Categoriearchief: Australie

Na 6 weken in Stockton……..

Donderdag, 21 mei 2020, Hemelvaartsdag

Het lijkt alsof ze er hier in Australië niks mee doen. Iedereen werkt gewoon en het is net zo’n dag als die van gister. Met het grote verschil dat het gister stralend zonnig weer was en nu is het koud en het regent.

En hoe is het met ons na 6 weken in een huis te wonen? Beetje gek eigenlijk, want het voelt aan de ene kant comfortabel, maar aan de andere kant niet. Het is alsof we echte 70 plussers zijn, en niet langer dat avontuurlijke stel, die de werelddelen bezeilden. Er is geen spanning over onbekende kusten, weerberichten, die je nauwkeurig onderzoekt om te kijken of je wel kan vertrekken.

Het is gewoon opstaan, boodschappen doen, een keer per week de was doen en aan de waslijn hangen, beetje lezen, filmpje kijken en dat was het. Daar word je snel oud van!

Natuurlijk maken we ook leuke tochtjes, maar aan het eind daarvan gaan we niet naar de boot terug, maar naar een huis. En dat maakt een beetje weemoedig. We zijn natuurlijk wel blij dat we zo’n lekker appartement hebben gevonden op een leuke plek, maar toch…..

In plaats van naar Japan gaan en alvast een beetje in de Med rondkijken op zoek naar mooie ankerplekken en haventjes, kijken we nu hoe ver we met het openbaar vervoer kunnen komen om iets nieuws te zien. Wij noemen dat “essential travel”, want anders mag het niet. Gelukkig is er nog van alles te ontdekken hier, maar het mist de spanning en sensatie van het cruisersleven.

Op de dagen dat het regent, zo ongeveer 2-3 per week, lopen we een klein rondje in het dorp, langs de pier of de rivier of langs het strand. De grote schepen, begeleid door de sleepboten blijven een geweldig schouwspel om te zien en daar kunnen we uren naar kijken.

Maar we willen ook wel eens wat verder. Daarom gingen we afgelopen zondag naar Maitland, een historisch stadje op zo’n uur afstand per trein vanaf hier. Het was er uitgestorven, maar de oude gebouwen waren leuk om naar te kijken en een stukje wandelen langs de rivier was ook prettig.

            Behalve oude gebouwen en de rivier, was er ook nog kunst te zien, al waren de winkels dan gesloten.

     

Gister, woensdag, was het een prachtige zonnige dag en wilden we wat verder weg naar Belmont aan Lake Macquarie, ongeveer 2 uur reizen met bus en trein. Voor onze uitjes hebben we ook al een ritme. Als we aankomen zoeken we eerst waar we koffie kunnen kopen, daarna kijken we wat rond of maken een wandeling, eten op een lekker plekje onze zelfgemaakte boterhammen en appeltjes op en gaan daarna weer terug.

Natuurlijk gingen we bij Lake Macquarie eerst bootjes kijken. Het meer heeft wat weg van Pittwater, waar we 3 maanden gelegen hebben, dus niet echt iets verrassends. Wel heerlijk om bootjes te zien. Vervolgens staken we het schiereiland over en kwamen aan de oceaankant uit. Er was een heel lang strand, dus we besloten helemaal naar het eind te lopen en dan de bus terug te pakken. Heerlijk was het en de golven waren zo fascinerend!

      Het klinkt niet aardig, maar die uitjes voelen toch echt als iets wat je doet op je oude dag. Niks geen klussen aan de boot, roest bikken, verven, of bakskisten uitmesten. Goh, wat missen we dat!

Ik denk dat de meeste mensen zich wat ongemakkelijk voelen in deze tijd, nu alles aan banden ligt, dus we klagen zeker niet, maar als we dan berichten zien, dat boten uit de Carieb langzamerhand de ankers weer ophalen en vertrekken naar plekken waar ze nog wel welkom zijn, dan dromen wij dat we stiekem meevaren.

Maar onze tijd komt vast wel weer. We hebben via een webcam in Auckland, NZ, en foto’s van zeilvrienden (Ana en Ivan, Vaguebond) gezien dat Jonas nog veilig aan boord van de Minervagracht staat en weten dat die nu onderweg is naar Tahiti. Verwachtte aankomst in Southampton zal de eerste week van juli zijn. Intussen weten we ook, dat we wel naar de UK kunnen reizen, maar waarschijnlijk 2 weken in quarantaine moeten. Dat is allemaal wel te regelen. En daar kijken we ook heel erg naar uit.

  Het rondreizen hier om nog wat van het noorden van Queensland te zien, gaat vast niet lukken, want Queensland houdt zijn grenzen nog stevig op slot. Dus we sudderen nog maar even door. Jakob is al een echte Australiër geworden, want toen hij met de vlekjes op zijn armen naar de huisarts ging, zei onze gastvrouw Karen al, dat dat echte Australische plekjes zijn. De dokter bevestigde dat en behalve een poosje zalf erop smeren, hoeft hij er echt niks anders mee te doen.

Het is nog lang niet zo ver, maar afgelopen vrijdag ging Jakob alvast een cadeautje kopen voor mijn verjaardag. Hij deed een beetje geheimzinnig over de winkel waar hij naar toe ging en na een poosje kreeg ik een foto opgestuurd vanuit een winkel, waar je eerst getemperatuurd werd waar je allerlei vragen moest beantwoorden en tenslotte een mondkapje op kreeg.

Tja en wat voor winkel was dat nu? Haha, een I-store! Daar vindt Jakob altijd wel iets van zijn gading uit de Apple collectie. Hij kwam thuis met een heuse HomePod. Voor kenners een perfect ding. Het kostte ons wat moeite om te snappen hoe het werkte, maar dat is gelukt en nu genieten we van prachtig geluid bij het afspelen van onze muziek. Zo heerlijk na al dat blikkerige geluid uit mijn laptop.

Samengevat hebben we het dus zo slecht nog niet! Nog even geduld en dan kunnen we weer varen en zijn we verzekerd van mooi geluid waar we ook zijn.

Wij hopen dat al onze volgers het nog een beetje volhouden. De regels zijn versoepeld, maar echt los gaan zit er nog niet in. Gelukkig is het in Nederland de laatste tijd mooi weer, soms warmer dan hier, zoals vandaag en morgen. Dan is het hier maar 15 graden. In een kast op de logeerkamer vonden we een lekker kacheltje, waar we ook de was een beetje bij kunnen drogen -:)!

Blij met Australië

Donderdag 14 mei 2020

Ja , dat is echt zo. We zijn zo blij dat we tijdens de Corona crisis hier in Australië zijn. Het leven is hier relaxed, mensen houden zich goed aan de voorschriften en wij kunnen ons redelijk vrij bewegen. En tot nu toe zijn er minder dan 100 doden te betreuren in heel Australië.

Na alle spanning en bezigheden rondom Jonas, is nu de rust hier weergekeerd en kunnen we weer genieten van wat we hier kunnen zien en doen met inachtneming van de regels. We bezochten maandag de vuurtoren, die op een flink duin, Nobby Hill, ligt. Daar hadden we een prachtig uitzicht over de stad en we konden even zitten in het monument wat er voor de reddingsdienst (even de foto uitvergroten) is neergezet.

Nu onze fietsjes onderweg zijn naar Southampton, zijn we op zoek naar uitstapjes die we lopend kunnen doen of met het openbaar vervoer. En toen ik er een lijst van maakte, was ik bijna bang dat we hier niet genoeg tijd zullen hebben om ze allemaal te doen.

Na het bezoek aan de vuurtoren, wilden we naar Fort Scratschley, dat ook op een duin ligt en diende als verdedigingswerk. We staken met de pont over naar Newcastle en liepen door het prachtige historische Eastend de heuvel op. En behalve mooie huizen zie je ook dat de horeca hier erg zijn best doet.

  Omdat dit fort onder de groep musea valt, was het nog gesloten voor bezoekers, maar we konden wel al een beetje rondkijken. Dat ziet er veel belovend uit voor over een week of zo, wanneer de musea hier weer open mogen.

    We daalden de heuvel weer af en we kwamen, zoals eigenlijk ieder keer, weer bij de Ocean Baths uit, die er van bovenaf ook heel mooi uitzagen. In de kiosk beneden hebben ze heerlijke koffie, die we opdronken met uitzicht op de vogels en de surfers, elk op hun eigen manier genietend van de oceaan. Nadat we nog wat shirtjes voor Jakob gekocht hadden, gingen we op ons gemak terug naar huis.

  Voor woensdag was nog mooi weer voorspeld (daarna werd het 16 graden…), dus dat wilden we goed benutten. In december vorig jaar, op weg naar Sydney, waren we twee nachten in Shoal Bay, Port Stephens, geweest met 2 andere boten, French Curve en Enavigo. En daar hebben we mooie herinneringen aan. We hadden in maart dit jaar het plan om er nog een paar dagen naar terug te zeilen vanuit Newcastle, maar door de onzekerheid over de echte aankomst van de Minervagracht, kwamen we daar niet meer toe. Nu bleek dat we van hier uit met de bus naar Nelson Bay konden gaan, wat vlak naast Shoal Bay ligt. Dat konden we natuurlijk niet laten.

Om 10 uur stapten we hier bij de werf op de bus en na een kwartiertje konden we bij de brug over de Hunter, overstappen op de lijnbus naar Port Stephens. Geweldig.

Het leek net of we weer in Fiji een bus tourtje maakten over het eiland. Nu waren we op een schiereiland en er was ook muziek in de bus, maar deze bus hier was iets minder avontuurlijk dan op Fiji.

We zaten alleen in de bus, lekker luxe, zagen het landschap aan ons voorbijtrekken en genoten  van iedere minuut. Na anderhalf uur kwamen we in Nelson Bay aan. Een flinke toeristenhaven, waar het doodstil was vanwege Covid.

  Bij de marina kochten we een take away coffee en besloten langs de kust naar Shoal Bay te wandelen. We zagen veel pelikanen, die eigenlijk zo mak zijn, zodat je er best dicht bij kon komen. Ze staan meestal bij een plek waar vis schoongemaakt wordt.

  Het was ruim een uur lopen naar ons doel en het pad voerde ons door de duinen en naar het strand. Het zand was zacht en het strand liep schuin, dus het werd een echte trainingswandeling, met extra aandacht voor de been-, en bilspieren. Maar wat was het mooi.

 

  Wat geweldig om dan Shoal Bay te zien liggen met op de achtergrond Tomaree Penninsula, waar we in december zo mooi gewandeld hadden. Ons lunchpakketje aten we op met uitzicht op de plek, waar een halfjaar geleden Jonas voor anker lag. Happy memories!

  Voldaan lieten we ons met de bus weer terugbrengen naar Stockton. Bij het opendoen van de voordeur lag daar een envelop met een afzender uit Amerika. Wat een verrassing! Het waren de mondkapjes, die Katie met Jeff van de Mezzaluna, voor ons gemaakt hadden een paar weken geleden.

Het transport heeft wel even geduurd, maar we hebben ze ruim op tijd voordat we gaan vliegen naar Nederland. Top, we zijn er helemaal klaar voor om de bank hier te beroven…. Je ziet hier nauwelijks mondkapjes, dus ik ben bang dat we wel erg in de gaten lopen -:).

O ja, nog meer goed nieuws! We kregen dinsdag bericht dat onze visa zijn toegekend. Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Daar zijn we best heel blij mee, want het voelt toch beter om hier niet clandestien rond te lopen. We mogen tot februari volgend jaar blijven, maar ik weet bijna zeker dat we ruim voor die tijd hier weg zijn, want als Jonas roept, dan vliegen wij daar snel naar toe!

 

Dag Jonas….

Zondag 10 mei 2020

Tja, het is nu echt een feit. Ons huis, waar we bijna 5 jaar op woonden, is vertrokken. Hoewel de overwegingen om Jonas op transport te zetten heel goed doordacht waren en we er het geld ook voor over hebben, zijn we toch een beetje weemoedig. Weken (meer dan 50 dagen) lag Jonas hier in de Marina te wachten op zijn snoepreisje. Hij werd vertroeteld en gepoetst tot we geen klusje meer konden bedenken. En toen was het zo eindelijk zo ver.

Dat dachten we afgelopen vrijdag, maar het moment van laden werd 3 keer uitgesteld, en uiteindelijk tot vanmorgen om 11 uur zou het gebeuren. We hadden alle handelingen doorgenomen en waren helemaal voorbereid op dit afscheid.

  Rond half 11 uur startten we de motor en voeren naar de Minervagracht, die een klein stukje verderop tegen een loswal lag en waar intussen al heel wat boten op stonden.

  Jakob legde hem tegen dat grote schip aan en er werd een lange gele singel naar beneden gegooid, die ik om de voorste kikker aan stuurboord kon vastmaken. Er kwamen 4 mannen via een touwladder die alles in orde maakten om het juk boven de boot te laten zakken. Er werden plastic bescherm matten neergelaten, die tussen de boot en de singels kwamen.

Wij hadden intussen de bakstagen los genaakt, de achterstagen waren in de marina al los gemaakt. Daar hadden we van te voren ook de mussenstag vervangen door een beweegbare lijn, die kon zakken en dat werkte heel goed. De giek van de hoofdmast was er ook al af.

  

   

  Het juk met de singels kon nu boven de boot zakken en paste gelukkig goed tussen de twee masten. De duikers in het water zorgden ervoor dat de singels op de juiste plaats onder het schip kwamen. De voorman en de loadmaster controleerden of Jonas klaar was om gehesen te worden. Toen bleek dat alles goed zat, konden we afstappen en ging Jonas langzaam omhoog.

  Een klein bootje zou ons terugbrengen naar de haven. Best gek hoor om Jonas dan uit handen te geven en van een afstand te zien hoe hij aan boord werd gehesen. We kregen genoeg tijd om foto’s en filmpjes te maken en toen ging het full speed terug naar de marina. We waren om half 12 terug, dus de hele operatie duurde minder dan een uur.

  Intussen zijn we weer aan de wal en we hadden best een brok in onze keel. Nu werd de geweldige tocht van de afgelopen 5 jaar echt afgesloten.

We besloten een stuk te gaan wandelen en begonnen herinneringen op te halen. Dat bleek een goeie manier te zijn om weer met twee benen op de grond te komen staan. We trakteerden onszelf op een dikke hamburger bij een restaurantje vlak bij de haven en aten die al uitkijkend op het water op!

We zijn intussen weer terug in Stockton en gaan eens kijken hoe we de komende weken gaan doorbrengen. Er is best een beetje een gat gevallen nu. Maar daar wennen we ook wel weer aan. We hopen dat het reizen in Australië wat makkelijker gaat worden de komende tijd. Dan kunnen we in ieder geval nog een keer bij neef Rien langs en wie weet nog even met een auto rondrijden. We horen vast komende week of ons visum nu in orde is. Dat zou wel moeten, want aan alle voorwaarden is voldaan.

Jonas gaat onze gezeilde route van de afgelopen 5 jaar weer terug ontdekken en kan nog eens kijken waar we allemaal geweest zijn. Eerst gaat hij naar Nieuw Zeeland, dat bekeken we per auto in 2017. Dan naar Tahiti, daar hebben we de eilanden van Frans Polynesië bezeild in 2016 en zijn er uiteindelijk meer dan een jaar gebleven.

  

Dan steekt Jonas de Pacific over. Wij deden daar 42 dagen over. Ik denk dat de Minervagracht dat in de helft van de tijd gaat doen. De doorsteek door het Panamakanaal gaat nu in omgekeerde richting. Wat een ervaring was dat toen wij dat zelf deden zo’n 3 jaar geleden.

Daarna vaart de Minervagracht via de Bahama’s en de Carieb terug naar Europa. En al die tijd kan Jonas lekker uitrusten van 5 jaar cruisen. En dat is maar goed ook, want als het meezit mag hij over een paar maanden weer een aantal jaar ons huis zijn in de Middellandse Zee.

Goeie reis Jonas, tot ziens in Southampton!

Zondagmiddag op Jonas

Maandag 4 mei 2020

Woensdag was de laatste warme dag hier in NSW. Er kwam een stevig koufront aan, wat zelfs voor sneeuw zorgde in het zuiden van Australië.
We hebben dus de lange broeken en sokken maar weer tevoorschijn getoverd. Wel even wennen hoor. En als we ‘s avonds een filmpje kijken zitten we onder een dekentje.

Toch doen we braaf onze dagelijkse wandeling. Er is namelijk ook heel veel wind en dan is fietsen niet zo handig. Gister hadden we windkracht 8-9. Pittig hoor.

Maar even bij de zee kijken, dat kunnen we niet laten. De zee ziet er dan woest uit en we zijn toch wel erg blij met ons dak boven het hoofd in Stockton.

De vissers, die regelmatig naar het strand gaan om hun bootje in het water laten zaken, keken ook even de kat uit de boom. Ze waren dan wel op het strand, maar verder ging het niet. Het was toch te heftig.

En de pont, die wij regelmatig nemen, had ook wat moeite met afmeren.

  

Vrijdag werden we gebeld door de Health Service uit Perth. Die maakten ons blij met een afspraak op maandag 4 mei, voor de medische check  die nodig is om ons Visitor Visa (600) te krijgen. Het lijkt er op dat we dat nu op tijd (voor 14 mei, wanneer ons huidige visum afloopt) in ons bezit hebben. Dat voelt toch wat fijner, dan om zonder geldig visum hier te zijn.

Zondag was er iets minder wind, dus fietsten we weer naar de marina om te kijken hoe Jonas de storm had doorstaan. Alles was oke! We hebben eigenlijk niet veel meer te doen aan boord, dus we verzinnen dan wat………

In januari hadden we headsets (eigenlijk voor op een motor) gekocht om beter te kunnen communiceren aan boord. Als Jakob stuurt vanuit de kuip en ik ben op het voordek, dan verstaan we elkaar nauwelijks en dan wordt het nog wel eens ‘geschreeuw’…..

We hadden nu tijd genoeg om de nieuwe set uit te testen en de gebruiksaanwijzing te lezen. En wat hadden we een lol. Het werkte allemaal perfect en Jakob was ineens niet meer zo doof. Als we woensdag of donderdag Jonas naast de Minervagracht af meren, gaan we de headsets zeker gebruiken.

Vanmiddag gingen we, volgens afspraak, naar een Medical Centre aan de andere kant van de stad, voor onze Health Check. Ik had verwacht dat het niet veel voor zou stellen, maar dat pakte anders uit. Het werd een serieus medisch onderzoek met een plasje, lengte en gewicht, temperatuur, bloeddruk en lichamelijk onderzoek.

Tot slot mochten we nog naar een andere locatie fietsen waar een X-ray werd gemaakt van onze longen. We hebben dus ook flink gesport vanmiddag! En nu maar hopen dat dat nieuwe visum snel komt. We mochten bij elkaar toch wel een kleine 1500 AUD overmaken hiervoor. Dus we blijven nog maar even in Australië, want dan hebben we er nog wat aan.

Het ziet er hier dus allemaal goed uit. Het koufront is bijna voorbij, onze visa gaan vast op tijd binnenkomen en we zijn er klaar voor om Jonas op transport te zetten deze week!

Wat gaan we dan daarna doen?? Dat wordt nog een beetje koffiedik kijken. Het gaat hier goed in Australië wat betreft de afname van de Corona besmettingen. Dus dat is hoopgevend.

We hebben ons verblijf in Stockton tot eind mei verlengd. Dan kunnen we de versoepeling van de maatregelen nog een week of 3 aankijken. Dus wie weet kunnen we eind deze maand wel weer wat gaan rondreizen.

De verwachting is, dat Jonas eind juni aankomt in Southampton, dus tot die tijd zijn wij flexibel. Vanaf Southampton maken we met Jonas een tussenstop in Monnickendam en hopen aan het eind van de zomer naar de Middellandse Zee te kunnen varen. Plannen maken is altijd goed. Dan heb je iets om bij te stellen.

Voor iedereen die nog gehinderd wordt in zijn dagelijkse bewegingen, wensen wij, dat ze nog een beetje geduld kunnen opbrengen de komende tijd. Wij doen het ook wat kalmer aan……..

Op zoek naar de walvissen

Woensdag 29 april 2020

Maandag was het Koningsdag. Ook op afstand doen alle Nederlandse zeilers daaraan mee en er verschenen heel wat zonnige foto’s op fb met de vlag en/of wimpel in top. Hier in Newcastle was het net die ene bewolkte dag, dus onze foto’s waren niet zo zonnig. Wel hadden we weer heerlijke Hollandse appeltaart bij de koffie aan boord van Jonas.

  Karen, onze gastvrouw, vertelde vorige week dat de walvissen er aan komen en dat er al een paar gespot waren. Dat was voor ons een goede reden om er vandaag op uit te gaan. Via internet had ik gevonden waar we moesten kijken en dat was bij Shepherds Hill, een stukje langs de kust naar het zuiden.

Vandaag zou een mooie dag worden, dus om half 9 zaten we al op de fiets. Eerst met de pont naar de overkant. Daar gingen we op de zuidpier naar de zee kijken.

Die pier is best heel anders dan die aan onze kant. Hij loopt iets verder door in zee en ziet er anders uit. Er werd net weer een schip binnen gesleept en dat blijft een mooie gezicht!

   

We fietsten verder via het World Heritage pad, wat helemaal langs de kust loopt naar het zuiden. Er zijn zoveel mooie stranden hier, ongelofelijk. En het was vast een goeie tijd om te surfen, want het was druk in het water.

 

Het Ocean Bath, waar we al eerder een foto van geplaatst hebben, werd schoongemaakt, zoals op iedere woensdag. Daar zou ik toch nooit bij stil gestaan hebben. Een natuurbad wat schoongemaakt wordt.

Ik denk dat er ergens een zeewater inlaat zit, die ze dan open en dicht kunnen zetten. Zo leer je nog eens wat.

Het pad ging verder steil omhoog, dus we liepen een flink stuk, totdat we bij Shepards Hill waren aangekomen. Daar stond een verdedigingswerk uit de WOII, om de Japanners op tijd te spotten (en de walvissen -:)).

 

Op die plek bleven we een poosje zitten kijken of er walvissen kwamen, maar nee, meer dan 3 waterscooters zagen we niet.

We fietsten een stukje verder en kwamen bij een voetgangersbrug, als herinnering aan WOII en onderdeel van het World Heritage pad. Omdat we nog zo hoog zaten gaf dat een prachtig uitzicht. Helaas was er aan het eind van de brug een trap omlaag, dus dat werd even bonken met de fietsjes.

En weer kwamen we bij een strand met strandtent volgens Corona voorschrift. We kochten 2 cappuccino’s en keken naar de surfers.

Het was lekker druk en er waren mooie golven. En toen ineens was daar een hele grote school dolfijnen. Zo gaaf en zo dicht bij de surfers.

We waren dus niet voor niks op de fiets gestapt vanmorgen. We genoten ervan.

Morgen zijn we al weer 3 weken in ons appartement. De tijd vliegt, maar de Minervagracht niet. Het wordt nu 6 of 7 mei dat we aan boord gaan. En dat zal nu wel niet meer veranderen.

Afgelopen maandagavond kwam hij/zij aan in Newcastle om wat vracht te lossen. We konden het natuurlijk niet laten om haar binnen te zien komen.

Het is toch niet zo’n heel groot schip in vergelijking met anderen die we hier zien arriveren.

Vannacht vertrok hij/zij naar Port Alma in Queensland en komt dan volgende week weer terug.

Verder is er niet veel te melden. We hebben het goed hier.

De yoga, het lekker koken en het knutselen van Jakob staan nog steeds elke dag op de agenda, net als wandelen of fietsen. Dat houdt ons gezond.

Ook hier leven mensen zich uit met het maken van mondkapjes. Ze vragen er wel heel veel geld voor. Het begint een mode item te worden.

Wij wensen dat alle familie, vrienden en cruisers de beperkingen nog even volhouden. Het einde van de Corona crisis komt echt in zicht!