Maandag 11 mei 2026, Ketchikan

We zouden uitslapen vandaag, maar dat komt er niet van. Om 8 uur zit het ontbijt erin en gaan we een rondje over het dek wandelen. Misschien zien we nog wat zeeleven. Na drie rondjes gaan we naar binnen. Het is nog fris, maar er komt een stukje blauwe lucht. Dat belooft een mooie dag te worden.

‘Breaking the Ice Ceiling’, staat er op het programma. Dat maakt ons nieuwsgierig en we gaan kijken en luisteren. Het blijkt een presentatie met film te zijn over drie stoere vrouwen, die zich in een mannenwereld op een bijzondere manier hebben laten zien. Bij ons is dat het glazen plafond, maar hier is het geen glas maar ijs! Eén vrouw voer met een ijsbreker naar een onbereikbaar dorp, dat zou zijn uitgestorven als ze niet had doorgezet. Een ander werd piloot om in de onherbergzaamheid eenzame plekken te kunnen bereiken. De derde deed ook iets stoers, maar dat is me nu ontschoten.

Om 11 uur maakt de Zaandam vast in Ketchikan. Het was een rustige tocht. Het voordek is open en we zien de eerste huizen van het stadje. We besluiten vroeg te lunchen zodat we voor onze excursie nog even door het stadje kunnen lopen.

In Ketchikan wordt de meeste zalm van Alaska gevangen en daar maken ze geen geheim van. Het is zalm wat de klok slaat. Er blijken hier wel vijf soorten te zijn.

         Het oude centrum is authentiek en een genot om doorheen te wandelen. Natuurlijk is het toeristisch, maar wat maakt het uit. We zien een grote jachthaven en proberen te bedenken hoe het is om hier met je eigen boot te zijn.

Om half twee lopen we naar de ontmoetingsplaats voor onze gids. Tegen 2 uur komt een gehaaste jonge vrouw naar ons toe. We zijn de enige twee deelnemers dus het wordt een privétour.

     En wat is het geweldig. De gids heet Medda, is een oorspronkelijke bewoner (Tlingit) en vertelt dat ze een Tlingit moeder heeft en een blanke vader. Ze vertelt ons uitgebreid over haar clan en de gebruiken. Daardoor gaan de totempalen, waar we eerst wat lacherig over deden een heel andere betekenis krijgen. Als we in het ‘Totem Bight Park’ lopen, legt ze behalve de geschiedenis, ook veel uit over de gebruiken van nu. Bijvoorbeeld dat ze een verhaal niet mag vertellen als ze niet zeker weet of ze het goed vertelt. Op die manier blijft een verhaal authentiek. Ook legt ze uit dat het ‘community principe’ de basis is voor hun samenleving. Het is boeiend wat ze vertelt en de omgeving is prachtig. We hebben ons nooit gerealiseerd dat het leven hier zo heel anders is dan in bv Nederland, waar het individualisme de boventoon voert.

  Ze legt ook veel uit over de bomen en planten in het regenwoud en ineens begrijp ik het verhaal van onze gids in de gletsjertuin in Juneau veel beter. Die was vast ook een Tlngit en stond heel dicht bij de natuur.

Terug aan boord kleden we ons weer netjes aan. Dresscode is ‘smart casual.’ Er is een klassiek muziek trio in een van de ruimtes. We gaan lekker zitten en genieten van de mooie muziek. Daarna drinken we een drankje in de Ocean bar. Ik kies een cocktail met de naam Musquito en het smaakt ook zo, naar muggenspul, bah. Foute keuze.

In de dining room is het rustig en we genieten van ons drie-gangen diner. In de verte horen we de violiste spelen. Alweer prachtig. De klok gaat weer een uur vooruit. Een kortere nacht dus. 

Dinsdag 12 mei 2026, terug naar Vancouver

Gister voelden we het al een beetje, de kou is uit de lucht. Als we na het ontbijt een rondje over het dek gaan doen is het bijna aangenaam. Er is weinig wind en de Zaandam glijdt majestueus door het water.

De dag verloopt rustig. Er zijn nog wat presentaties, waarvan die over de voorouders van de oorspronkelijke bewoners er uit springt. Hier hoorden we dat Amerika ooit Alaska kocht van Rusland en dat de oorspronkelijke bewoners Amerikanen moesten worden. Kinderen werden naar kostscholen gestuurd om hun taal en gewoontes af te leren, waarvoor pijnlijke methoden werden gebruikt. Het was opvallend dat deze presentatie door heel weinig mensen (Amerikanen) werd bijgewoond. Schaamte??

Er zijn veel overeenkomsten met het lot dat de oorspronkelijke bewoners in de Zuid Pacific overkwam.  Het is vast de moeite waard om hier wat meer over te lezen.

De rest van de dag verloopt rustig. Het restaurant personeel loopt een afscheidsrondje tussen de gasten door. Ze maken er echt wat van.

Ik loop s’middags nog wat rondjes over het dek, we gaan nog een keer luisteren naar het klassieke trio en we bereiden ons voor op de Campertocht die morgen begint. Het weerbericht laat zien dat we beter nog niet naar het oosten moeten rijden, want daar wordt sneeuw verwacht. 

Morgenochtend worden we door iemand van Fraserway opgehaald en naar onze Camper gebracht. Na wat uitleg, gaat een nieuw avontuur daar beginnen.

Tot slot nog wat foto’s van de programma’s die we dagelijks kregen. Alles is prachtig uitgevoerd en wordt duidelijk uitgelegd. Maar er waren zoveel activiteiten op een dag, dat we het niet heel erg vinden om morgen van boord te stappen. Het was een fantastische week en we gaan zeker nog eens zoiets doen.