flink gaat kelderen. Vandaag was het nog 27 graden maar volgende week is het maar 16 graden. We moeten dus snel wat zuidelijker gaan. De wind zit voorlopig niet goed, dus maar eens kijken wat we gaan doen. We blijven hier nog tot dinsdag waarschijnlijk.

  

Het 3de traject, van Dartmouth naar A Coruna, 487 mijl

Ik stuur dit blog nog een keer, want ik denk dat het niet gelukt is vannacht.

Het 3de traject, van Dartmouth naar A Coruna, 487 mijl

Vrijdag 11 september, 02.00 uur

Het is de tweede nacht dat we op zee zijn. Aan de ene kant lijkt het op te schieten, maar aan de andere kant ook weer niet. We zijn nog niet op de helft. We vinden het alle twee heel lekker om weer onderweg te zijn. We zijn nog niet klaar met onze zeilavonturen. Zo voelt dat.

Woensdagmorgen on 8 uur vertrokken we uit Darthaven Marina en voeren naar de tankboot, die midden op de rivier ligt. We namen zoveel mogelijk diesel aan boord, want er zou weinig wind zijn tijdens de overtocht, en je kan er maar klaar voor zijn!

Zodra we de riviermond uit waren, zetten we de zeilen. Er stond een lekker windje uit het westen, 3-5 bft. Hier doen wij het voor! Het was bewolkt, maar droog en dat zou zo blijven. Op een paar motor uurtjes na in de ochtend, kon er de hele dag gezeild worden. Jonas had er zin in. We volgden ons wachtschema en dat is altijd even wennen. Op commando slapen lukt niet altijd. Om een uur of 3 kwam de zon door. Dat was lekker. We speelden wat met de zeilen en deden verder niet veel. We aten heel lekker, courgettesoep en kipkerrie salade. Dat was een goed begin van het eetfeest aan boord. Als je zo de hele dag wat rondlummelt aan boord, is het avondeten toch echt een hoogtepuntje.

Tijdens Jakobs wacht tussen 8 en 12 uur ‘s avonds, begon het flink door te waaien en was het redelijk onrustig in de slaapkooi. Gelukkig werd het wat rustiger tijdens de nacht.

Er is een constante stroom van verkeer. We voeren net buiten de shipping lane bij Brest om en dan zie je de schepen mooi in hun lanen varen, maar over het algemeen zitten we er midden tussen. Een beetje dubbel gevoel. Je bent hier niet alleen, maar je moet wel steeds opletten.

Gisternacht was het vreeslijk koud. We deden alle kleren aan die maar over elkaar heen pasten, beginnend met thermisch ondergoed. Nou, dat was al heel wat jaartjes geleden dan we dat nodig hadden. Tenslotte gingen we maar binnen zitten tijdens de wacht en gingen iedere 20 minuutjes een rondje buiten maken. Deze nacht is het minder koud. We zijn al wat zuidelijker en het is waarschijnlijk ook beter te doen omdat er minder wind is.

Vanmorgen rond 10 uur was de wind op en nu staat de motor al 14 uur te draaien. Je went aan het geluid, maar hoopt dat het straks weer voorbij is. We hebben steeds dolfijnen om de boot en dat blijft leuk. Sommigen maken van die leuke pirouettes in de lucht en dat blijft lastig om die op een foto vast te leggen. We hadden verder een rustige dag, bijna een beetje saai. Een van de lazy jacks (touwtjes die ervoor zorgen dat je zeil bij de mast blijft tijdens het strijken) was los gegaan van de mast. Dat werd het eerste klusje voor de schipper en hij deed het geweldig! Gelukkig werd het tijd voor het avondeten. Dit keer aardappels en bloemkool met een bal, gewoon Hollands!

We hebben intussen 220 nM afgelegd, waarvan 132nM tijdens het eerste etmaal. We verwachten zondagmorgen aan te komen.

Dartmouth blijft leuk!

Dinsdag 8 september 2020

Maandagmorgen werden we redelijk uitgerust wakker en gingen als eerste maar boodschappen doen. Dan was dat gebeurd en kon er gekookt worden.

We voeren rond een uur of 11 met het pontje van Kingswaer, waar we aan een steiger liggen van de Darthaven Marina, naar de overkant van de Dart River. En wat schets onze verbazing. Er kwamen ineens grote drommen mensen na ons de pont op. Die kwamen waarschijnlijk uit de stoomtrein die hier achter stopt. Ongelofelijk, ze konden niet eens allemaal in een keer mee. Aangekomen in Dartmouth bleek het daar ook erg druk te zijn. Het is duidelijk naseizoen en dan gaan de wat ouderen (…) met vakantie. Daar hadden we helemaal niet meer aan gedacht.

 

We deden redelijk snel alle boodschappen en gingen terug naar de boot. Het was intussen lunchtijd en ik kon het niet laten om weer wat uit het boek van de Foodsisters te maken. een nieuwe variant op de wrap pizza.

Na de lunch zat ik nog zo in de flow van koken, dat ik gelijk maar doorging om te koken voor onze overtocht. En weer drie recepten uit het favoriete boek, honing-mosterd kip, kipkerrie salade en courgette soep met kipreepjes. Daarnaast maakte ik nog onze favoriete hutspot (eigen recept) en braadde ik gehaktballen (eigen recept). We hebben voorlopig dus genoeg in de koelkast staan. Verhongeren zullen we niet.

En weer kijkend naar het weer, bleek het toch beter te zijn om woensdag vanuit Dartmouth te vertrekken en niet meer naar Falmouth te gaan. We hadden dus ineens nog een dag om iets leuks te doen.

Het plan was om het huis van Agatha Christie te bezoeken, dat aan de overkant van Dittisham ligt. Maar helaas waren de toegangskaarten op, vanwege Covid mogen er maar een beperkt aantal mensen naar binnen op een dag. Nou ja, het is niet anders. We hadden het bootje naar Dittisham al geregeld, dus dat ging gewoon door. Wat leuk om weer op de Dart te varen.

    In In Dittisham aangekomen wandelden we naar boven het dorp in. Pittig hoor die klim. Maar wie weet was er een leuk plekje om koffie te drinken. Nou, dat was er niet, maar we kwamen bij een groot landhuis aan, waar de tuinman vroeg of we binnen wilden komen. Ja, ja natuurlijk. Maar dat ging uiteindelijk toch niet door. We hadden een leuk gesprek en hij gaf aan dat een stukje verder, op het public footpath, je een fantastisch uitzicht had over de Solent en misschien zelfs Wight wel kon zien liggen. Nou, dat was een mooie uitdaging.

 

 

Het ging allemaal nog steeds steil omhoog en er waren ook weer van die leuke overstap plekjes. Eindelijk kwamen we boven en het was geweldig. Echt de moeite van het klimmen waard.

We zochten een mooi plekje in het gras en genoten van onze boterhammen met heerlijk beleg. Op ons gemak liepen we weer terug richting Dittisham en kwamen bij The Level. Daar stond een kerk die we wilden bekijken. Wel leuk dat de kerken hier weer open zijn. Deze was ook al weer erg oud en de moeite van het bekijken zeker waard.

En jawel, daar was dan eindelijk een pub waar we koffie konden drinken. Ze waren een beetje spastisch met eenrichtingverkeer van binnen naar buiten, maar we zaten tenslotte op een prachtig terras met een geweldig uitzicht.

  

We volgden het public footpath weer terug naar het haventje. Het zijn zulke mooie paadjes. En er bloeit nog best veel. Een uur te vroeg waren we beneden, maar dat was geen probleem. We vulden de tijd met zitten op een bankje en drinken van een biertje.

Intussen zijn we terug op de boot, hebben lekker gedoucht en gaan zo een pizza eten bij de Steam Packet pub, waar we gisteravond heerlijk vis hadden gegeten. Toen zagen we dat de pizza’s er ook geweldig uitzagen, dus reserveerden we gelijk maar voor vandaag.

Na hopenlijk een goeie nachtrust, gaan we morgen om 8 uur tanken bij de Dieselboot verderop op de rivier en daarna vertrekken we. We zijn er helemaal klaar voor en hebben er zin in. Het wordt geen extreem weer (volgens de gribfiles) alleen bij La Corona wordt het nog even pittig. Misschien maken we daar zaterdag een bochtje, want op zondag is het ook daar weer rustig. We gaan het zien.

Het 2de traject, van Cowes naar Darmouth, 110 mijl.

Maandag 7 september 2020

Inderdaad, het werd geen Falmouth (zie vorige blog), dat ligt nog 65 mijl hiervandaan. De tocht viel een beetje tegen. We hadden goed naar het weer gekeken op Xygrib, maar de werkelijkheid was toch anders.

Rond half 12 verlieten we Cowes om met de stroom mee door het Needles Channel te varen. Regelmatig liet de pont zijn toeter horen, want vanwege de wedstrijden lag zijn baan bezaaid met zeilbootjes, die zich eigenlijk niet veel van zijn getoeter aantrokken.

Bij ons vertrek stond grootzeil bij, maar de wind was recht op de kop, dus de motor ging aan in plaats van het voorzeil uit te rollen. Het werd nog even niet zeilen op de Solent. Wat een prachtig stuk water is dat toch, zeker als de zon zo lekker schijnt. Eerst kwamen we langs Hurst Castle, een groot verdedigingswerk aan het begin van het kanaal en daarna zagen we de Needles, nu vanaf de waterkant. Eerder stonden we daar hoog bovenop.

    Het was gezellig druk met bootjes vanwege het weekend. We haalden een snelheid van 9 knopen net niet, maar stoven met een lekker vaartje naar de andere kant van het kanaal. Daar stond de wind nog steeds uit de verkeerde hoek, pal west. En daar moesten wij nu net naar toe.

Omdat we wilden zeilen, namen we de richting maar op de koop toe en zeilden naar het zuidwesten. Maar na een paar uurtjes, raakten we toch wel erg bij de kust vandaan en de golven werden steeds hoger. De wind trok aan tot dik 6 Bft en voor Jonas is dat niks als hij op de kop komt. Het is echt een oceaan schip, altijd windje mee….

Het werd een zootje binnen in de kajuit. De nieuwe kussens van de stoelen passen iets minder goed dan de oude en vlogen naar de overkant, waardoor de inhoud van de open kastjes erachter, ook gelanceerd werd. De fruitschaal gaf ook een grote klap toen hij de grond raakte en is nu stuk. Zo jammer, ik was er erg aan gehecht geraakt. Er kan zo lekker veel in. We lieten het maar liggen, want opruimen had geen zin, zolang die golven zo akelig op het schip beukten.

We maakten een slag richting Weymouth. Dan moest dat het doel maar worden. Hoe dichter we bij kwamen hoe onaantrekkelijker of die keuze werd. We zouden er rond 10 uur ’s avonds aankomen en op de ankerplek lagen een aantal grote zeeschepen. Hmm. Dan toch het roer maar omgegooid. Het nieuwe doel werd Dartmouth. Daar zouden we de volgende morgen aankomen. De wind was intussen geluwd, dus het werd motorsailing die kant uit.

Rond een uur of 2 ’s nachts werd ik het motor geluid zat. Na een heel tij stroom tegen, ging die nu wel meelopen, dus werd zeilen weer een optie. Op het grootzeil en de kluiver liepen we net 3 knopen. Dat was genoeg om midden op de dag in Dartmouth aan te komen. Heerlijk wat een rust. Jakob sliep voorin en na al die lanceringen vanwege de golven op de kop, werd dit een stuk aangenamer.

Om 12 uur maakten we vast in Dartmouth. De mevrouw van de marina kwam ons begroeten en vroeg waar we vandaan kwamen. Toen ze hoorde dat het Cowes was, keek ze blij en hoefde ze verder niks over quarantaine uit te leggen (denken wij). Dat hadden haar collega’s in Cowes vast al gedaan (niet dus!). Begin juli zijn wij in Portmouth in quarantaine gegaan en hebben toen via internet dat allemaal genoteerd. Wij denken dat dit nog geldig is (toch?).

Na het opruimen van de boot was het heerlijk douchen in het gebouw van de Chandlery. We waren best moe geworden van al dat geklots de afgelopen 24 uur, dus ik kroop daarna nog een poosje in bed.

En hoe nu verder? De komende dagen blijft de wind pal west, dus lastig om in Falmouth te komen. Dan toch maar hiervandaan aan de oversteek beginnen?