Zondag, 31 mei 2026

Dag 19, Surray, Peace Arch RV Park

We slapen lekker uit. We hoeven nergens naar toe en ontbijten op ons gemak. Maar dan is het echt tijd geworden om onze tassen in te pakken. Overal ligt wat en de nieuwe dingen die we hebben gekocht, toen het nog koud was, zullen toch ook mee moeten. Ik prop eerst Jakobs tas vol met van alles. De rest gaat er bij mij in. Het lijkt gelukkig wel te passen. Dat weten we pas echt als we de camper achterlaten en naar het vliegveld gaan.  Voorlopig ben ik tevreden.

Er blijkt een kleine wijnboerderij hier vlakbij te zijn. Ja alweer een! Maar het is net een mooi loopje en het breekt de middag.

De wegernaar
toe gaat langs de autoweg, dat is jammer, maar het is niet druk. In de tuin van de camping zien we een plant met reuze bladeren. Toch maar even googelen hoe die heet. Het blijkt een Gunnera te zijn, familie van de rabarber.

Na een kwartiertje lopen komen we aan bij 99 Vineyard. Een jonge vrouw loopt ons tegemoet. Niet om ons weg te sturen, maar om ons mee te nemen naar haar nieuwe bedrijf, dat ongeveer een half jaar geleden is geopend.

       Wat direct opvalt is dat er twee hele grote feestruimtes zijn voor grote partijen. Buiten staan een soort trouwkoetsjes en zijn net als beide grote zalen rijkelijk versierd. In de verte zien we een veldje met wat wijnstokken. We mogen vrij rondwandelen en vragen ons af wat er eerst was. Het plan voor een feestlocatie of het plan voor een wijngaard.

Als we teruglopen staat ‘Karen’ al klaar bij de flessen en glazen. Op een vriendelijke professionele manier legt ze de verschillen in de soorten wijn uit. Ook vermeld ze het alcoholpercentage. Misschien is dat wel verplicht, omdat ze zo dicht bij de snelweg wonen.

De wijnen zijn verrassend en een mengsel van hooguit twee fruitsoorten, druiven en bessen. De smaken zijn prima en als we morgen niet zouden gaan vliegen hadden we zeker een fles met dat lekkers gekocht.

Afrekenen was niet nodig zei ze, de wine-tasting was gratis!!.

Terug bij de camper gaan we nog eens lekker voor onze deur zitten. Dat past hier wel, want de meeste campers van ongelofelijke afmetingen hebben hier een vaste plek. De zon schijnt heerlijk en er waait een koel briesje. Een heerlijk afscheid van dit prachtige land!

Maandag, 1 juni 2026

Dag 20, Vancouver, Fraserway RV Rentals

We zijn op tijd wakker. Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in. Jakob ontdekt een dame, die onze left-overs wel wil hebben. Gelukkig, want het is zo jammer als we dat zouden moeten weggooien.

Rond half 10 rijden we weg van de camping om ‘onze camper’ in te gaan leveren. Het is maar een klein stukje, ongeveer een kwartier. Eerst nog even voltanken bij de shell. In totaal hebben we voor 775 CAD getankt en hebben daar 2300 km mee gereden. We parkeren op de inspectieplek. Een lieftallige jongedame met een klembord (oh nee, een iPad) in haar hand kijkt vanbinnen en vanbuiten of alles in orde is. En ja hoor, we zijn geslaagd! Geen bijzonderheden, dus de borg kan in z’n geheel worden teruggestort.

Een halfuur later worden we weggebracht naar het vliegveld. Het is erg druk op de weg en het schiet niet erg op. Wij hebben alle tijd, dus het maakt ons niet uit. Tegen 12 uur zijn we bij de incheckbalie. Helaas gaat die pas om half 2 open, want we vliegen pas om kwart voor 6. We zijn niet de enige wachtenden, dus kunnen we lekker kletsen met de andere avonturiers.

   Als we tegen 2 uur onze bagage kwijt zijn gaan we op zoek naar de Plaza Premium Lounge, die we vantevoren geboekt hebben. Daar zit je lekkerder dan op de harde stoelen in de wachtruimte bij de gate. Bovendien kan je er net zo veel eten en drinken als je wilt. Ook handig. Natuurlijk doe ik nog een kleine wijnproeverij, als afsluiting van onze reis.

Het vliegtuig is niet vol en we zitten met z’n tweeën op een rijtje van drie met veel beenruimte. We kijken wat filmpjes, luisteren naar muziek en slapen af en toe een poosje.

     

Dinsdag, 2 juni 2026

Dag 21, Soesterberg

Om 12 uur komen we op Schiphol aan, en na een vlucht van een uur of negen voelen we ons best goed. De taxi die we besteld hebben staat al een poosje op ons te wachten. Een mooie zwarte Tesla met een leuke jongeman erin. Hij vertelt dat het bedrijf waar we geboekt hebben een ‘veilingbedrijf’ is, waar iedereen op een rit in kan schrijven. Er wordt flink verdiend door het bedrijf en de chauffeurs krijgen maar 20 % van de ritprijs. Nu is er onlangs een nieuw bedrijf opgericht door chauffeurs zelf en die vragen maar 4% voor het bedrijf. Dat is nog eens concurrentie!

De hele rit door vertelt hij heel interessante dingen, onder andere ook over gerichte auto-inbraken, waarbij sturen of koplampen worden gestolen. Zijn BM W was ook uitgekleed. Vandaar dat hij nu een Tesla heeft, die alle verdachte bewegingen rondom de auto opneemt. Voor dieven dus echt niet interessant. We zijn thuis voor we het weten. Terwijl ik de tassen uitpak en de wasmachine vul, gaat Jakob boodschappen doen. We blijven lekker bezig, om maar niet in slaap te vallen. Dat lukt aardig.

Terugkijkend op deze bijzondere vier weken naar Alaska en Canada, zijn we allebei blij dat we het gedaan hebben. De cruise was zo heel anders dan het rondrijden met een camper. Van totale verzorging naar zelfredzaamheid. We hebben prachtige natuur gezien, die erg afwisselend was:  van een koude gletsjer tot een zonnige wijngaard.

   Toch vinden we het best heel stoer dat we met die grote camper drie weken hebben rondgereden en er aardig aan gewend zijn geraakt. De eerste week dacht ik nog dat we zoiets nooit meer moesten doen, maar nu overwegen we al om misschien volgend jaar in Noorwegen met een camper rond te rijden, of in Schotland. Altijd goed om plannen te hebben.

Maar nu gaan we eerst weer wat varen, met de ene boot of met de andere. Als we iets leuks gaan doen, komt daar vast weer een verhaal over. Voor nu is het klaar. Bedankt voor het meereizen. Tot later!

 

Donderdag, 28 mei 2026

Dag 16, Peachland, Todd’s Lakeview RV Resort

Na veel gepuzzel zijn we eruit. We gaan nog 2 nachten naar het wijngebied van Kelowna endaarna twee nachten in de buurt van Vancouver. Vandaag wordt het een tocht van ruim 3 uur.  Ik begin met rijden als we om 9 uur de  Lamplighter Camping in Revelstoke achter ons laten.

Het is al warm, dus de korte broek is aan. Het eerste stuk gaat over de brede snelweg nummer 1. Dat schiet lekker op.

We zien het landschap veranderen. Na een poosje zien we nergens meer sneeuw en is het groener om ons heen. De bergen zijn lager met royale valleien ertussen. Geen wonder dat dit een goed gebied voor boom- en wijngaarden is. Intussen rijden we op de 93, die best druk is. Er staan ook veel reclameborden, die je soms aan het denken zetten…

   We hebben een koffiestop gepland vlak bij de snelweg. Maar tot onze verbazing geeft de routeplanner aan dat we 20 km voor die tijd de weg moeten verlaten. Ik sla af en we komen op een smalle landweg, waar gelukkig geen verkeer is. Wat gek, hoe kan dat nu?

Voorzichtig rijd ik naar het eind van de weg, die uitmondt in het dorpje Enderby. De naam van het café is Enderby café en ligt vlak bij de snelweg. De routeplanner was waarschijnlijk verward door de dorpsnaam. Lang leve AI!

   We parkeren de camper op een parkeerterrein dat daar niet voor bedoeld is, maar het past. Na de koffie lopen we een rondje. We hebben toch alle tijd.

Jakob neemt het stuur over. We rijden weer een uur tot aan een klein winkelcentrum waar een Nesters supermarkt zit, die mooie groente en fruit verkoopt. Ook hier is de parkeerplaats niet ingericht voor campers, maar door anderhalve plek te nemen, past het net. We durven echt steeds meer met die grote auto.

We doen waarschijnlijk voor de laatste keer boodschappen, want alles moet op voordat we de camper weer inleveren.

Ik rijd het laatste stuk naar de camping. We zien steeds meer wijngaarden, maar het is nog niet gelukt om een toertje te boeken.

Aangekomen op de camping duurt het even voor we geïnstalleerd zijn. Maar dan staan we ook mooi en is het tijd voor lunch. Er hangt een relaxte sfeer hier en we zitten gewoon een poosje naar het water te kijken van het Okanagan meer voor ons. Verwoed doe ik nog een poging om een wijntour te vinden waarbij we in de buurt kunnen worden opgehaald, zodat we de camper kunnen laten staan. Dat lukt niet echt en we besluiten om dan morgen zelf maar een rondje te gaan rijden.

Het is tijd voor een wandelingetje langs het meer. Het is warm en het water geeft wat verkoeling. Dan komt er ineens een mailtje binnen dat er toch een wijntour mogelijk is, waarbij we voor de deur worden opgehaald. Wat een mazzel. We rommelen nog wat aan in en om ons huis en gaan op tijd naar bed.

Vrijdag, 29 mei 2026

Dag 17, Peachland, Todd’s Lakeside RV Resort

De nacht is warm ondanks de regen en het onweer dat losgebarsten is. Het lijkt wel of het weer hier samenwerkt met dat in Nederland, waar het ook warm is en onweer gemeld wordt. Het wordt een beetje droger tegen de ochtend en ik ga snel douchen, voordat iedereen op deze toch wel drukke camping hetzelfde idee heeft.

Om 1 uur worden we opgehaald voor de wijntour en de hele ochtend doen we maar zo’n beetje, hopend dat het weer nog wat opknapt. Tegen 1 uur gaan we naar de ingang van de camping en al snel worden we opgehaald door Brian. We blijken de enige twee gasten te zijn. Het wordt dus een privé tour. Het seizoen is nog niet echt begonnen vertelt hij. Het is een spraakzame man en hij heeft vier locaties uitgezocht waar we terecht kunnen.

       Bij de eerste, met de naam Black Swift (zwarte gierzwaluw), zijn we de eerste gasten. Een lieftallige dame komt met de eerste fles wijn en vertelt er een mooi verhaal bij. Als ze een bodempje wijn heeft ingeschonken, laat ze ons alleen om te proeven. Zo gaat dat tot vier keer toe. Wat ons opvalt is dat alle wijnen een blend (mengsel) zijn van verschillende druiven. Op onze vraag daarover antwoord ze dat de wijngaarden in de buurt vrij klein zijn en dat ze daarom druiven van verschillende wijngaarden combineren. Bijzonder!

De tweede locatie is totaal anders en heet Mt Boucherie, naar de berg hier vlakbij. De wijnen smaken een beetje vlak, alsof ze aangelengd zijn met water. Alleen de rosé is lekker, maar geeft geen nasmaak en vervliegt heel snel.

De derde locatie is echt een staaltje van koopmanschap. Het verhaal erbij is boeiend. Een Duitse meneer Frind had een dating website gebouwd die heel succesvol was. Toen hij die verkocht, had hij zoveel geld dat hij een nieuw speeltje bedacht. Een wijnbedrijf. Met druiven uit de hele omgeving maakte hij verschillende wijnen, alweer allemaal blends, en verkocht die aan leden van de wijnclub. Hij breidde het bedrijf uit met twee pizzaovens, waardoor de omzet lekker omhoogging. Omdat zijn bedrijf aan het water ligt, opende hij ook steigers, zodat gasten per boot op bezoek konden komen. Bizar, maar erg slim. En de wijn? Hmm, niet echt om van onder de indruk te zijn.

       

Het blijkt dat in Canada het wijnproeven meer een vorm van uitgaan is, dan van echte interesse in wijn. Grote groepen jonge mensen bespreken een proeverij voor hun vrijgezellenavond of hun verjaardag en dan wordt het een luidruchtige boel. Volgens ons is dat in Europa toch echt anders.

De vierde locatie is echt bizar. Een waarschijnlijk ook rijke man heeft een soort ruïne gebouwd met een interieur uit oude kerken en kloosters uit Europa. Die eigenaar is een gesjeesde popzanger, die een baantje op een wijngaard kreeg. Dat beviel hem en hij bedacht dat het drinken van wijn een goede gelegenheid is om ergens te bijven hangen, omdat je toch niks anders te doen hebt. Dat blijkt aan te slaan. Intussen heeft die zanger nog twee wijnbedrijven gekocht. De wijn is eigenlijk niet zo belangrijk. Het gaat om de beleving!

                      

Dit werd dus voor ons een heel leerzame middag. Een heel andere ervaring dan we in Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en Europa beleefden. Toch vinden wij eigenlijk dat de smaak van de wijn het belangrijkste zou moeten zijn; maar ’s lands wijs, ’s lands eer. Wie zijn wij tenslotte…. Uiteindelijk hebben we 16 wijnen geproefd en vooral ik, ben toch een beetje licht in m’n hoofd na afloop. Alcohol zal er dus zeker in gezeten hebben.

In koken heb ik echt geen zin meer, dus het wordt een noedelsoepje en een boterham met aardbeien. Prima voor een keer.

Zaterdag, 30 mei 2026

Dag 18, Surray, Peace Arch RV Park

We staan op tijd op, want we hebben heel wat kilometers voor de boeg. Brian, onze gids van gister, vertelde ons dat de lange route naar ons volgende doel echt veel mooier is  dan dekortere route, die we hadden uitgezocht. In plaats van 350 km wordt het nu 470 km, langs het water en dwars door de bergen

We vertrekken om 9 uur en hebben de afstand in vier stukken verdeeld, zodat we kunnen afwisselen met rijden. Ook een koffie stop en een lunchplek zoeken we van die voren uit. Een heel programma dus. Het eerste stuk is prachtig, langs dat mooie Okanogan meer. Dan volgt een traject door de bergen met haarspeldbochten en besneeuwde bergtoppen in de verte.

   Als lunchplek hebben we Hope uitgezocht, waar de films over Rambo met Sylvester Stallone zijn opgenomen. Natuurlijk zien we hem overal en zelfs als een houten standbeeld. We lunchen in een bekend restaurant met de naam Blue Moose. Het was er druk, maar wat het bijzondere was, is me ontgaan. De soep was heerlijk!

Als Jakob achter het stuur zit, ziet hij het lampje van de motor geel branden, terwijl alle ander meters niks geks laten zien. Hmm, toch niet zo’n lekker idee om daar verder mee te rijden. We nemen contact op met het noodnummer van Fraserway en worden gerustgesteld. Als er niks stinkt of rookt, kunnen we gewoon doorrijden. Ik had ook nog een mailtje met foto gestuurd en zelfs daarop werd al snel gereageerd. Goeie service dus. We stapte weer in en reden naar Surray, een buitengebied van Vancouver.

Het laatste stuk gaat over binnenwegen, waar je maar 60 mag rijden. Dat schiet niet erg op maar voert ons tussen mooie landerijen en paardenbedrijven door. Tegen vijf uur komen we aan op een heel efficiënte camping in Surray. Niet veel groen, maar keurig georganiseerd. Een ideale plek vanwaaruit je Vancouver kan gaan bekijken, want de bushalte is voor de deur.

Nu eerst een biertje, dat hebben we wel verdiend. En dan morgen maar kijken wat we met onze laatste dag gaan doen.

 

Maandag 25 mei 2026

Dag 13, Banff

Het is relaxed wakker worden vanmorgen, want ons uitje begint pas om 13.30. We ontbijten op ons gemak, ruimen een beetje op in de camper en genieten van het mooie weer.

Tegen half elf lopen we op ons gemak naar de bus, die ons naar Banff zal brengen. Er wordt goed gebruik gemaakt van deze service.  Omdat onze lunch een beetje in het gedrang komt gaan we eerst langs de supermarkt om wat belegde sandwiches te kopen.  Daarna is het tijd voor koffie op een terrasje. Heerlijk dat we buiten kunnen zitten want er is nauwelijks wind.

Op ons gemak lopen we naar het station, waar de tourbus ons gaat oppikken. We zijn te vroeg en gaan lekker op een bankje mensen zitten kijken. Hoe leuk is dat?!   Om half twee komt er een bus van een gemiddelde lengte. De groep is dus niet zo heel groot.

De chauffeur/ gids is geen Canadees maar een Chinees die uit Hongkong komt. Hij maakt een nerveuze indruk en spreekt slecht Engels. De bus zit vol met allerlei soort mensen. We mogen een flesje water en een zakje chips pakken.

Gelukkig rijdt Michael (een echte Chinese naam??)  goed en staat erop dat we allemaal onze veiligheidsriem om doen. Als we bij Lake Louise aankomen zijn er heel wat pendelbussen die grote groepen toeristen uitladen. Met eigen vervoer kan je er niet komen.

We lopen een pad op dat tussen de bomen door naar het meer gaat. Ongelofelijk wat geweldig. Een derde van het meer is nog bedekt met ijs en de rest weerkaatst de machtige bergketen, die het meer omringt. Ineens zien we onze buren van de camping. Een leuk stel dat ook dit camperavontuur is aangegaan. Daar hoort toch een foto bij!

  We lopen langs het enorme hotel dat aan de voet van het meer staat. Niet echt mooi maar heel erg indrukwekkend. Het zal wat kosten om daar te logeren. We hebben ruim een uur om rond het meer te wandelen. We zitten een poosje op een bankje en eten een appel. Thuis zou je het klokhuis in het water gooien, maar hier echt niet!!

We vervolgen onze tocht naar Emerald Lake. Dat ligt wat lager en is helemaal ontdooit. De kleur van het water is zo mooi!     

Het is intussen flink warm geworden en we hebben zin in een ijsje. Dat zou verkrijgbaar moeten zijn in het hoofdgebouw, dat een mooi hotel blijkt te zijn. En ja hoor een vriendelijke man vraagt hoeveel bolletjes ijs ik wil. Niks uit een vriezer met verpakte ijsjes. Bescheiden zeg ik twee, betaal het en loop naar buiten, want hij komt het brengen.

Samen met Jakob wachten ik een poosje, maar dan begint de tijd te dringen dat we terug moeten zijn bij de bus. Tja, als hij nu dat ijs nog kwam brengen, was er toch geen tijd meer om het op te eten. Teleurgesteld lopen we terug naar de bus. Nou ja, de gedachte aan dat ijsje blijft nu misschien nog wel langer hangen dan het genot van de smaak.

De laatste stop is de ‘Naturel  Bridge’, een fascinerend watergeweld, waar je een soort brug in zou kunnen zien. Alweer indrukwekkend.

We rijden terug naar Banff, het is half zeven  als we terug zijn. We moeten nog boodschappen doen. Als we om acht uur terug bij de camper zijn, is het fijn om een restje chili con carne in de magnetron op te warmen. We zijn best moe geworden van alle indrukken en veel honger hebben we niet meer.

Ik zit nog een poosje buiten en zie ineens een loslopende hond . Wat gek, die moeten hier aangelijnd zijn. Ik kijk nog eens goed en zie dat het een coyote is, die op de plek loopt waar eerder drie vrouwtjes ‘elken’ (soort edelhert) aan het grazen waren. Oei, er was ons verteld dat die hier rondscharrelden en daarom mag er beslist niks eetbaars buiten de camper gezet worden. Ik blijf doodstil zitten en zie dat andere mensen erachteraan lopen met een camera. Als ze terugkomen blijkt dat er zelfs twee coyotes liepen. Een extra reden om de camperdeur vannacht maar extra goed op slot te doen.

Dinsdag 26 mei 2026

Dag 14, Lamplighter Campground, Revelstoke

Rond half acht word ik wakker van de regen. Best gek na zo’n zomerse dag van gister. Het is bewolkt en somber. Volgens het weerbericht moet het beter worden als we meer naar het westen rijden.     

Jakob neemt het eerste uur voor zijn rekening. De weg, de Trans Canada Highway, die van Calgary naar Vancouver loopt, is breed en niet druk, maar het regent en dat is vermoeiend. .

We stoppen in Field op een mooi plekje waar we koffiedrinken. De zon schijnt en over de spoorlijn achter ons komt één van die lange Canadese treinen met containers voorbij.   

Ik neem het stuur over en heb alleen maar zonneschijn. Niet echt eerlijk, maar het is niet anders. Dan rijdt Jakob weer verder en zijn er allemaal tunnels en wegwerkzaamheden. Maar hij is een vent en brengt ons na ruim drie uur rijden naar een mooie kleine camping in Revelstoke.  

We hebben een rustige middag. Morgen gaan we had stadje bekijken. Straks gaan we de fles champagne, die we aan boord van het cruiseschip hebben gekregen, soldaat maken. Het kan toch niet zo zijn dat die nog vol is als we volgende week op het vliegtuig stappen.

Hij smaakt heerlijk. Wel een beetje veel zo’n fles met z’n tweeën, een beetje wiebelig worden we er wel van. Jakob doet zelfs een kaartspelletje, waar hij anders geen zin in heeft. Nu weet ik dus hoe ik hem kan overhalen.

Woensdag 27 mei 2026

Dag, Lamplighter Campground, Revelstoke

We slapen een beetje uit. Gister is de klok weer een uur achteruitgezet, dus ons tijdsgevoel is een beetje in de war. Het ziet er naar uit dat het een warme dag gaat worden.

Om een uur of tien wandelen op ons gemak naar het dorp, op zoek naar het treinmuseum. Na ongeveer een half uurtje lopen zijn we er. Het dorp is een beetje verlaten. Er staan niet veel huizen en er hangt een beetje slome sfeer.

 Het museum is goed opgezet. De aanleg van de Canada Pacific Railway wordt beschreven.

Ik schrik ervan om te lezen dat er duizenden Chinezen gebruikt zijn om tegen een hongerloontje dit zware werk te doen. Pure slavernij, waar ik nog nooit iets over gehoord had. Toch blijft het knap dat in 1880 begonnen werd met dit project en dat het nog gelukt is ook.

   

Er staan verschillende oude locomotieven en treinwagons, die we kunnen bekijken. Als je dan bedenkt dat er in de winter meters sneeuw moest worden getrotseerd, dan krijg je nog meer respect. Overigens valt het op dat er nu veel Chinezen in Canada wonen. Zou dat wat met vroeger te maken kunnen hebben?

We lopen terug naar de camping. Het is echt lekker warm weer geworden en de korte broeken gaan aan. We blijven als echte kampeerders voor de camper zitten, eten en drinken wat en lezen een boekje.

Het is tijd om de laatste dagen van onze reis te plannen, zodat we op tijd in Vancouver zijn. We bespreken de laatste campings en hopen nog een wijntoertje te kunnen maken.

Het kampvuur brandt lekker en het wordt tijd om eten te gaan koken.

 

Vrijdag 22 mei 2026

Dag 10, Icefields, tussen Jasper en Banff

We hebben er weer zin in vandaag. Jakob gaat rijden in z’n stoere blouse. Het is een lange vrij brede weg met de naam Icefields Parkway en ons dwars door de Canadese Rockies voert, die met sneeuw en ijs zijn bedekt.

.   De uitzichten zijn weer adembenemend! We verlaten het Jasper National Park en rijden het Banff National Park in, waarbij ons vignet wordt gecontroleerd.

Na ruim een uur komen we aan bij de camperplaats waar we gezellig naast elkaar gaan parkeren. Er zijn geen voorzieningen en het kampeergeld gaat in een envelopje. Hoe simpel kan het zijn. We eten een boterham en lopen naar het gebouw waar ons bezoek aan de gletsjer begint en kopen een kaartje.

Om 2 uur start ons evenement. We gaan met een speciaal voertuig de gletsjer op. Het monster heet een Ice Explorer en kan een helling van 30 graden aan op een gladde ondergrond. We zijn hier op een hoogte van ongeveer 2000 meter. De chauffeur/ gids is een leuke jongen met mooie verhalen.

Veiligheid gaat voorop, dus we moeten zeker de veiligheidsgordels om.

Het gevaarte kan niet harder dan 13 km per uur, dus we kruipen naar de gletsjer.. Het is een bijzondere beleving. En weer hebben we geluk met het weer. Het had net twee dagen geregend, maar nu schijnt de zon en het is niet echt koud.

Net als de andere toeristen maken we veel foto’s en ervaren het lopen op de ijzige ondergrond. Er loopt een stroompje smeltwater dat echt een blauwe kleur heeft. Zo bijzonder. Jakob gaat naast een wiel van  dit reuze voertuig staan om een indruk te krijgen van de afmeting.

   

En ook de bergen zijn imposant. De gletsjer is een flink stuk gesmolten de laatste 40 jaar. Maar als je bedenkt dat zo’n duizend jaar geleden de gletsjer ook gegroeid is, denk ik dat dit proces hoort bij de evolutie van de aarde.

We kruipen weer terug met de Ice Explorer naar het verzamelpunt, vanwaar we naar de Skywalk gebracht worden met een bus. Daar krijgen we nog meer informatie over de bergketens rondom ons en alle ‘wildlife’ dat er te vinden is.    

Na een uur of drie keren we tevreden terug naar de camper en zitten nog een poosje buiten met een wijntje om te genieten van de besneeuwde bergen om ons heen. Het was alweer een mooie dag. Langzamerhand koelt het af en we gaan naar binnen, waar we hutspot eten met rookworst, dat past goed bij deze omgeving.

Zaterdag 23 mei 2026

Dag 11, Banff

Ik word wakker rond een uur of 6 van de regen, die op ons dak klettert. Als ik naar buiten kijk ziet het er mistroostig uit. Wat een verschil met die zonnige witte berghellingen van gister. Als Jakob wakker wordt zet hij de kachel aan. Dat is wel nodig want buiten is het een graad of 4. De camper is overigens goed geïsoleerd en na een kwartiertje is het alweer aangenaam genoeg om uit bed te komen.

We vertrekken rond half 10, terwijl het nog regent. We hopen dat die stopt als we gaan afdalen naar 1000 meter. En inderdaad, het wordt droog al blijft de zon nog wel achter de wolken. Ik rijd het eerste uur tot aan de koffieshop bij Bow Lake. We parkeren de camper en gaan op zoek naar het koffietentje. Er ligt een enorme berg sneeuw en het meer is bevroren. Als we de voordeur van een gebouw vinden staat er op een papiertje dat ze op 1 juni opengaan. Dat lijkt met ook een wijs besluit als ik zie hoeveel sneeuw er nog ligt…

   Maar hoe makkelijk is het om koffie in de camper te maken. Dat doen we dus ook. Een half uur later vertrekken we richting Banff. Het weer wordt steeds beter en tegen de tijd dat we de camper parkeren schijnt de zon volop.

Tot nu toe stonden we op kleine campings, maar deze is echt heel groot. Je deelt met z’n tweeën een plek en er zijn lange straten, waarin 50 plekken zijn. Toch is het prima, want hier staan veel bomen, die voor genoeg privacy zorgen.

Na de lunch gaan we met de pendelbus naar het stadje. Slim om zo’n bus te laten rijden, anders moeten al die campers ergens in het dorp parkeren.

Het is heel druk als we er aankomen. Er hangt een gezellige zondagse sfeer. Veel families en en heel veel Aziaten die alleen maar fotoreportages van elkaar maken.

We lopen het dorp door en komen bij een fraai gebouw aan met cascades, wat het eerste hoofdkantoor was van de nationale parken. Er ligt een grote tuin omheen met fraaie waterpartijen. We zien dat er iets verderop een museum is

Het blijkt een verzameling van opgezette dieren te bevatten en een verhaal over hoe het vroeger was. Dat valt een beetje tegen, maar het gebouw is prachtig.

Als we daarna wat boodschappen hebben gedaan, zie ik aan de overkant een brouwerij met café-restaurant. Daar hebben ze vast lekker bier. En inderdaad smaakt het geweldig.

We nemen de bus terug naar de camping en ik maak spaghetti. Best gek dat het zo anders smaakt dan thuis. Maar toch niet verkeerd.

 

Zondag 24 mei 2026

Dag 11, Banff

Wat zullen we doen vandaag? Het lijkt mooi weer te worden. We besluiten met de Banff Gondola omhoog te gaan. We kleden ons warm aan want zal wel koud zijn boven. Het duurt even voor we er zijn, want meer mensen hebben hetzelfde plan. Er worden twee keer zoveel gondels aan de kabel gehangen om de stroom toeristen naar boven te krijgen.

Het is er prachtig. Die Canadese bergen zijn toch echt anders dan die in Europa. Imponerend, vooral nu er nog sneeuw op ligt. En het blijkt helemaal niet koud te zijn boven.

Onze truien gaan in de rugzak, dat past net. Na een uurtje hebben we het wel gezien en gaan weer naar beneden. Daar is het echt zomer. De korte broeken en blote hemdjes van de jongedames bepalen het straatbeeld. 

Het is half drie en tijd voor de lunch. We zoeken de brouwerij weer op en eten er heerlijk. Dat scheelt weer koken vanavond.

Het plan was om morgen te vertrekken, maar eigenlijk willen we nog naar Lake Louise, dat moet echt de moeite waard zijn. Met eigen camper is daar niet makkelijk te komen vanwege de beperkte parkeerplaats voor die grote dingen. We boeken een nachtje camping bij en zoeken een toertje uit naar Lake Louise. Dat lukt allemaal. We hebben er zin in.

 

Dinsdag 19 mei 2026

Deze keer een bericht over drie dagen. Dat geeft de lezers (en mij….) meer tijd om bij te komen van al dat drukke gedoe!:-).

Dag 7, Canoe River Campground, Valemount

Vandaag gaan we varen op de Mud Creek bij Blue River. We rijden om half 10 de camping af en gaan op weg naar het startpunt van de boottocht. Het is mooi weer, een beetje fris en de weg is droog. Het is rustig en Jakob rijdt het eerste stuk. Tegen 11 uur komen we aan bij de afslag naar het Eco Rivercamp. De weg is onverhard en we moeten nog een smal bruggetje over. Best eng, maar we hebben al betaald, dus er is geen weg terug.

Voor campers is er genoeg parkeerplek. We zien al gauw de boten klaarliggen. Het zijn Nieuw-Zeelandse  jetboten, die op heel ondiep water met grote snelheid kunnen varen.

We zijn mooi op tijd en er staan niet veel mensen te wachten. Dan komt er ineens een buslading toeristen aan die voorrang krijgen. Een beetje pech voor ze want het begint te waaien en te hagelen. Als wij een half uur later aan boord stappen is de lucht blauw en de zon schijnt.

Het wordt een ongelooflijk mooie tocht. Eerst varen we een stuk over een meer en daarna met een flinke snelheid via de rivier tot bijna aan de gletsjer.

      Het water is ondiep, je ziet de kiezelstenen. Op sommige plekken staat niet meer dan 30 centimeter water. Met een enorme snelheid schieten we tegen de stroming in naar de oorsprong. Wat een schoonheid.

We zijn op zoek naar beren en kijken intensief naar de oever. Als we op het verste punt zijn aangekomen, vertelt de gids van alles over de verschillende soorten en wat je wel en niet moet doen als je ze tegenkomt. Helaas zien we er geen, totdat we bijna terug zijn bij het botenhuis en er een kleintje het riviertje overzwemt. Zodra die aan wal is verdwijnt het snel tussen de bomen.    

Na drie uur zijn we terug bij de camper. Wat een geluk hebben we met het weer. En wat een bijzondere ervaring weer.

De tocht naar de camping is nog een uurtje. Ik kruip achter het stuur en parkeer ons huis op wielen onder de bomen naast een stromende rivier. We kopen een bundel hout en Jakob gaat fikkie stoken. Na een poosje brandt het vuur lekker en we drinken wat, terwijl we genieten van de omgeving en het kampvuur.

Als het koud wordt gaan we naar binnen. Ik kook weer wat lekkers op twee pitjes, waar we van genieten.

Er is heel slecht internet, dus Jakob buigt zich over het puzzelboek (met dank aan Inge) en ik lees mijn boek uit. Wat een geweldige dag was dit!

Woensdag 20 mei 2026

Dag 8, Wapiti Campground, Jasper

Rond half 10 komt Jakob naar me toe en zegt: ‘Zullen we gaan? Het is al half 11.’ Ik kijk op mijn horloge en zie dat het half 10 aanwijst. We houden onze Apple watches naast elkaar en inderdaad, twee verschillende tijden. Bij het uitrijden van de camping vragen we aan de beheerder hoe dat nou kan. Oh, zei ze, het ene is Calgary (Alberta) tijd en het andere is Vancouver (Britisch Columbia) tijd. Weer wat geleerd. Maar het blijft gek dat onze horloges het niet eens waren.

Ik ga rijden. Het is maar 130 km vandaag en daar heb ik wel zin in. En wat een mooie tocht weer, met witte sneeuwtoppen voor ons en prachtige meren naast ons. Er valt maar één klein buitje. Als we aankomen bij Wapiti Campground, net buiten Jasper, schijnt de zon en we kunnen buiten lunchen.

Het ziet er hier vreemd uit, kaal met veel afgehakte boomstammen. Op internet lees ik dat er in de zomer van 2024 een enorme brand is geweest, veroorzaakt door blikseminslag en droogte. Ongelofelijk dat het land zoveer tijd nodig heeft om zich te herstellen. Daarom ziet de camping er zo vreemd uit, maar het heeft ook wel iets bijzonders.

Bij het inchecken worden we weer gewaarschuwd voor beren en vrouwtjesrendieren. Die lopen hier echt los en kunnen agressief zijn.

Het dorp Jasper ligt ruim een uur lopen bij de camping vandaan. Het is een prachtig pad, dat een heel eind langs de rivier loopt.

Halverwege zien we aan de overkant van het water een groep dikhoornschapen. Leuk om naar te kijken als ze zo langs de oever rondscharrelen.

 

Jasper blijkt een dorpje te zijn met veel kledingwinkels en restaurantjes. Er zijn geen winkels met skiuitrustingen, zoals in Whistler. Het is meer een wandeldorp, zo lijkt het.

We kijken wat rond, doen boodschappen en gaan met een pendelbus terug. Daar zitten we ruim een uur in, want hij doet alle vakantiehotels aan en rijdt dan weer terug naar het dorp, voordat we de kant van de camping op gaan. Helaas lukt het niet om te betalen, want we hebben geen gepast geld. De app waarmee dat via de telefoon wel zou kunnen, doet het niet in een NL netwerk, dus we genieten gratis van dit mooie ritje.

Het is te koud om buiten bij het kampvuur te zitten, dus we steken het vandaag maar niet aan. Morgen is er weer een dag. We blijven hier nog een nachtje extra staan en willen morgen met de Skytram de berg op als het net zo helder is als vandaag.

Donderdag, 21 mei 2026

Dag 9, Jasper, Wapiti Campground

Vannacht slaat ineens de kachel aan, terwijl de thermostaat op 10 graden staat. Het moet dus heel koud zijn buiten. Als ik later op het weerbericht kijk, zie ik dat het rond 6 uur 2 graden onder nul was. Tja, dat kan hier in de Rocky Mountains. Er wordt ook steeds gewaarschuwd voor snelle weersveranderingen.

Jammer genoeg is het bewolkt en dat blijft zo de hele dag. Het heeft dus niet veel zin om met de Skytram naar 2200 meter te gaan, want dan zien we vast niet veel. Nou ja, een rustig dagje in deze mooie omgeving is ook niet verkeerd. We lezen wat, maken een puzzeltje en besluiten dan om met de camper boodschappen te gaan doen in Jasper.

Gelukkig vergeten we niet alles vast te zetten, zoals gister, toen ik gewoon m’n shampoo in de douche op een plankje had laten staan. Dat kan op een boot nog wel, maar in een camper echt niet. Het is maar 10 minuten rijden en we parkeren op de speciale camper parkeerplaats.

.   We wandelen wat rond en besluiten om hier te gaan lunchen, dan hoef ik vanavond niet te koken. Het zonnetje komt af en toe even door en dan is het gelijk heel aangenaam op straat.

Voordat we bij de supermarkt zijn lopen we langs een winkel met truien, vesten en T-shirts. Jakob heeft al een week lang zin in een houthakkershemd en dan zien we ineens een leuke. Ikkijk ook wat rond en vind ook zomaar drie dingen die ik leuk vind. Een kleurige overblouse, een vest en een T-shirt.

Het is alles van Chinese makelij en de winkeleigenaren zijn ook Chinezen. Die nemen zo ongemerkt toch heel veel over in alle landen van de wereld. Maar goed, wij zijn blij met onze nieuwe spullen. Nog snel even naar de supermarkt en tanken. Deze camper gebruikt best veel brandstof. Om de twee dagen staan we wel bij de pomp en tanken dan toch iedere keer voor ruim 100 euro.

Terug op de camping is het tijd om ons vuurtje aan te steken. We hebben nu allebei een warm nieuw kledingstuk, dus buitenzitten is niet echt vervelend.Het vuur gaat deze keer heel makkelijk aan en we branden flink wat stukken mooi droog hout op.

Zo’n rustige dag is eigenlijk best heel lekker en vliegt om. Morgen gaan we de Icefield Parkway rijden. Dat moet geweldig zijn.