Maandag 25 mei 2026

Dag 13, Banff

Het is relaxed wakker worden vanmorgen, want ons uitje begint pas om 13.30. We ontbijten op ons gemak, ruimen een beetje op in de camper en genieten van het mooie weer.

Tegen half elf lopen we op ons gemak naar de bus, die ons naar Banff zal brengen. Er wordt goed gebruik gemaakt van deze service.  Omdat onze lunch een beetje in het gedrang komt gaan we eerst langs de supermarkt om wat belegde sandwiches te kopen.  Daarna is het tijd voor koffie op een terrasje. Heerlijk dat we buiten kunnen zitten want er is nauwelijks wind.

Op ons gemak lopen we naar het station, waar de tourbus ons gaat oppikken. We zijn te vroeg en gaan lekker op een bankje mensen zitten kijken. Hoe leuk is dat?!   Om half twee komt er een bus van een gemiddelde lengte. De groep is dus niet zo heel groot.

De chauffeur/ gids is geen Canadees maar een Chinees die uit Hongkong komt. Hij maakt een nerveuze indruk en spreekt slecht Engels. De bus zit vol met allerlei soort mensen. We mogen een flesje water en een zakje chips pakken.

Gelukkig rijdt Michael (een echte Chinese naam??)  goed en staat erop dat we allemaal onze veiligheidsriem om doen. Als we bij Lake Louise aankomen zijn er heel wat pendelbussen die grote groepen toeristen uitladen. Met eigen vervoer kan je er niet komen.

We lopen een pad op dat tussen de bomen door naar het meer gaat. Ongelofelijk wat geweldig. Een derde van het meer is nog bedekt met ijs en de rest weerkaatst de machtige bergketen, die het meer omringt. Ineens zien we onze buren van de camping. Een leuk stel dat ook dit camperavontuur is aangegaan. Daar hoort toch een foto bij!

  We lopen langs het enorme hotel dat aan de voet van het meer staat. Niet echt mooi maar heel erg indrukwekkend. Het zal wat kosten om daar te logeren. We hebben ruim een uur om rond het meer te wandelen. We zitten een poosje op een bankje en eten een appel. Thuis zou je het klokhuis in het water gooien, maar hier echt niet!!

We vervolgen onze tocht naar Emerald Lake. Dat ligt wat lager en is helemaal ontdooit. De kleur van het water is zo mooi!     

Het is intussen flink warm geworden en we hebben zin in een ijsje. Dat zou verkrijgbaar moeten zijn in het hoofdgebouw, dat een mooi hotel blijkt te zijn. En ja hoor een vriendelijke man vraagt hoeveel bolletjes ijs ik wil. Niks uit een vriezer met verpakte ijsjes. Bescheiden zeg ik twee, betaal het en loop naar buiten, want hij komt het brengen.

Samen met Jakob wachten ik een poosje, maar dan begint de tijd te dringen dat we terug moeten zijn bij de bus. Tja, als hij nu dat ijs nog kwam brengen, was er toch geen tijd meer om het op te eten. Teleurgesteld lopen we terug naar de bus. Nou ja, de gedachte aan dat ijsje blijft nu misschien nog wel langer hangen dan het genot van de smaak.

De laatste stop is de ‘Naturel  Bridge’, een fascinerend watergeweld, waar je een soort brug in zou kunnen zien. Alweer indrukwekkend.

We rijden terug naar Banff, het is half zeven  als we terug zijn. We moeten nog boodschappen doen. Als we om acht uur terug bij de camper zijn, is het fijn om een restje chili con carne in de magnetron op te warmen. We zijn best moe geworden van alle indrukken en veel honger hebben we niet meer.

Ik zit nog een poosje buiten en zie ineens een loslopende hond . Wat gek, die moeten hier aangelijnd zijn. Ik kijk nog eens goed en zie dat het een coyote is, die op de plek loopt waar eerder drie vrouwtjes ‘elken’ (soort edelhert) aan het grazen waren. Oei, er was ons verteld dat die hier rondscharrelden en daarom mag er beslist niks eetbaars buiten de camper gezet worden. Ik blijf doodstil zitten en zie dat andere mensen erachteraan lopen met een camera. Als ze terugkomen blijkt dat er zelfs twee coyotes liepen. Een extra reden om de camperdeur vannacht maar extra goed op slot te doen.

Dinsdag 26 mei 2026

Dag 14, Lamplighter Campground, Revelstoke

Rond half acht word ik wakker van de regen. Best gek na zo’n zomerse dag van gister. Het is bewolkt en somber. Volgens het weerbericht moet het beter worden als we meer naar het westen rijden.     

Jakob neemt het eerste uur voor zijn rekening. De weg, de Trans Canada Highway, die van Calgary naar Vancouver loopt, is breed en niet druk, maar het regent en dat is vermoeiend. .

We stoppen in Field op een mooi plekje waar we koffiedrinken. De zon schijnt en over de spoorlijn achter ons komt één van die lange Canadese treinen met containers voorbij.   

Ik neem het stuur over en heb alleen maar zonneschijn. Niet echt eerlijk, maar het is niet anders. Dan rijdt Jakob weer verder en zijn er allemaal tunnels en wegwerkzaamheden. Maar hij is een vent en brengt ons na ruim drie uur rijden naar een mooie kleine camping in Revelstoke.  

We hebben een rustige middag. Morgen gaan we had stadje bekijken. Straks gaan we de fles champagne, die we aan boord van het cruiseschip hebben gekregen, soldaat maken. Het kan toch niet zo zijn dat die nog vol is als we volgende week op het vliegtuig stappen.

Hij smaakt heerlijk. Wel een beetje veel zo’n fles met z’n tweeën, een beetje wiebelig worden we er wel van. Jakob doet zelfs een kaartspelletje, waar hij anders geen zin in heeft. Nu weet ik dus hoe ik hem kan overhalen.

Woensdag 27 mei 2026

Dag, Lamplighter Campground, Revelstoke

We slapen een beetje uit. Gister is de klok weer een uur achteruitgezet, dus ons tijdsgevoel is een beetje in de war. Het ziet er naar uit dat het een warme dag gaat worden.

Om een uur of tien wandelen op ons gemak naar het dorp, op zoek naar het treinmuseum. Na ongeveer een half uurtje lopen zijn we er. Het dorp is een beetje verlaten. Er staan niet veel huizen en er hangt een beetje slome sfeer.

 Het museum is goed opgezet. De aanleg van de Canada Pacific Railway wordt beschreven.

Ik schrik ervan om te lezen dat er duizenden Chinezen gebruikt zijn om tegen een hongerloontje dit zware werk te doen. Pure slavernij, waar ik nog nooit iets over gehoord had. Toch blijft het knap dat in 1880 begonnen werd met dit project en dat het nog gelukt is ook.

   

Er staan verschillende oude locomotieven en treinwagons, die we kunnen bekijken. Als je dan bedenkt dat er in de winter meters sneeuw moest worden getrotseerd, dan krijg je nog meer respect. Overigens valt het op dat er nu veel Chinezen in Canada wonen. Zou dat wat met vroeger te maken kunnen hebben?

We lopen terug naar de camping. Het is echt lekker warm weer geworden en de korte broeken gaan aan. We blijven als echte kampeerders voor de camper zitten, eten en drinken wat en lezen een boekje.

Het is tijd om de laatste dagen van onze reis te plannen, zodat we op tijd in Vancouver zijn. We bespreken de laatste campings en hopen nog een wijntoertje te kunnen maken.

Het kampvuur brandt lekker en het wordt tijd om eten te gaan koken.