Donderdag, 7 mei 2026, op weg naar Juneau 

Om half 8 wordt ons ontbijt gebracht. Ik heb waarschijnlijk het briefje niet goed ingevuld, want het is niet veel wat we krijgen. Misschien maar goed ook.  Veel beweging hebben we hier niet. Daarom doe ik na het ontbijt mijn jas aan en ga een rondje over het dek lopen. Het is best koud en het schip beweegt behoorlijk. Na  één rondje ga ik weer snel naar binnen want ons binnen programma begint om 9 uur.

Het wildlife spotten blijkt een presentatie te zijn over alles wat er verderop te zien is. De bioloog is weer flink op dreef en belooft ons van alles, van walvissen tot beren. We zijn benieuwd!

Intussen varen we gestaag door richting Juneau, waar we morgenmiddag aankomen. Deze vaardag is daarom gevuld met allerlei informatieve bijeenkomsten over de dingen die we gaan zien. Jakob piept er even tussenuit en gaat origami vouwen. Het worden zeilbootjes. Heel leuk.

We lunchen in het zelfbedieningsrestaurant en proberen niet te veel op ons bord te stapelen. Het smaakt fantastisch! De presentatie over de havens waar we gaan stoppen is heel uitgebreid en naderhand terug te kijken via de TV.  Op het middagprogramma staat ‘Dutch Tea Ceremony’. Nou, dat willen we wel meemaken, want dat kennen we niet.

    In grote getale staan de passagiers voor de deur van het grote restaurant te wachten. Die zijn dus ook benieuwd. Op tafel staat een kleine etagère met sandwichreepjes en wat zoetigheid. De stewards schenken alsmaar thee uit grote kannen en lopen zich een rotje. We zitten aan een tafel met twee dames uit de US en een echtpaar uit West Australië. Leuk om wat algemeenheden uit te wisselen. De dames zijn ervaren cruise-gangers.

Dan lukt het om nog een reservering te maken voor dineren in de Dining Room. De dresscode is smart casual, dus Jakob kan zijn colbertje aan. We drinken een cocktail in de Ocean bar en gaan dan op zoek naar het restaurant. Dat leek heel chique, maar is eigenlijk alleen maar groot. Wij zijn de laatste shift en de bediening wil duidelijk snel opruimen.  Dat doen we dus maar niet meer. We drinken koffie in het kraaiennest met uitzicht op het rustige water.

De dagen draaien hier om informatie delen, eten en drinken. Best vermoeiend! Het landschap dat aan ons voorbij trekt is indrukwekkend. Donkere bergen, soms met sneeuw en daaronder een grijsblauwe zee. Jakob heeft al een staart van een Orca gezien en ik alleen maar witte vogels. Morgen wordt het drukker met walvissen om de boot, volgens de bioloog.

Dag 3, vrijdag 8 mei 2026

We ontbijten weer in de hut. Een beetje vroeg want om 7.30 worden we op het dek verwacht om walvissen te spotten. En die kwamen er. Zo leuk die mensen die ineens beginnen te roepen als ze wat zien. Dat gaat gewoon vanzelf.

      Volgens mij heb ik Orka’s op de foto. Het is een koude hobby met een beetje regen en wind. Maar wel echt heel geweldig. Daarna is er dan gelukkig een beker koffie om je handen aan te warmen. Vanmiddag voor de excursie gaan we extra veel kleren aantrekken. De kou is even wennen na het warme weer in Vancouver.

Om half twee maken we vast in Juneau. Dit is de hoofdstad van Alaska en is alleen te bereiken via een boot of een vliegtuig. Er zijn wat wegen rondom de stad, maar er is geen wegverbinding met de rest van het land. Bizar!       

         De eerste landexcursie gaat beginnen. We eten als lunch een matige fish & chips en maken ons klaar. Het thermohemd gaat aan, daarover een fleece en vervolgens de jas. In de rugzak gaan de muts en handschoenen mee. Maar dan….

Iedereen gaat van boord voor een tochtje. Veertienhonderd man via een controlepost naar buiten persen, neemt wat tijd. De gangen zijn niet breder dan 2 mensen en daar staan we dan te stomen met die warme kleren aan. Na een halfuur staan we buiten. Dat valt dus eigenlijk best nog mee.

We gaan op zoek naar de bus waarmee we naar de Mendenhall gletsjer gaan. De chauffeur is een dame op leeftijd met uitgezakte permanent en lange rode nagels. Ze lijkt zo uit een komische film gestapt te zijn. Toch brengt ze ons veilig naar de voet van de gletsjer.  

En dan voelen we dat dit het allemaal waard is. Wat imposant! Er is een mooie wandeling over besneeuwde paden naar de waterval naast de gletsjer.

Ineens staat er een groepje mensen stil. Er is dus wat te zien. Wow, een berenechtpaar met kind scharrelen tussen de bomen bij een beekje rond. Ze zijn pas uit hun winterslaap, dus vast nog niet helemaal helder, zodat ze geen erg hebben in mensen. De foto is niet heel duidelijk geworden, maar ze waren er echt.    

We zijn hier niet alleen, maar het is er zo wijds. Gelukkig is het niet mistig. Ik heb begrepen dat de zon hier eigenlijk nooit schijnt. We maken de ene foto na de andere. Er ligt een boot uit Yokohama voor ons in de haven, dus het is hier bezaaid met Japanners. Leuk!

   Deel twee van de excursie gaat naar een bijzondere gletsjer tuin. Bijzonder was het zeker! Er zouden bloemen groeien op omgekeerde bomen (wortels boven!) maar het is nog te vroeg in het seizoen.

          We worden de berg opgereden in kleine open busjes die steil omhoog rijden. De chauffeur is een wat vreemde jongen/meisje met grote gaten in de oren en veel ijzer in het gezicht. ‘Het’ praat aan een stuk door terwijl we langs afgronden rijden. Bizar. Het bos lijkt uit een griezelfilm te komen en ‘het’ vertelt over bomen die met elkaar praten en van elkaar houden….. Ik ben blij als we weer beneden zijn.

We lopen nog even het stadje door en kopen een T-shirt als aandenken. Aan boord komen blijkt een stuk makkelijkere te zijn, omdat de meesten al terug zijn. We drinken een drankje, gaan wat eten en daarna naar de bibliotheek. Daar is het rustig. Jakob buigt zich over een legpuzzel en ik ga vast slapen. Het was een lange dag.