Dinsdag 16 November 2021, Athene – GR
Het is druk in Athene als we daar dinsdagmiddag aankomen. Na een relaxte bustocht met een koffiestop halverwege, is dat even wennen. De taxichauffeur die ons naar het hartje van de stad brengt, heeft moeite om zo dicht mogelijk bij het juiste straatje komen. Het blijkt een voetgangersgebied te zijn. Zoiets als de Kalverstraat in Amsterdam.
Het hotel is niet echt wat ik me had voorgesteld bij de informatie op Booking.com. Er hangt een groep jongeren voor de deur, die dit niet zouden moeten kunnen betalen (wat een werkwoorden achter elkaar). Bij het inchecken in een soort bushokje worden we gevraagd naar de QR-code. Wij laten onze mobiel zien, maar nee hoor, die gaat de mevrouw niet scannen. Ze wil onze naam zien die erbij hoort. Geen idee hoe dat werkt op die app, die het dan ook onmiddellijk niet meer doet. Tenslotte vissen we onze papieren vaccinatie briefjes uit onze tas en dan is het goed.
Met de lift gaan we naar de 4de verdieping en vinden ons kamernummer. Bij het openen van de deur zien we een soort ruimtecapsule met een enorm bed en design meubelen. En dat midden in een stad vol oudheden. Even wennen!
We maken ons eerste rondje door het centrum. Het is erg druk met veel mensen op straat. Bij de winkels staan de klanten in rijtjes voor de deur. Als we gaan kijken zien we dat behalve de QR code ook het ID wordt gecheckt…..
We willen wat eten. Op de overvolle terrassen vinden we eindelijk een plekje. Ook hier moeten we naast de QR-code ons paspoort laten zien. Vervolgens zegt het meisje dat we heel lang moeten wachten op ons eten. Dat blijkt uiteindelijk helemaal niet zo te zijn. Ze had vast haar instructiepapier niet goed gelezen!
Welkom in Athene! In wat voor tijd zijn we beland??
Maandag 22 november 2021, Soesterberg – NL
Nadat we ons gesetteld hebben in het hotel en een rondje in de buurt hebben gelopen, gaan we op tijd naar bed. We zijn best moe en dat is niet zo gek.
Het klaarmaken van Jonas om 3 maanden achter te blijven kostte redelijk wat energie. We hadden de pech dat het de laatste dag regende en dan is dat een belemmering om op het dek nog van alles te doen. 
Op maandagmorgen sloten we alles af en daalden voor de laatste keer van de ladder af met de zware tassen en het laatste vuilnis. We stapten in ons rode autootje en brachten hem terug naar het verhuurbedrijf. De charmante, rondborstige dame had een taxi voor ons geregeld naar Lefkade, zo’n drie kwartier verderop. Vandaar zou de bus naar Athene vertrekken.
Het seizoen is voorbij en voor weinig geld hadden we een leuk appartementje met zwembad. De bakker was om de hoek en had lekkere koffie. Alweer gingen we op tijd naar bed, want de volgende dag stond de bustocht naar Athene op de agenda.
Midden in de nacht werd ik wakker en liet mijn gedachten wat ronddwalen. Ineens realiseerde ik me dat de huissleutels en de autosleutel nog aan boord lagen. Niet zo handig, want die auto hadden we nou net gekocht om direct vervoer te hebben als we thuis kwamen. Wat nu? Ik maakte toch Jakob maar wakker en legde hem de situatie uit.
Er zat niks anders op dan om 6 uur ’s morgens met een taxi terug te gaan naar de boot en die sleutelbos te zoeken. Aangekomen op de haven stormde het en het regende en ’t was pikkedonker. Best een beetje unheimisch. We klommen de ladder voorzichtig op, maakten de dektent open en kropen naar binnen. Gelukkig! De sleutelbos lag in mijn laatje. Dat was snel. De taxichauffeur stond braaf te wachten tot wij het hele haventerrein weer overgelopen waren en bracht ons terug naar Lefkada. Om half 8 waren we in ons hotel. Mooi op tijd voor het ontbijt. De gereserveerde bus van half 10 konden we makkelijk halen.
Het was dus niet zo gek dat we die avond op tijd naar bed gingen.
De drukte in Athene wende de volgende dag een beetje en ook de controles van QR code en paspoort. Lastig, maar oké. De dag begon met een begeleide rondwandeling door het centrum waarbij we hapjes en drankjes gingen proeven in kleine restaurantjes. 
Wat een feest. We waren de enige twee gasten, dus Christine, onze gids, kon ons alle aandacht geven. Ze vertelde over de cultuur van de stad, over de historie en over de culinaire gewoonten. Het verhaal over het traditionele eten in de Paasweek was indrukwekkend. En de hapjes en drankjes waren heel erg smakelijk.
De dag erna bekeken we Athene op de fiets, weer met een gids en een groep van 12 Nederlands sprekende gasten. Best spannend op zo’n vreemde fiets met een groep tussen al het verkeer door dat niet gewend is aan fietsers.
Ook deze gids was leuk en vertelde heel veel over de historie. We bezochten veel belangrijke plekken in de stad en konden overal vandaan de Akropolis zien.
Het bezoek daaraan hadden we tot de laatste dag bewaard. We vroegen ons af of het een zware klim zou worden, helemaal omhoog, maar gek genoeg viel dat erg mee. Het eerste stuk ging met veel trappen tussen allerlei terrasjes door en daarna slingerde de weg zich rustig omhoog. Voor we het wisten stonden we bij de ticket office. Het was niet echt druk, maar er waren toch best veel mensen.
Natuurlijk moest de QR code weer getoond worden. Ik stak mijn hand in mijn jaszak om mijn telefoon te pakken en.. hij was weg. Ik had hem 10 minuten geleden nog in mijn hand gehad. Wat voel je je dan naakt! Zonder dat ding weet je niks en kan je niks! We liepen het laatste stuk naar de ingang terug om op de grond te kijken, maar er lag niks. Bij de kassa gevraagd of er iets was afgegeven. Nee. Gelukkig had ik mijn papiertje met de vaccinaties erop nog in mijn tas, dus we konden toch naar binnen.
Wat indrukwekkend waren de tempels en de uitzichten over de stad. Het is toch ongelofelijk hoe dat vroeger allemaal gebouwd is. Zo groot en zo mooi!
Natuurlijk mocht een bezoek aan het museum niet ontbreken en ook daar waren we weer erg onder de indruk van wat we zagen.
De verfijning van de beelden, waarbij de plooien in de kleding kunstig zijn uitgehakt in het marmer. Wat een werk moet dat geweest zijn.
Onze laatste avond brachten we door in het Rooftop restaurant van het hotel, waar ons welkomstdrankje nog steeds op ons stond te wachten. Prachtig dat uitzicht op de Akropolis.
We zaten gezellig en bleven ook maar eten, al waren de prijzen iets hoger dan beneden in de stad. Het was zo gezellig: lekkere muziek, lekker drankje, lekker eten, kaarsje op tafel. Wat wil je nog meer. Een mooi afscheid van een mooie stad.
Op Schiphol werden we verwelkomd door Michiel (van Hanny) en konden we bijpraten onder het genot van koffie. Tegen 5 uur zochten we de trein naar Amersfoort op en namen een taxi naar huis. En wat een verassing. Daar zaten Inge en Mick op ons te wachten. De koelkast was gevuld, het eten was klaar en we konden zo aanschuiven. Wat een welkom! En wat een mooi huis om in thuis te komen. Michiel (van Jakob) belde uitgebreid om bij te praten en Martijn spraken we dag dag erna. Heerlijk om samen zulke fijne kinderen te hebben!
Een mooi slot van weer een half jaar zwerven met de boot over de Middellandse Zee. We gaan ons nu weer mengen in het Nederlandse leven. Het zal wel weer even wennen zijn, maar aanpassen is ons op het lijf geschreven!
Tot over een maand of drie. Dan hopen we onze zeiltocht weer te vervolgen. Dank voor het meelezen de afgelopen maanden en allemaal alvast een gezellige decembermaand toegewenst
De baai daarentegen is wonderschoon en het kasteel dat erover uitkijkt ziet er ook aantrekkelijk uit. Ook zagen we dat er best veel winkels waren, waar we onze levensmiddelen konden kopen. Wie weet kunnen we daar voor het dorp een keer ankeren. We dronken koffie op een terras en gingen met een goed gevoel weer terug.
Een volgend uitje ging naar Mytikas, een kilometer of 20 boven Preveza. Een piepklein vissersdorpje met een prachtig uitzicht over zee. We wilden wat gaan drinken, maar voor we het wisten hadden we een menukaart en een mandje brood op tafel staan.
Er was nog één klus blijven liggen. De gekraakte achterhoek aan stuurboord (resultaat van de storm in Frikes) moest aandacht krijgen. Jakob had er goed over nagedacht en met epoxy, watertide en een fysieke mobilisering werd het grootse probleem verholpen.
verhaalklamp (dat ding waar de landvast doorgaat en die gebroken is). We hopen in Nederland iets te vinden wat de zelfde afstand heeft voor de schroefgaten.
Eindelijk was het 13 november en Jakob was echt jarig. Na een feestelijk ontbijt kreeg hij telefoontjes, appjes en mailtjes om hem te feliciteren. Hij geniet daar echt van. En wat voor cadeau zou hij nu toch van mij gekregen hebben? Als je 74 wordt heb je echt alles al en als je nog iets wilt, dan is het of te duur of je koopt het zelf. Na wat gepieker had ik het bedacht. Een kookcursus in Nederland. Dat zou leuk zijn. Maar ja, vanwege Corona was dat niet zo simpel. Ik vond een digitale cursus door topkoks bij de Kookuniversiteit. Dat moest het worden. Win-Win. Jakob lekker bezig en ik lekker eten! Hij was er oprecht blij mee.
Intussen zijn we in Lefkade in een lekker hotel, zodat we morgen vroeg op de bus naar Athene kunnen stappen. Best wel lekker hoor, om een groot bed te hebben en een eigen douche waar je net zo lang onder kan gaan staan als je wilt. Het vooruitzicht om nog een paar dagen in Athene te zijn lokt ons ook heel erg. Nog even geen echte kou en wie weet nog een beetje zon
. 
We mochten direct in het kraangat gaan liggen omdat we maandagmorgen als eerste boot het water uit zouden gaan. De ankerketting bleef lekker in zijn hokje aan het voeteneind van ons bed en het anker bleef stevig 
Hij had er een flinke klus aan, maar deed het heel nauwgezet. Die man had wel een extraatje verdiend. Toen hij klaar was gaf Jakob hem een hand met een tip erin. Hij straalde, die man bedoel ik. En wij ook, want goed afspuiten scheelt heel veel werk.
De traktor bracht Jonas naar een mooi plekje op het terrein met uitzicht op het water. Bijna net zo mooi als twee jaar geleden in Fiji bij Vuda Marine. Met grote zorgvuldigheid werd Jonas op de bok gezet. Met vijf man werd er gewerkt om de Jonas waterpas neer te zetten en vervolgens een heel klein beetje naar achter te laten hellen voor de afvoer van het regenwater. De baas checkte dat in het echt met een kan water die hij over het dek liet lopen. Nog nooit zoiets gezien. We stonden perfect!
De eerste klus was het verder schoonmaken van het onderwaterschip. Dat ging makkelijker dan we dachten en aan het eind van de dag waren we tevreden met het resultaat. Intussen hadden we een offerte aangevraagd voor het schilderen van de romp. We waren benieuwd. Als het meer was dan 3.000 euro, dan zouden we het niet doen.
hadden gehoopt om nog een paar weken rond te kunnen zeilen op de Ionische Zee, maar dat is het niet geworden. De weersystemen hebben het op Griekenland voorzien en gooien de ene depressie na de andere over deze hoek. Een beetje deprimerend, ook al schijnt zo nu en dan de zon.
maakten kennis met Karin en Peter van de Ghibli. Zij leest al jaren ons blog dus het was heel bijzonder om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Leuk ook om hun verhalen te horen tijdens een borrel en/of eten in het restaurant op de haven, dat heel goed en betaalbaar is. Dat was lekker dichtbij tijdens dat ontstuimige weer.
Terug bij de marina aten we een boterham en gingen weer een stuk wandelen, nu naar de andere kant van Preveza.
Naast een leuk kerkje was er niet veel interessants te zien. Maar de spieren waren weer even warm geworden. Karin en Peter kwamen wat drinken en het was gezellig.
Wij wilden de hoofdstad van Kefalonia nog graag bekijken. We konden daar komen met een bus, die ’s morgens om 8 uur vertrok. Best vroeg, want dan is het net licht. Na ruim een uur kwamen we aan in Argostoli. De lucht was donker en dreigend en inderdaad, binnen 10 minuten begon het te regenen en werd het een beetje vroeg tijd voor koffie.
De bus terug naar Sami zou om 1 uur vertrekken, we konden dus nog net even een kerk bekijken, wat boodschappen doen en een broodje eten. Ons bezoek was niet lang, en erg nat, maar gaf toch een goeie indruk van deze hoofdstad.
Dinsdagmorgen 11 oktober vertrokken we naar Frikes, het was mooi rustig weer. We kregen bezoek van een school dolfijnen. Altijd leuk. We wilden in Frikes het onweer uitzitten. 
We wisten een beschutte plek achter de noordpier. Dat onweer bleek veel erger te zijn dan voorspeld was en het werd een fikse storm. Jakob heeft dat mooi beschreven in het vorige blog. De dag na de storm zag het dorp er gehavend uit. De bewoners gingen met z’n allen aan de slag om het weer op te ruimen. Zelfs de brandweer was er om de straten schoon te spuiten. Het was vast niet de eerst storm die ze meemaakten.
In Frikes was het seizoen nu ook echt voorbij. De terrassen waren opgeruimd, waarschijnlijk ook vanwege de storm. Het bleef een leuk dorpje, maar zonder franje van vakantiegangers.
Op maandag 18 oktober verlieten we Frikes en verheugden ons op Vasiliki, waar we een paar weken eerder geweest waren. Het zou rustig weer worden met wat zon. En dat klopte. De ruime baai lag op ons te wachten.
Preveza lag al in de verte en het vliegveld van Aktion zagen we ook. De wind was op de kop, dus weer geen zeil omhoog. Rond half twee kwamen we bij Preveza aan en vonden een mooi plekje om te ankeren. Het werd zelfs nog even warm! En we hadden weer een rustige nacht.
