Categoriearchief: Uncategorized

Glengarriff – Lawrence Cove – Castletownbere – Dingle

Donderdag, 13 juni 2024, Dingle

We treffen het enorm met het weer. De zon schijnt al drie weken regelmatig en dan is het ondanks de temperatuur van een graad of 14 toch heel behaaglijk. Op zee kan het nog koud zijn, dus dan gaat het thermohemd aan en soms de zeilbroek met laarzen. Volgens de Ieren hebben we geluk met dit mooie weer. 

We blijven nog een dag in Glengarriff om de botanische tuin te bezoeken. Een klein oud passagiersbootje zet ons over vanaf Glengarriff naar Garinish eiland en vraagt 15 euro pp. voor een stukje van nog geen tien minuten. Goeie business dus, want er is veel belangstelling voor.

Onderweg zien we zeehonden die bij laag water op de rotsen in het zonnetje liggen. Leuk om te zien. Nu hoeven we niet meer naar Adrigole om die dieren te spotten.

.   De botanische tuin op Garinish eiland is echt prachtig en groter dan verwacht. We lopen alle paadjes door en klimmen zelfs naar een Martello toren. De geplande lunch gaat niet door, vanwege personeelstekort in het restaurant. Jammer! Dat is dus ook in Ierland al een probleem.

    We lopen naar het dorp, waar ik toch nog iets koop in de Aran winkel. Het wordt een muts, die heerlijk zit en lekker warm is en bovendien weinig plaats inneemt.

We lunchen in Glengarriff bij een restaurant met visspecialiteiten. Het wordt zalm met grote garnalen. Heel lekker, maar het bleek koud te zijn, terwijl we een warm gerecht hadden verwacht.

         Vrijdag varen we verder naar Bere eiland, een klein eilandje in de Bantry baai. Daar wacht een leuk haventje op ons. De wind is pal tegen. We kruisen tegen de golven en de wind op met Peter aan het roer. Na vijf slagen is het mooi geweest en gaan we verder op de motor. Voordat de wind verder aantrekt maken we vast aan een lange steiger.

Lawrence Cove Marina ligt in een beschut baaitje. Alweer zo’n pareltje, verscholen in een hoekje van Bere Island. 

Jakob gaat met de haven mees-ter mee om in te schrijven. Hij komt terug met het bericht dat er zaterdagmorgen een Parkrun van vijf kilometer is.  Ik zoek op internet wat meer informatie en kan me inschrijven, zodat ik een barcode krijg. Als ik die laat zien zal mijn deelname worden geregistreerd. Altijd leuk!

De mannen blijven aan boord want er zijn klussen te doen. De lieren moeten een beurt krijgen: de ritsen van de zeil hoezen en de kuiptent moeten worden ingespoten met teflonspray en de kachel moet gedeeltelijk uit elkaar gehaald worden, want de brandstoftoevoer is verstopt. Zowel de kuiptent en de kachel zijn echt nodig om de soms wat kille avonden aangenaam te maken.

Zaterdagmorgen vertrek ik op tijd naar het verzamelpunt van de Parkrun. Er zijn hardlopers en wandelaars. Ik sluit me aan bij de wandelaars, waar een aantal Nederlanders bij zijn. Ze zijn op bezoek bij hun vriend Thom om zijn verjaardag te vieren. Het zijn leuke mensen met mooie verhalen.

Het is een prachtige wandeling met aan het einde een mooi uitzicht op de haven. De wandeling wordt afgesloten met gratis koffie en taart. Wat een verrassing!

Terug aan boord zijn de klussen naar tevredenheid afgerond en ‘s middags gaan de mannen de wandeling maken, zodat ze niks hoeven te missen van deze bijzondere plek.

We blijven nog een dag op dit mooie eiland en lopen zondag een stuk van de Beara Way. Ons doel is de Ardagh Martello toren die op een heuvel van ruim 160 meter staat. De uitzichten zijn geweldig. Het pad terug gaat door het open veld. We moeten goed uitkijken waar we onze voeten neerzetten, want zwikken is niet handig.

        

Thom, de vriend van de Hollanders die op Bere Island een huis heeft, komt even naar de boot kijken en vraagt of we die avond naar de pub komen. Er is ‘open mike’. Jakob haalt zijn accordeon tevoorschijn en probeert wat liedjes met Peter uit. Het is 20 jaar geleden dat ze dat samen deden. Oef, best weer lastig. 

Om half negen lopen we naar de pub met accordeon en liedteksten mee. Na een uurtje zijn de mannen aan de beurt. Het eerste nummer gaat goed, maar het tweede stort een beetje in. Nou ja, dat mag allemaal. Het is gezellig en de sfeer is goed. Tevreden lopen we tegen elven terug naar de boot.

  We staan de dag erna op tijd op om naar Castletownbere te varen, een vissersplaatsje aan de noordkant van Bere Island, op ongeveer 6 mijl afstand. Het is tijd om weer te provianderen.

We ankeren in de havenkom tussen de vissersschepen in. Een mooie plek met wat lichte geluidshinder van de generatoren van de vissersschepen. Daar hebben we niet echt last van en zijn vooral blij dat we met de dinghy maar een klein stukje hoeven te varen om tegenover een grote supermarkt te kunnen vastmaken aan de wal.

. We slaan voor een week eten en drinken in. Een lekker gevoel als je niet zeker weet of je de komende dagen boodschappen kan doen. Peter stuurt de volle dinghy vakkundig naar
Jonas toe en alles krijgt weer een plekje.

Na de lunch gaan we voor de tweede keer naar de wal. Nu om een wandeling te maken naar de ‘Standing Stones’. Na een klein uurtje lopen door een prachtige landelijke omgeving, zien we ze al staan. Een hond van één van de bewoners uit de buurt loopt gezellig met ons mee. Het is een heerlijke nuttige en mooie dag geworden.

   De volgende morgen moet het anker uit de klei getrokken worden. Peter en Jakob doen hun best om niet te veel troep aan boord te krijgen. De ‘dekwash’ doet weer goede dienst en een kwartiertje later zijn we op weg naar Derrynane, een tocht van een uur of zes. Daar moet een mooie ankerplek zijn. Het is stralend weer met weinig wind

We besluiten door de Dursey Sound te varen, een smal stuk water tussen een het eiland Dursey en de vaste wal, waar heel veel rare stromingen staan. Vandaag is het rustig weer. Alleen bij het smalste stuk lijkt het water op een borrelende pan kokend water. We sturen er rustig doorheen.

Er komt westenwind aan en alle zeilen gaan omhoog. Heerlijk om zo relaxed te kunnen zeilen. Wat is het prachtig hier! Het lijkt op Polynesië, maar dan een graad of 20 kouder.

  Rond drie uur komen we bij de ankerplek aan. Het paadje tussen de rotsige ingang is best spannend, maar daarna ligt de baai open om ons te verwelkomen. We pikken een ankerbal op en maken vast.

De volgende morgen is het bladstil en we genieten van de stilte van de prachtige ochtend. Het weerbericht krijgt aandacht van ons alledrie. We zien dat er vanaf donderdag slecht weer aan komt. We hebben nog één dag om een beschutte plek te vinden. Ik mail naar de havenmeester van Dingle en krijg snel antwoord. We zijn welkom ook al verwacht hij dat de haven best vol zal zijn. Dat klinkt goed.

Rond een uur of drie komen we aan en krijgen een mooie plek. Zoals verwacht begint de wind toe te nemen en tegen een uur of zes fluit het om onze oren. Dat was dus een goeie planning. We verkennen het dorp, verschalken een visje en vinden een gezellige pub. Het is er druk. Er zijn veel vakantiegangers. Dingle blijkt een echt toeristische plek te zijn. Het is grappig om te zien dat ‘druk’ hier iets heel anders betekent dan in Amsterdam of aan de Spaanse kust. 

Het plan is om hier een week of zo te blijven. Het slechte weer duurt een dag of vier en daarna is het niet de moeite om verder te varen, want Peter vertrekt donderdagmorgen weer naar huis. Van hieraf is de verbinding naar Cork, waar het vliegveld is, beter dan vanuit de volgende baai. We hoeven ons niet te vervelen, want er is hier van alles te doen. Daarover later meer.

 

 

 

Op naar Ierland!

Vrijdag 16 mei 2024, Brest

Als we zaterdag het anker ophalen in Audierne schijnt de zon uitbundig. Het wordt een prachtige dag om naar Brest te varen. Er is niet veel wind dus we starten de motor en zetten het grootzeil als steun erbij. Het is een mooie, groene kust waar we langsvaren. Het water is rustig. Er is af en toe een zeilboot te zien. Om beurten zitten we een poosje op het voordek in de zon. Het is genieten!

   Tegen 5 uur ’s middags komen we bij de Rade van Brest aan. Daar kan de motor uit en we zeilen een uur. Er staat een flinke stroming mee en we zijn eigenlijk veel te snel bij de haven.

Het is even goed uitkijken hoe je daar naar binnen vaart. Vóór ons gaan twee zeilboten die kant op en we volgen ze. Lekker makkelijk.

We leggen aan bij de tanksteiger om alvast diesel te tanken voor de volgende oversteek. Dat lukt niet echt, want de zelfbedienings-pomp heeft kuren. Het meisje van het havenkantoor komt naar ons toe, maar weet ook niet wat er loos is. Ze wijst ons in ieder geval de ligplek voor de komende week; mooi in een hoekje achterin de haven. Lekker beschut tegen de harde wind die nog gaat komen.

We ruimen de boot op en gaan naar de wal. Er zijn veel restaurantjes langs de kade. We zien een bord ‘Moules frites’ en kunnen het niet laten om daar naar binnen te gaan. We zijn niet de enigen die zich hebben laten verleiden.

Dan komen onze pannetjes en een schaaltje geelbruine slappe frietjes. Enthousiast openen we de eerste mosselen. Hmm! Als je goed zoekt zit er inderdaad een beestje in ter grootte van een pinknagel. En als je dan een visioen hebt van die grote sappige mosselen die we verwacht hadden, valt dat erg tegen. We realiseren ons dat het pas mei is, die arme beestjes hebben nog geen tijd gehad om te groeien. Teleurgesteld verlaten we het pand.

De volgende morgen gaan we op zoek naar een supermarkt die open is. Bij het havenkantoor krijgen we mooie fietsen mee met fietstassen en we gaan op pad. Het is een flinke klim naar de bovenstad.

Bij het kasteel rusten we even uit en besluiten eerst maar koffie te gaan drinken. Met de heerlijke Spaanse koffie in onze gedachten nemen we het eerste slokje van onze cappuccino. Ook dat valt tegen, het smaakt een beetje naar afwaswater. Niks aan te doen. We fietsen verder en vinden de supermarkt. Daar is van alles te koop en het ziet er goed uit. De fietstassen en de rugzakken worden gevuld en we kunnen er weer een paar dagen tegen.

We belonen onszelf die avond met een heerlijke biefstuk bij Le Boeuf sur la Quaie, waar ze eerlijk vlees serveren volgens de recensies. En het is ook lekker en gezellig!

De dagen die volgen zijn nat en winderig. We komen de boot nauwelijks af en vermaken ons met rommelen, lezen en plannen maken. Jakobs hoest is nog steeds niet over. Is het wel verstandig om weer een oversteek te maken? We besluiten dat we even aankijken hoe het de komende dagen gaat. Ik heb een nieuw drankje bij de apotheek gekocht, maar dat doet eigenlijk niks. De Griekse bruistabletten zijn eigenlijk nog het beste.

Woensdagmorgen wordt het weer droog en we gaan eens proberen of de dieselpomp het nu doet. Met een lege jerrycan lopen we ernaartoe en jawel, de pomp die aan de andere kant van de steiger staat doet het prima. Dan doen we het maar op deze manier. Tien wandelingetjes later zit onze tank weer vol en zelfs de tank voor de kachel hebben we gevuld., want het kan best koud zijn in Ierland.

De zon is gaan schijnen. We gaan de stad bekijken. Er is een lijstje met dingen die we graag willen zien.

   Bij het kasteel aangekomen besluiten we vandaag alleen de buitenkant te bekijken, want een rondleiding duurt drie uur volgens de folder. We lopen verder naar de kabelbaan die ons naar de andere kant van de stad brengt. Prachtig, dat uitzicht over de baai.

We stappen uit de gondel en komen terecht in Les Ateliers des Capucins. Een voormalig klooster dat omgebouwd is tot multifunctionele ruimtes. Prachtig!

 

Dan gaan we opzoek naar het oudste straatje van Brest, de Rue Saint Malo. Dat kunnen we niet overslaan en dalen een aantal trappen af om het te vinden. Het is een beetje opgeleukt door kunstenaars en we genieten van de manier waarop dat bewaard is gebleven.

Wat opvalt is dat hier veel aronskelken groeien. Best gek, want wij associeren dat toch eigenlijk met dood en treurigheid.

Als laatste bezoeken we de Tour de Tunguy. Dat is  een verdedigingstoren op de andere oever van de rivier de Penfeld, tegenover het kasteel. Er loopt een mooi pad naar toe, waar een bijzonder beeld te zien is. Duwt ze hem, of houdt ze hem juist tegen??

In de toren zijn mooie diorama’s te zien die de geschiedenis uitbeelden. Het is zeer de moeite waard.

    

Tegenover de toren is een gezellig cafeetje en we genieten nog even na van alles wat we gezien hebben.

Ongemerkt hebben we toch weer bijna tien kilometer gelopen. Een goede test voor Jakobs conditie. Hij kan het weer.

De laatste dagen checken we regelmatig de weerberichten op golfhoogtes, windrichting en windkracht. Het ziet er naar uit dat we vrijdag (morgen dus) kunnen oversteken. Jakob is een stuk opgeknapt, hoest nog een beetje, maar voelt zich weer goed.

De boot wordt nog een keer nagelopen op kritische punten en de voorraden worden aangevuld. Het is een afstand van ongeveer 270 mijl, waar we ruim 3 dagen en 2 nachten over denken te doen. Het wordt vast een relaxte oversteek. Halverwege gaan we de Scilly eilanden passeren, wat een mooie onderbreking gaat worden. 

Vriend Peter vertelde gister aan de telefoon dat hij zijn vlucht naar Ierland geboekt heeft.  Hij kan bijna niet wachten om bij ons aan boord te stappen. Eindelijk is het zover! Leuk hoor, zo’n enthousiaste opstapper. We gaan er van uit dat hij ook
mooi weer mee brengt :-)!

Zon en regen!

A Coruña, 6 Januari 2024

Zoals overal is het weer altijd een onderwerp van gesprek. Wij zien de berichten uit Nederland over de overstromingen in Waterland (tja, met zo’n naam…) voorbijkomen en constateren dat ‘Delft aan zee’ nog even niet aan de beurt is, want het land wordt nu in de rug aangevallen door het water.

Wij zitten veilig op onze boot, die met het verval van 2 meter hier in de haven altijd in beweging is, maar zonder gevaar voor natte voeten

Het weer in A Coruña is elke dag weer anders. De zon en de regen wisselen elkaar af en wij bewegen op dat ritme mee. Bij regen vermaken we ons met binnen klusjes en zodra de zon schijnt zijn we buiten. We halen een gemiddelde van 5 kilometer wandelen per dag .

  De laatste week van 2023 eindigt met Oud en Nieuw. Zoals elk jaar bak ik oliebollen die ook deze keer weer erg lekker smaken. We doen een spelletje yahtzee en laten een fles met bubbels knallen. De kachel snort en we blijven de hele avond lekker aan boord. Er is nauwelijks vuurwerk hier, dus waarom zouden we de kou in gaan. Voor ons is het nieuwe jaar rustig begonnen.

Goede voornemens hebben we niet en we zijn het jaar cultureel begonnen. We bezoeken twee musea, waar we natuurlijk te voet naar toe gaan. Het militair museum is eerst aan de beurt. Niet dat ik zo van al dat oorlogstuig houd maar het doet ons beseffen dat oorlog iets van alle tijden is.

Het begon al in het oude Testament en er is wat dat betreft weinig veranderd sinds die tijd. Macht en geld zijn nog steeds de grootste drijfveren hiervoor.

Na heel veel schiettuig te hebben gezien drinken we koffie bij La Taberna del Chipiron in de oude stad. We ervaren daar hoe bijzonder de sfeer er is. Een oude moeder met (naar wij denken), twee dochters zijn druk bezig om iedereen van eten en drinken te voorzien en doen dat zichtbaar met plezier. De oude moeder doet alles in de open keuken en de dochters zorgen voor de bediening. We raken niet uitgekeken op de eenvoud van deze formule.

Het tweede museum waar we twee dagen later naar toe gaan is het Museo de Belas Artes. We zijn daar al een keer eerder geweest, maar er is nu een nieuwe tentoonstelling die we willen bekijken. Het is prachtig om te zien wat Señor de Sotomayer voor mooie doeken heeft geschilderd rond 1900. We genieten ervan en drinken daarna koffie bij een bakker in de buurt en nemen er natuurlijk een bescheiden taartje bij. Hier zien we dat er veel vaste klanten binnenwippen voor koffie en al snel weer vertrekken. Koffie is echt hot in dit deel van Spanje.

We maken een tripje met de bus naar de Lidl en hebben voorlopig weer genoeg te eten aan boord. De echte reden dat we zo ver weg boodschappen doen is dat we de Griekse Yoghurt uit die winkel de lekkerste vinden. Ach, tijd hebben we genoeg, dus waarom niet zo’n gezellig busritje daaraan spenderen.

Veel wandelingen in de natuur hebben we niet gemaakt. Het is vooral nuttig wat we doen. Zoals het kopen van een nieuwe kraan voor onze badkamer bij een winkel aan de andere kant van de stad. En diesel voor de kachel kopen bij een benzine station op 2 km afstand van de haven.

Vandaag is het Driekoningen en dat krijgt hier veel aandacht. Twee dagen geleden kwamen de heren aan in een bootje in onze haven. Een hele groep kinderen stonden ze op te wachten. Het is hier nu pas de tijd voor kerstcadeautjes.

Jakob las een verhaal op internet dat sommige mensen hier moeilijk doen over Balthazar, de Moorse koning. Dat mag geen ‘blackface’ zijn, maar wel een zwarte man. Waar kan een mens zich druk over maken. En er was een fout gemaakt bij opnames die te koop waren. Op het moment dat de film gemaakt werd waren alle zwarte mannen ziek….

Geen dag is het zelfde hier en dat bevalt ons goed. Vandaag schijnt de zon uitbundig dus na de lunch gaan we naar een natuurpark bij de vuurtoren dat we nog niet helemaal gezien hebben. Het is er prachtig!

   Intussen vordert de route planning naar Ierland gestadig en we krijgen er steeds meer zin in. Laat het nu maar snel voorjaar worden,

           

 

Terug naar Jonas in A Coruña.

Zaterdag 23 december 2023

Na een lange reisdag komen we maandag eind van de middag aan in A Coruña. De omweg via Bilbao was een gevolg van ons uitje daar naartoe begin november. De vluchten sloten
gelukkig mooi op elkaar aan. We zien in Bilbao de eerste mooie blauwe luchten en daar worden we vrolijk van.

De vier weken in Nederland zijn omgevlogen. We hebben onszelf weer laten vertroetelen door
medische en andere specialisten en hebben genoten van de kinderen en kleinkinderen. Ook het huis in Soesterberg voelde als een warm bad.

 

 

 

 

Maar als we maandagmiddag vol verwachting aankomen in de marina en de steiger oplopen, ligt Jonas op ons te wachten. In een oogopslag zien we dat er wel wat aandachtspuntjes zijn. Het is goed dat we niet langer hebben gewacht met hiernaartoe te komen.  Als eerste herstelt Jaob de lijn die van de voorste veer was losgekomen en ik pak de tas uit. We zijn er weer!

Dan lopen we naar het Maria Pita plein hier vlakbij om een brood te kopen voor bij de soep vanavond.

Nou ja, het was natuurlijk een beetje een smoesje, want we hadden na een lange reisdag best zin in een biertje met tapas. En dat doen we dan ook. We kijken uit op het plein dat helemaal in kerstsfeer is en zien zelfs een ijsbaan.   

We vergeten niet om brood te kopen en lopen terug naar de boot.

Het blijkt best koud te zijn hier en behalve de Dickinson doen we ook het elektrische kacheltje aan. De verse paprika tomatensoep die ik gekookt heb verwarmt ons en we gaan op tijd naar bed. De kruik die op het laatste moment in onze reis tas verdween doet zijn werk. Het bleek die nacht maar 3 graden geweest te zijn.

Dinsdagmorgen is onze eerste actie een wandeling naar Pombo, de watersport winkel, om een nieuwe stootwil te kopen. Er zijn geen grote exemplaren meer dus we kopen twee kleintjes. Als we teruglopen wordt het steeds warmer en drinken we koffie op het terras van Bo&Go.

En dan gaan we los. Jakob stort zich op de nieuwe stootwil , waar een lijntje aan getakeld moet worden en ik begin de buitenboel te soppen. Voor we het weten zijn er al snel een aantal klussen waar een kruisje op de lijst achter gezet kan worden. Heerlijk om lekker buiten bezig te zijn. Ik voel mijn spieren en concludeer dat ik in Nederland toch te weinig bewogen heb. Vooral het trapje op-trapje af is wennen.

Tevreden zitten we eind van de middag aan de thee/koffie in de kuip met een lekker stuk Hollandse speculaas. Die eerste dag kan niet meer stuk!

De dagen die volgen vullen we in met het uittesten van de boordkachel die al een jaar of acht niet aan geweest is. Om dat te kunnen doen moet één van de bakskisten leeg, waarna Jakob er als een slangenmens inkruipt om alles door te meten. Het blijkt dat die kachel nog werkt. Dat is fijn. Hij gebruikt alleen wel heel veel diesel en hij stinkt een beetje. Hij gaat dus vast niet mijn favoriete warmtebron worden.

Ik zeem alle ramen en boen het dek nog een keer tot het er weer een beetje beter uitziet. Al die tijd blijft Jonas schommelen alsof we op zee zijn bij windkracht vier. Er is geen wind en daardoor kan de deining helemaal zijn gang gaan. Soms val ik bijna overboord omdat de boot onverwacht aan zijn lijnen rukt. Een nieuwe ervaring voor ons.

Als we ’s morgens iets nuttigs gedaan hebben, is het heerlijk (en gezond) om ’s middags te gaan wandelen. We hebben de oude stad weer doorkruist en zijn naar het strand aan de andere kant van de stad gelopen. Onderweg zien we een Chinese winkel en kopen daar nog wat kerstfrutsels om Jonas op te tuigen.  Het is nu heel gezellig aan boord met al dat rood met groene spul. De kaarsjes gaan ook elke dag aan en we komen helemaal in Kerstsfeer. 

Donderdagavond is het tijd om naar het concert van BB King en zijn gospelkoor te gaan. De kaartjes had ik een maand geleden al gekocht. Vol verwachting zoeken we onze plek in de mooie concertzaal en dan begint het.

Wat een volume komt er uit dat koor en de solisten. Ik peuter wat stukjes zakdoek in mijn oren, want mijn trommelvliezen vinden dat niet leuk. Jakob zet zijn gehoorapparaatjes wat zachter en
wordt het een bijzondere avond. Het lukt het koor om de hele zaal aan het klappen en wuiven te krijgen. We doen braaf mee, maar zullen de volgende keer zo’n concert maar overslaan. Het was niet echt ons ding.

We lopen terug door de mooie verlichte stad en genieten van het straatbeeld. Bij Victoria drinken we nog een biertje en zoeken twee mooie, lekkere Pintxos uit. Tevreden lopen we terug naar Jonas.

   Vrijdag schijnt de zon uitbundig. De kuiptent kan naar beneden en de zon maakt het heerlijk warm. Onze middagboterham eten we buiten. We zijn blij dat we hier zijn. Natuurlijk ook om Jonas weer in goede staat te brengen, maar ook vanwege dit vrolijke zonnige weer. Dat doet ons echt goed. We vereren de Lidl met een bezoek en de meeste kerstboodschappen zijn aan boord.

We hebben nog geen kerk kunnen vinden met een kerstavonddienst op een fatsoenlijke tijd. Middernacht vinden we een beetje laat, dus het zal wel een online dienst worden. Ook niet verkeerd. We hopen dat jullie allemaal net zo’n relaxter kerstvoorbereiding hebben als wij en wensen alle lezers mooie dagen.

‘Jonas’ ontmoet ‘De Liefde’ in Muxia

Zondag, 24 september 2023

We hebben een rustige week in Muros. Het weer zorgt ervoor dat we in de haven blijven liggen en dat is geen straf met die harde wind. Gerard en Lies van de Sylfer zijn er ook nog en we hebben het gezellig met elkaar.

De dag na het gezellige etentje met hen spreken we af om een wandeling te gaan maken. Het weer ziet er goed uit en volgens het weerbericht gaat het niet regenen. We lopen langs de boulevard richting de getijdemolen. Die is jammer genoeg dicht op maandag, maar we weten nog wel ongeveer hoe het er uit ziet vanbinnen, ook al is dat ruim acht jaar geleden. En dan ineens begint het toch te regenen.

       Toevallig zijn Lies en ik net bij een bushalte en we gaan er lekker op het bankje zitten. De mannen hadden haast en zijn al een stuk verder. Als we ze bellen blijkt het daar nog niet te regenen, maar dat duurt niet lang. Zij gaan schuilen naast een huis, waarvan de bewoner zich afvraagt wat die twee mannen daar nou toch staan te doen.

Dan lopen ze terug naar onze bushalte en komen er gezellig bij zitten. We hebben nog genoeg te praten, dus de tijd vliegt en het wordt weer droog. Op de kaart had ik een koffietentje gezien. Als we daar aankomen blijkt het een ‘local’ cafe te zijn, waar ze wat vreemd opkijken als we binnenkomen. We worden verwend met heerlijke koffie en wat lekkers erbij en rekenen daarna zeven euro af voor acht kopjes koffie. Wat een heerlijk land is dit toch!

Lies en Gerard besluiten om de volgende dag te vertrekken naar de Ria de Arousa (richting zuid). Wij wachten nog even de harde wind af die voorspeld is en maken nog wat mooie wandelingen.

    Uiteindelijk vertrekken we een week na dat we hier zijn aangekomen en besluiten om een stukje verderop de in de Ria voor anker te gaan. Als we het havengeld gaan betalen bij de havenmeester geeft hij ons een mooie korting. 🙂

De ankerplek bij Portosin, die we hadden uitgekozen blijkt niet zo fijn te zijn. We hebben moeite met ankeren en na een uur of twee liggen we met harde wind aan lagerwal. Tijd om te vertrekken.

We varen richting de Ensenada de California, een mooi zandstrand met heel helder water. De beschutting tegen de wind is daar prima, maar de swell van de oceaan komt stevig binnen rollen. De nacht is wiebelig. We slapen wel, maar hier blijven is geen optie.

Intussen is de wind uit het zuiden weer aangewakkerd en we zetten koers naar Muxia, dat 35 mijl verder naar het noorden ligt. De zee is onrustig vanwege de harde wind van de afgelopen dagen. Het is best weer wennen.

De hoge golven doen ons denken aan de oceaan oversteken die we hebben gemaakt. Jonas vindt het prima en na een poosje zijn wij ook weer gewend. Naar binnen de kajuit in gaan voor koffie of een boterham is nog niet echt leuk. We stellen de lunch maar uit totdat we de kaap van Finisterre voorbij zijn en de koers wat rustiger is geworden.

  De golven zijn nog steeds flink hoog, dus ons plan om te ankeren laten we maar varen en boeken een plekje in de haven van Muxia, waar we nog nooit geweest zijn. Zodra we de baai zijn ingevaren wordt het water een stuk rustiger, zodat ik de lijnen en stootwillen kan klaarmaken. Bij het binnenvaren van de haven zien we dat er plek genoeg is. We krijgen een mooi plekje aan de eerst steiger en komen een beetje bij van het geklots op zee.

We hebben gezien dat ons zusterschip “De Liefde” met Peter en Monique vertrokken is uit A Coruna en ook naar Muxia komt. Hun tocht was een stukje pittiger dan die van ons. Wij hadden de wind en de golven nog mee, maar zij moesten er tegen in. Rond zes uur komen ze aan in de haven en we vangen ze op in de box naast ons. Wat leuk, nu liggen de twee Calypso’s , Jonas en De Liefde, naast elkaar. Daar hadden we ons zo op verheugd.

Het is heel bijzonder om na twee maanden Peter en Monique hier weer te zien, nadat we ze in juli in Volendam hadden uitgezwaaid. Zij staan aan het begin van een grote reis en wij gaan langzaam richting Nederland.

We hebben heel wat bij te kletsen. En als Monique voorstelt om bij hen aan boord risotto met gamba’s te komen eten, slaan we dat niet af. Wat kan ze lekker koken!

Het wordt zondag. We slapen lekker uit en gaan douchen op de wal. Het is een beetje een natte bende, maar we zijn weer schoon.

Als we daarna brood halen in het dorp nemen we een lekker stuk appeltaart mee bij de bakker. Monique maakt koffie met haar echte espresso apparaat en we praten gewoon weer verder waar we de dag ervoor gebleven waren. Er komt nog een vertrekkers stel aan boord en we wisselen wat ervaringen uit. Kortom, een gezellige zondagmorgen!

En dan is er een paniekmoment. Niet voor ons, maar voor een Engelsman die vroeg in de ochtend richting Finisterre is gevaren in een klein zeilbootje. De wind is hard en komt uit het zuiden, dus niet zo slim dat hij vertrokken is.Tot zijn grote pech krijgt hij een visnet in zijn schroef en komt op een gereefd grootzeil de haven weer binnenvaren. Hij heeft hulp nodig om aan te leggen, maar de wind gaat niet goed en is erg plagerig. De havenmeester die hij heeft opgeroepen via de marifoon, verstaat geen Engels en komt naar ons toe om hulp te vragen.

Peter roeit in een geleende dinghy (die van hem zit nog niet in elkaar) naar de man toe, maar kan niet veel uitrichten. En dan komt er na een halfuur een vissersboot die de onfortuinlijke Engelsman op sleeptouw neemt en bij de meldsteiger aflevert. De zeiler is heel erg blij met alle hulp. We schrikken van het enorme visnet dat in zijn schroef zit. Het water is koud, maar hij gaat er toch in om het net los te snijden. Eind goed al goed.

   Een wandeling mag op zondag niet ontbreken, dus we wandelen naar het kerkje dat bij de ingang van de baai op een heuvel staat. Een echte toeristische attractie met mooie uitzichten op zee. Terug in het dorp belanden we op een terras waar we ons de tapas en de drankjes goed laten smaken.

De plannen voor de volgende dag worden gemaakt. De Liefde gaat kijken of ze een stukje verder naar het zuiden kunnen komen en wij hebben gister al besloten om hier in de haven te blijven.

Er komt woensdag alweer pittig weer aan en we hebben geen haast. Het ziet er hier leuk uit. We gaan ons wel vermaken. Het is nog maar drie hopjes naar A Coruna, dus we zijn er bijna.