Maandag 11 mei 2026, Ketchikan

We zouden uitslapen vandaag, maar dat komt er niet van. Om 8 uur zit het ontbijt erin en gaan we een rondje over het dek wandelen. Misschien zien we nog wat zeeleven. Na drie rondjes gaan we naar binnen. Het is nog fris, maar er komt een stukje blauwe lucht. Dat belooft een mooie dag te worden.

‘Breaking the Ice Ceiling’, staat er op het programma. Dat maakt ons nieuwsgierig en we gaan kijken en luisteren. Het blijkt een presentatie met film te zijn over drie stoere vrouwen, die zich in een mannenwereld op een bijzondere manier hebben laten zien. Bij ons is dat het glazen plafond, maar hier is het geen glas maar ijs! Eén vrouw voer met een ijsbreker naar een onbereikbaar dorp, dat zou zijn uitgestorven als ze niet had doorgezet. Een ander werd piloot om in de onherbergzaamheid eenzame plekken te kunnen bereiken. De derde deed ook iets stoers, maar dat is me nu ontschoten.

Om 11 uur maakt de Zaandam vast in Ketchikan. Het was een rustige tocht. Het voordek is open en we zien de eerste huizen van het stadje. We besluiten vroeg te lunchen zodat we voor onze excursie nog even door het stadje kunnen lopen.

In Ketchikan wordt de meeste zalm van Alaska gevangen en daar maken ze geen geheim van. Het is zalm wat de klok slaat. Er blijken hier wel vijf soorten te zijn.

         Het oude centrum is authentiek en een genot om doorheen te wandelen. Natuurlijk is het toeristisch, maar wat maakt het uit. We zien een grote jachthaven en proberen te bedenken hoe het is om hier met je eigen boot te zijn.

Om half twee lopen we naar de ontmoetingsplaats voor onze gids. Tegen 2 uur komt een gehaaste jonge vrouw naar ons toe. We zijn de enige twee deelnemers dus het wordt een privétour.

     En wat is het geweldig. De gids heet Medda, is een oorspronkelijke bewoner (Tlingit) en vertelt dat ze een Tlingit moeder heeft en een blanke vader. Ze vertelt ons uitgebreid over haar clan en de gebruiken. Daardoor gaan de totempalen, waar we eerst wat lacherig over deden een heel andere betekenis krijgen. Als we in het ‘Totem Bight Park’ lopen, legt ze behalve de geschiedenis, ook veel uit over de gebruiken van nu. Bijvoorbeeld dat ze een verhaal niet mag vertellen als ze niet zeker weet of ze het goed vertelt. Op die manier blijft een verhaal authentiek. Ook legt ze uit dat het ‘community principe’ de basis is voor hun samenleving. Het is boeiend wat ze vertelt en de omgeving is prachtig. We hebben ons nooit gerealiseerd dat het leven hier zo heel anders is dan in bv Nederland, waar het individualisme de boventoon voert.

  Ze legt ook veel uit over de bomen en planten in het regenwoud en ineens begrijp ik het verhaal van onze gids in de gletsjertuin in Juneau veel beter. Die was vast ook een Tlngit en stond heel dicht bij de natuur.

Terug aan boord kleden we ons weer netjes aan. Dresscode is ‘smart casual.’ Er is een klassiek muziek trio in een van de ruimtes. We gaan lekker zitten en genieten van de mooie muziek. Daarna drinken we een drankje in de Ocean bar. Ik kies een cocktail met de naam Musquito en het smaakt ook zo, naar muggenspul, bah. Foute keuze.

In de dining room is het rustig en we genieten van ons drie-gangen diner. In de verte horen we de violiste spelen. Alweer prachtig. De klok gaat weer een uur vooruit. Een kortere nacht dus. 

Dinsdag 12 mei 2026, terug naar Vancouver

Gister voelden we het al een beetje, de kou is uit de lucht. Als we na het ontbijt een rondje over het dek gaan doen is het bijna aangenaam. Er is weinig wind en de Zaandam glijdt majestueus door het water.

De dag verloopt rustig. Er zijn nog wat presentaties, waarvan die over de voorouders van de oorspronkelijke bewoners er uit springt. Hier hoorden we dat Amerika ooit Alaska kocht van Rusland en dat de oorspronkelijke bewoners Amerikanen moesten worden. Kinderen werden naar kostscholen gestuurd om hun taal en gewoontes af te leren, waarvoor pijnlijke methoden werden gebruikt. Het was opvallend dat deze presentatie door heel weinig mensen (Amerikanen) werd bijgewoond. Schaamte??

Er zijn veel overeenkomsten met het lot dat de oorspronkelijke bewoners in de Zuid Pacific overkwam.  Het is vast de moeite waard om hier wat meer over te lezen.

De rest van de dag verloopt rustig. Het restaurant personeel loopt een afscheidsrondje tussen de gasten door. Ze maken er echt wat van.

Ik loop s’middags nog wat rondjes over het dek, we gaan nog een keer luisteren naar het klassieke trio en we bereiden ons voor op de Campertocht die morgen begint. Het weerbericht laat zien dat we beter nog niet naar het oosten moeten rijden, want daar wordt sneeuw verwacht. 

Morgenochtend worden we door iemand van Fraserway opgehaald en naar onze Camper gebracht. Na wat uitleg, gaat een nieuw avontuur daar beginnen.

Tot slot nog wat foto’s van de programma’s die we dagelijks kregen. Alles is prachtig uitgevoerd en wordt duidelijk uitgelegd. Maar er waren zoveel activiteiten op een dag, dat we het niet heel erg vinden om morgen van boord te stappen. Het was een fantastische week en we gaan zeker nog eens zoiets doen.

   

 

 

Zaterdag 9 mei 2026, Skagway

In de vroege ochtend word ik wakker van het afnemen van de snelheid van het schip. Ik zit al snel op mijn knieën voor ons raam. Dat gevoel voor verandering in voortbewegingen zal wel nooit weggaan. Deze keer wordt de Zaandam opgehaald door een sleper.

We worden de haven van Skagway ingesleept.  Er ligt al een andere cruiseboot uit Yokohama. Dus het zal wel druk zijn.

         Het regent en ziet er niet aantrekkelijk uit buiten. Toch gaan we na het ontbijt een rondje door dit goudzoekersstadje doen. We nemen een mooie oranje paraplu mee en hebben veel kleren aan. We zijn nu op het noordelijkste punt van onze tocht.

Skagway is leuk om doorheen te lopen. De gebouwen zijn in oude stijl en goed onderhouden. We proeven ‘fudge’ in een winkeltje en kopen veel te dure grote stukken om later op te snoepen.

Onze tour begint om 12 uur, dus lunchen zit er niet in vandaag. We stappen in een toeristische bus, die ons naar de top van de Whitepass gaat brengen. Het miezert, maar we zitten droog. We volgen de route, die de goudzoekers in 1888 ook volgden. Zij moesten te voet met hun spullen de berg op. Wij kunnen lekker blijven zitten. Het is bijzonder om in winterwonderland te zijn. Natuurlijk maken we een foto bij de grens van Canada met Alaska.

    Naderhand komen we op een plek waar we de boot mooi kunnen zien liggen en een foto is dan   snel gemaakt. De laatste stop is bij een begraafplaats waar de goudzoekers liggen. Hun droom was snel voorbij. Wij lopen nog een stukje door naar de waterval genoemd naar meneer Reid. Het was de moeite waard.

   We hebben wel zin in wat gekregen en gaan de ‘Red Onion’ binnen. Een voormalig centrum van vermaak, waar de traditie nog zichtbaar is. We nemen een biertje en een lekkere schaal nachos met vanalles. Heerlijk!

Tevreden lopen we terug naar de boot, nadat we in het bezoekerscentrum nog een filmpje gezien hebben over de goudzoekers. Dat was toch wat! Echt een gekte, die gelukkig maar twee jaar duurde.

Aan boord gaat Jakob een poosje puzzelen in de bibliotheek en ik ga een uurtje slaap inhalen. Ik ben steeds zo vroeg wakker.

Na het eten kijken we in de bioscoop een film over een hond, die terug naar zijn roots gaat. Omar Sy (van de Untouchables) speelt er in. Hij had vast wat tijd over voor zo’n soort film.

Dag 5, zondag 10 mei 2026, Glacier Bay

De dag begint vroeg. De rangers van het National Park komen om 6 uur aan boord en dat willen we niet missen. Warm aangekleed gaan we naar buiten, maar missen de aankomst van de catamaran. Om 7 uur zitten we klaar om het eerste praatje van de rangers mee te maken.

We gaan naar de Margerie gletsjer, die achteraan in de fjord ligt. Fantastisch om dit landschap te zien met besneeuwde bergen en ijsblokken in het water. Hier en daar zwemt er een zeeleeuw tussendoor.

   Tenslotte komen we bij de echte gletsjer. Er wordt een feestje van gemaakt. Het schip draait 360 graden rond zodat iedereen een goede blik kan werpen op het natuurverschijnsel. En dan is er Hollandse erwtensoep (om 10 uur ‘‘s morgens)!

   We zijn best koud geworden en gaan naar binnen. Jakob naar z’n legpuzzel en ik probeer wat in een puzzelboek (cadeau van Inge en Mick) op te lossen. Ik heb dat in geen jaren gedaan, dus het is niet echtmakkelijk. Maar het lukt en het is leuk.

We lunchen en volgen twee presentaties. De eerste van de National Park Service over het nut van natuurbehoud en de tweede over de oorspronkelijke bevolking, de Tinglits. Om drie uur gaan de rangers van boord en we zwaaien ze uit!

En dan!! Is het tijd voor de ‘Orange night’! Van iedereen wordt een Orange touch verwacht en wij doen braaf mee.

   

Intussen beginnen we al een beetje te wennen aan al die mensen om ons heen, waarmee we geen enkele connectie voelen. Gistermiddag ontstond er een spontaan gesprek in de bieb. Een Australisch echtpaar vroeg of we uit Holland kwamen. Zijn vader was na de oorlog met het gezin naar Australie geëmigreerd. Hij was toen 5 jaar. Na alle ziekteverhalen te hebben aangehoord, bleek dat hij nog veel Nederlandse woorden kende en ze in overvalst Nederlands uitsprak. Dat was echt een leuke eenmalige ontmoeting.

 

Donderdag, 7 mei 2026, op weg naar Juneau 

Om half 8 wordt ons ontbijt gebracht. Ik heb waarschijnlijk het briefje niet goed ingevuld, want het is niet veel wat we krijgen. Misschien maar goed ook.  Veel beweging hebben we hier niet. Daarom doe ik na het ontbijt mijn jas aan en ga een rondje over het dek lopen. Het is best koud en het schip beweegt behoorlijk. Na  één rondje ga ik weer snel naar binnen want ons binnen programma begint om 9 uur.

Het wildlife spotten blijkt een presentatie te zijn over alles wat er verderop te zien is. De bioloog is weer flink op dreef en belooft ons van alles, van walvissen tot beren. We zijn benieuwd!

Intussen varen we gestaag door richting Juneau, waar we morgenmiddag aankomen. Deze vaardag is daarom gevuld met allerlei informatieve bijeenkomsten over de dingen die we gaan zien. Jakob piept er even tussenuit en gaat origami vouwen. Het worden zeilbootjes. Heel leuk.

We lunchen in het zelfbedieningsrestaurant en proberen niet te veel op ons bord te stapelen. Het smaakt fantastisch! De presentatie over de havens waar we gaan stoppen is heel uitgebreid en naderhand terug te kijken via de TV.  Op het middagprogramma staat ‘Dutch Tea Ceremony’. Nou, dat willen we wel meemaken, want dat kennen we niet.

    In grote getale staan de passagiers voor de deur van het grote restaurant te wachten. Die zijn dus ook benieuwd. Op tafel staat een kleine etagère met sandwichreepjes en wat zoetigheid. De stewards schenken alsmaar thee uit grote kannen en lopen zich een rotje. We zitten aan een tafel met twee dames uit de US en een echtpaar uit West Australië. Leuk om wat algemeenheden uit te wisselen. De dames zijn ervaren cruise-gangers.

Dan lukt het om nog een reservering te maken voor dineren in de Dining Room. De dresscode is smart casual, dus Jakob kan zijn colbertje aan. We drinken een cocktail in de Ocean bar en gaan dan op zoek naar het restaurant. Dat leek heel chique, maar is eigenlijk alleen maar groot. Wij zijn de laatste shift en de bediening wil duidelijk snel opruimen.  Dat doen we dus maar niet meer. We drinken koffie in het kraaiennest met uitzicht op het rustige water.

De dagen draaien hier om informatie delen, eten en drinken. Best vermoeiend! Het landschap dat aan ons voorbij trekt is indrukwekkend. Donkere bergen, soms met sneeuw en daaronder een grijsblauwe zee. Jakob heeft al een staart van een Orca gezien en ik alleen maar witte vogels. Morgen wordt het drukker met walvissen om de boot, volgens de bioloog.

Dag 3, vrijdag 8 mei 2026

We ontbijten weer in de hut. Een beetje vroeg want om 7.30 worden we op het dek verwacht om walvissen te spotten. En die kwamen er. Zo leuk die mensen die ineens beginnen te roepen als ze wat zien. Dat gaat gewoon vanzelf.

      Volgens mij heb ik Orka’s op de foto. Het is een koude hobby met een beetje regen en wind. Maar wel echt heel geweldig. Daarna is er dan gelukkig een beker koffie om je handen aan te warmen. Vanmiddag voor de excursie gaan we extra veel kleren aantrekken. De kou is even wennen na het warme weer in Vancouver.

Om half twee maken we vast in Juneau. Dit is de hoofdstad van Alaska en is alleen te bereiken via een boot of een vliegtuig. Er zijn wat wegen rondom de stad, maar er is geen wegverbinding met de rest van het land. Bizar!       

         De eerste landexcursie gaat beginnen. We eten als lunch een matige fish & chips en maken ons klaar. Het thermohemd gaat aan, daarover een fleece en vervolgens de jas. In de rugzak gaan de muts en handschoenen mee. Maar dan….

Iedereen gaat van boord voor een tochtje. Veertienhonderd man via een controlepost naar buiten persen, neemt wat tijd. De gangen zijn niet breder dan 2 mensen en daar staan we dan te stomen met die warme kleren aan. Na een halfuur staan we buiten. Dat valt dus eigenlijk best nog mee.

We gaan op zoek naar de bus waarmee we naar de Mendenhall gletsjer gaan. De chauffeur is een dame op leeftijd met uitgezakte permanent en lange rode nagels. Ze lijkt zo uit een komische film gestapt te zijn. Toch brengt ze ons veilig naar de voet van de gletsjer.  

En dan voelen we dat dit het allemaal waard is. Wat imposant! Er is een mooie wandeling over besneeuwde paden naar de waterval naast de gletsjer.

Ineens staat er een groepje mensen stil. Er is dus wat te zien. Wow, een berenechtpaar met kind scharrelen tussen de bomen bij een beekje rond. Ze zijn pas uit hun winterslaap, dus vast nog niet helemaal helder, zodat ze geen erg hebben in mensen. De foto is niet heel duidelijk geworden, maar ze waren er echt.    

We zijn hier niet alleen, maar het is er zo wijds. Gelukkig is het niet mistig. Ik heb begrepen dat de zon hier eigenlijk nooit schijnt. We maken de ene foto na de andere. Er ligt een boot uit Yokohama voor ons in de haven, dus het is hier bezaaid met Japanners. Leuk!

   Deel twee van de excursie gaat naar een bijzondere gletsjer tuin. Bijzonder was het zeker! Er zouden bloemen groeien op omgekeerde bomen (wortels boven!) maar het is nog te vroeg in het seizoen.

          We worden de berg opgereden in kleine open busjes die steil omhoog rijden. De chauffeur is een wat vreemde jongen/meisje met grote gaten in de oren en veel ijzer in het gezicht. ‘Het’ praat aan een stuk door terwijl we langs afgronden rijden. Bizar. Het bos lijkt uit een griezelfilm te komen en ‘het’ vertelt over bomen die met elkaar praten en van elkaar houden….. Ik ben blij als we weer beneden zijn.

We lopen nog even het stadje door en kopen een T-shirt als aandenken. Aan boord komen blijkt een stuk makkelijkere te zijn, omdat de meesten al terug zijn. We drinken een drankje, gaan wat eten en daarna naar de bibliotheek. Daar is het rustig. Jakob buigt zich over een legpuzzel en ik ga vast slapen. Het was een lange dag.

 

Woensdag, 6 mei 2026, Vancouver – Juneau

Vandaag stappen we aan boord van het cruiseschip Zaandam, van de Holland America Line. Het inchecken gaat eenvoudiger dan verwacht. We lopen iets vroeger naar het schip (op nog geen tien minuten afstand van het hotel) dan aangegeven was en kunnen toch al onze bagage kwijt en in de rij voor ‘border control’ gaan staan.

  Eén van de medewerkers daar vertelt dat er vandaag 7000 passagiers van boord zijn gegaan en 7000 weer aan boord, verdeeld over drie schepen. In de agenda is dit in zwarte dag!! Toch verloopt het erg soepel. De douane doet niet moeilijk, maar maakt wel twee photos en neemt vingerafdrukken. Alleen van mij en niet van Jakob. Die ziet er natuurlijk veel betrouwbaarder uit.

Binnen het uur zijn we aan boord en kunnen op dek 8 alvast wat eten en drinken. Onze hut zou om 2 uur klaar zijn. En dat klopt ook.

De hut is echt een verrassing. Groot en mooi ingericht. Veel kastruimte en een flinke badkamer. Dat had ik niet verwacht. Bovendien staat er een fles Tattinger champagne en een doos bonbons op het bureau, als attentie van ‘Go Canada”, waarbij we deze reis geboekt hebben. Wat attent!

   De afvaart is om 3 uur en ik ga naar het achterdek waar het afduwen gevierd wordt met een drankje en muziek. Jakob blijft aan de voorkant kijken en komt later naar achter. Het zijn hele afstanden die je op zo’n boot loopt.

   Er is een bioloog aan boord, die uitleg geeft over vissen en beren en al snel zien we in de verte de eerste ‘humpback whales’. Jammer dat ze niet dichterbij waren. We schijnen er morgen meer te kunnen zien. We eten in een specialiteiten restaurant en genieten van een perfect diner met heerlijke wijn. Een goeie start.

Na het eten gaan we naar de openingsshow in een heus theater. Natuurlijk proberen we ook de stijlvolle trap uit, die naast een bijzonder orgel de verdieping verbindt. Het is allemaal een beetje ‘anders’, maar daar wennen we vast wel aan.

De eerste dag aan boord zit erop. Het schip is mooi, de bemanning heel vriendelijk en er is van alles te doen. Elke dag komt er een nieuw programma-overzicht in de hut. Volgens mij een beetje te veel van het goede, maar dat zal wel zijn omdat al die 1400 mensen beziggehouden moeten worden. En dat zijn er best veel. Dat benauwt me wel een beetje, vooral als ze allemaal zitten te eten in het grote restaurant, waar je kunt kiezen uit vijf verschillende type maaltijden. Maar zodra we dan de hut weer inkomen is er rust en onze eigen ruimte. We kiezen voor ontbijt in de hut, dat lijkt ons heerlijk, zonder al die mensen om ons heen.

Rond 5 uur wordt ik wakker. Het geluid van de motor verandert en ik kijk uit het raam. Ineens zie ik een pilotboot naast ons. We staan op het punt om van de Queen Charlotte Strait de Sound in te gaan, dus het grotere water op te gaan. Het is erg rustig, dus een pilot lijkt ons niet echt nodig, maar dat schatten we vast verkeerd in. Ik heb mooi de kans om een foto te maken. Hoe leuk is dat. We zijn nu wakker en slapen gaat vast niet meer lukken. Starks komt het ontbijt.

Vandaag varen we de hele dag en gaan ons laten vermaken. Dat begint met wildlife spotten, een mooie start.