Tarrafal, Sao Nicolau, vrijdag 30 januari 2026

Na een rustige nacht op twee ankers in de grote baai bij Mindelo, is er een probleem. Eén van de gasten ziet het niet meer zitten, heeft lichamelijke klachten gekregen en wil naar de dokter en van boord af. Zoiets kan dus ook gebeuren. De bemanning is uiterst behulpzaam en regelt een hotel en begeleiding naar het ziekenhuis.

De rest van de passagiers geniet nog een poosje van het uitzicht en de prachtige ankerbaai. Als we vertrekken, weten we dat we de eerste uren tegen de wind in gaan motoren om genoeg hoogte te krijgen om het volgende eiland zeilend te kunnen bereiken. Dat gaat lekker en iedereen zit buiten rustig mee te bewegen op het ritme van de zee.

Maar dat blijft niet zo. De zeilen worden gezet, waarbij de wat jongere gasten omhoogklimmen om de touwtjes van de ra-zeilen los te maken. De zee wordt steeds pittiger en de Oosterschelde begint flink helling te maken. Na de lunch, waarbij je je bord goed in de gaten moet houden verdwijnen een flink aantal mensen naar hun kooi. Ik ook, met de smoes dat ik slecht had geslapen. Jakob blijft bij het stuurhuis en geniet van het geweld.

Zodra we in de luwte van Sao Nicolau komen, valt de wind weg en de golven verdwijnen. Tijd voor de ‘man over boord’ oefening. Wat een spektakel. Alle zeilen gaan zo snel mogelijk neer, de motor wordt gestart en de zware boot keert om naar de plek waar de zogenaamde drenkeling overboord is gegaan. Als er tenslotte nog echt iemand overboord springt, volgt het echte redden en aan boord hijsen van de drenkeling met een net. Wat een gesjouw.

Tenslotte is iedereen weer veiling aan boord. Een nuttige oefening!! De tocht wordt vervolgd naar de prachtige ankerbaai van Tarrafal, terwijl de zon ondergaat. We worden beloond met heerlijke pasta met tonijnschotel en een lekkere salade. Het was weer een gedenkwaardige dag.