Morgen vertrekken we naar Vanuatu

Dinsdag 27 augustus 2019

Wat is het weer toch een ongrijpbaar fenomeen. We kijken de laatste week wel 3 keer op een dag hoe het zich ontwikkelt en het blijft mysterieus. Komt dat slechte weer nu echt op ons pad, of kunnen we uitwijken. En wat als we nog langer wachten. Dan wordt het 5 dagen op de motor varen. Hmmm. lastig. We zijn natuurlijk niet de enigen die hier mee worstelen en dan is het goed om er samen over te praten. Dan verandert er niks, maar je komt soms op een idee.

In plaats van een dag of drie, zijn we 10 dagen in Musket Cove gebleven. Het is er relaxed, je mag van alle gemakken van het resort genieten en de mensen zijn daar blij. Bovendien moest ik even aansterken en dat ging daar prima. Ik ben echt weer mezelf! Wandelen en ORS, dat helpt!

      

In Musket Cove kregen we het bericht dat er langs de zuidwestkust van Fiji “damaging waves” van 5 meter zouden komen op zaterdag en zondag. Hoe of dat er dan achter het rif uitziet is moeilijk in te schatten. We kregen wel harde wind over en een rare windschifting, maar meer was het niet.

Wat we ook van verschillende kanten hoorden, was dat er een onderzeese vulkaan uitbarsting was geweest bij Tonga en dat er nu een veld van 150 vierkante kilometer richting Great Barrier reef drijft. Daar wil je echt niet in terecht komen, want je snelheid is niet meer dan 1 knoop en je onderwaterschip wordt geschuurd, of er komt zo’n steen tussen je roerblad of schroef. Zo’n zeilreis is dus niet echt altijd vakantie…..

Op een windstil moment ’s morgens vroeg hesen we de dinghy aan dek, om de gerepareerde hoes er zo goed mogelijk om te krijgen. Ellen en Martin op de boot naast ons, maakten daar een mooie serie foto’s van, zonder dat wij daar erg in hadden.

     

    

We konden ondanks de harde wind gewoon onze dagelijks wandeling doen. Iedere keer vinden we weer een nieuw pad op het eiland, dat ons brengt op plekken die we nog niet gezien hebben.

Nu kwamen we terecht in de kwekerij, waar de rode kool stond te blozen en nieuwe veldjes waren ingezaaid. Bananen worden hier gebruikt als afscheiding van stukjes land. Heerlijk om daar tussen door te lopen. Achter op het terrein was ook een hele grote kippenren. Niks geen legbatterijen hier. Gewoon lekker scharrelende kippen, die netjes hun eitjes leggen en daarna op je bord ook heerlijk smaken.

We blijven genieten van die mooie plek daar midden in de Grote Oceaan. Dat wandelen doet ons goed, want we merken dat het elke dag lekkerder gaat, ondanks de warmte.

Omdat we toch echt binnenkort zouden vertrekken, werd de boot al gecheckt, waarbij een inspectie van de masttop niet mag ontbreken.

En ook dat werd vastgelegd door de buren. Van veraf en van heel dichtbij. Het is voor onszelf ook wel eens leuk om te zien wat we doen.

Ik wist bijvoorbeeld niet, dat ik zo’n gek gezicht trek als ik aan de lier draai. Misschien is het wel zwaar werk…

         

Na nog een gezellig afscheid op het eiland van Acapella (Martin en Ellen) en Loupan (Ulla en Pelle) vertrokken we maandagmorgen naar Denarau om uit te klaren. We keken nog een keer naar het weer en werden weer onzeker. Toch maar gewoon onze dingen doen!

We gingen te voet naar een supermarkt, zo’n klein half uurtje van de marina vandaan en namen terug toch maar een taxi. We liepen Ulla tegen het lijf in de marina. Nog maar een keertje samen eten? Natuurlijk!

Het is nu dinsdagmorgen. Om 11 uur haalt Jakob de officials op die vanaf de boot het uitklaren regelen. En dan gaan we toch maar morgen weg. Jakob heeft op open CPN een soort route planning gemaakt, die overigens bij ieder nieuw weerbericht er weer anders uitziet. Het is nog niet zeker of we nu naar Port Resolution op Tanna gaan, of naar Port Vila op Efate. Over een week weten we wat het geworden is.

Zodra de officials van boord zijn, ga ik koken voor een paar dagen en dan halen we morgen het anker op.

Dit bericht werd geplaatst in Pacific op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.