Zondag 19 april 2026, West Terschelling

Het is zondag. We gaan naar de kerk. Gister hadden we ontdekt waar die stond, een beetje verscholen achter de hoofdstraat van het dorp. Als we binnen komen is het niet druk. Een beetje net als bij ons in het Witte Kerkje.

Links van de preekstoel staan tafeltjes met stoelen klaar voor het koffiedrinken na de dienst. Er hangt een goede sfeer. De organist speelt met verve en laat na de preek fantastische muziek horen op zijn viool. Wat een talent. Tijdens het koffiedrinken praten we met mede kerkgangers. Toch altijd weer bijzonder hoe makkelijk dat gaat. Tijdens de dienst voel  ik me weer op wereldreis. Zo’n mooi kerkje op een eiland en na afloop weer terug naar de boot. Eigenlijk hoef je niet zo ver te reizen voor mooie ervaringen.

Na de lunch maken we een klein wandelingetje door het bos van West. Vooral om onze spieren los te houden. Er is geen wind in het bos, terwijl die stevig blaast in de haven. Heerlijk hier. Jakob vindt allerlei spannende padjes, die ons uiteindelijk toch weer bij de boot brengen.

        We hebben een klein uurtje rust en dan begint ons volgende avontuur. We gaan op excursie met Werner. Hij is de Oesterman van het eiland en heeft een oesterbank in het Oosterom (in de Waddenzee).

Om 17.30 zijn we bij de Oesterfabriek, zijn restaurant in het vorrmalige Loodsgebouw langs de kade. Er zijn acht deelnemers vandaag. We lopen naar de boot, een aluminium vlet met banken en een stuurhuis en twee enorme motoren. Als we lieslaarzen of een waadbroek aanhebben, vertrekt de boot richting oesterbank. Werner vertelt vanalles over het wad. Hij vind het belangrijk dat mensen weten wat hier leeft, zodat het bewustzijn van de waarde van de natuur niet verloren gaat.

We ankeren voor de bank, waarbij de boot zich met de achterkant naar de plek draait waar we kunnen afstappen. Dan krijgen we al snel een glas wijn en maakt Werner de eerste oesters open. ‘Raap er maar één op, dan maak ik hem voor je open’, zegt hij. Al pratend lopen we over het wad, waarbij hij ons allerlei schelpdieren laat zien en proeven. Wat een avontuur.

      Intussen komt langzaam de vloed op en de boot ligt steeds verder van de kant. ‘Geen probleem hoor’, zegt Werner, ‘hou elkaar maar een beetje vast, dan komt het goed’. Het nut van de lieslaarzen wordt nu duidelijk. Het water is meer dan kniediep en voorzichtig waden we naar de boot. De opstap is voor mij een beetje te hoog geworden, maar met wat hulp kom ik toch aan boord.

   Op Op volle snelheid racen we terug naar de wal. We mogen achter het stuurhuis zitten om een beetje droog te blijven. Tegen 20.00 uur zijn we terug in de haven. We lopen nog even mee met Werner naar zijn Oesterfabriek en maken een praatje. Het blijkt dat hij nog steeds geen alcohol vergunning heeft, waardoor de klandizie van het restaurant matig is. Hoe kan je nu vis eten zonder een wijntje erbij? Sneu en akelig van zo’n gemeente bestuur.

We lopen tevreden terug naar Jonas, waar een heerlijke pan soep op ons wacht. We zijn toch wel koud geworden van dit mooie avontuur.

.